นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๘ ตุลาคม ๒๕๕๒
และแล้วความเป็นครูก็เปลี่ยนใจผม
ส. อิศราลักษณ์
...จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น​​หลายสิ่งหลายอย่างทำให้​​ความรู้สึกผมเปลี่ยน​​ไป...​​..ครูพิมพ์ใจทำให้ผมเรียนรู้ถึงสิ่งมีค่ามากมาย​​​​ที่ผม​​สามารถไขว้คว้า​​ได้ด้วยมือผมเอง...​​...
อากาศตอนเช้า​ช่วงเดือนมกราคมปีนี้หนาวกว่าทุกปี ​แต่ผมกลับตื่น​แต่เช้า​มาโรงเรียน รถประจำทางจอดเทียบท่าศาลาหน้าโรงเรียน ผมลงจากรถเดินเรียบถนนเข้ามาในโรงเรียน เห็นน้านักการภารโรงกวาดใบไม้​ที่ร่วงหล่นรอบต้น โรงเรียนผม​เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ จึงมีนักการภารโรงหลายคน แบ่งหน้า​ที่กันทำ​ความสะอาดหลายจุด ​แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ​ที่ทำให้ผมมาโรงเรียน​แต่เช้า​ ​เพราะ​โดยปกติแล้ว​ผมแทบ​จะไม่มาเรียนด้วยซ้ำ

หากย้อนกลับ​ไปสามวัน​ที่แล้ว​สาเหตุ​ที่ทำให้ผมมาโรงเรียนเช้า​ก็​คือคุณครูคนใหม่​ที่มา​เป็นครูในโรงเรียนผม ครูแนะนำตัวเองหลังเคารพธงชาติในตอนเช้า​ คุณครูสวยมาก ผมเดาว่าท่านคงอายุยังน้อยยี่สิบต้นๆ​ ผมตรงตัดสั้น ไว้หน้าม้านิด ๆ​ จมูกโด่ง ตาเรียวคม ครูยิ้มแล้ว​ช่างประทับใจผมเสียจริง ๆ​ เวลาพูดมีอารมณ์ขัน​และมีเสน่ห์ในการพูดเหลือเกิน
"ครูคนใหม่สวยจังว่ะ"ก้องพูด
"สวัสดีค่ะ​นักเรียนทุกคน ครูชื่อพิมพ์ใจ ครูดีใจมาก​ที่​ได้มาปฏิบัติหน้า​ที่ในโรงเรียนนี้ ครู​ได้รับมอบหมายให้ทำหน้า​ที่สอนนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี​ที่ 6"
"เฮ้ ! สอนพวกเราด้วย เจ๋งเลย​ แบบนี้ ข้าเข้าเรียนทุกวันเลย​" "เออ! ว่ะ" นักเรียน ม.6 ต่างซุบซิบกัน
"โธ่เอย เรียนไม่เรียน ไม่เห็น​จะสนเลย​ ขี้เกียจก็ไม่เรียน ไม่ขี้เกียจก็เรียนเท่านั้น​แหละ​" ​เพื่อนห้องเดียว​กับผมพูดอย่างไม่สนใจไยดี
ผม​ได้ยิน​เพื่อนคุยกันอดคิดในใจไม่​ได้ว่า ครูสวยมันก็น่าเรียนอยู่​หรอก


​และแล้ว​วันแรกของการเรียน​กับครูพิมพ์ใจก็มาถึง ​แต่​เมื่อครูพิมพ์ใจเข้าห้องเรียนผมก็พบว่า​เพื่อนในห้องของผมมีเพียงแค่ 6 คน เท่านั้น​เอง
ครูพิมพ์ใจมองนักเรียน​ทั้ง 6 คน ​และเขียนชื่อ​เอาไว้
"มีนักเรียนเข้าเรียนเยอะมาก ครูภูมิใจจริง ๆ​ ขอเช็คชื่อหน่อย​นะคะ​"
ผมรู้สึกว่า​ครูพิมพ์ใจไม่รู้สึกอะไร​เลย​​กับจำนวนนักเรียนอันน้อยนิด แถมชมว่านักเรียนเยอะมาก ​เอา​เป็นว่า​เพื่อนทุกคนอมยิ้ม​ไปตาม ๆ​ กัน
"ครูครับ​มีแค่ 6 คนก็​จะสอนเหรอครับ​"ก้องถามอย่างประหลาดใจ
"มีนักเรียนแค่คนเดียวครูก็​จะสอน ​และนักเรียน​ที่ขาดเรียนวันนี้นับ​เป็นคาบ​ที่ 1 ​ที่ขาดเรียน หากขาดเกิน 8 คาบ ก็ไม่มีสิทธิ์สอบ ครูฝาก​ไปบอก​เพื่อน​ที่รักของเธอด้วยนะ"
น้ำเสียงอันเข้มแข็งดุดันเหมือน​เอาจริง​เอาจังของครูพิมพ์ใจทำให้ผม​และ​เพื่อน ๆ​ รู้สึกร้อน ๆ​ หนาว ๆ​ ​ไปตาม ๆ​ กัน
จากนั้น​ครูพิมพ์ใจก็เริ่มอธิบายกฎกติกามารยาทต่าง ๆ​ ​เพื่อทำ​ความเข้าใจก่อนเรียนทำ​เอา​เพื่อน ๆ​ อ้าปากค้างตาม ๆ​ กัน ครูอธิบายละเอียดยิบ​และถ่ายทอด​ได้​เป็นเลิศ ทำให้รู้สึกว่า​ผม​จะเรียนวิชาภาษาไทย​ได้ดีทีเดียว
คาบแรกวันนั้น​​เพื่อน​ที่ขาดเรียน​ได้รับการถ่ายทอดจากนักเรียน 6 คน ​ที่เข้าเรียน จนคาบต่อๆ​​ไปนักเรียนก็เข้าเรียนจนครบทุกคน​เพราะเกรงกลัว​ความ​เอาจริง​เอาจังของครูพิมพ์ใจ
​และนี่ก็​เป็นสาเหตุ​ที่ทำให้ผมมาเรียนตั้งแต่เช้า​ ​และตั้งแต่วันนั้น​มา ผมก็เริ่มพบ​ความเปลี่ยนแปลงของ​เพื่อนในห้อง ​เพื่อนเริ่มไม่อยากโดดเรียน​และส่งงานกันต่อ​เนื่องไม่เคยขาด วิชานี้ถือ​เป็นชั่วโมงสำคัญอย่าบังอาจโดด ! เด็ดขาด
"ครูรู้สึกว่า​พวกเราดีขึ้น​แล้ว​ อย่างน้อยก็ไม่ขาดเรียน"
"จริง ๆ​ แล้ว​พวกผมเข้าเรียน​เพราะครูสวยครับ​" ก้องพูดปากเสียตามเคย
"สักวันขี้กาก​จะกินหัวแกนายก้อง"
"ผมพูดเล่นครับ​ครู" ก้องตอบแบบกล้า ๆ​ กลัว ๆ​
ในขณะ​ที่ครูพิมพ์ใจสอน ผมแอบมองครูพิมพ์ใจ​และคิดวาดฝันบนอากาศ​ไปไกลลิบ จนมีเสียงหนึ่ง​ดังขึ้น​
"นายวิน แก​จะฝันหวาน​ไปถึงไหน ครูถามว่าวรรณคดีเรื่อง​นี้​ใคร​แต่ง"
"เออ...​. ​คือ...​ ไม่ทราบครับ​ครู" ผมตอบแบบไม่รู้คำตอบ
แล้ว​ครูพิมพ์ใจก็หัน​ไปถาม​เพื่อนคนอื่น ผมคิดว่าผมลอดตัวแล้ว​เชียว ​แต่หลังจาก​ที่​เพื่อนตอบถูก​ไปแล้ว​สุดท้ายครูพิมพ์ใจก็หันมาถามย้อนคำถามเดิมอีกรอบ
"รู้หรือยังว่า​ใคร​แต่งวรรณคดีเรื่อง​นี้นายวิน" ​และแล้ว​ผมก็ตอบไม่​ได้อีก​เพราะผมไม่​ได้ฟังเลย​
ผมโดนเทศน์​ไปหลายกัณฑ์แถมทุกคาบผม​ต้องตอบคำถามทวนคำถามเดิม​ที่​เพื่อนตอบแล้ว​เสมอจนผม​ต้องตั้งใจฟังครูพิมพ์ใจสอนตลอดเวลา
​เมื่อเรียน​กับครูพิมพ์ใจก็ทำให้ผมเรียนรู้ว่า จริง ๆ​แล้ว​การเรียนมันก็ไม่ยากเท่าไหร่ หากเราตั้งใจฟัง​และมีสมาธิ
​แต่​ความรู้สึกของผมยังคงชอบ​ความสวยของครูพิมพ์ใจอยู่​วันยังค่ำ ถึง​แม้ว่าหน้าตา​กับวิธีการสอนของท่าน​จะแตกต่างกันแค่ไหนก็ตาม (หากไม่มองหน้าตา ครูพิมพ์ใจเหมือน​กับครูอาวุโสใกล้เกษียณเลย​ทีเดียว)




ตุ๊บ...​.ต๊บ...​..ตุ๊บ...​..ต๊บ โอ๊ย ! มึงตาย ! ​เอาสิ! ​เอาสิ ! มา...​.!
​และแล้ว​เสียงตะโกนก็ดังขึ้น​ ท่ามกลางนักเรียน​ที่มุงดูผม​กับนักเรียนชั้น ม. 6/2 ชกต่อยกัน
"หยุดเดี๋ยวนี้น่ะ ​จะตีกันให้ตายเลย​หรือยังไง พวก โง่! ปัญญาน้อย! ...​...​"
ครูพิมพ์ใจแหวกวงล้อมนักเรียน​ที่มามุงดูแล้ว​ผลักผมแยกออกจากการชกต่อย


ผมย้อนกลับ​ไปคิดแล้ว​ยังนึกขำ​ที่ครูตัวเล็ก ๆ​ รูปร่างบอบบาง มาห้ามมวยคู่เอก​ที่ชกต่อยกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ครูช่างใจกล้าเหลือเกิน
ท้าย​ที่สุดก็ตามเดิมครูก็เทศน์ผม​และคู่ชกจนหูชา ​แต่คำพูด​แต่ละคำ​ที่ครูอบรมนั้น​มันช่าง​เป็นคำพูด​ที่จริงใจ ครูพูดแบบน้ำตาคลอจนผม​กับคู่อริยอมจำนนตกลง​เป็น​เพื่อนกัน จนเดี๋ยวนี้ผมยังคบศัตรูวัยเรียน​เป็น​เพื่อนสนิทอยู่​
จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น​หลายสิ่งหลายอย่าง​ที่ทำให้​ความรู้สึกผมเปลี่ยน​ไปผมรู้สึกว่า​ตัวเองมีค่ามากขึ้น​ จาก​ที่ไม่มีพ่อแม่ดูแล ตายายไม่เคยบอกสอน​ได้ ​แต่ครูพิมพ์ใจทำให้ผมเรียนรู้ถึงสิ่งมีค่ามากมาย​​ที่ผม​สามารถไขว้คว้า​ได้ด้วยมือผมเอง ​ความรู้สึกรักครูพิมพ์ใจเปลี่ยน​เป็นรักอีกแบบจาก​ที่เคยคิดมา ​ถ้าไม่เทียบอายุ​ที่ไล่เลี่ยกัน ครูพิมพ์ใจ​สามารถ​เป็นแม่ผม​ได้ ผมรักครูพิมพ์ใจ จาก​ความรักแบบหนุ่มสาว กลายมา​เป็น​ความรัก​ที่ควรเทิดทูนไว้เหนือหัว ผมไม่มีวันลืมครูพิมพ์ใจ​ได้ ท่าน​เป็นต้นแบบครูพันธุ์ใหม่​ที่มีใจรักบริสุทธิ์แก่ลูกศิษย์อย่างแท้จริง "สม​กับ​ที่เรียกว่าครู"


"ขอมอบเรื่อง​สั้นเรื่อง​นี้แด่ครูผู้จริงใจในศิษย์
อายุ​เป็นเพียงตัวเลข การกระทำต่างหาก​ที่สูงค่า"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3314 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง และแล้วความเป็นครูก็เปลี่ยนใจผม
ผู้แต่ง ส. อิศราลักษณ์
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ ตุลาคม ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๔๓๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๘ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ลุงเปี๊ยก [C-16377 ], [115.67.56.89]
เมื่อวันที่ : 08 ต.ค. 2552, 16.57 น.

​เป็นงานเขียน​ที่ดีมากเลย​ครับ​
ดีใจ​ที่นำมาเผยแพร่​ที่นิตยสารรายสะดวก​ของพวกเราครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ครูคุณธรรม [C-16382 ], [202.143.139.227]
เมื่อวันที่ : 09 ต.ค. 2552, 16.00 น.

ขอบคุณลุงเปี๊ยกมากค่ะ​​ที่ชอบงานเขียนเรื่อง​นี้ ​แต่อยาก​ได้คำแนะนำเพิ่มเติม​เพื่อ​เป็นวิทยาทานให้งานเขียนดียิ่งขึ้น​​ไป หากมีเวลารบกวนลุงเปี๊ยกติชมเพิ่มเติมนะคะ​ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : สะพานกระดาษ [C-16385 ], [98.160.222.29]
เมื่อวันที่ : 10 ต.ค. 2552, 06.41 น.

เขียน​ได้อย่างน่าติดตาม สั้น​ไปนิด เรื่อง​ราวประกอบน้อย​ไปหน่อย​ ​แต่ก็ถือว่าน่าอ่าน จุดเด่น​คือการเน้น​ความ​เป็นครูของครู นอกนั้น​ถือ​เป็นเพียงฉากประกอบ
​ใคร ๆ​ ก็พอเขียนเรื่อง​สั้น​ได้ ก่อนเขียนควรกถามตัวเองว่า เขียนอะไร​ เขียนให้​ใครอ่าน คนอ่าน​จะ​ได้อะไร​บ้างจากเรื่อง​สั้น ๆ​นี้
​เอาใจช่วย มีสิ่งหนึ่ง​​ที่ควรระวัง​คือ งานเขียนเกิดจากใจ จงเขียน​เพื่อให้คนอ่าน​ได้ซึมซับงานเขียน​ที่เรามุ่งหวัง อย่าหวังชื่อเสียงหรือสิ่งตอบแทน ทุกอย่าง​ที่เราทำ​เพื่อแลกค่าจ้าง​จะไม่มีค่าอย่างคงทนเลย​ ทุกอย่างออกจากใจ ​จะคงทน​และมีค่า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ครูคุณธรรม [C-16386 ], [202.143.139.227]
เมื่อวันที่ : 10 ต.ค. 2552, 10.05 น.

​เป็นสิ่งคงทน​ที่ครูคุณธรรมน้อมรับด้วยใจจริง ​และ​จะพยามพัฒนางานเขียน​พร้อมคุณค่า​ไปด้วยขอขอบคุณจากใจจริงค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : คนบ้านป๋าง [C-16405 ], [118.172.76.137]
เมื่อวันที่ : 17 ต.ค. 2552, 23.12 น.

เขียนเรื่อง​​ได้น่าสนใจมากครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : มะขวิด [C-18818 ], [203.170.252.2]
เมื่อวันที่ : 17 ส.ค. 2555, 14.02 น.

ตรง กระชับ มีจุดหมายชัดเจนไม่วอกแวก

ไม่รู้สึกว่า​​ต้องฝืนอ่านให้จบ

ดีจังเลย​ครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : ครูคุณธรรม [C-18819 ], [203.172.224.129]
เมื่อวันที่ : 17 ส.ค. 2555, 14.46 น.

ขอบคุณค่ะ​คุณมะขวิด ​เป็น​กำลังใจ​ที่​จะสร้างงานเขียนต่อ​ไป​ได้ดีทีเดียว

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : เปิดฟ้า ก้องหล้า [C-19175 ], [171.7.249.227]
เมื่อวันที่ : 10 มิ.ย. 2558, 14.02 น.

คุณสอิศราลักษณ์ ครับ​

​ความจริงใจสร้างศรัทธาให้เกิดขึ้น​​ได้ ​เป็นสาระของชีวิตท่ีดี น่าอ่าน

สวัสดีครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น