นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๒ พฤษภาคม ๒๕๕๓
คนล่าฝัน
สะพานกระดาษ
...วันแปด ปีเก่ามันก็เก่า​​ไปแล้ว​​ ปีใหม่มันก็เก่า​​ไปแล้ว​​​​จะเข้าเดือน​​ที่ห้า พ่อมัว​​แต่ไล่ล่าฝันจึงไม่​​ได้บันทึกอะไร​​ถึงลูกเลย​​ ​​เป็นการขาดหาย​​ที่ยาวนานข้ามปี วัน...
วันแปด

ปีเก่ามันก็เก่า​ไปแล้ว​ ปีใหม่มันก็เก่า​ไปแล้ว​​จะเข้าเดือน​ที่ห้า พ่อมัว​แต่ไล่ล่าฝันจึงไม่​ได้บันทึกอะไร​ถึงลูกเลย​ ​เป็นการขาดหาย​ที่ยาวนานข้ามปี วันนี้​ได้นั่งพักใจ ​ได้ฉุกคิดว่าเคยตั้งใจ​จะบันทึกถึงลูก วันนี้เราจึง​ได้แบ่งปันเรื่อง​ราวกัน

ทุกครั้ง​ที่​ได้บันทึกอะไร​ ๆ​ ถึงลูก พ่อ​จะเอิบอิ่ม ​เป็น​ความสุขอย่างหนึ่ง​ ​เป็น​ความรู้สึก​ที่คนอื่นให้ไม่​ได้ เงินทองซื้อไม่​ได้ มันสงบ ​ได้กลั่นกรอง​ความรู้สึกผ่านออกมา​เป็นตัวอักษร เรื่อง​ราวทุกอย่างไหลออกจากใจพ่อลงสู่กระดาษ อักษรทุกตัวมันจึงคล้าย​เป็นชีวิตของพ่อ ​เป็นตัวแทนมาถึงลูก วันหนึ่ง​ข้างหน้า​เมื่อพ่อลาโลกนี้​ไป ตัวหนังสือนี้​จะคงอยู่​ข้างกายลูกแทนพ่อวันนี้

หนึ่ง​ปีผ่าน​ไป ลูกเติบโตขึ้น​ พ่อก็แก่ตัวลง ​แต่อีก​ส่วนหนึ่ง​พ่อก็เติบโตขึ้น​ทาง​ความคิด ​ได้เก็บเกี่ยวบทเรียนต่าง ๆ​ ในเวลา​ที่ผ่านมา​เอาไว้ดูแลชีวิตให้ดียิ่ง ๆ​ ขึ้น​ พ่อขอเรียกว่ามีประสบการณ์มากขึ้น​ก็แล้ว​กัน คง​เป็น​เพราะว่าพ่อ​เป็นคนทำมาก ​เมื่อทำมากก็ผิดมาก ​เมื่อผิดมากก็รู้ว่าอะไร​ผิดอะไร​ถูกมากขึ้น​ตามมาด้วย ​ที่ผิดก็​จะ​ได้ไม่ทำอย่างนั้น​อีก ​ที่ถูกก็​จะ​ได้รีบทำ พ่อรู้สึกว่า​นี่​เป็นการเติบโต​ที่ตรง​ไปตรงมา​ที่สุด ไม่มีทางลัด ไม่มี​ใครสอน​ใคร​ได้ จึงอยากแนะนำลูกว่าคิดอยากทำอะไร​ก็ไม่​ต้องกลัว จงเร่งลงมือทำ ผิดถูกเดี๋ยวก็รู้กันเอง ไม่ทำเราไม่มีทาง​ได้รู้คำตอบอย่างเด็ดขาด นี่พ่อก็พูดจากประสบการณ์อีกนั่นแหละ​

ชีวิตพ่อก็ดีขึ้น​กว่าปีก่อนนิดหนึ่ง​ ​แม้​จะ​เป็นคล้ายอึดอาด ​แต่ค่อย ๆ​ ​เป็นค่อย ๆ​ ​ไปให้มันเสมอต้นเสมอปลาย​ได้อย่างนี้ คงอีกไม่นานชีวิตพ่อ​และพวกเราก็คงลงตัว​เป็นปกติสุข ตอนนี้ยังไม่​เป็นปกติสุข ​เพราะมีเรื่อง​ราวให้รับผิดชอบมากมาย​ หากมีเรื่อง​ให้​ต้องรับผิดชอบน้อยลง ​ได้ทำในสิ่ง​ที่อยากทำมากขึ้น​ ก็ถือว่าลงตัว งาน​ที่ทำอยู่​​แม้​จะใจรัก ​แต่พ่อก็มีเรื่อง​​ที่ใจรักอยากทำอีกมาก มีหลายเรื่อง​​ที่พ่อใจรักมากกว่างาน​ที่​กำลังทำอยู่​ ​แต่ตอนนี้ทิ้งงาน​ไปไม่​ได้​ต้องรักมัน​ไปสักระยะจนกว่า​จะไม่จำ​เป็น​ต้องรักแบบเกาะติดอย่างทุกวันนี้

ลูกยังเด็กเกิน​ไป​ที่​จะรับรูเรื่อง​ราวของผู้ใหญ่ อาจถามว่าทำไม​ต้องทำงาน พ่อตอบลูกแบบรวบรัดว่า งานทำให้พวกเรามีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใส่กันร้อนหนาว มีบ้านหลับนอนอย่างอบอุ่น มีรถพาลูก​ไปโรงเรียน ไม่มีงานพวกเราก็​จะไม่มีอะไร​ อย่าว่า​แต่ข้าวเลย​ โต๊ะ​ที่พวกเรานั่งกินข้าวในบ้านก็​เพราะเงินจาก​ที่พ่อ​ไปทำงานมา งานทำให้ชีวิตเราปกติสุข ลูกก็คง​ต้องทำงานในวันหนึ่ง​ข้างหน้า พ่อจึง​เอาใจใส่ให้ลูก​ได้เรียนหนังสืออย่างเต็ม​ที่ พ่อพยายามสอนลูกให้เข้าใจ​ความ​เป็นจริงของชีวิต ​เมื่อลูกเติบโตขึ้น​​ต้องรับผิดชอบตัวเอง ลูกก็​จะมีประสบการณ์ดิบ​ไป​ใช้แก้ขัด​ได้ ประสบการณ์สุกนั้น​ลูก​ต้องบ่มมันเองจาก​ที่มีอยู่​ในตัวลูก

เรียนหนังสือทำให้ลูกอ่านออกเขียน​ได้ เพียงแค่สองอย่างนี้ลูกก็​สามารถเก็บเกี่ยวอะไร​ต่าง ๆ​ ในโลกนี้มาใส่ตัว​ได้​โดยไม่มีขอบเขต การอ่านออกเขียน​ได้​คือกุญแจเปิดตัวของลูกเองไว้ตลอดเวลา ​พร้อมรับข้อมูล​ที่ลูกไม่เคยมี ไม่เคยรับ เปิดใจให้กว้าง หากลูกอ่านไม่ออก เขียนไม่​ได้ ลูกก็คงไม่ต่างจากคนป่าคนหนึ่ง​ บันทึกพ่อนี้ก็​เป็นกระดาษเปื้อนหมีกแผ่นหนึ่ง​ ไม่มี​ความหมายอะไร​เลย​สำหรับลูกเลย​ ลูกอ่าน​ได้ก็เก็บเกี่ยวเรื่อง​ราว​ได้ เขียน​ได้ก็แบ่งปันเรื่อง​ราว​ได้ โบราณจึงกล่าวว่า ​ความรู้ประดุจดังขุมทรัพย์ นี่​คือคุณค่าของการ​ได้เรียนรู้หนังสือ เห็น​ความสำคัญของมันคิดว่าลูกคงขยันเรียนรู้มากขึ้น​

พ่อมาแบบหนักหน่อย​วันนี้ ​แต่ถึงอย่างไรก็ดีใจ​ที่​ได้บันทึก ​ได้มาทักทายกัน แบ่งปันเรื่อง​ราวเท่า​ที่คิด​ได้ พ่อไม่อยากเสียคำพูด ​เพราะหากพูดแล้ว​ทำไม่​ได้ก็ไม่มี​ความสำคัญ ทำให้กลาย​เป็นคนไม่น่าเชื่อถืออีกต่างหาก พ่อจึงบอกว่ามีเวลา มี​ความคิดก็​จะแวะเข้ามาบันทึกถึงลูกก็แล้ว​กัน ​แต่ก็​จะพยายามไม่ขาดหาย​ไป​เป็นปีเหมือนคน
ไม่อยากแบ่งปันเรื่อง​ราวไว้ให้ลูกหลาน

ปีหนึ่ง​คล้ายประเดี๋ยวเดียว พ่อจึงพยายามเก็บเกี่ยวคุณค่าจากวันเวลา​แต่ละนาทีให้มาก​ที่สุด ​เพราะมัน​เป็นสิ่งเดียว​ที่ผ่าน​ไปแล้ว​ก็​จะผ่าน​ไปเลย​ ไม่ย้อนมาทักทายเราอีก ทุกนาที​ที่​ได้นั่งบันทึกถึงลูกนี้ก็นับ​เป็นเวลาหนึ่ง​​ที่พ่อรู้สึกว่า​​ได้​ใช้มันอย่างคุ้มค่า​ที่สุดตั้งแต่เข้าปีใหม่มา

รักลูกเหมือนเดิม

พ่อ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3401 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง คนล่าฝัน
ผู้แต่ง สะพานกระดาษ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ พฤษภาคม ๒๕๕๓
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๑๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-16931 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 02 พ.ค. 2553, 05.09 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-16933 ], [85.3.192.34]
เมื่อวันที่ : 02 พ.ค. 2553, 17.34 น.

ยอดเยี่ยมค่ะ​ ขอปรบมือให้​กับงานเขียนชิ้นนี้

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น