นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๑ มิถุนายน ๒๕๕๓
ความเอยความหลัง
พลอยพนม
...ทุกครั้ง​​ที่ผมเงื้อง่านิ้วมือจด ๆ​​ จ้อง ๆ​​ อยู่​​เหนือแป้นคีย์บอร์ด ก็มัก​​จะมีคำถามผุดขึ้น​​เสมอ...​​ ​​จะเขียนอะไร​​? เขียนยังไง เขียน​​ไปแล้ว​​​​จะมีคนสนใจอ่านสักกี่คน...
สัพเพเหระ ของ พลอยพนม
ระยะอุ่นเครื่องว่าด้วย "​ความเอย​ความหลัง"
****************************

​เมื่อก่อนนี้...​

ทุกครั้ง​ที่ผมเงื้อง่านิ้วมือจด ๆ​ จ้อง ๆ​ อยู่​เหนือแป้นคีย์บอร์ด ก็มัก​จะมีคำถามผุดขึ้น​เสมอ

​จะเขียนอะไร​? เขียนยังไง เขียน​ไปแล้ว​​จะมีคนสนใจอ่านสักกี่คน จนท้าย​ที่สุดก็ถามแบบเยาะเย้ยตนเองว่า เขียน​ไปหา​พระแสงหอกอะไร​(ว่ะ) ?

​เมื่อ​เป็นแบบนี้บ่อย ๆ​ เข้า จิตใจก็เริ่มฝ่อ​และท้อถอยลง​ไป ผิด​กับระยะหลัง ๆ​ ​ที่ชัก​จะรู้แกว

อ๋อ! ไอ้ห่านี้เอง​ที่คอยขัดขวางกู

​ความกลัวไงครับ​! กลัว​ไปเสียทุกเรื่อง​

กลัวปล่อยไก่ แล้ว​โดนผู้อ่านหัวเราะเยาะ กลัวเขียน​ไปแล้ว​ ​จะมีคนตอบโต้ด่าทอ...​ หาว่าเขียนโง่ ๆ​ ไม่เห็น​ได้เรื่อง​​ได้ราว ​ซึ่งในอดีตก็เคยมีคนเจอะเจอกันมาเยอะ

จริง ๆ​นะครับ​! ​แต่คุณ ๆ​ ​ที่คิด​จะ​เป็นนักเขียนก็อย่า​ไปให้​ความสำคัญ​กับมันจนเกิน​ไป ขอให้เขียนในสิ่ง​ที่คุณรู้คุณเห็นออกมาให้ดีก็แล้ว​กัน

​และ​ที่สำคัญอย่าดัน​ไปเขียนทฤษฎีสัมพันธภาพขึ้น​มาใหม่ ​ถ้าหากคุณไม่ใช่นักฟิสิกส์หรือนักคำนวณ​ที่อัจฉริยะอย่าง ไอน์สไตน์

สำหรับตัวผม, ในกรณี​ที่คิด​จะเขียนส่งสำนักพิมพ์ ผมก็กลัวบรรณาธิการไม่อ่าน ​ซึ่ง​เป็น​ความกลัว​ที่งี่เง่า​และโง่บัดซบ ​เพราะ​จะมีบรรณาธิการคนไหนบ้างไม่อยาก​ได้งานเขียนคุณภาพ​ไปตีพิมพ์ ​เขาอยาก​ได้กัน​ทั้งนั้น​ มันขึ้น​อยู่​​กับเรา, ว่ามีงานระดับนั้น​ให้​เขา​ได้หรือเปล่า ?

​ถ้ามี- -หรือทำ​ได้ ประเดี๋ยวท่านบรรณาธิการหรือเจ้าของสำนักพิมพ์​ทั้งหลาย ก็ส่งสาร ‘สวัสดีครับ​...​’ มาเองแหละ​ ว่า​แต่ว่าประตูบานนั้น​ก็ช่างเปิดแง้มค่อนข้างยากสักหน่อย​เท่านั้น​เอง..?

ก้อประตู​ที่​เขา​จะเปิดแล้ว​ส่งสาร "สวัสดีครับ​" มาให้เรานั่นแหละ​ (ฮา ฮา)


​ถ้าเปรียบ​พระเจ้า​คือ​ความดี ซาตานก็​ต้อง​เป็น​ความชั่ว ​เพราะฉะนั้น​​ความหวั่นวิตกต่าง ๆ​ ​ที่มักเกิดขึ้น​​กับผมก่อน​จะคิดสร้างงานออกมา​แต่ละชิ้น​ได้สำเร็จ มันก็​คือซาตานนั่นแหละ​ครับ​

ซาตาน​ที่คอยชักนำ​ไปในทางเกียจคร้าน ท้อถอย ​และสุดท้ายก็ง่วงซึม

คุณ ๆ​ ​ทั้งหลายเคยเจอบ้างไหมครับ​?

วันไหนสมองตื้อ- คิดอะไร​ไม่ออก, ไม่นานก็​ต้องนั่งเรอหาวจนตาค้าง จากนั้น​ซาตานก็​จะชักนำ​ไปสู่​ที่ชอบ ๆ​ ของมันทันที

ไม่ออก​ไปเ​ที่ยวเตร่ข้างนอก ก็นอนเขลงอยู่​บน​ที่นอน หรือบนโซฟาหน้าจอโทรทัศน์ เสียเวลา​ไป​โดยเปล่าประโยชน์อีกครั้งจน​ได้ ​ซึ่ง​เป็นจุดประสงค์ของซาตานนั่นเอง...​

​แต่ครั้นผมจับไต๋​ได้ ผมก็ไม่กลัวมัน!

​เมื่อถึงเวลานึกอยาก​จะเขียน ก็เขียนทันที ขอให้ว่างอย่างเดียว ​พร้อม​กับคิดในใจว่า เขียนแล้ว​​ใครไม่อ่านก็ช่าง- ผมไม่กลัว ​เพราะผมมี​ความสุข​กับการ​ที่​ได้ขีดเขียน​เป็นรางวัลให้ตนเองเสียก่อนแล้ว​ นอกเหนือจากนั้น​ก็มอบให้ผู้อื่น​เป็นผู้ตัดสินใจ ​และพิจารณากัน​เอาเอง...​

​ถ้าชอบใจ (บ้านผมเรียก ‘ถูกริดดวง’ หมายถึง​ได้กินของถูกปาก เช่นพวก​ที่​เป็นโรคริดสีดวงทวาร ชอบ​ที่​จะกินของแสลง- -จำพวกเครื่องในวัว ปลาไหล ปลาดุก ปลากระเบน...​ สัตว์​ที่เมือก ๆ​ คาว ๆ​ จำพวกนี้ ​แม้​จะรู้ว่ากินเข้า​ไปแล้ว​เกิดโทษ ก็ปักใจ​ที่​จะกิน ​เพราะว่า ‘มันถูกริดดวง’)​ ​เขาก็​จะติดตามอ่านกันต่อ​ไป ตรงข้าม, ​ถ้าไม่เข้าท่าหรือไม่​ได้สาระอะไร​ ​ใคร​เขา​จะอ่านให้เสียเวลา

สู้อ่านกระดาษหนังสือพิมพ์ห่อกะปิไม่ดีกว่าหรือ? เผลอ ๆ​ เจอข่าวข่มขืนกระทำชำเรา ก็พอ​ได้นั่งอ้าปากน้ำลายไหล​กับ​เขาบ้าง ​เพราะดูเหมือนผู้เขียนข่าวประเภทนี้ ก็ชอบ​ที่​จะเขียนบรรยายเน้นย้ำให้เห็ภาพพจน์กันดีเหลือเกิน ​และ​ถ้าสังเกตให้ดีก็​จะเห็น​ได้ว่า วันไหนมีข่าวกระทำชำเราหนังสือพิมพ์ก็​จะหายเกลี้ยง​ไปจากแผงอย่างเหลื่อเขื่อทีเดียว

ครับ​- -​และนี่ก็​คือเหตุผลในการสนับสนุนการตัดสินใจดับเครื่องชนของผมในระยะหลัง ๆ​ หรือ​จะเรียกว่าระยะปลงตกของชีวิตก็น่า​จะ​ได้

​เพราะ​ความจริงมัน​เป็นเช่นนั้น​!!!


​ส่วนเรื่อง​การงาน, ผม​เป็นคนไม่เลือกงาน ​ซึ่ง​เป็นนิสัยติดตัวมาตั้งแต่เด็ก เหมือนอย่าง​ที่เคยเล่าให้ฟังกันมาแล้ว​หลาย​ที่ ​แม้กระทั่งงานสมบุกสมบันในป่าดง เช่น การเข้า​ไปหาของป่ามาขาย ​ซึ่งผมก็เคยมีอดีตอยู่​ในช่วงวัยเด็ก​กับ​เขาด้วยเช่นกัน

ตีผึ้ง เจาะน้ำมันยาง เก็บกล้วยไม้ ตัดหวาย ​เป็นงาน​ที่เด็ก ๆ​ ช่วยผู้ใหญ่​ได้​ทั้งนั้น​

​โดยเฉพาะการเข้า​ไปตัดหวายในป่า ผมค่อนข้าง​จะมีประสบการณ์มาก​ที่สุด ​เพราะชอบผมตามพวกผู้ใหญ่เข้า​ไปตัดหวายในป่าบ่อยมาก แล้ว​ผมก็ไม่​ได้คำนึงถึงราย​ได้​เป็นตัวหลัก​แต่อย่างใด ​เพราะ​ถ้าผมไม่เข้าป่า​ไปตัดหวาย​กับพวกญาติ ๆ​ ผมก็มีกินไม่อดอยาก พ่อแม่ของผมท่าน​เป็นคนขยัน ​และ​ที่สำคัญภูมิประเทศแถวบ้านผมก็มีอะไร​หลาย ๆ​ อย่าง​ที่เอื้ออำนวยให้​กับคนขยันเสียด้วย

ก็ลองคิดดูเถอะ บ้านผมนั้น​,ทางฝั่งทิศตะวันตก​เป็นทะเล ​คือ ทะเลอันดามัน กุ้ง หอย ปู ปลา อุดมสมบูรณ์ ​ส่วนทิศตะวันออก -- ทิศเหนือ- ทิศใต้ ​เป็นแนวป่ารายล้อมอยู่​รอบ​ทั้งสามด้าน

ขยันทำกินเสียอย่าง มีหรือลูกเต้า​จะอดอยากปากแห้ง?

ประทานโทษ ผมไม่​ได้คุยโท้โอ้อวด ​แต่​ทว่าบ้านผม กล้วย อ้อย กระทั่งผลหมากรากไม้ต่าง ๆ​ มีกินไม่เคยขาดบ้าน บนยุ้งข้าวมีกองข้าวเปลือกสูงท่วมหัว ข้าง ๆ​ ยุ้งข้าวมีเล้าหมูเล้าไก่ เลี้ยงไว้​เป็นอาหาร ​แต่ละตัวอ้วนพี...​ตัวกลมเหมือนกระสอบนุ่น

​แต่​ที่ผมชอบเข้าป่า​ไป​กับ​เขา ก็​เพราะผม​เป็นคนรักสนุก ชอบผจญภัย ​เมื่อพวกผู้ใหญ่​เขากลับจากป่าแล้ว​นำเรื่อง​ราวต่าง ๆ​ มาเล่าสู่กันฟัง ผมแอบ​ได้ยินเข้าก็เกิดจินตนาการ​และเพ้อฝัน...​ ​พร้อม​กับ​ความสงสัย​ใคร่รู้ก็ค่อย ๆ​ ผุดขึ้น​สะสมทีละน้อย ๆ​ จนกลาย​เป็น​ความ​ต้องการ​ที่แก่กล้าขึ้น​ใน​ที่สุด

นกยูงรำแพนมันสวยยังไงหว่า? ผม​ต้องการ​จะ​ไปดูให้เห็น​กับตา

หมีแบกลูกระกำไว้บนบ่า เดินสองเท้าเหมือนคน หนำซ้ำยังกัดใบชิง​เอามากางฝนแทนร่มเสียด้วย...​

จินตนาการ​ไปตาม​ที่​เขาเล่าให้ฟังแล้ว​ก็ขำ ​เพราะนึกว่าพวกผู้ใหญ่​เขาคงใส่สีตีไข่เข้า​ไปจนเกินจริง มันเลย​จุดชนวน​ความ​ใคร่รู้​ใคร่เห็นของผมเพิ่มมากขึ้น​

เผื่อฟลุ๊ก​จะ​ได้พิสูจน์ด้วยตาตนเอง!!

เหล่านี้ ​คือ สิ่งท้าทายสำหรับผม อีก​ทั้งพวกญาติ ๆ​ ทุกคนก็รู้นิสัยผมดี ว่าผมมีลูกฮึด​และมีน้ำอดน้ำทนไม่แพ้ผู้ใหญ่อกสามศอก

​และ​ที่สำคัญ ผม​เป็นเด็ก​ที่ไม่ปอดแหกง่าย ๆ​ ​เพราะครั้งหนึ่ง​เคยมีจระเข้ ขนาดน้อง ๆ​ ต้นมะพร้าวคลานขึ้น​มาคาบหมูในเล้าของชาวบ้าน​ที่อาศัยอยู่​ริมคลอง ภายในบ้าน​ซึ่งเหลือ​แต่หญิงชราสองคนอยู่​เฝ้าบ้าน ตะโกนเรียก​เพื่อนบ้านข้างเคียงให้​ไปช่วย ​แต่ไม่มี​ใครโผล่​ไป ​เพราะพวก​เขา​ไปทำงาน​ที่อื่นกันหมด แล้ว​เผอิญผม​กับ​เพื่อน ๆ​ สาม-สี่คน​กำลังป่ายปีนขึ้น​​ไปเก็บลูกไม้กินกันอยู่​แถวนั้น​​พอดี ​ได้ยินเข้า ก็ชวนกันไต่ลงจากต้นไม้วิ่ง​ไปดู ภายในบริเวณลานดินแข็งกระด้างตะปุ่มตะป่ำ​และล้อมรอบด้วยรั้วไม้ไผ่ ​ซึ่งเรียกกันว่าเล้าหมู ผมเห็นจระเข้ตัวนั้น​​กำลังคาบหมูขุนตัวโตขนาดปี๊บน้ำมันก๊าดไว้ในปาก ​พร้อม​กับเหวี่ยงฟัด​กับพื้นดินเสียงปั๊บ ๆ​ ฝุ่นฟุ้งกระจาย

ผมชวน​เพื่อว่ายน้ำข้ามคลอง​ไปตามพวกผู้ใหญ่​ที่​ไปเลื่อยไม้กันอยู่​ในป่าฝั่งโน้นให้มาจัดการ​กับจระเข้ตัวนั้น​ ​แต่ไม่มี​ใครกล้า​ไป​กับผมสักคน

"ขืนแล่น​ไปข้ามสะพาน ไอ้เข้มันก็หนี​ไป​พอดี" ผมให้เหตุผล​กับ​เพื่อน ๆ​ ก่อน​ที่​จะกระโจนลงคลองว่ายน้ำข้าม​ไปฝั่งโน้น ​เพราะมัน​เป็นทางลัด​ที่​จะ​ไปหาพวกผู้ใหญ่​ได้เร็ว​ที่สุด

ข่าวผมว่ายน้ำข้ามคลอง​ไปตามพวกคนเลื่อยไม้ให้มาล่าจระเข้ ร่ำลือกัน​ไปนาน ​แต่ผมก็ถูกเฆี่ยนเสียน่องลายเหมือนกัน

​แม้ผม​จะให้เหตุผลว่า จระเข้​กำลัง​จะกินหมูอยู่​บนฝั่ง แล้ว​เรื่อง​อะไร​มัน​จะมายุ่ง​กับผม พวก​เขาก็ไม่ฟัง ใน​ที่สุดก็โดนหวดน่องเสียสิบกว่าที สบาย​ไปเลย​

*****************************
โปรดมาช่วย​เป็น​กำลังใจให้​กับผมในตอนต่อ​ไปอีกนะครับ​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3411 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง ความเอยความหลัง
ผู้แต่ง พลอยพนม
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ มิถุนายน ๒๕๕๓
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๑๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-17000 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : 01 มิ.ย. 2553, 16.44 น.

ขอให้​กำลังใจเต็มร้อยค่ะ​

​เป็นข้อเขียน​ที่ทรงพลัง​และให้​กำลังใจนักเขียน​ได้อย่างเยี่ยมยอด ​และแบ่งครึ่งหลังเล่าถึงชีวิตในวัยเด็ก​ได้อย่างสนุกสนาม สม​กับ​เป็นนักเขียนต่วยตูน

เดี๋ยวรจนา​จะ​เอาผลงานของตัวเองมาเสนอบ้าง ​โดยไม่​ต้อง​ไปกังวลว่ามัน​จะดีเิลิศประเสริฐศรีหรือน่าเบื่อสุด ๆ​

ให้ผู้อ่านตัดสินเองแล้ว​กัน

เขียนตอนต่อ​ไปนะคะ​ อยากอ่านค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงปิง [C-17015 ], [58.10.216.103]
เมื่อวันที่ : 03 มิ.ย. 2553, 04.15 น.

ฟังเรื่อง​ราวเหมือน​กับ​ได้นั่งคุยกันอยู่​​กับชีวิตในอดีต​ที่ไหนสักแห่ง

เรื่อง​ผจญภัยของคนรุ่นก่อน มันกว่าสมัยนี้มากมาย​

​เพราะว่ามัน​เป็นของจริง​ที่ดิบๆ​​ทั้งหมด

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ลป. (นกกระจาบ) [C-17033 ], [115.67.195.135]
เมื่อวันที่ : 06 มิ.ย. 2553, 20.05 น.

เขียนเลย​ครับ​คุณนามฯ ​จะมี​ใครอ่านหรือไม่ ไม่ใช่เรื่อง​สำคัญ ​เพราะเรื่อง​ราวอัน​เป็นสิ่ง​ที่อยู่​ใน​ความทรงจำแบบนี้ มีคุณค่าในตัวเองอยู่​แล้ว​ มัน​เป็นการทำ​ความจำ​ที่มี​แต่​จะลืมเลือน​ไป ให้กลาย​เป็นสิ่ง​ที่มองเห็น​และอ่าน​ได้ ​และคงอยู่​ตลอด​ไป

​และพอมี​ใครเผลอมาอ่านเข้าสักหน
ก็ขี้คร้าน​จะอยากอ่านตอนต่ออีกเรื่อย​ไป (ผมคนหนึ่ง​ละ ​ที่​จะตามอ่าน​ไปเรื่อย)

​ถ้าอยาก​ได้​กำลังใจ ผมก็​จะส่งมาให้อีก ๒ เข่ง

นอกจาก​กำลังใจแล้ว​ยังแนม​ความริษยาตาแดงก่ำ
​ที่ไม่มีโอกาส​ได้​ใช้ชีวิตน่าอิจฉาอย่างนี้มั่ง แง่ม ๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : มะขวิด [C-17712 ], [118.173.66.88]
เมื่อวันที่ : 13 ต.ค. 2553, 12.51 น.

ผมก็อีกคนหนึ่ง​​ที่ชอบ เงื้อง่าราคาแพง ผล​ที่ตามมา​คือ​ความกลัวสารพัด​จะกลัว

ขอบคุณคุณนามครับ​ ข้อเขียนนี้ ทำให้มี​กำลังใจ​ที่​จะทำ

ทำทันที

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น