นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๒
ผมสูญเสียอะไรบางอย่างไป
punei
...หากชีวิตของคนๆ​​นึงไม่ต่างอะไร​​​​ไป​​ความรู้สึก​​ที่บอบบางของตัวเรา ​​กับ​​ความรู้สึก​​ที่เรียกว่า การสูญเสีย...
หากชีวิตของคนๆ​นึงไม่ต่างอะไร​​ไป​ความรู้สึก​ที่บอบบางของตัวเรา ​กับ​ความรู้สึก​ที่เรียกว่า การสูญเสีย

​เมื่อสายลมพัดย้อน​ไปสมัยผมอยู่​ ป.6 หากอยู่​ดีๆ​ผมไม่​ได้จับกีต้าร์ตัวนั้น​ขึ้น​มา ​และพ่อผมไม่บ้าจี้ตามผม ผมคงไม่มีวันนี้ วัน​ที่ผม​ได้มันมา​ทั้งๆ​​ที่มีราคาแพงพอสมควร เพียง​เพราะพ่ออยากมาให้ผมเล่น ​แต่ก็ยังมิอาจรู้ซึ้งถึงจิตวิญญาณของ ดนตรี เลย​ ฝึก​ได้ไม่นานก็ถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของ ของเล่นราคาแพง​ที่เก็บไว้เปรียบเหมือน​ความเดียวดาย​และอ้างว้างของสิ่ง​ที่ไร้ชีวิต

เติบโตมาอยู่​ชั้น ม.4 ผมเบื่อหน่ายในชีวิตเหลือเกิน โดดเด่นเรื่อง​การเรียน ​แต่ชีวิตก็เหมือนถูกตีกรอบ​ไป​กับ​ความกลัว กลัว​แม้กระทั่งจับตะเกียบยังมือสั่น มอง​ไปหา​เพื่อนก็มี​แต่มายาในสังคม เกมส์ออนไลน์เปรียบประดุจการคร่าชีวิต​เพื่อนผม​ไปทีละคน โดดเดี่ยว​และเดียวดาย "นั่นสินะ" ฉันขึ้น​​ไป​ที่ห้องเก็บของ ค้นพบกีต้าร์​ที่ไร้​เพื่อน "เหมือนกัน"
จากนั้น​ชีวิตผมก็เปลี่ยน​ไป หลังจากการเรียนทุกวัน ผมรู้จัก​กับ​เพื่อนใหม่ ​เพื่อน​ที่ไม่เคยทอดทิ้ง ​แม้การ​ที่​จะคบ​กับ​เพื่อนคนนี้ให้ถูกใจกัน​และกัน ​จะ​ต้อง​ใช้เวลาถึง 1 ปี ​และ 1 ปีนั้น​​จะ​ต้องค้นพบ​กับ​ความกดดันทำสบประมาทมากมาย​ในสังคม จาก​ความเดียวดายทางดนตรีของผม "​แต่ถึงอย่างไร ​ต้องรู้จักดนตรี" นี่​คือ​ความรู้สึก สิ่ง​ที่ผม​จะ​ต้องมุ่งมั่นมาก​ที่สุดตั้งแต่ผม​ได้​ใช้ชีวิตมา ​เพราะรู้ว่า​เพื่อนคนนี้​จะทำให้ชีวิตมีพลัง

​และแล้ว​ผมก็คบ​กับ​เพื่อนคนนี้ รักเท่าชีวิต ​เพราะ​เพื่อนคนนี้คอยปลอบ​เมื่อตัวฉันทุกข์ระทม ครื้นเครงใจ​เมื่อฉัน​ได้พบรักใหม่ ​และยามชีวิตมหาวิทยาลัย ฉัน​กับ​เพื่อน​ได้พากัน​ไปค้นพบโลก​ที่ไม่เคยคิดว่า ฉัน​จะ​ได้ทำอย่างนี้มาก่อน "โลกแห่งประกวด โลกแห่งการแสดง" ​แม้ไม่​ได้รับรางวัลอะไร​มาเลย​ ​แต่มี​ความสุข​ที่​ได้ทำ ​ได้สร้าง ​และ​ได้สัมผัสกลิ่นอายของมัน

สุดท้าย เ้รื่องก็​ได้ดำเนินมาถึงจุดของการสูญเสียอะไร​บางอย่าง​ไป เกิดบางสิ่งบางอย่างทำให้นิ้วนางมือซ้ายกระแทก​กับเหล็กชั้นวางของขณะทำงาน เจาะลง​ไป​ที่นิ้ว เลือดไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ผมวิ่ง​ไปห้องพยาบาล​ที่ทำงาน เสียงอันตระหนกของนางพยาบาล บาดหัวใจผม ​ที่​ต้องเดินทางสู่โรงพยาบาล ทุกอย่าง​เป็นชะตาชีวิต หมอวินิจฉัย​พร้อมบรรจงเย็บรอยแผล​ที่บอบช้ำ เส้นเอ็นขาด​ไป นิ้ว​ที่​ต้องเข้าเฝือกอ่อน ​และสิ่งนี้นี่แหละ​ทำให้ผม​ได้รู้ว่า ผม​กำลังสูญเสียอะไร​บางอย่าง​ไป กลับมาเฝ้ามอง​เพื่อนของผม ​และบ่นตัวเองในใจ "เพิ่งคิด​ได้เหรอ"

ก่อน​ที่ผม​จะเจ็บมาจนทุกวันนี้ ผม​เอา​แต่ทำงาน ทำงาน ​และทำงาน จนไม่​ได้มาคุย​กับ​เพื่อน สายกีต้าร์​ที่เหลือไว้เพียง 4 สาย ​พร้อม​กับการสูญสิ้นดนตรีในชีวิต คำว่า พรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว​ ของอาจารย์ศิลป์ พีระศรี กลับมาวนเวียนในใจผม ผมเกือบสูญเสียมัน​ไปตั้งแต่ป.6 ​แต่ด้วยแรงดลใจทำให้ผม​ได้กลับมารู้จัก​เพื่อนแท้ แล้ว​ผม​กำลังสูญเสียมันอีกเหรอ ผมไม่ยอมหรอก ​เมื่อวัน​ที่นิ้วของผม​ได้กลับมา ​เพื่อนของผมสิ่งนี้​จะกลับมาโบยบินตามจังหวะชีวิตของหัวใจอีกครั้ง ผมสัญญา

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3360 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง ผมสูญเสียอะไรบางอย่างไป
ผู้แต่ง punei
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๔๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-16623 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 25 ธ.ค. 2552, 23.48 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ยะถาภูตัง [C-16627 ], [124.121.41.129]
เมื่อวันที่ : 28 ธ.ค. 2552, 21.12 น.

อย่างแรก​ต้องขอแสดง​ความเสียใจ ​กับการพลัดพรากจากสิ่งอัน​เป็น​ที่รัก
​แต่ก็อยากให้มี​กำลังใจเสาะหาสิ่งใหม่มาทดแทน

มัน​เป็นวงเวียน​ที่ไม่มี​ที่สิ้นสุดของสังสารวัฎ พบกัน คบกัน แล้ว​ก็จากกัน​ไป
ไม่ว่า​ใคร จาก​ใคร​ไป สิ่ง​ที่เหลือก็มีแค่​ความทรงจำ ​ที่เราเลือก​จะจำใด้
เลือก​ที่​จะจำเรื่อง​ราวๆ​ดีๆ​ ไว้​เป็น​กำลังใจ เรื่อง​หมองหม่น ​เป็นบทเรียน

วันข้างหน้า ​เพื่อนแท้อีกหลายอย่างยังรออยู่​ข้างหน้าครับ​
บนถนนแห่งการค้นหา​ความหมายของการดำรงอยู่​ของชีวิต
สู้ๆ​ ครับ​ ​เป็น​กำลังใจให้ ให้รู้ ว่ามีอีกคนนึง ​ที่ร่วมชะตากรรมเดียวกัน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-16684 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : 23 ม.ค. 2553, 21.20 น.

อ่านแล้ว​งง ๆ​ ค่ะ​ ​เพื่อน​คือกีตาร์หรือเปล่าคะ​?

้นิ้วคงหาย​เป็นปกติแล้ว​นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : punei [C-16705 ], [110.164.167.173]
เมื่อวันที่ : 03 ก.พ. 2553, 22.37 น.

ถึงคุณRotjana Geneva
ใช่ครับ​ ​เพื่อนของผมก็​คือกีต้า
​เพราะไม่สำคัญ​ที่ว่า​เพื่อน​จะ​เป็นมนุษย์​แต่ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้​สามารถ​เป็น​เพื่อนกัน​ได้
นิ้วผมหาย​และผม​สามารถคุย​ได้​กับ​เพื่อนผมตัวนี้แล้ว​ครับ​
​แม้มัน​จะไม่เหมือนเดิมเท่าไร
ขอบคุณทุกคน​ที่​เป็นห่วงผมนะครับ​ ขอบคุณครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น