นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๐ สิงหาคม ๒๕๕๒
บ้านเรา
หลานกระต่าย
...น่าแปลกนะ บางทีเวลา​​ที่เรามี​​ความสุขหรือว่าไม่​​ได้มีเรื่อง​​ทุกข์ใจ
เรา​​จะมองโลกรอบตัวด้วยสายตา​​ที่ฉาบฉวย
​​แต่พอชีวิตมันเริ่มเป๋ๆ​​​​ไป​​เพราะหัวใจมันเอียงๆ​​
ตามันก็คอย​​จะมัวๆ​​ด้วยม่านน้ำตา ใจมันก็​​จะฝ้าฟางด้วยม่านของ​​ความทุกข์ใจทุกสิ่งรอบตัวกลับเริ่ม​​จะสื่อสาร​​กับเราชัดเจ...
จากบ้านมา​ได้เกือบเดือนแล้ว​
หลังจากเจอเรื่อง​หนักๆ​มาตลอดหลายเดือน​ที่ผ่านมา
การ​ได้กลับ​ไปอยู่​”บ้านเรา”ดู​จะวิเศษสุดแล้ว​
แม่- พ่อ บรรยากาศ​ที่เราคุ้นชินมาตั้งแต่จำ​ความ​ได้
มันช่วยบรรเทารอยบางอย่างในใจเรา​ได้
ไม่น่าเชื่อนะ ​แต่มัน​ได้ผลจริงๆ​

กลับมาคราวนี้ห่างจากครั้งสุดท้าย​ที่กลับมาราวสองเดือนเห็น​จะ​ได้
มีสิ่งหนึ่ง​​ที่สังเกตเห็น​ทั้งๆ​​ที่มันก็​เป็นอยู่​นานแล้ว​
​คือ​ความเปลี่ยนแปลง
น่าแปลกนะ บางทีเวลา​ที่เรามี​ความสุขหรือว่าไม่​ได้มีเรื่อง​ทุกข์ใจ
เรา​จะมองโลกรอบตัวด้วยสายตา​ที่ฉาบฉวย
​แต่พอชีวิตมันเริ่มเป๋ๆ​​ไป​เพราะหัวใจมันเอียงๆ​
ตามันก็คอย​จะมัวๆ​ด้วยม่านน้ำตา ใจมันก็​จะฝ้าฟางด้วยม่านของ​ความทุกข์ใจ
ทุกสิ่งรอบตัวกลับเริ่ม​จะสื่อสาร​กับเราชัดเจนขึ้น​
เด็กวัยรุ่นฮี้ยวๆ​​ที่บิดรถเครื่องเสียงดังผ่านหน้าบ้าน​ไป
​คือเจ้าเด็กตัวกระเปี๊ยก​ที่อยู่​อนุบาลตอน​ที่เราอยู่​ ปอหก นี่หว่า
คุณป้าคนนี้จำ​ได้ว่า​เมื่อก่อนแกยังไม่แก่ขนาดนี้
​แต่ทำไมตอนนี้ฟันหมดปากแล้ว​ซะแล้ว​ล่ะ
หลวงตา​ที่วัด​ที่เคยมาบิณฑบาต ตอนนี้แก่มากจน​ต้องนั่งรถเข็นแล้ว​เหรอเนี่ย
หรือ​แม้​แต่ขอบปูนข้างบ้านใต้ต้นมะกรูด​ที่​เมื่อก่อนเราแอบหลบแม่เวลา​ที่งอน
มาวันนี้​ไปนั่งลงตรงมุมเดิม ทำไมมันกระจิ๊ดเดียววะ
​แม้กระทั่งเรื่อง​ราว​ที่อยู่​ในไดอารี่​ที่ถูกบันทึกไว้​เมื่อหลายปีก่อน
จำ​ได้ว่าตอนนั้น​เราก็ร้องไห้​เพราะมันจนตาบวมเท่าลูกมะนาว
​แต่ตอนนี้เรารู้แค่ว่าเคยเจ็บมาก ​แต่ตอนนี้เราไม่​ได้เจ็บแล้ว​
ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาจริงๆ​

ทุกสิ่ง​จะเปลี่ยนแปลง ​และ ​จะผ่าน​ไป
นี่​คือ​ความจริง​ที่เรารับรู้มานานแล้ว​​และจำ​ได้ว่าเคยบอก​และปลอบใจ​เพื่อนฝูงมาตลอด
​แต่วันนี้เราดีใจจริงๆ​​ที่มัน​คือ​ความจริง​ที่ไม่มีวัน​จะเปลี่ยนแปลง
​และมัน​จะ​เป็น​ความจริงในชีวิตเราด้วย
อย่างน้อยตอนนี้เราก็มั่นใจ​ได้ว่า
รอยลึกๆ​กว้างๆ​ในหัวใจ​ที่เราคิดว่ามันช่างใหญ่เหลือเกินตอนนี้
ต่อ​ไปมัน​จะ​เป็นเพียงรอยเล็กๆ​​ที่​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของอดีต
น่าดีใจชะมัด
​จะรอวันนั้น​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3267 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง บ้านเรา
ผู้แต่ง หลานกระต่าย
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๒๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-16164 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 30 ส.ค. 2552, 21.56 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Thongmarine [C-16166 ], [115.67.252.91]
เมื่อวันที่ : 30 ส.ค. 2552, 22.18 น.

ห่างบ้านมานาน ​เมื่อกลับ​ไปอีกครั้ง เรา​กับกลาย​เป็นคนแปลกหน้าของชุมชน​ไปเสียแล้ว​ คิดถึงเหมือนกันแฮะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ข้าวฟ่าง [C-16167 ], [83.78.4.183]
เมื่อวันที่ : 30 ส.ค. 2552, 22.49 น.

ห่างบ้านเกิดมานานเหมือนกัน..​แต่ทุกอย่างยังคุ้นเคย ​ที่ไม่คุ้นหรือคน​ที่ไม่เคยเห็นเราสมัยเด็กๆ​...​​ที่น่าแปลก​ไปกว่านั้น​...​.วันหนึ่ง​มีคนส่งพัสดุมาให้​ที่บ้าน ​เป็นชื่อเรานี่แหละ​...​.ตอนนั้น​เราอยู่​บ้าน ​ความจริงเพิ่งมา​ได้ไม่กี่วัน ​ไปรษณีย์มาส่งบอกว่า เซ็นต์รับด้วยครับ​ เราก็เซ็นต์ชื่อ-นามสกุล...​​ไปรษณีย์ถาม ​เป็นอะไร​​กับบ้านนี้หรือ??? ยังจำ​ได้แม่นเลย​ บอกว่า ​เป็นลูกสาวพ่อบ้านนี้ไง ​พอดี​ไปเรียน​ที่อื่นนาน​ไปหน่อย​ ​เขารู้จักพ่อมานานแสนนาน ​แต่ไม่เคยเห็นเราอะนะ อาจ​จะเคยเห็นสมัยเด็กๆ​ก็​ได้ เวลาไม่เคยหยุดนิ่งจริงๆ​...​ทุกสิ่งเปลี่ยน​ไปทุกนาที ​แต่มันก็​เป็น​ความทรงจำของคนเราเนอะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : หลานกระต่าย [C-16168 ], [117.47.237.237]
เมื่อวันที่ : 31 ส.ค. 2552, 07.24 น.

คุณThongmarine ​และ คุณ ข้าวฟ่างคะ​..
เข้าใจ​ความรู้สึกมากๆ​จ้ะ​
ขนาดว่าหลานกระต่ายอยู่​เมืองไทย ​ไปๆ​กลับๆ​บ้าน
เรายังกลาย​เป็นคนแปลกหน้าของหมู่บ้าน
​และก็มีหลายคน​ที่เราก็ไม่รู้จักว่า​เป็น​ใครเหมือนกัน ​โดยเฉพาะเจ้าเด็กๆ​ตัวกระเปี๊ยก
​ที่นับวัน​จะไม่คุ้นหน้าเลย​ (นี่มันลูก​ใครบ้างฟระ!!)
ก็เลย​เริ่มรู้ตัวว่าเราอาจ​จะ (แค่อาจ​จะนะจ๊ะ​ อิอิ) แก่แล้ว​ก็​เป็น​ได้

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : add [C-16188 ], [222.123.113.232]
เมื่อวันที่ : 02 ก.ย. 2552, 14.44 น.

ก็หลานกระต่าย​ที่เคย​เป็นเด็กเล็กๆ​ซนๆ​ ตอนนี้ก็กลายมา​เป็นคุณครูแล้ว​นี่คะ​ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลง​ไป หลานกระต่าย​เป็นคนละเอียด​ที่​ได้เห็น​ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ​และเก็บมาเล่าด้วยถ้อยคำง่ายๆ​ ซื่อๆ​ ​และน่ารัก

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : หลานกระต่าย [C-16195 ], [117.47.237.237]
เมื่อวันที่ : 03 ก.ย. 2552, 19.12 น.

ขอบคุณป้าแอ๊ดมากเลย​นะจ๊ะ​
สำหรับ​กำลังใจ

​แต่เอ...​.

ป้าแอ๊ดรู้​ได้ไงจ๊ะ​ว่าหนูซน อิอิ..

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น