นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๖
กระดังงา
ธีรนันท์
...โธ่เอ๋ย ​​ความเข้มแข็ง เจ้าหลอมละลาย​​ไป​​กับสายน้ำหรือไร อย่าให้​​ความเหงามันเข้าปกคลุมจิตใจสิ่ เคย​​ได้ยินไหม​​ที่​​เขาพูดกันว่า "อารมณ์เหงาทำให้เกิดอารมณ์อย่างอื่นตามมามากมาย​​นับไม่ถ้วน ​​ทั้งดี​​และไม่ดี ​​ส่วนมาก​​จะไม่ดี" เข้มแข็งเข้าไว้ อย่าให้​​ใคร​​เขาดูถูก​​ได้...
กระดังงา
[ 06.00 น.]
ลมฤดูฝนพัดเฉื่อยฉิว โบกยอดกระดังงา​ซึ่งพึ่งแตกยอด ปลิวไสว ดอกกระดังงาสีเหลืองเข้ม เราร่วมกันปลูกมัน ​แต่ฉันดูแลมันเพียงผู้เดียว ดอกกระดังงาไม่​ต้องการคนดูแล ฉันเช่นกัน ฉันเข้มแข็ง
ฟ้าสีเงิน เมฆสีขาว ​ความเหงา คนเหงา
`หาก​ความฝัน​สามารถไขว่คว้ามา​ได้ง่าย ๆ​ ก็คงไม่มี​ความจริงใด ๆ​ ในโลกเหลืออยู่​แล้ว​`
วันนี้ฉัน​ต้องทำอะไร​ตามใจตัวเองเสียบ้าง หลังจาก​ที่​ต้องตามใจคนอื่นมานานแสนนาน นานหลายปีแล้ว​ ตั้งแต่ย่างเข้าสู่วัยวัน​ที่ธรรมชาติสร้างให้มี​ความ​ต้องการ​ความอบอุ่นทางธรรมชาติ ปีนี้ฉันอายุ 18 แล้ว​สิ่นะ ถึงเวลาแล้ว​
ดอกกระดังงาสีเหลืองเข้ม มือสีขาว ดอกระดังงาบนฝ่ามือสีขาว ​ความสวยงามของดอกกระดังงาบนฝ่ามือสีขาว สายตา​ที่คร่ำโลกจับจ้อง ​ความรู้สึกของการหยุดนิ่งแห่งสรรพสิ่ง ลมจากปากกระทบดอกกระดังงา ดอกกระดังงาขยับเพียงอึดใจก็หยุดนิ่ง
ดอกกระดังงา กระดังงาแตกยอด ฉันบนม้านั่งไม้ บ้านไม้หลังเก่า ​ความรู้สึก​ที่เคยมีเรา `​เขาบอกให้ฉันใจกว้าง ยอมรับสิ่ง​ที่​เขาทำ รับให้​ได้ ​ถ้ารับไม่​ได้ ก็ช่วยไม่​ได้` ฉันโตแล้ว​ ฉันรู้ว่าสิ่งใดควร ไม่ควร ฉันเดินจาก​เขามา​โดย​ที่ไม่เหลียวหน้า​ไปมอง
เช้า​นี้ไร้เสียงโทรศัพท์ ​เขาโทรมาปลุกฉันทุกวัน วันนี้ฉันลุกขึ้น​​ได้ด้วยตัวฉันเอง ฉันภุมิใจ
[ 09.00 น.]
ฉันพาตัวเองออกจากบ้านเดินเตร่ตามริมฟุตบาท​ สองข้างทางมีร้านอาหารเคลื่อน​ที่เต็ม​ไปหมด แทบไม่มี​ที่​จะให้วางเท้าก้าว​ไป อาหารอิสาน ส้มตำ ข้าวเหนียว ไก่ย่าง อาหารไทย ต้มยำปลา ปลาดุกลุยสวน ปลาเก๋า [อาหารจีน ฝรั่ง อิตาเลี่ยน แขก] ไม่มี​ที่นี่ วันนี้ฉัน​จะตามใจตัวเอง`
​เมื่อวานมี​เขาเคียงคู่ ​เมื่อคืนฉันปล่อยตัวเองให้เมามาย ฉันสัญญา​กับตัวเอง `ฉันขอเสียใจเพียงค่ำคืนเดียว` `พรุ่งนี้ฉัน​จะแข็งแกร่ง`
ฉันเลือกร้านอาหารอิสาน ข้าวเหนียว ตำถั่วฝักยาว ไก่ย่าง เปิบเข้าปาก รสชาติแปลกลิ้น ให้​ความรู้สึกซู่ซ่า `ชีวิตฉันควร​จะ​เป็นเช่นนี้` ​เป็นครั้งแรก​ที่ฉันกิน​เมื่อก่อนฉันเคยรังเกียจ ​เพราะคิดว่าคนอิสานสกปรก เวลานี้ฉันมองโลกอย่าง​ที่มันควร​จะ​เป็น อะไร​​ที่กิน​ได้ฉันกิน อะไร​​ที่กินไม่​ได้ฉันก็พยายาม​จะทำให้มันกิน​ได้
`พี่สาวอร่อยอ่ะ ​เอามาอีกจาน ตำถั่วอ่ะ ข้าวเหนียวจานด้วย`
สายตาหญิงชายหลายคู่จ้องมองฉันด้วยอาการขบขัน ปนเอ็นดู ​เขาคงไม่เคยเห็นคนไทยกินอาหารอิสาน ฉันชอบจังเลย​สายตาเช่นนี้ ต่าง​กับสายตาลึกลับคู่นั้น​ `ไม่​เอาน่าอย่า​ไปนึกถึง​เขา เข้าใจไหม มันจบตั้งแต่​เมื่อคืนแล้ว​`
[ 13.00 น. ]
ฉันกระโดดขึ้น​รถเมล์ ​ที่แน่นขนัด อากาศร้อนอบอ้าว ​แต่ฉันไม่สนใจ มี​ที่ว่าง 3 ​ที่ ​แต่ฉันเลือก​ที่​จะยืน ยืนหันหน้า​ไปทางคนขับรถ ฉันยิ้มให้​เขาทางกระจกรถ ​เขายิ้มตอบ รถเมล์วิ่งด้วย​ความเร็ว 1 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ​เพราะรถราในกรุงเทพไม่เอื้ออำนวย ฉันไม่อนาทรหรอก กระเป๋ารถเมล์​เป็นชายวัยกลางคน เสื้อสีเขียว กางเกงดำ กระบอกตั๋ว `ก๊อบแก๊บ ก๊อบแก๊บ`ดังตลอดเวลา ฉันยื่นเหรียญห้าบาท​ให้​เขาบอกไม่​ต้องทอน ​เขามองหน้า ฉันยิ้มจริงใจ ​เขาทอนให้ บาท​ห้าสิบสตางค์ ฉันรับมาแล้ว​ยัดไว้​ที่กระเป๋ากางเกง​เขา `ขอโทษนะคะ​ ​ได้ค่าแรงเท่าไร`
`160 บาท​ต่อวัน แล้ว​​ได้เปอร์เซนต์อีกร้อยละเจ็ดครับ​`
`ลำบากน่าดูนะคะ​`
`ก็​ต้องทนครับ​ เรามันคนจน`
ฉันชอบจังเลย​​กับคำว่า `ทน` ​ที่ออกจากปาก​เขา มันให้​ความรู้สึกแตกต่างจากคำคำเดียวกัน​ที่ออกจากปากนายกรัฐมนตรีหลายคน​ที่ออกมาประกาศนโยบายให้ประชาชนอดทนต่อเศรษฐกิจ​ที่ย่ำแย่ ​แต่ตัวเองก็พยายาม​ที่​จะกอบโกย​เพื่อหลีกเลี่ยง​กับคำคำนี้ รถเมล์สุดสาย ฉันหลงทาง
ฉันเดินดิ่ง​ไปสู่ริมแม่น้ำเจ้า​พระยา ​ซึ่งใกล้​กับป้ายรถเมล์​ที่ฉันลงไม่ไกลนัก
[16.30 น.]
ร้านกาแฟริมแม่น้ำ กอผักตบชวาลอย ล่องเข้าหาฝั่งยาม​เมื่อเรือแล่นผ่าน ขยะจำพวกถุงพลาสติก โฟม เกาะ​กับผักตบชวา หรือว่ามัน​ต้องการ​ที่พึ่ง หรือว่าฉัน​ต้องการ​ที่ยึดเหนี่ยว ฉันถึง​ต้องมา​ที่นี่
กาแฟดำ แม่น้ำ ฟ้าโศรก คนเศร้า อารมณ์เหงา
` โธ่เอ๋ย ​ความเข้มแข็ง เจ้าหลอมละลาย​ไป​กับสายน้ำหรือไร อย่าให้​ความเหงามันเข้าปกคลุมจิตใจสิ่ เคย​ได้ยินไหม​ที่​เขาพูดกันว่า "อารมณ์เหงาทำให้เกิดอารมณ์อย่างอื่นตามมามากมาย​นับไม่ถ้วน ​ทั้งดี​และไม่ดี ​ส่วนมาก​จะไม่ดี" เข้มแข็งเข้าไว้ อย่าให้​ใคร​เขาดูถูก​ได้ `
ฉันนั่งละเลียดกาแฟดำ นั่งมองผักตบชวาพัด​ไปมา​ระหว่าง​ที่เรือเร็วแล่นผ่าน ลอยล่องอย่างไร้หลักแหล่ง บางกอเกาะกัน​เป็นกลุ่มก้อน ถุงพลาสติถุงหนึ่ง​ติดอยู่​​ที่กลุ่มผักตบชวา ให้​ความรู้สึกแปลกประหลาด ​แม้​แต่สิ่งมีชีวิตจำพวกพืชก็ยังมีการแบ่งแยกชนชั้นวรรณะอย่างเห็น​ได้ชัด คนรวย คนจน คนดี คนเลว สังคมตรา​เขาให้​เป็น หรือว่า​เขาอยาก​เป็น​โดยสันดาน หรือว่าสื่อ​เป็นเครื่องสนับสนุนให้​เขาอยาก​เป็น บางครั้งใน​ระหว่างเช้า​ก่อน​ไปทำงาน ฉันนั่งละเลียดกาแฟดำ​พร้อม​กับอ่านหนังสือพิมพ์ การฆาตกรรมบางอย่างก็เกิดจากการ​ที่สื่อหนังสือพิมพ์นั่นแหละ​มาสนับสนุน​ความคิดของ​เขา​ที่เกิดขึ้น​อยู่​แล้ว​​แต่ยังไม่แน่ใจ​เมื่อเห็นคนอื่นทำก่อนทำให้ ​เขาเกิด​ความคิดอย่างแรงกล้ามากขึ้น​ อารมณ์เศร้าโศก กลาย​เป็น ​ความเคียดแค้น ​เพราะ​เขาไม่รู้​จะหาวิธีแก้ไขอย่างไร ​เขาไม่​ได้ถูกปลูกฝังให้รู้จักวิธีการเผชิญหน้า​กับปัญหาอย่างท้าทาย ​แต่​โดยมากมัก​จะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง​​ที่รุนแรง​เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานั้น​ ฉันไม่ทำอย่างนั้น​แน่ ฉันมีวิธีการของฉันเอง ​เอาเถอะน่าถึงเวลาก่อนเถอะแล้ว​​จะ​ได้รู้กัน อีตาบ้า
​ความมืดมิดโรยตัว ฉันอยู่​​กับตัวเองมานานพอแล้ว​ หลังจาก​ที่เรียกบริกรเก็บค่า​ใช้บริการเรียบร้อย​แล้ว​ ฉันลุกขึ้น​ มอง​ไปสู่แม่น้ำอีกครั้ง กอผักตบชวายังคงลอยฟ่อง
[19.00 น. ]
ฉันเลือกเรียกรถเท็กซี่ ​เพราะกลับบ้านไม่ถูก เปิดประตูถามคนขับบอกจุดหมาย คนขับยิ้ม ฉันยิ้มเขิน ๆ​ รถเลี้ยวซ้ายเข้าตรอกข้างหน้าประมาณห้าสิบเมตร เลี้ยวขวาเข้าซอยอีกซอยหนึ่ง​ ถึงแล้ว​เหรอนี่ 35 บาท​ยังไม่กระดิกเลย​
`ไม่รู้จริง ๆ​ ค่ะว่า​มันอยู่​ใกล้แค่นี้เอง`
`ไม่​เป็นไรคับ เราคนไทยด้วยกัน​ต้องช่วยเหลือกัน`
แล้ว​รถเมล์พาเราอ้อมมาตั้งแต่​เมื่อไรอ่ะ ไม่เข้าใจ ฉัน​ต้องท่องกรุงเทพให้ละเอียดกว่านี้แล้ว​ ฉันจมปลัก​กับ​ความรู้สึกบ้า ๆ​ นี้มาตั้งนานเพิ่งรู้ว่ามีสิ่ง​ที่เราควร​จะรู้​ที่เรายังไม่รู้อีกมากมาย​ ​เอาล่ะวันนี้ฉันเข้มแข็ง พรุ่งนี้ฉัน​จะอดทนไม่ให้​ความอ่อนแอเข้าแทน​ที่​ความเข้มแข็ง​ที่​เป็นอยู่​ขณะนี้
[ 19.15 น. ]
หลอดนีออนบนเสาไฟฟ้าทางเข้าบ้านส่องแสงสลัวเลือน ดอกกระดังงา ร่วงหล่นบนพื้นดินสีเทาซีด ฉันหยิบมันขึ้น​มา ประกบมือสองข้างขยี้ดอกกระดังงา แบมือสองข้างออก สูด​เอากลิ่นของมันเข้า​ไป ชื่นใจจังเลย​ ​เมื่อก่อนฉันไม่ชอบกลิ่นของมัน ขณะนี้ฉันชอบมัน​และทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่อยู่​รอบตัวฉัน ​แม้กระทั่ง​ความรู้สึก​ที่ฉันเกลียด​ที่สุดฉันก็ยังชอบมัน..ฉันชอบบรรยากาศ ​และอารมณ์ในขณะนี้จัง

** `กระดังงา` ​เขายืนรอฉันอยู่​หน้าบ้าน​พร้อมดอกกระดังงาในมือ​ที่แข็งแรง ​เขาประคองมือ​ทั้งสอง​ที่มีดอกกระดังงาสดใหม่เพิ่งเก็บจากต้น ยกขึ้น​สูดดม
ขาฉันแข็งทื่อ ไม่มีเรี่ยวแรง​แม้​จะก้าวต่อ​ไป กำแพงแห่ง​ความดื้อรั้นทลายลง ฉันฟุบลง​กับพื้น ดอกกระดังงาตกอยู่​​ที่พื้นสีเทาซีดข้างตัว ฉันพ่ายแพ้ใจตัวเองครั้ง​ที่ร้อยแปดสิบ ทำไมฉัน​ต้องชื่อ กระดังงา

ธีรนันท์

 

F a c t   C a r d
Article ID A-337 Article's Rate 9 votes
ชื่อเรื่อง กระดังงา
ผู้แต่ง ธีรนันท์
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๖๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๖
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-990 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ธ.ค. 2546, 11.45 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : หนูน้ำเองคะ [C-1005 ], [210.86.215.71]
เมื่อวันที่ : 19 ธ.ค. 2546, 03.30 น.

วันนี้พอมีเวลาเลย​แวะเข้ามาอ่านต่อ
บอกเล่าตามประสาคนชอบอ่าน
ไม่ใช่มุมมองคนชอบเขี่ย...​เอ๊ย...​ชอบเขียนว่า

...​ชอบนะเรื่อง​นี้...​

ชอบ​ที่เธอเลือก​จะเข้มแข็ง ไม่ใช่ท้อแท้หรือฆ่าตัวตาย
ขำตอนท้าย​เพราะเหมือนมองภาพตัวเอง
​ที่ตอนเช้า​โมโห​เขาแทบตาย ​จะไม่สนใจแล้ว​ ​จะ​ไปไหนก็​ไป
โทรมาก็​จะไม่คุย (รับโทรศัพท์นะ ​แต่ไม่คุย)
​แต่เหมือนรู้ ​เขาก็ไม่โทรจริง ๆ​ ​เอาตัว​เป็น ๆ​ มาหาเลย​อะ
สุดท้ายก็ใจอ่อน (อีกแล้ว​)

เกลียดตัวเองชะมัด

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น