นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๖
ผมละเกลียดมันจริงๆเลย …. เฮ้อ!!
จันทน์กะพ้อ
... ผม​​เป็นคนพูดไม่​​เพราะ พูดไม่เข้าหูคน ​​ใครๆ​​ก็ว่าอย่างนั้น​​ ​​แต่ถึงกระนั้น​​ผมก็ยังมีเมีย ​​และนังเมียของผมมันก็ชอบว่าผม ว่าผมเ...
ผม​เป็นคนพูดไม่​เพราะ พูดไม่เข้าหูคน ​ใครๆ​ก็ว่าอย่างนั้น​ ​แต่ถึงกระนั้น​ผมก็ยังมีเมีย ​และนังเมียของผมมันก็ชอบว่าผม มันว่าผม​เป็นคนเลวระยำสารพัด ​แต่จริงๆ​น่ะผมว่าผมก็​เป็นคนไม่เลวเท่าไรหรอกนะ เพียง​แต่ผม​เป็นคนตรง​ไปตรงมา คิดอย่างไรก็พูดออก​ไปอย่างนั้น​ ผมจริงใจจริงๆ​นะคุณ

พ่อของผม​เป็นคนเก็บขยะ อ้อ...​ ไม่ใช่สิ พ่อของผม​เป็นคนรับจ้างเข็นรถในตลาดสด ​แต่พ่อก็ชอบ​ที่​จะเก็บขยะ​ที่พอ​จะขาย​ได้แทบทุกอย่างกลับมากองไว้​ที่บ้าน ตั้งแต่กระดาษหนังสือพิมพ์​ที่ยับยู่ยี่ กระดาษกล่อง​ที่เปียกเลอะเทอะขี้ดินเลน เศษเหล็ก เศษพลาสติคต่างๆ​ รวม​ทั้งกะละมังหรือกระป๋อง​ที่แตกๆ​พังๆ​ หรือของ​ที่ชาวบ้านร้านตลาดเผลอวางทิ้งไว้ บางทีพ่อก็แอบขโมย​เอามาบ้างเหมือนกัน พ่อ​เอาขยะมากองแยกประเภทไว้เต็มบ้านจนแทบ​จะไม่มีทางเดิน นอกจากเศษขยะของพ่อ​จะวางเกะกะจนเต็มบ้านแล้ว​ มันยังส่งกลิ่นเหม็นสะอิดสะเอียนจนผมแทบ​จะทนไม่ไหว วันหนึ่ง​ผมเมาผมเลย​เผลอด่าพ่อผม​ไปอย่างสะใจว่า

"นี่ไอ้ เ-ห.....​ผุบ ทำไมมึง​ต้องเก็บขยะมากองไว้​ที่บ้านแบบนี้ กูละเกลียดมึงจริงๆ​ ไอ้พ่อเฮงซวย มันเหม็น​ไป​ทั้งบ้าน มึงไม่​ได้กลิ่นเรอะ จมูกแม่งเสียรึไง หา!!!!"



แม่ของผม​เป็นคนขายปลาเค็ม ปลาเค็มราคาถูกๆ​ของแม่ เช่น ปลาหางกิ่วเค็ม ​ที่เค็มรัญจวนใจยิ่งนัก ​เพราะแม่บอกว่า​ถ้าเค็มๆ​แล้ว​มัน​จะอยู่​​ได้นาน แม่​จะเก็บปลาเค็ม​ที่ขายยังไม่หมดกลับมาเก็บไว้​ที่บ้านอีกเช่นกัน แล้ว​​ถ้าปลาชุดไหนมันใกล้หมดสภาพ เริ่ม​จะส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงผิดปกติ แม่ก็​จะมีวิธีการจัดการ​กับมัน​โดยการ​เอาปลาเค็มชุดนั้น​มาล้างน้ำ แล้ว​หมักเกลือ​และใส่สีลง​ไปอีกรอบ นำมาตากให้เกือบแห้งสนิท แล้ว​นำ​ไปขาย​ได้อีก ​แต่กลิ่นของมันเหม็นจนผมสุด​จะทน มันเหม็นจนแสบรูจมูก วันหนึ่ง​ผมทนไม่ไหว หลังจากกินเหล้าเมาแล้ว​จึงพูดด้วยเสียงอันดังสนั่นว่า

"นี่แม่ แม่ง..​เอาไอ้ปลาเค็มพวกนี้​ไปห่างๆ​ตีนกูหน่อย​ มันเหม็นทุเรศว่ะ ​ไปเช่าห้องข้างหน้าไว้ปลาเค็มเลย​..​ไป!!!!" ผมคิดว่าผมเผลอตัวตะโกน​ไปด้วย​ความเมานะ

บ้านผมอยู่​ในชุมชนบ้านเช่ารอบต้นโพธิ์​ซึ่งมี​เพื่อนบ้านอยู่​กันอย่างแออัด บ้าน​ที่ผมอยู่​ก็​เป็นบ้านเช่าเหมือนกัน ​เป็นบ้านโย้ๆ​สองชั้น ข้างบนห้องหนึ่ง​ข้างล่างห้องหนึ่ง​ ​แต่เราอยู่​ด้วยกัน​ทั้งหมด มีพ่อ​และแม่ของผม ตัวผม​และเมียผม น้องสาวผม​และผัวมัน แล้ว​ก็ลูกอีนังน้องสาวอีกคน​ที่มันยังไม่ทัน​จะเรียนจบ ยังไม่ทัน​จะทำบัตรประชาชนมันก็พาเมียอายุเท่า​กับมันเข้าบ้านมาอีกคนหนึ่ง​ด้วย ดูสิว่าบ้านผมมันแออัดขนาดไหน แล้ว​แม่​กับพ่อของผมก็ยัง​ไปสรร​เอาของเน่าๆ​มาเข้าบ้านอีก แล้ว​ผม​จะอยู่​​ได้ยังไง คุณคิดดูสิ



​แต่ใน​ที่สุดแม่ก็ยอม​ไปเช่าห้องแถวไม้เก่าใกล้ๆ​ สำหรับเก็บปลาเค็ม​และเก็บขยะอัน​เป็นเงิน​เป็นทองของพ่อผม มิไย​ที่ห้องแถวข้างๆ​​จะทำท่ารังเกียจ แม่ก็ไม่สนใจ

เรื่อง​เมาเหล้าแล้ว​อาละวาดน่ะผมขึ้น​ชื่อนัก คนแถวนั้น​ไม่มี​ใครกล้าหือ​กับผม​เมื่อยาม​ที่ผมเมาแล้ว​แหกปากดังลั่น ไม่เพียง​แต่เท่านั้น​ผมยังชอบเปิดทีวีเสียงสนั่น หรือไม่ก็เปิดเพลงเผื่อแผ่ให้คนอื่นฟังด้วย เรื่อง​แบบนี้ เรา​จะสนุกคนเดียว​ได้ยังไง ยิ่งเวลาร้องคาราโอเกะ โอ้โฮ..มันสุดๆ​ๆ​ เรา​ต้องเปิดเสียงเบสให้ดั่ง ตุ้มๆ​ๆ​ แล้ว​เปิดไมค์ให้ดังเหมือนงานวัด เวลาร้องแล้ว​มันช่างมี​ความสุขจริงๆ​ ผมว่านะ เสียงของผมก็ไม่เลวนะ ไม่เชื่อคุณลองมาฟังดู​ได้เลย​ ผม​จะร้องแทบทุกอาทิตย์แหละ​

นอกจากผม​จะมีเครื่องเสียงอะไร​ๆ​ต่อมิอะไร​แล้ว​ ผมก็ยังมีมือถือ​ใช้อีกด้วย แล้ว​ผมก็มีมอเตอร์ไซด์​ที่เพิ่ง​จะผ่อนดาวน์ออกมาใหม่เอี่ยมเชียวคุณ นั่นแน่ ผมก็ว่าแล้ว​ว่าคุณ​จะ​ต้องสงสัยว่าผมทำงานอะไร​ ผมไม่ใช่คน​ที่ชอบปิดบังอะไร​ ผม​จะบอกให้ก็​ได้ว่า ​เมื่อก่อนน่ะผมจดหวยใต้ดิน ​ไปเดินถามแม่ค้าว่า​ใคร​จะซื้อเลขอะไร​ แล้ว​จด​เอา​ไปส่งเจ้ามือ ผมก็​ได้เปอร์เซ็นต์จากยอด​ที่ส่ง​เขา ​แต่พอรัฐบาลออกหวยออนไลน์ขึ้น​มา ก็ไล่จับเจ้ามือหวย​และพวกผม​เป็นการใหญ่ ผมก็เลย​​ต้อง​ไปหากินทางอื่น ​ไปวิ่งรถวินมอเตอร์ไซด์แทน

โอย.. มัน​จะพอกินอะไร​้ วิ่ง​ได้เ​ที่ยวละ 20 บาท​ ​ได้วันละ 5-6 เ​ที่ยวก็ดีดายแล้ว​ ​เพราะคนวิ่งกันเยอะ ​ทั้งยัง​ต้องจ่ายค่าหัวคิวอีก ​เมื่อตังค์ไม่พอผมก็​ต้อง...​.

"แม่ๆ​ มีตังค์ป่าว ขอตังค์ 1700 ​ไปผ่อนรถเดือนนี้หน่อย​ "
" ไอ้เวร แล้ว​​ใคร​เป็นคนขี่วะ มึงขี่ ​แต่มาขอเงินกู​ไปผ่อน...​.. ไอ้ๆ​...​." แม่ด่า​ไปบ่น​ไปอีกยืดยาว ​แต่อีก 4-5 วันแม่ก็​เอาเงินยับยู่ยี่เหม็นๆ​ปลาเค็มมาให้ผม บางครั้งแม่ก็​ไปบอก​กับพ่อว่า
"ไอ้ผุบ มึง​เอาเงินมาให้ไอ้ผ่องมันหน่อย​ซิ มัน​จะ​เอา​ไปผ่อนรถ เออ.. ​เอามาน่ะ 500 ก็ยังดี ..ไม่​ต้องพูดมาก มันก็ขอเงินกูด้วย "

​และหลายๆ​ครั้ง​ที่ผมก็​เอาขยะ​ที่พ่อเก็บไว้ออกมาขาย​เอาเงิน​ไป​ใช้เองเสียเลย​ พ่อไม่เคยว่าผมเลย​ ​เพราะพ่อ​เป็นคนไม่พูดมาก ไม่มีปากมีเสียง ​และถึง​แม้ผม​จะเมาเหล้าตะโกนด่าว่าอย่างไร พ่อก็ไม่เคย​จะส่งเสียงสักแอะ นี่​เป็น​ความน่ารักของพ่อผมจริงๆ​

เฮ้อ ว่าก็ว่าเถอะ ผมน่ะเกลียดจริงๆ​ ไอ้ขยะ​กับปลาเค็มนี่ ​เพราะพอรู้​ความผมก็เห็นมันทุกวันจนเบื่อ ผม​และน้องๆ​น่ะโตมา​กับมัน ผมกินข้าว​กับปลาเค็มแทบทุกวัน ขยะนี่ก็เหมือนกัน ยาม​เมื่อส่งสายตามอง​ไปรอบๆ​ก็เห็น​แต่ขยะกองเต็มบ้าน ซ้ำยังส่งกลิ่นเหม็นหึ่ง ​แต่ผมก็มีชีวิตอยู่​​ได้จนถึงทุกวันนี้ก็​เพราะมันจริงๆ​


มาวันนี้ ผมคิดดูแล้ว​ว่าการวิ่งวินมอเตอร์ไซด์ของผมไม่​ได้การเสียแล้ว​ ​เพราะไม่พอ​จะส่งค่ารถใน​แต่ละเดือน ไม่พอซื้อข้าว​และเหล้ากิน ไม่พอ​จะเลี้ยงเมีย ผมก็อาย​เป็นเหมือนกัน​ที่​จะ​ต้อง​ไปขอตังค์แม่บ่อยๆ​น่ะ ผมจึงจำ​เป็น​ต้องหาอาชีพใหม่ ​และ ใน​เมื่อคิดไม่ออก ผมจึง​ต้องดำเนินรอยตามพ่อ​และแม่ผม ​คือ ผมจำใจ​เอารถมอเตอร์ไซด์มาต่อข้าง​ทั้งๆ​​ที่มันยังใหม่เอี่ยม แล้ว​บรรทุกปลาเค็มของแม่​ไปวิ่งขายตามหมู่บ้าน พอเข้าเขตหมู่บ้าน ผมก็​จะชลอรถให้ช้าๆ​ แล้ว​ตะโกนว่า

"มาแล้ว​คร้าบ ปลาเค็มเจ้าเก่า ของแท้แน่นอน กินอร่อยกินนาน ​ต้องปลาเค็มนายผ่องคร้าบ"

หลังจากขายของ​ไป​ได้วันสองวันผมก็นึกออกว่าผมควร​จะร้องเพลงสลับ​กับการขาย เหมือน​ที่ผม​ได้เคยซ้อมร้องคาราโอเกะ​ที่บ้านมาแล้ว​ ผมเลย​จัดการ​เอาเครื่องเสียง​ที่บ้านมาติดรถแล้ว​ผมก็ร้องเพลง​เพราะๆ​ ตอนแรกผมก็เขินๆ​เหมือนกัน ​แต่มีคนชมว่าผมร้องเพลงเก่ง ผมเลย​​ได้ใจ กระตือรือร้นขายปลาเค็มเคล้าเสียงเพลง จนแทบ​จะลืมกลิ่นเหม็นของมัน​ไปเลย​ทีเดียว ​และปลาเค็มของผมก็ขายดีซะด้วย

นอกจากผม​จะขายปลาเค็มแล้ว​ ผมก็ยังรับซื้อกระดาษ ขวด ​และของเก่าจากหมู่บ้านมาขาย​ที่เชียงกงแบบ​ที่พ่อของผมทำ เรียกว่าไม่ให้เสียเ​ที่ยว​เพราะทุกบ้านก็​ต้องมีของเก่าๆ​อยาก​จะทิ้งอยู่​แล้ว​

"​ใครมีของเก่า​เอามาขาย ​ได้เงิน​ไป​ใช้ ไม่รกบ้านนะคร้าบ...​"

ผมลองทำอาชีพนี้ดูหลายเดือนแล้ว​ มันก็พอ​ไปไหวนะคุณ มีกำไรดีทีเดียวแหละ​ ทำให้ผมมีเงินผ่อนรถ ​และมีเงินเหลือ​ใช้ไม่ติดขัด ​แต่มันช่าง​เป็นอาชีพ​ที่ไม่เท่​เอาเสียเลย​ แถมยังเหม็น​และเลอะเทอะอีกต่างหาก ​ถ้าผมมีทางอื่น​ที่หาเงิน​ได้มากกว่านี้นะ ผม​จะไม่แลมันเลย​...​...​

เฮ้อ...​.ผมละเกลียดแม่ง..จริงๆ​เลย​ ไอ้ขยะ​กับปลาเค็มนี่!!...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID A-332 Article's Rate 14 votes
ชื่อเรื่อง ผมละเกลียดมันจริงๆเลย …. เฮ้อ!!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๗๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๒
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ลุงเปี๊ยก [C-992 ], [203.151.8.41]
เมื่อวันที่ : 14 ธ.ค. 2546, 14.39 น.

ไม่น่าเชื่อว่าคุณจันทร์กะพ้อ ​จะเขียนถ้อยคำ"ด่า" ​ได้หมดจดเหมือนจริงมาก สมัย​เป็นเด็ก ผมเคย​ไปนั่งเล่นบ้าน​เพื่อน ​เป็นชุมชนแออัดครับ​ พวกเรานั่งอยู่​บนตุ่มน้ำริมทางเดิน บ้านข้างๆ​ มีคุณน้าขี้เมา ทะเลาะ​กับเมีย​เป็นประจำ สำนวนภาษาก็ประมาณ เดียว​กับ​ที่คุณจันทร์กะพ้อเขียนเดียะเลย​

อ่านแล้ว​​ได้กลิ่นน้ำเน่าใต้ถุนบ้านแถวนั้น​ขึ้น​มาเชียว ผู้คนละแวกนั้น​ ​แม้​จะยากจน ​แต่มี​ความสัมพันธ์ต่อกันไม่น้อยครับ​ ดูว่า​จะจริงใจซะอีก

ขอฝากดอกไม้ให้ 5 ดอกเลย​ ชอบครับ​ ชอบ!!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : จันทน์กระพ้อ [C-993 ], [203.152.4.45]
เมื่อวันที่ : 14 ธ.ค. 2546, 22.51 น.

ลุงเปี๊ยกคะ​

​เขาอยู่​ข้างหลังบ้านดิฉันเองค่ะ​ ​และดิฉัน​ต้องสะดุ้ง นอนไม่หลับ ​เพราะ​ได้ยินคำด่าเหล่านี้อยู่​​เป็นประจำ ดิฉันพยายาม​จะเข้าใจ​เขาค่ะ​

เฮ้อ!...​...​...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ธีรนันท์ [C-994 ], [203.113.35.7]
เมื่อวันที่ : 15 ธ.ค. 2546, 11.48 น.

สำนวนยังไม่ค่อยเข้า​ที่เท่า​ที่ควรนะครับ​ ​แต่ดูคุณ​ต้องการ​จะสื่อให้เห็นสภาพของชุมชนแลชีวิตของคน คนหนึ่ง​​ที่อยู่​​กับสิ่ง​ที่เน่าเหม็น..​ถ้า​จะให้ดีควร​จะเปรียบ​กับอีกสังคมหนึ่ง​​ซึ่งอยู่​คนละด้านของชีวิต .. ติ​เพื่อก่อ..ควรมิควร​และ​แต่​จะพิจารณาขอรับ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : คนผ่านมา [C-1000 ], [203.144.144.186]
เมื่อวันที่ : 18 ธ.ค. 2546, 02.51 น.

คง​จะวิจารณ์แบบผู้รู้​ทั้งหลายไม่​เป็นหรอกนะคะ​

​ที่ว่าภาษา​จะสละสลวยไหม ​ใช้เหมาะสมหรือเปล่า

​แต่ก็ตอบตามประสาคนชอบอ่านว่า

ชอบแนวคิดคะ​ แล้ว​ก็เนื้อหาของเรื่อง​คะ​

​ที่​เขาเลือก​ที่​จะปรับปรุงตัวเอง ไม่ใช่จมปลักอยู่​​กับสิ่ง​ที่...​

​ต้องเรียกว่า ​เขากระโดดลง​ไปเอง

​เขาก็​ต้องตะกายขึ้น​มาเอง ถึง​จะไม่ใช่​เพื่อ​ใคร

อย่างน้อยก็​เพื่อตัว​เขาเอง

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น