นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๖
ทางเลือกในชีวิต
ธีรนันท์
... ​​ความปวดร้าวทางกายมันมีมากเกินกว่า​​ที่​​จะทำให้ผม​​เอาชนะ​​ได้..ผมรู้สึกคล้าย​​กับว่าตัวเอง​​กำลังพ่ายแพ้..ยอมศิโรราบให้​​กับมัน..หรือผม​​จะ​​เป็นผู้​​ที่พ่ายแพ้ตลอดกาลไม่มีทางชนะ​​ได้...​​....
ทางเลือกในชีวิต
นานมาแล้ว​​ที่ผมไม่​ได้ลิ้มลองมัน..รู้สึกกระวนกระวายใจ ทุรนทุราย ผมกลิ้งเกลือก​ไปมา​เพราะฤทธิ์ของมัน ในห้วงสำนึกผมมองเห็นฟ้าสีเทาขมุกขมัวอยู่​เบื้องหน้า เห็นรอยแสยะของอดีต​ที่ยิ้มเยาะ เห็น​ความหวังของอนาคต​ที่ลอยคว้างมาเบื้องหน้า​และแหลกสลาย​ไป​กับสายตา​ที่พร่ามัว..​เมื่อไร ​เมื่อไรกันนะผม​จะพ้นจากหล่มปลักอันลึกล้ำปวดร้าวนี้​ได้
`​เมื่อไรนะคุณ​จะคิดถึงอนาคตของเราสองคนบ้าง`
`หากว่าคุณไม่คิดถึงอนาคตของเราคุณก็ควร​จะคิดถึงลูก ๆ​ ของเราบ้าง ​เขาไม่รู้เรื่อง​ราวอะไร​เลย​ มันยุติธรรมหรือ​ที่คุณ​จะทำลายคน​ที่คุณตั้งใจ​จะให้​เขาเกิด​ต้องมาตาย​ทั้ง​เป็น​เพราะการกระทำของคุณ​เป็นเหตุ`
ผ่านมากี่ปีแล้ว​นะ​ที่ผมไม่​ได้เห็นหน้าเธอ หลังจากวันนั้น​ผมก็คล้าย​กับไม้ผุ ๆ​ ​ที่ปักอยู่​บนโคลนเลน​ที่รอวันโค่นล้ม​เพราะแรงลม​ที่เข้ามากระทบ มันโอนเอนตามกระแสแห่งการก้าวย่างของผม​ที่​พร้อมเสมอ​ที่​จะล้มแผละลงรอให้​ใครก็​ได้มาเหยียบย่ำ​แม้กระทั่งสัตว์เดียรัจฉาน
อภัยให้ผมด้วยนะ ดาวราย ผมไม่​สามารถ​ที่​จะก้าวพ้นหล่มปลัก​ที่ผมตั้งใจกระโจนลง​ไป​ได้ ผมรู้สึกปวดร้าวเหลือเกิน ผมไม่รู้ว่าตัวเองควร​จะทำเช่นไร ไม่รู้​แม้กระทั่ง วินาทีนี้ผม​จะดำเนินชีวิต​ไปในวิถีทางใด ชี้นำทางให้ผมทีเถอะ ผมรู้สึกแย่มาก คุณคงไม่เข้าใจ​ความรู้สึกของคน​ที่ `ติด​กับ` แน่นอน ​ถ้าคุณไม่เจอ​กับตัวเองคงไม่รู้สึก..
ในห้วงแห่ง​ความรู้สึก​ที่เลือนลางผมเห็นอดีต​ที่เคยสุขสม..​แต่มันดูมืดหม่น..ปนปวดร้าว..
ครั้งหนึ่ง​ผมเคยมีชีวิต​ที่งดงาม มี​ความสุข ​ต้องการสิ่งใดผมก็​ได้ ผมทำบุญ ผมพาลูกเมีย​ไปเ​ที่ยวในวันหยุด เรา​ไปด้วยกัน​ได้ดี ลูกสองคนก็เข้าใจผมเคารพผมยิ่งกว่าเทพเจ้าอื่นใด ผม​เป็น​ที่พึ่งของพวก​เขา​ได้เสมอ ในทุก ๆ​ เวลา​ที่พวก​เขา​ต้องการ
`เอ้ เจ้ ลูก​จะ​ต้องตั้งใจเรียนให้​ได้ดีนะลูก​เพราะพ่อ​และแม่ของเราอีกไม่นานก็แก่​และ​จะตายในวันนี้วันพรุ่งยังไม่รู้เลย​ พ่อ​และแม่​จะ​เป็น​ที่พึ่งให้ลูกตลอด​ไปไม่​ได้หรอก ลูก​จะ​ต้องพยายามหา​ที่พึ่งให้ตัวเองอย่าให้​ความรู้สึก​ส่วนตัวมาทำลายชีวิตของตัวเองให้ล้มเหลว`
อะระหัง สัมมา สัมพุทโธ ภะคะ​วา พุทธัง ภะคะ​วันตัง อภิวาเทมิ (กราบ)
สวากขาโต ภะคะ​วะตา ธัมมโม ธัมมัง นะมัสสามิ (กราบ)
สุปฏิปันโน ภะคะ​โต สาวากะสังโฆ สังฆัง นะมามิ (กราบ)
กราบ ๓ ครั้ง ...​นะลูก..แล้ว​ค่อยนอนท่าน​จะช่วยให้ลูกรู้จักผิด ถูก ชั่ว ดี ​เมื่อลูกโตขึ้น​...​.
เสียงสวดมนต์ไหว้​พระก่อนนอน​ที่ผมพาลูก​และเมียสวดมนต์ทำวัตรก่อนนอนดังก้องเข้ามาในหัวสมอง ทำให้จิตสำนึก​ส่วนลึกของผมดูสดใสขึ้น​มาบ้าง​แต่ไม่นานหรอก ​ความปวดร้าวทางกายมันมีมากเกินกว่า​ที่​จะทำให้ผม​เอาชนะ​ได้..ผมรู้สึกคล้าย​กับว่าตัวเอง​กำลังพ่ายแพ้..ยอมศิโรราบให้​กับมัน..หรือผม​จะ​เป็นผู้​ที่พ่ายแพ้ตลอดกาลไม่มีทางชนะ​ได้...​.
`ไม่สิผม​จะ​ต้อง​เอาชนะใจตัวเองให้​ได้ ​เพื่อตัวเอง ​และ​เพื่อลูก​และเมีย​ที่​กำลังรอผมคนเดิม`
`สวรรค์แกคิดอะไร​ของแก นี่แหละ​​ความสุขสุดยอดอยู่​ตรงหน้าแล้ว​ รออะไร​อยู่​เล่าอย่าไขว้เขว​กับ​ความคิดฝ่ายมารสิ มัน​จะทำให้แกเข้าถึง​ความสุข​ที่​แม้​แต่​ความสุขสูงสุดของศาสนาใด ๆ​ ก็ไม่มีให้ หยิบมันขึ้น​มาเลย​.. แล้ว​ยัดเข้าปากซะ ยัดเข้า​ไปซี่ เออนั่นแหละ​ ดีแล้ว​ ๆ​ ๆ​ `...​..
ผมค่อย ๆ​ บังคับมืออันสั่นเทาหยิบคว้าเมล็ดยาก้อนกลม ๆ​ สีเหลืองอ่อน​ซึ่งห่ออยู่​ในกระดาษสีหม่นแกะแล้ว​ยัดเข้าปาก พักเดียวมือ​ที่สั่นเทากลับเข้าสู่สภาพปรกติ ​ความคิดโลดแล่นเข้าสู่วิมานแดนดิน​ซึ่งคนธรรมดา​จะไม่มีโอกาสเข้าถึง
ผม​จะพาคุณมาอยู่​ด้วยกันนะ ผม​จะตั้งใจทำงาน ประพฤติปฏิบัติตัว​เป็นคนดี ​เป็นตัวอย่าง​ที่ดีของลูกเรา เหมือน​ที่ผมเคยสอน​เขาบ่อย ๆ​ ดาราย คุณคิดถึงผมบ้างไหม ผมคิดถึงคุณทุกวันเลย​พรุ่งนี้ผม​จะ​ไปหาคุณนะ คุณ​จะให้ผมทำอะไร​ผมยอมทุกอย่างขอเพียงคุณคืนดี​กับผม ผมยอมรับผิดแล้ว​...​ยกโทษให้ผมนะ...​..
เหนื่อยเหลือเกิน​กับการผัดวันประกันพรุ่งของตัวเอง..​เป็นครั้ง​ที่เท่าไรแล้ว​นะ​ที่ ผมสัญญา​กับเธอใน..​ความฝัน​แต่มันก็ไม่เคยเกิดขึ้น​จริง ๆ​ เสียทีผมอยากตายให้มันรู้แล้ว​รู้รอด​แต่ก็ติดอยู่​​ที่​เป็นห่วงลูกสองคน​ซึ่งผม​ได้ข่าวว่า..เธอ​ต้องขอข้าววัดกิน..เหมือน ๆ​ ​กับผม..

แสงจันทร์เสี้ยวเล็กซีดจาง กลิ่นของน้ำดำในคลองลอยประทะจมูก ดาวราย ดาราเรียงรายส่องสกาวอยู่​บนฟากฟ้าแสนไกล ผมไขว่คว้ามันมาไว้ ประคองไว้ด้วยมืออันสั่นเทา ผมฝันมานานแล้ว​​จะเก็บดาวสักดวง​ที่สวยสดงดงาม​ไปฝากเธอ วันนี้ผมทำสำเร็จ
​ความมืดแผ่เข้าปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ​ที่ผมอยู่​ ห้องสี่เหลี่ยม สีฟ้าซีดจาง รอยสีกระเทาะออกมาติดอยู่​​กับขอบพื้นไม้ผุกร่อน กางเกงยีนส์เก่าขาดตัวหนึ่ง​ เสื้อขาวซีดดำด่าง กระป๋องกาวติดก้น ยาเม็ดสีเหลืองเหลืออยู่​ครึ่งค่อนเม็ด ตั้งแต่มีการปราบปรามผมหนีหัวซุกหัวซุน ผม​ต้องรอด ผม​จะกลับตัวกลับใจ วันนี้​ได้ข่าวทางหนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวว่า `ฆ่าตัดตอน ตายอนาถ 3 ศพ ตำรวจสันนิษฐาน ฆ่าปิดปาก​เพื่อไม่ให้​ใครรู้ต้นตอ​ที่แท้จริง` ผมหนาว ๆ​ ร้อน ๆ​ ​ความกลัวเข้าปกคลุมจิตใจ​ที่ขลาดเขลา
วันนี้ผมกลับมา​ที่เดิม ​ที่ ​ที่ผมเคยอยู่​มาค่อนชีวิต ผมคิดถึงลูก คิดถึงเจ้ากล้วยหมาตัวน้อยพันธ์อัสเซียนเชียล ป่านนี้มันคงโตแล้ว​ คิดถึงเธอ ดาวราย เธอ​เป็นอย่างไรบ้าง​นะ 3 ปีเต็ม​กับการจาก​ไป ​ไปสู่จุดหมาย​ที่มืดดำ ​พร้อม​กับ​ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา​ระหว่างเธอ​และฉันขาดลงอย่างไม่มีวันประสานกันสนิท ผมพาสังขาร​ที่ผอมแห้ง เดินลัดเลาะ​ไปทางลัด​ซึ่งผมคุ้นเคยดี ผมมาหยุดอยู่​​ที่หลังบ้าน​เมื่อใดไม่อาจทราบ​ได้ จิตใจ​ที่แน่วแน่เท่านั้น​พาผมมาถึง​ที่นี้ ตามองภาพบ้าน​ซึ่งเคยอบอุ่น เห็นลูกสองคนวิ่งเล่นไล่จับ แกล้งกันล้มลุกคลุกคลาน ต้นไม้หลังบ้านบานสะพรั่ง ไม้ประดับในกระถางใบสวย ​ซึ่งเคยให้​ความรื่นรมย์แก่สายตา ​และให้​ความปวดร้าวแก่ผม ครั้งแรก​ที่ผมลิ้มลอง​โดยสั่งซื้อด้วยการ​เอาเงินซ่อนไว้​ที่กระถางนี้แล้ว​​เอาใบไม้ปิด ถึงเวลามันก็​จะเปลี่ยน​เป็นเม็ดยามหัศจรรย์
ผมกระพริบตา ภาพลวงหาย​ไป สภาพ​ความจริงปรากฏอยู่​เบื้องหน้า ต้นไม้ไม่มี​แม้สักต้น มีเพียงหญิงวัยกลางคนนั่งซักผ้าอย่างขะมักเขม้น ผมตัดสินใจเดิน​ไปหาเธอ เธอแสดงอาการตกใจออกมาทางสีหน้าอย่างปกปิดไว้ไม่อยู่​ สภาพของผมก็ควร​ที่​จะ​เป็นเช่นนั้น​อยู่​แล้ว​ ผมไม่โกรธเธอหรอก ผมถามถึง​ความ​เป็น​ไปของครอบครัวของผมด้วยน้ำเสียง​ที่แหบโหย `เธอตัดสินใจเก็บข้าวของหนี​ไปอยู่​​กับพ่อแม่เธอ​ที่ต่างจังหวัดหลังจากผมจาก​ไปประมาณสามเดือนกิจการค้าขายเครื่องสังฆภัณฑ์ล้มละลาย​เพราะไม่มี​ใครดูแล ลูกมีคนใจบุญ​เอา​ไปเลี้ยง​เป็นลูกบุญธรรม​ทั้งสองคน หลังจาก​ที่​ต้องดำรงชีวิตอยู่​ตามลำพัง​โดยไม่มีถิ่น​ที่อยู่​ `
`อาศัยนอนวัด กินอยู่​​ที่วัด มีโยมใจบุญมาทำบุญเห็นเข้า สงสารก็เลย​ขอหลวงพ่อ​ไปเลี้ยง `
ผมตัวเองเดินโซซัดโซเซจากบ้านหลังนั้น​ด้วย​ความรู้สึก​ที่ล่องลอย กลางวัน แสงสว่างมีอยู่​รอบข้าง ​แต่จิตใจผมมืดมิด มือสั่นเทา เท้า​ที่ก้าว​แต่ละก้าวเบาหวิว ไร้​ความรู้สึก สติลอย​ไปไกล​ที่ฟากฟ้าฝั่งโพ้น
วันนี้ท้องฟ้า สีดำหม่น สลับสีขาวจาง เมฆหมอกตั้งเค้าทะมึน ลมร้อนระอุพัด​ต้องกาย เหงื่อหยาดหยดทั่วเรือนร่าง ถนน​ที่คุ้นเคย ผมหันกลับ​ไปมองบ้าน​ที่อยู่​ด้านหลังไกลลิบ หันกลับมา รถราวิ่งขวักไขว่ ผมก้าวขา​ไป​โดยไร้จุดหมาย
ดาวราย เธออยู่​แห่งใด ผม​จะ​ไปหาเธอ ผม​จะขอโทษเธอ ผมยอมรับผิดทุกอย่างแล้ว​ ผมผิดเอง ให้อภัยผมเถอะดาวราย
หนังสือพิมพ์หน้าในท้ายสุดลงข่าว `ชายวัยกลางคนติดยาบ้างอม ทิ้งลูกเมีย​เพราะยาบ้าให้อยู่​ลำพัง บ้านแตกสาแหรกขาด ชะตาขาดกลางถนนใหญ่ใกล้บ้าน`


ธีรนันท์

 

F a c t   C a r d
Article ID A-335 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง ทางเลือกในชีวิต
ผู้แต่ง ธีรนันท์
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๙๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-988 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ธ.ค. 2546, 10.42 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : หนูน้ำ [C-999 ], [203.144.144.186]
เมื่อวันที่ : 18 ธ.ค. 2546, 02.30 น.


ทำไมคุณพีไม่เขียนให้จบแบบเชิงบวกบ้างอะคะ​

เผื่อมี​ใคร​ที่​กำลังสับสน หรือหลวงทางมาอ่านเจอ

​เขา​จะ​ได้มี​กำลังใจ ว่าเออ​เขายังมีโอกาสปรับกรุงตัวนะ

ไม่ใช่จบด้วยเรื่อง​ แบบนี้เสมอ​ไป

​เพราะ​ความตายไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา​ที่ดี​ที่สุดหรอกนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ธีรนันท์ [C-1002 ], [203.113.35.13]
เมื่อวันที่ : 18 ธ.ค. 2546, 14.12 น.

ขอขอบคุณสำหรับ​ความคิดเห็น..นะครับ​..ผมเริ่มมองเห็นจุดบอกพร่องหลายประการจากงานเขียนของตัวเอง..
คำวิจารณ์ .. ​เป็นเสมือนยาชู​กำลังอย่างดี..​ที่​จะทำให้งานเขียนพัฒนา​ไป​ได้ดีกว่าเดิม..
ผมชอบ..​ที่ประมาณว่า...​...​.อืม..ตรงนี้นะควร​จะ​เป็นแบบนั้น​นะ..​จะดีกว่าไหม​ที่​จะ​เป็นแบบนี้..อะไร​ประมาณนี้นะครับ​.(พูดเหมือนดาราเลย​..สงสัยอนาคตสดใส​โดยไม่​ต้อง​ใช้ออเร้นจ์แน่ ๆ​)
ขอบคุณหนูน้ำมากนะครับ​..สำหรับคำวิจารณ์..​ถ้า​จะให้ดี.หาดอกไม้มาให้บ้างก็​จะดี​เป็น​พระคุณอย่างสูงขอรับ..
ด้วยจิตคารวะ..

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น