นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
พี่กล้าในวันที่...ไม่มีพริกหวานแล้ว
ข้าวฟ่าง
...อนิจจา วต สังขารา-สังขาร​​ทั้งหลายไม่เ​​ที่ยงหนอ
อุปปาทวยธัมมิโน-มีอันเกิดขึ้น​​​​และเสื่อม​​ไป​​เป็นธรรมดา
อุปปัชชิตวา นิรุชฌันติ-บังเกิดขึ้น​​แล้ว​​ย่อมดับ​​ไป
เตสัง วูปสโม สุโข-การเข้า​​ไประงับสังขารเหล่านั้น​​เสีย​​ได้ ​​เป็น​​ความสุข...
#...​​เพราะผมยัง​ต้องหายใจต่อ​ไป นับ​แต่วันนั้น​​ที่ผม​ได้โอบกอดพริกหวานไว้ในอ้อมแขนวันสุดท้าย วันนั้น​ผมร้องไห้อย่างไม่อาย​ใคร​เป็นครั้งแรก มัน​เป็นการเสียน้ำตาลูกผู้ชายครั้งแรก​และครั้งเดียวในชีวิตของผม นับ​แต่วันนั้น​มา...​

ผม​ได้​แต่เฝ้ามองเธอ​และระลึกถึงวันเก่าๆ​​ที่เราเคย​ใช้ชีวิตร่วมกัน...​
ผู้หญิงตัวเล็กๆ​ สูงโปร่งคนหนึ่ง​ นุ่งกระโปรงยาวถึงตาตุ่ม ใส่เสื้อสตรีสีขาวน่ารัก ใส่รองเท้า​ที่มองไม่เห็น​ความสูงของส้นเลย​ สะพายกระเป๋าคล้ายย่าม​ที่​เป็นผ้าไทย ใส่แว่นตากรอบสีดำ กระจกใสแจ๋ว

ผม​เป็นลอนนั้น​ถูกรวบไว้แล้ว​มัด​เป็นมวยดูเรียบร้อย​ ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางค์ใดๆ​ นัยน์ตากลมคู่นั้น​ดู​เป็นธรรมชาติ ถึง​จะไม่​ได้ตาโตเหมือนเนื้อทรายก็ตาม

สองมือหอบตำรามากมาย​ ​ทั้งหนังสือ​และกระดาษแลคเช่อร์ สำหรับ​เพื่อนๆ​ร่วมชั้นเรียนทุกคน...​.ผมไม่อาจมองผ่านเธอ​ไป​ได้เลย​ นั่น​เป็นวันแรก​ที่ผม​ได้พบเธอ "พริกหวาน" คนดี​ที่สุดของผม ​และผู้หญิงหัวใจเพชรคนนี้...​

ผมเห็นเธอวิ่ง​ไปวิ่งมา​กับเรื่อง​ของ​เพื่อนคนนั้น​คนนี้อยู่​เสมอ คอยจดแลคเชอร์แล้ว​ถ่ายเอกสารให้​เพื่อน​ที่ไม่​ได้เข้าเรียน คอยโทรตาม​เพื่อน​เพื่อ​เอางาน​ไปส่งอาจารย์ คอยดูแลรับรองอาจารย์

​และผมก็ไม่เคยเห็นเธอนั่งหลับในชั้นเรียนสักครั้งเลย​ ผมมารู้ทีหลัง​เมื่อมีโอกาส​ได้คุยกันบ้าง ว่าเธอ..ไม่เคยนอนก่อนเ​ที่ยงคืนสักวัน ​โดย​ส่วนมากก็ตีสอง ​และตื่นตีห้าทุกวัน เธอทำงานทุกๆ​วัน วันหยุดของเธอ ​คือวัน​ที่เธอมาเรียนหนังสือ เธอมีรอยยิ้มให้ทุกคน เข้าร่วมกิจกรรมทุกอย่าง​ที่มี

ผมไม่รู้ว่า ผู้หญิงตัวเล็กๆ​อย่างเธอ​เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ​เพราะผมแอบนั่งสัปหงกในห้องเรียนบ่อยๆ​ บางครั้ง​ต้องลุก​ไปล้างหน้า ​เพราะหัน​ไปเห็นเธอนั่งฟังอาจารย์บรรยายตาแป๋ว ​พร้อม​กับจดบันทึกด้วย​ความรวดเร็วเสมอ เธอเรียนเก่งในทุกๆ​วิชา ​เป็นผู้หญิงฉลาด​แต่ไม่หยิ่ง ไม่ถือตัว ​พร้อมเสมอ​ที่​จะให้การช่วยเหลือ ​เพื่อนคนไหนสงสัยอะไร​ เธอยินดี​ที่​จะอธิบาย ไม่ว่า​จะ​ใช้เวลานานแค่ไหน ​และยินดี​จะช่วย​เพื่อน​ที่ทำไม่​ได้ หรือคิดไม่ออกอีกต่างหาก

วันไหนผมไม่เข้าเรียน เธอก็โทรถามไถ่ ​แต่เธอไม่เคยขาดเรียนสักชม.เลย​นะ ผมไม่อยากเชื่อว่า ยังมีผู้หญิงสมบูรณ์แบบอยู่​ในโลกใบนี้อีก

เธอดีจนน่า​จะอยู่​บนหิ้ง ​เอาไว้ให้คนกราบไหว้บูชา มากกว่ามารับ​ใช้คนตั้งมากมาย​อย่างนี้ แล้ว​​เพื่อนก็สารพัด​เพื่อนจริงๆ​ ​ส่วนมากมี​แต่​ได้

ผมเชื่อว่า กว่าครึ่ง​ที่จบการศึกษาในชั้น​เพราะเธอ ​และผมก็คิดว่า ​ถ้าไม่มีเธอ...​ผม​และ​เพื่อนหลายคนก็คงยังไม่​ได้รับปริญญา เธอไม่เคยเหนื่อย ไม่เคยท้อ​ที่​จะทำอะไร​ให้​ใครต่อ​ใคร บางครั้งเธอไม่​ได้หลับไม่​ได้นอนติดต่อกันหลายวันทีเดียว ​เพื่อน​ส่วนมากเสร็จงานก็พา​ไปเลี้ยง แล้ว​ก็จบกัน...​นั่น​คือสังคมปัจจุบัน

​แต่ผมอยู่​เคียงข้างเธอตั้งแต่วันนั้น​ วัน​ที่ผม​ได้คุย​กับเธอ ​ได้เห็น​ความจริงใจใสสะอาดในจิตใจ ​ได้เห็น​ความดี​ที่หา​ได้ยาก ​ได้เห็นหัวใจ​ที่แข็งแกร่ง ​และทรหด​กับ​ความยากลำบาก เธอไม่​ได้ร่ำรวยหรือสุขสบายเลย​เท่า​ที่รับรู้มา เธอทำงานตั้งแต่เรียนชั้นประถมด้วยซ้ำ ​และทำจนนาทีสุดท้ายของชีวิต เธอ​ไปดูแลผู้ป่วยใกล้ตาย จนตายอยู่​​กับเธอหลายคนด้วย​ความเต็มใจ ​แม้​แต่ผู้​ที่​เป็นโรค​ที่สังคมรังเกียจเธอก็ทำ​โดยไม่รังเกียจ

...​​และวันนั้น​​เป็นวัน​ที่ผมโกรธสวรรค์​ที่สร้างให้เธอมาแบบนี้ เธอป่วยหนัก...​จน​ได้รับการตรวจอย่างละเอียด หมอบอกว่า...​หมอเองก็งง ​ความจริงโรค​ที่เธอ​เป็น ก็น่า​จะตาย​ไปตั้งแต่เด็กๆ​แล้ว​ หรืออย่างดีรอดมาเธอก็​เป็น​ได้แค่คนสมองพิการ ​เป็นคนปัญญาอ่อน​ไปเลย​ ​แต่วันนี้เธอกลับ​เป็นคน​ที่สมบูรณ์มาก เพียง​แต่อาการของโรคมาถึงเวลาสุดท้ายแล้ว​จริงๆ​...​.

อีกครั้ง​ที่ผม​ได้เห็นหัวใจเพชรของเธอ เธอยิ้ม​กับโรคร้ายของเธอ ​และบอกให้ผม​ไปห่างๆ​ ​ไปมองคนอื่น ​ไปเลือกคนอื่น ​ส่วนเธอ​จะทำทุกอย่าง​เป็นปกติในทุกๆ​วัน วันนั้น​...​ผมขอให้เธอ​แต่งงาน​กับผม ​และผม​จะดูแลเธอเอง ผมอยากให้เธอมี​ความสุข​และไม่ลำบากอีกต่อ​ไป ผมรักเธอจนหมดหัวใจ เธอผู้ไม่เคยคิดร้าย​กับ​ใคร ไม่เคยโกรธ​ใคร ไม่เคยมองโลกในแง่ร้าย

เธอบอกผมว่า...​การรู้ตัวว่า ชีวิตเรามีเวลาน้อยกว่าคน​ที่สุขภาพสมบูรณ์ ถือ​เป็น​ความโชคดี ​เพราะเธอ​จะไม่เสียเวลา​ไปทำเรื่อง​แย่ๆ​ ​และสิ่งไม่ดีอีกแล้ว​ ตอนนี้เธอ​จะทำ​แต่เรื่อง​ดีๆ​ มีผมคอยดูแลอยู่​ข้างๆ​ ดูแลพ่อแม่พี่น้องของเธอตาม​ที่เธอทำ​ได้...​รักทุกสิ่งรอบกาย

นั่น​คือเธอคนนี้ เธอ​เป็นนางฟ้าของผมเสมอมาครับ​

# # "อนิจจา วตสังขารา อุปปาทวยธัมมิโน อุปปัชฌิตวา นิรุชฌันติ เตสัง วูปสโม สุโข"
​พระสวดเสร็จ​พร้อมแปลให้ผู้คน​ที่มาร่วมงานฟัง

แขกเหรื่อพากันกลับเกือบหมดแล้ว​ ​แต่ผมยังนั่งนิ่งอยู่​หน้ารูปของเธอ..แว่วเสียง​พระสวด...​

อนิจจา วต สังขารา-สังขาร​ทั้งหลายไม่เ​ที่ยงหนอ

อุปปาทวยธัมมิโน-มีอันเกิดขึ้น​​และเสื่อม​ไป​เป็นธรรมดา

อุปปัชชิตวา นิรุชฌันติ-บังเกิดขึ้น​แล้ว​ย่อมดับ​ไป

เตสัง วูปสโม สุโข-การเข้า​ไประงับสังขารเหล่านั้น​เสีย​ได้ ​เป็น​ความสุข

การเข้า​ไประงับสังขารเหล่านั้น​เสีย​ได้​เป็น​ความสุข..​ความสุขของคนตายหรือคนอยู่​ผมเองก็ไม่เข้าใจเลย​

ผมเห็นเธอยิ้มให้ผม ​แต่ผม​กำลัง​จะร้องไห้อีกแล้ว​ ...​พรุ่งนี้เรา​จะฌาปนกิจเธอ​เป็นพิธี ​เพราะเธอบริจาคร่างกายของเธอให้โรงพยาบาล​เพื่อ​เป็นประโยชน์​กับนักศึกษาแพทย์

เธอบอกผมว่า...​ตายแล้ว​ก็ขอให้เธอ​เป็นอาจารย์ใหญ่นะ เธอรู้สึกดี​ที่​แม้ร่างไร้วิญญาณก็ยังมีประโยชน์​กับผู้อื่น​ได้อีก ผมพยายามคัดค้าน ​แต่สุดท้ายผมก็ทำตาม​ความ​ต้องการของเธอครับ​

คนดี​จะรู้ไหมนะ...​ว่าผมคิดถึงเธอตลอดเวลา จนบางครั้งอยากตายตามเธอ​ไป ​แต่คำพูดของเธอ "The Show must go on." ยังก้องอยู่​ในหูของผม

เธอบอกว่า...​วันไหน​ที่อยากมี​ใครใหม่ หรือ​ไปรัก​ใคร​ที่ดีกว่าเธอ ถูกใจมากกว่าเธอ ให้บอกนะ เธอยินดี​จะให้ผม​ไปเลือก​เขาคนนั้น​

​และเธอบอกผมบ่อยๆ​ว่า ​ถ้าวันไหน​ที่เธอจาก​ไป...​อย่าร้องไห้นะ อย่าร้องไห้ ขอแค่คิดถึงเธอบ้างก็พอ แค่อย่าลืมเธอมันก็มีค่ามากมาย​สำหรับเธอแล้ว​ ไม่มี​ใครตาย​เพราะไม่มี​ใครนะ ไม่ว่า"เรา"​จะรักกันมากแค่ไหนก็ตาม

...​.วันนี้ผมยังมีเธออยู่​ในใจเสมอครับ​

#### ๑๐ ปี​ต่อมา...​ผม​ได้เข้าพิธี​แต่งงาน​ที่จัด ณ โบสถ์แห่งหนึ่ง​​กับสตรี​ที่เพียบ​พร้อมด้วยรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ ​และคุณสมบัติ​ที่ควร​จะมี เธอยินดีให้ผมวางรูปของพริกหวานไว้ทุกแห่งในบ้าน ยินดีให้ผม​ไปทำบุญอุทิศ​ส่วนกุศลให้พริกหวาน​ได้บ่อยเท่า​ที่​ต้องการ ไม่ว่าผมอยาก​จะทำอะไร​​เพื่อระลึกถึงพริกหวานเธอจัดให้ทุกอย่าง เธอคนนี้​เป็นคนดีเช่นกันครับ​

ครั้งหนึ่ง​...​เธอ​ได้ยินผมปรารภเรื่อง​มูลนิธิของคน​ที่ป่วย​เป็นโรคเดียว​กับพริกหวาน เธอจัดให้​โดย​ใช้ชื่อของพริกหวานในการก่อตั้ง ทุกวันนี้มูลนิธิ ดูแลตัวเอง​ได้จากดอกเบี้ยเงินฝาก ​ได้ช่วยเหลือสังคมของคนป่วยเช่นพริกหวาน

​ที่มูลนิธิ มีรูปขนาดใหญ่ของพริกหวานอยู่​ด้วยครับ​ ผมโชคดี​ที่เกิดมา​ได้เจอคนดีๆ​เสมอ พริกหวานยัง​เป็นคน​ที่ผมไม่เคยลืมเธอสักวัน...​

คน​ที่อยู่​เคียงข้างผมทุกวันนี้ ยัง​เป็นคนดีเสมอมา ​แต่เธอ​พร้อมหมดทุกอย่าง ไม่ป่วยไข้ ไม่มีโรคประจำตัว ไม่ลำบากเรื่อง​​ความ​เป็นอยู่​ ดู​จะสุขสบาย​ไปด้วยซ้ำ

แปลกนะครับ​​ที่คนเราต่างกัน​ได้ขนาดนี้...​อย่างคำ​เขาว่า...​สัตว์โลกย่อม​เป็นตามกรรมของ​แต่ละคนนั้น​คงจริง

###...​.วันนี้มีงานฌาปนกิจอาจารย์ใหญ่จริงๆ​ ​ที่รพ.จัดให้อาจารย์ใหญ่ทุกท่าน ​ความจริงเธอจากผม​ไปนานแรมปี ​แต่เพิ่งมีวันนี้​ที่ผมรู้สึกว่า​ เธอจากผม​ไปจริงๆ​

​เพราะทุกๆ​วันผมคิดว่าร่างกายของเธอยังอยู่​​ที่รพ. ไม่มีวันไหน​ที่ผมไม่คิดถึงเธอ

ท่ามกลางผู้คน​ที่มาร่วมงาน ​และการกล่าวขอบคุณอาจารย์ใหญ่ของรพ. ทำ​เอาผมขนลุกซู่ ​เพราะรู้สึกเหมือนอาจารย์ใหญ่ทุกท่านมายิ้มรับคำขอบคุณ

หนึ่ง​ในนั้น​​คือ เธอ พริกหวาน..รอยยิ้มสดใส ร่างกายบอบบาง ผม​เป็นลอนของเธอ เธอโบกมือมาทางผมด้วยครับ​

แล้ว​เธอก็มองสบตาผมจริงๆ​ เธอเดินเข้ามากุมมือผมไว้

บรรจงหอมแก้ม​ทั้งซ้ายขวาของผม แล้ว​เธอก็เดินจาก​ไป...​

ผมมองด้านหลังของเธอจนลับตา...​

เอ่ยปาก ขอให้โชคดีนะ คนดีของพี่ พริกหวาน​จะ​เป็นนางฟ้าของพี่ทุกชาติ​ไป...​.

คุณพ่อครับ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

คุณพ่อขาๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

คุณ ปู่ครับ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

คุณปู่ขาๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ตื่นนะคะ​ พริกหวานอยากให้คุณปู่เล่านิทานให้ฟังคะ​...​

คุณปู่ขาๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ ไหนคุณปู่สัญญา​กับพริกหวานว่า​จะซื้อตุ๊กตาหมีตัวใหญ่​ที่สุดในร้านนั้น​ให้พริกหวานไงคะ​...​

คุณปู่ไม่ตื่นขึ้น​มา พริกหวาน​จะร้องไห้ ให้น้ำตาไหลจนหมดตัวเลย​นะคะ​...​..ฮือ ฮือ ฮือ..คุณปู่ขาๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3346 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง พี่กล้าในวันที่...ไม่มีพริกหวานแล้ว
ผู้แต่ง ข้าวฟ่าง
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๑๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : เด็กบ้านนอก [C-16534 ], [203.144.130.176]
เมื่อวันที่ : 25 พ.ย. 2552, 08.26 น.

ให้​ความรู้สึกดีๆ​ อีกแล้ว​นะครับ​ ข้าวฟ่าง ทำให้นึกถึง​ใครบางคน​ที่จาก​ไป ​แต่ยังมีชีวิตอยู่​นะครับ​ พริกหวาน​แม้ ไม่มีลมหายใจแล้ว​ ร่างกายยังมีประโยชน์ ​แต่คน​ที่ร่างกาย ​และ ลมหายใจ อยู่​ครบ ทำไม ไม่มีหัวใจก็ไม่รู้เนอะ ข้าวฟ่าง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Loma Bin [C-18174 ], [115.67.63.213]
เมื่อวันที่ : 12 มี.ค. 2554, 11.39 น.

อ่านแล้ว​น้ำตาล่วงเลย​ อยาก​เป็นพี่กล้าจัง ​จะ​ได้เข้า​ไปอยู่​ในใจพริกหวาน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Loma Bin [C-18175 ], [115.67.63.213]
เมื่อวันที่ : 12 มี.ค. 2554, 11.43 น.

สุดยอดครับ​ สุดยอดจริงๆ​ รู้สึกว่า​อยากเจอคนเขียนมาก กินใจจริงๆ​ คุณ​ได้เข้า​ไปอยู่​ในใจผมแล้ว​...​.พริกหวาน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ข้าวฟ่าง [C-18176 ], [111.84.7.162]
เมื่อวันที่ : 12 มี.ค. 2554, 14.22 น.

ขอบคุณ​ความรู้สึกดีๆ​ของคุณ Lama Bin ​ที่ตอบรับงานเขียนชิ้นนี้คะ​...​​ถ้าพริกหวานมองเห็นก็คงสัมผัส​ได้ถึง​ความรู้สึกดีๆ​ ​ที่คุณมีให้คะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น