นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
บางช่วงเวลาที่.....ทำหล่นหายกันไป ?
เล็ก โยธา
...บางช่วงเวลา​​ที่...​​..ทำหล่นหายกัน​​ไป ?
​​ถ้าไม่​​ได้สังเกตุหรือไตร่ตรอง...​​.ก็ยัง คงไม่รู้ !...
บางช่วงเวลา​ที่...​..ทำหล่นหายกัน​ไป ?

1>>> ตี 5:00 น. อ. บาง กระปิ กทม.
ป่านนี้ ​เพื่อนบ้านข้าง ๆ​ ​ที่กรุงเทพฯ คงปลุกลูกสาว 2 คน​ที่ งัวเงีย รีบขึ้น​รถ ​เพื่อ​ไปโรงเรียน​แต่เช้า​เหมือนเคย สี่ทุ่มเกือบห้าทุ่ม นั่นแหละ​ ถึง​ได้ยินเสียงแตรเรียกคน​ใช้เปิดประตู ​เพื่อ​เอารถเข้าบ้าน ​แม้กระทั่งเสาร์/อาทิตย์ ​ต้องพากัน​ไปกวดวิชา ​ไป เรียนดนตรี วัน ๆ​แทบไม่ค่อย​ได้อยู่​บ้านกัน แล้ว​​เขามีบ้านไว้ ทำไมนะ ? คนซื้อไม่​ได้อยู่​ คนอยู่​ ​(สาวพม่า)​กลับไม่​ได้ซื้อ ...​...​เหมือน...​โลงศพ ...​เลย​แฮะ !

2>>> ตี 5:00 น. ต. บางเก่า อ.ชะอำ จ.เพชรบุรี
เช้า​นี้บนหาดทรายริมทะเล ท้องฟ้าแจ่มใสกว่า​ที่คิด ดาวเต็มฟ้า ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ​กับฝนดาวตกลีโอนิคส์ ​ถ้า​ได้ดูจากขอบฟ้าในทะเล​จะ​เป็นมุมมอง​ที่เห็นชัด​ที่สุด ดาวตกดวงแล้ว​ดวงเล่าไกลสุด ฟากฟ้า ​แต่ใกล้เพียงตากลับมองเห็นเงาตะคุ่ม ๆ​ของชาวบ้าน​ที่​กำลังขะมักเขม้น​กับการขุดหาอะไร​บนหาดทราย กัน ​โดยไม่สนดวงดาว หรือว่า ​เขาขุดหาสะเก็ดดาว ?

ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว ​แม้กระทั่งใต้ทรายริมทะเล ก็อุดม​ไปด้วยหอยนานาชนิด ​และไอ้ชาวบ้าน​ที่ว่า ก็ไม่ใช่​ใครอื่นไกล ก็ลูกน้องคนงานอีสานก่อสร้างของเราเอง

" นี่​ถ้าอีสานบ้านเฮาอุดมสมบูรณ์แบบนี้ เฮาบ่​ต้องอพยพกันมา​เพื่อทำงานไกลแบบนี้ดอก?"

มันก็น่า​จะจริง อย่าง​ที่​เขาพูด คนเรา​ถ้าไม่เคยลำบากก็​จะไม่เห็นคุณค่าของสิ่งของ​ที่เรียกว่า ...​.เล็กน้อย ​และหอย​ที่ขุด​ได้กันมันใช่​จะตัวใหญ่ เสีย​เมื่อไหร่ ประมาณ 20 ตัว เนื้อถึง​จะ​ได้เท่า​กับหอยแครงตัวเขื่อง ๆ​ 1 ตัว ...​...​...​...​...​..แล้ว​​เมื่อไหร่มัน​จะอิ่มวะเนี่ย !

​เขาเก็บ​ไปดองน้ำปลากันครับ​ ​เป็นหอยเสียบ​ที่โลละ 1,000 บาท​นั่นแหละ​ ​แต่ต่างสายพันธุ์กัน ​เอา​ไปผัดหรือต้มไม่​ได้ ชาวบ้าน​เขาว่าเนื้อมัน​จะลงทะเล​ไปหมด...​.​จะไม่ให้ลงทะเล​ได้อย่างไร ก็มันหดเหลือเท่าหัวไม้ขีดไฟ...​นิ...​...​...​จึงนิยม​เอา​ไปดองน้ำปลาใส่ขวดแบน ๆ​ขายขวดละ 25 บาท​ ​ที่เราเคยเห็นวางขายตามร้านของ​ที่ระลึกริมทะเลนั่นแหละ​ ดูชาวบ้าน ยายแก่ ๆ​ 4-5 คน นั่งยองๆ​​เอาทัพพีคาด ผิวทรายทีละชั้น ๆ​ กว่า​จะ​ได้หอยเต็มขวดแบน ​เป็นเราคงนอนหมดแรง...​..แบน...​...​..ราบ​กับหาดทราย
​แต่เวลา​ที่นี่ของชาวบ้าน​เขาเหลือเฟือ ในมุมมอง​ที่ไม่มีโอกาส​ที่​จะเลือกอะไร​​ได้มากนักแทบไม่มีค่าอะไร​ในมุมมองของคนกรุงเทพอย่างเรา ​ที่เวลามี​แต่​ความวุ่นวาย ยิ่งเร่งยิ่งรีบ...​...​.​แต่เวลาวิ่งในอัตราเร่ง​ที่เหนือกว่า ...​..เวลา​ที่เท่ากัน...​.กลับดูน้อยลง

เราเสียเวลา​กับการขุดหอยอยู่​ซักพัก ก็ไอ้หอย​ที่ว่า...​.. มันของฟรี ...​..ไม่มีเจ้าของ ​ซึ่งคุณ​สามารถ​ที่​จะครอบครอง​ได้...​...​...​ตามแรง​ที่คุณมี ​และ รสชาติไม่​เป็นรองหอยนางรม​ที่ว่าเลอเลิศกันนักหนา ...​...​...​ชิดซ้าย​ไปเลย​

​เมื่อเริ่มขุดจน​เมื่อย​ได้เต็ม​ที่ สันดานของตัวตนก็ เริ่มเกิด เราเริ่มเดินห่างจากลูกน้อง​ไปยังกลุ่มคน​ที่ขุดหอย​ที่ไกลออก​ไป ​โดยอ้างว่า ​ที่นี่หอยไม่ชุม มีน้อยเกิน​ไป ซักพักก็กลับมา​พร้อม​กับหอย 1 ถุงใหญ่ เกือบกิโล

" นายช่างนี่เก่งนะ มาขุดครั้งแรก ก็ทำ​เอาพวกผมงง เลย​ ​ใช้อะไร​คาดหอยหรือครับ​ ?"

" ​ใช้ทัพพี...​คาด อย่างพวกเอ็ง มันไม่ทันกินหรอก ช่างเอ๊ย ผม​ใช้เหรียญสิบบาท​ คาด​เอา ถึง​ได้...​มา​เป็นโล อย่าง​ที่เห็นนี่แหละ​"
" เหรียญซิบ...​สิเล็กนิดเดียว" ตาเคี่ยม คนงานเก่าแก่ แย้งมาทันควัน
" สูก็​ใช้ 4 เหรียญสิ หรือ​จะ​ใช้แบงค์ 20 สองใบแทนก็​ได้"

คำตอบพากันถึงบางอ้อ...​..ก็ฮากัน ครืน

...​.นี่แหละ​หนา ...​..ลัทธิทุนนิยม ในสายเลือดนี้ มันล้างออกยากจริง ๆ​ ​เพราะ คุ้นเคย​กับการ ​ที่​ใช้เงินทุ่มซื้ออย่างเดียว...​...​ ทำ​เอาตลาดค้าหอยเสียบริมทะเล...​ปั่นป่วน​ไปหลายวัน

3>>> 8:30 น. ภายใต้ดวงอาทิตย์...​.ดวงเดียวกัน

เช้า​นี้...​...​...​...​เวลา​ที่นี่ มันเดินช้า เสียจนทำให้มีเรื่อง​บอกเล่า...​...​อะไร​เสียมากมาย​ ​เมื่อเทียบ​กับเรื่อง​ราวในเมืองกรุง ​ที่​เป็นแค่เรื่อง​สั้น ​ที่มีเนื้อหาแค่ เหยียบคันเร่ง เหยียบเบรก...​...​แข่ง​กับเวลา ​เพื่อ​ไปทำงานให้ทันกัน ...​...​​เป็นหนังฉายซ้ำๆ​ ทุก ๆ​วัน ทุกๆ​เช้า​...​..ก็แค่นั้น​ ?

เล็ก โยธา

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3353 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง บางช่วงเวลาที่.....ทำหล่นหายกันไป ?
ผู้แต่ง เล็ก โยธา
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๙๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-16560 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 30 พ.ย. 2552, 14.36 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-16563 ], [115.87.12.47]
เมื่อวันที่ : 01 ธ.ค. 2552, 23.54 น.

มาเชียร์ค่ะ​ คุณเล็ก เขียนเล่าเรื่อง​ปนรำพึงอย่างนี้ สนุก น่าอ่านดีค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : เล็ก โยธา [C-16564 ], [117.47.66.165]
เมื่อวันที่ : 02 ธ.ค. 2552, 09.40 น.

ขอบคุณคุณPilgrim มากครับ​ ผม​ได้อ่านผลงาน​ที่ดี ๆ​ของคุณอยู่​ประจำ
อยากให้งานเขียนตัวเอง...​ดีอย่างนี้บ้าง คง​ต้องพยายามอีกมาก
ขอบคุณ​ที่ให้​กำลังใจครับ​

จุดประสงค์ของการเขียน...​.ก็แค่อยากให้คิด...​ก็แค่นั้น​
ปัจจุบัน​เป็นชาว ตจว. เต็มตัวครับ​ หลังจาก​ใช้ชีวิตหลงในเมืองกรุง...​อยู่​นาน

ขอ​เป็นแค่ เศษดินเศษหินขวาง บนทางเดิน
​เป็น​ส่วนเกิน ​ส่วนกั้น ​ส่วนสะดุด
เพียงแค่หยุด ฉุดให้คิด ในจิต...​​ที่ย่ำแย่
ขาดคนแล แค่คนย่ำ ก็ตามใจ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim [C-16566 ], [202.29.89.1]
เมื่อวันที่ : 03 ธ.ค. 2552, 14.38 น.

ขอบคุณค่ะ​ คุณเล็ก ​กับคำชม

​ถ้ามีเวลาว่างเขียนเล่าเรื่อง​ชีวิตชนบทมาให้อ่านกันบ้างสิคะ​ เล่าเรื่อง​จากรูปภาพก็​ได้ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Rotjana Geneva [C-16686 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : 23 ม.ค. 2553, 21.34 น.

อ่านเพลิน น่ารักดีค่ะ​

ดีใจ​ที่กลาย​เป็นคนต่างจังหวัด​ไปแล้ว​ ชีวิตก็เบา สบายกว่ากันเยอะเลย​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น