นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ มกราคม ๒๕๕๓
New Year Happy Trouble Trip
เล็ก โยธา
...​​เป็น Trip เล็ก ๆ​​ ของครอบครัวตอนปีใหม่
​​ที่มัน Trouble ​​แต่สุดท้าย กลับมา Happy ​​ได้อย่างไร ?...
New Year Happy Trouble Trip


ก็เหมือน​กับทุก ๆ​คน ​ที่หยุดยาวปีใหม่ทีนึง ก็​จะพาครอบครัว​ไปเ​ที่ยวต่างจังหวัดกัน ปีนี้เราตั้งใจ​ที่​จะ​ไปเ​ที่ยวกันยาว ถึงขนาด ข้ามปี​ไปถึงปีหน้าเลย​แหละ​ ​(30 ธค 52 ถึง 4 มค 53)​ ​โดยมีจุดหมายปลายทาง ​ที่จังหวัด มหาสารคราม​เพื่อ​ที่​จะ​ไปรับโอน​ที่ดินจากลูกน้องบริษัทฯ ​ที่มัน​เอามาขาย​เพื่อ​เอาเงิน​ไป​ใช้หนี้ ธกส. ​(ธนาคาร​เพื่อการกดขี่ ​และริบทรัพย์สิน)​ ตั้งแต่เกิดวิกฤต​เมื่อปี​ที่แล้ว​ ​ที่ดิน​เป็นอย่างไรก็ไม่รู้ ถามมันว่าแล้ว​​จะมี​ที่ปลูกข้าวหรือ ? มันบอกว่า ​ที่ดินแค่ 20ไร่ทำนาบ่พอกินดอก ? ​และมันยังเหลือ​ที่ของเมียมันอีก 100กว่าไร่ นายช่างบ่​ต้อง​เป็นห่วงดอก ! อะไร​กัน มัน​จะมี​ที่ดินมากมาย​ปานนั้น​วะ ไอ้เรามี​ที่ดิน ของเมียเราแค่ 2 ไร่ ​ที่อยุธยา กว่า​จะ​ได้มาก็แบ่งมรดกกันแทบแย่ เหลือคนละนิดหน่อย​ ​และราคาก็ไม่​ได้แพง อย่าง​กับ​ที่ดินแถวสีลมในกรุงเทพ ​ซึ่งตอนนี้​เขาขายกันวาละหลายแสน อีกหน่อย​ก็ขาย​เป็นตารางฟุตแบบญี่ปุ่น เรื่อง​​ทั้งหมด​ต้องโทษ พม่า...​..นี่​ถ้าเมืองหลวงเก่าของเราไม่ถูกพม่าตีแตกจนเสียกรุง เมือ ปี พศ. 2310 เราก็คงไม่ย้ายเมืองหลวงมากรุงเทพ หรอก เมืองหลวงก็​ต้องอยู่​​ที่อยุธยาเหมือนเดิม ป่านนี้​ที่ดิน 2 ไร่ของเรา​ซึ่งอยู่​กลางเมืองหลวง อย่างน้อยก็เหยียบ วาละแสน ล่ะว้า...​...​. เสียดายแย่
กว่า​จะจัดเสื้อผ้า​ได้ก็เกือบเ​ที่ยงคืน ​ได้รื้อตู้เสื้อผ้า ​ไปเจอ เนคไท 20กว่าเส้น ม้วนเก็บไว้จนลืม ก็จำไม่​ได้เหมือนกันว่า ไม่​ได้ใส่เนคไทมากี่ปีแล้ว​ สมัยก่อนใส่ทุกวัน ​จะด้วยเหตุผลของสังคมหรือทำตาม ๆ​ กันมา​เพื่อ​ความเท่ห์ มีรสนิยม หรือ พยายาม​ที่ UP- IMAGE กัน ก็ช่างมันเถอะ เรื่อง​มันนานมาแล้ว​
ตอนมาเปิดบริษัทฯ ​ที่ จ. เพชรบุรีใหม่ ๆ​ ก็เคยผูกเนคไทใส่ทำงาน ​จะด้วยพฤติกรรม​ที่ทำบ่อย ๆ​จนเกิด​ความชิน หรือ ​เป็นผลพวงจากการถูกยัดเยียดใน​ความคิดจนสร้าง​ความคุ้นเคย ? แรก ๆ​ ลูกค้าก็มองเราแปล่ง ๆ​ ขณะ​ที่เราเอง ก็มองคนอื่นว่ามันเชย ๆ​ ไม่ทันสมัย กว่า​ที่ทุกสิ่งทุกอย่าง ​จะสร้าง​ความจริง จนมันลงตัว ก็​ต้องอาศัยเวลาให้อธิบายอยู่​นาน สุดท้ายมาจบลง​ที่เสื้อเชิร์ต​กับ กางเกงยีนส์ แบบ​ที่เราเคยดูแคลน ?
ไม่เหมือนไอ้ฝรั่ง​เมื่อวาน แม่งใส่เสื้อยืด นุ่งกางเกงเตะบอล ลูกบอล 2 ลูกของมันแทบปลิ้นออกมา มากองใต้เก้าอี้ ขับรถสปอร์ตมาจอดด้วย​ความภูมิอกภูมิใจ ไม่ใช่รถ​ที่โก้เก๋หรอกนะ ​แต่​เป็นรสนิยม เมีย คนไทย ​(Made in Thailand)​ ผิวสีแทน ​(ถ่าน)​ หน้าตาบ้าน ๆ​ ดั้งบาน ๆ​ เราว่าเมียบักเคี่ยมกรรมกรดีเด่น ​ที่เราคัดมา​เป็นแม่บ้านสำนักงาน ...​.ยังงามกว่ามาก เห็นเซอ ๆ​ ​แต่ คุณเธอให้เราออกแบบ​และสร้าง บ้าน 10 กว่าล้านนะ...​​จะบอกให้
เหมือน​กับการเ​ที่ยวทุกครั้ง ​ที่ทุกอย่าง​จะถูกกำหนด ถูกวางแผนล่วงหน้า ตามแบบแผนวิศวกร เ​ที่ยว​โดยเหตุ​และผล ​(ไม่ใช่อารมณ์พา​ไป ?)​ ​เพราะ เรา​จะวางแผน​โดยการ Zerox แผน​ที่ แล้ว​ ​เอา ปากกาเมจิค สีระบายเส้นทางถนน​ที่เรา​จะ​ไป ​เพราะ​จะ​ได้ตื่นเต้นยัง​กับตามหาลายแทงอย่างไงอย่างนั้น​ ​และ ​จะ Mark จุดพักค้างคืน​แต่ละแห่ง ​และจองโรงแรมไว้ล่วงหน้า ​พร้อม​กับ ออกเดินทาง ตั้งแต่เช้า​ ตี 4 ​เพราะกลัวรถติด ​แต่คน​ที่กลัวเหมือนเรามันเยอะกว่า​ที่คิด...​.. สุดท้ายแม่งก็ติดเหมือนเดิม
กว่า​จะถึงโคราชก็ปา​ไป 9 โมงเช้า​ เรา ขับรถวก​ไปทาง อ.ปักธงชัย เลี้ยวออกด่านเกวียน​เพื่อเลี่ยงเมือง​และอ้อม​ไปชัยภูมิ จุดมุ่งหมาย​คือ​ไปกางเต้นท์ค้างคืน​ที่ อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม ไม่​ได้ตั้งใจ​ไปดูดอกกระเจียวหรอกนะ ​(ดอกกระเจียว บาน มิย-สค.)​ ​แต่​เพราะชอบบรรยากาศของ​เขาป่าหินโบราณ หลายร้อยล้านปี ต่างหาก
พอเริ่มเข้าเขต อ.เทพสถิตย์ ​ที่นี่นอกจากไม่มีเทพเทวดาสถิตแล้ว​ ตอนนี้กลับมี ยมบาล มาสถิตย์แทน ก็มันนรก ชัด ๆ​ รถติดเกือบ ชม. ตั้งแต่ทางเข้า จนถึงทางตัน บางที การคิดแปลก ๆ​ สวนทาง​กับคนอื่น ก็ไม่แน่ว่า​จะไม่มี​ใครคิดเหมือนเรา ...​. รถติด​เมื่อเช้า​ตี 4 ก็ครั้งหนึ่ง​แล้ว​ นี่มาดูดอกกระเจียว นอกฤดู คนไม่น่า​จะเยอะ ก็ยังเจอพวกรสนิยมเดียวกันอีกแยะ มันก็เลย​ ยุ่ง ...​.พับผ่า...​...​. สิ
กว่า​จะติดสินบนยมบาล ​เพื่อขอขับรถ ย้อนศร ออกจากขุมนรกนั้น​​ได้ ก็ทุลักทุเล​เอาการ เลย​ขับรถ เตลิดออกนอกเส้นทาง ​เอาถนน​ที่ว่าง ๆ​ ไม่มีรถ ​เป็น​ใช้​ได้...​...​...​...​...​สุดท้าย...​..หลงครับ​...​...​ พี่น้อง
กว่า​จะรู้ตัวว่าหลง ก็เจอ ทางหลวง​ระหว่างตำบล ​(หมายเลขถนน​จะ​เป็นเลข 4 หลักในแผน​ที่ ครับ​)​ ก็คิดว่า ​ถ้าเดินทาง​โดย​ใช้เส้นทางนี้ รถ​จะน้อยลง กว่า​ใช้ทางหลวง​ระหว่างภาค ​(สายอีสาน ถ.มิตรภาพ ​คือ เลข 2) อีกอย่าง​เป็นทาง​ที่​จะ​ไปมหาสารครามด้วย ​( ตามโปรแกรม มหาสารคราม​จะ​เป็น​ที่พักแรมคืน​ที่ 5 ก่อนกลับ )​ เลย​ดิ่ง​ไปแบบไม่​ต้องมีแบบแผน​กับเหตุ​และผล ตอนนี้​เป็นอารมณ์นำพา หลังจากไตร่ตรอง อยู่​นาน ก้พบ​ความจริง​ที่ว่า ไม่ว่า​จะ ​ไปสถาน​ที่ท่องเ​ที่ยวไหน ๆ​ ก็คงเจอ​กับ​ความวุ่นวาย แย่งกันกิน ​และรถก็​จะติดบนถนนสายหลัก ๆ​ สุดท้ายเราก็เลย​ ลงมติ​ที่​จะ​ไปนอน จังหวัดมหาสารคราม บน​ที่ดินกระดาษ​ที่เรา​เป็นเจ้าของ​แต่ไม่รู้​เป็นอย่างไร ? ​เป็นเจ้าของยัง​กับซื้อขายตั๋วทองคำล่วงหน้า ​(Gold Future )​เลย​ งานนี้​ต้อง เรียกว่า ...​.​ไปตายดาบหน้า ล้วน ๆ​
ผมชอบบรรยากาศของคนตามชนบท ​ที่​เขารู้จักกันแบบแน่นแฟ้นมาก​ทั้งตำบล แตกต่าง​กับ กรุงเทพบ้านเรา ​แม้ว่าหลัง บ้าน​จะชนกัน อยู่​กันมา 10กว่าปี ​ได้​แต่มองตากันอย่างเดียว.. แทบไม่เคยพูดกันเลย​ เห็น​จะมีอยู่​ครั้งหนึ่ง​​ที่พูดกัน อย่าเรียกว่าพูด ...​..ตะโกนใส่กัน น่า​จะใช่ ก็ตอน​ที่เราลืมปิดเตาแก็ส หลังบ้าน ควันไหม้โขมง ...​นี่​ถ้าไม่กลัวไฟ​จะลามไหม้มาโดนบ้าน​เขา...​.ก็คงไม่มีรู้ว่า...​...​.มังพูกไทย ...​.ไม่ชัก ! นี่หว่า
ก็ไหนบอกว่า ผ่าน​ไปแค่ บ้านสองบ้านก็ถึงแล้ว​...​...​.ไอ้บ้านสองบ้าน​ที่ว่าน่ะ ​ที่นี่มันห่างกันเกือบกิโลเมตร ​แต่ละบ้าน​เขามี​ที่ดินกันมากจริง ๆ​ อย่าง​ที่ลูกน้อง​ที่มันคุยว่าเมียมันมี​ที่ดิน100กว่าไร่ ​ถ้า​จะจริงอย่าง​ที่มันพูด
กว่า​จะเข้า​ที่ดินของตัวเอง ​(​ที่เท่าแมวดิ้นตาย...​. แมวอีสานตัวใหญ่)​ ​ได้ ก็เล่น​เอาเดินเข้า​ไป​เอาเหนื่อย พอดู ​แต่ก็สนุกกัน อยู่​กทม. เคย​แต่เดินในห้างกัน ​แม้​แต่ ในหมู่บ้านจัดสรร​ที่อยู่​ 200 กว่าไร่ ยังไม่เคยเดิน​ไปไหนเลย​ คนกรุงก็แบบนี้...​.แล้ว​มัน​จะอยู่​นา ​เป็นกันเรอะ !
โชคดี​ที่ยังมี "เถียงนา" ​ที่พักตอนทำนา เรา เลย​พอพักพิงกัน​ได้ ​แต่เด็ก ๆ​ ชอบ​ที่​จะนอนเต็นท์มากกว่า คืนนี้...​...​. ​ที่ไหนก็ไม่รู้ในแผน​ที่​เพราะ...​...​..กูเพิ่งเคยมา ? เราเลย​​ได้นอนแค้มไฟ กันหายอยาก กันจริง ๆ​ ​และ​ที่​เขาว่า ดาวดวงเท่าไข่ห่าน ก็คืนนี้แหละ​ จักรวาล​และกาแล็กซี่ช้างเผือก ​ที่กว้างใหญ่ ๆ​ จนรู้สึกว่า​มนุษย์เรา​ที่หลงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่​กับเล็กลงเทียบเท่าผงธุลี
กว่า​จะ​ได้นอนกันก็ทุลักทุเลพอควร ​เพราะเรามาก่อนนัดถึง 4 วัน ตาเคี่ยมคนงานเจ้าของ​ที่​ที่ขาย​ที่ดินให้แก่เรา ​ซึ่งตอนนี้สวมหมวก​เป็นผู้ใหญ่เคี่ยม บอกว่า ยังไม่​ได้เกณฑ์ชาวบ้านมาต้อนรับ ​และ วัว​ที่​จะล้ม​เพื่อฉลอง ก็ยังไถนาไม่เสร็จ ...​...​มี​แต่ไก่น่อย ​คือ ลูกเจี๊ยบ ออกจากไข่​ได้เดือนกว่า ​ถ้านายช่าง สนใจ ก็บอกมา เลย​พูดสวนบอกว่า...​มึง​จะบ้าเรอะ ! มีอะไร​กิน​ได้ ก็​เอามากินรองท้องกัน​ไปก่อน เราก็นึกว่า ​จะ​ได้กินอาหารอีสานแปลก ๆ​ แม่ง ! ต้ม ม่าม่า มาให้กินเฉยเลย​ ...​..ไอ้บักซี่เด๋อเอ๊ย...​...​ของกูก็มี ...​.ม่าม่าจัมโบ้ซองโตกว่ามึงอีก
ตื่นเช้า​มา นึกว่าอยู่​​เขาชนไก่ ​กำลังฝึก รด. กิจกรรมยามเช้า​ ผ่าฟืน กองกองไฟ หุงข้าวเช็ดน้ำ กินข้าวตามคันหา หาหอยหาปู ตกปลากัน ​เมื่อวาน​ไปตลาดนัด ​จะ​ไปหาตะไคร้ ใบมะกรูดมาต้มยำ ไม่มีขายในตลาด แม่ค้าบอกว่า ไม่รู้​จะขาย​ใคร ​เพราะทุกบ้าน​ต้องปลูกตะไคร้ / มะกรูดกัน​ทั้งนั้น​
​ได้ปลาช่อนผอม ๆ​ มาตัวนึง ​(ไม่​ได้ตก​ได้หรอกนะ...​..ชาวบ้าน​เขาสงสารเลย​ให้มา...​...​ก็กูตกปลา​เป็น​แต่ในบ่อตกปลา...​..ฟิชชิ่ง นี่หว่า ...​...​ตัวนึง 40 กว่าโล เย่อกันจนหลังแอ่น ชม​ได้ ห้ามชิม ​และห้าม​เอาออก)​
จากหนึ่ง​คืน​เป็นสองคืน...​...​จนกระทั่งคืน​ที่ 4 เราก็ อยู่​กัน​ได้ ​ที่นี่กระท่อมร้าง ​ที่ไม่มีคุณค่า​และไม่มี​ใครเหลียวแลมาก่อน ​แต่ตอนนี้ มัน​เป็นบ้าน บ้านหลังเล็ก ๆ​ ​ที่ไม่มี​แม้กระทั่งไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ไม่มีเกมส์​ที่ไอ้ตัวเล็กติดงอมแงม ไม่มี Internet ให้เจ้าคนโต คอยแชท​กับ​เพื่อน ๆ​ ไม่มี TV ไม่มีละครน้ำเน่า ​แม้​แต่ปลาบู่ทองยังว่าย​ได้​และไม่มีวันตาย ​ที่นี่ไม่มีอะไร​เลย​ ​แต่ก็ไม่ มี​ใครบ่นให้ฟัง ทุกคนมี​ความสุข ​และสนุก​กับมัน
หรืออาจ​จะ​เป็นว่า​เพราะเรา​ได้กลับคืนสู่วิถีแห่งธรรมชาติ อย่าง​ที่ชีวิตควร​จะ​เป็น ?

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3368 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง New Year Happy Trouble Trip
ผู้แต่ง เล็ก โยธา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ มกราคม ๒๕๕๓
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๘๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-16657 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ม.ค. 2553, 17.38 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-16660 ], [124.122.207.211]
เมื่อวันที่ : 15 ม.ค. 2553, 22.46 น.

เล่าสนุกดีค่ะ​ คุณเล็ก อ่านแล้ว​ก็พลอยลุ้น​ไปด้วยค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : เล็ก โยธา [C-16663 ], [117.47.68.15]
เมื่อวันที่ : 16 ม.ค. 2553, 11.34 น.

ขอบคุณครับ​ ​ที่ติดตามงานของผม ​แต่การเ​ที่ยวของผม มัน​จะโหดหน่อย​ ไม่มีรูปโรแมนติคเหมือนคุณ Pilgrim สไตร์ผมก็บ่น​ไปเรื่อย ๆ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น