นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ สิงหาคม ๒๕๕๒
"Rest In Peace"
ข้าวฟ่าง
...พิธีศพของ​​เขามีขึ้น​​​​ที่โบสถ์แห่งหนึ่ง​​อย่างสมเกียรติ พี่ผู้หญิงกล่าวขอบคุณแขกด้วยน้ำเสียงเข้มแข็งไม่มีเสียงสะอื้น​​และคราบน้ำตาให้เห็น ​​เขาทำ​​ได้อย่างไรกัน? ฉันแอบสงสัย​​เพราะ...​​ฉันรู้สึกว่า​​ ​​ถ้า​​เป็นฉันแค่​​จะผ่านวันคืน​​ที่​​เขาจาก​​ไปมันก็คงยาก ​​แต่วันนี้​​ที่มีพิธีฝังศพกลั...
...​.วันนี้ยัง​เป็นเช้า​​ที่ตื่นสาย​ได้นิดหน่อย​ ​เพราะ​เป็นวันหยุด ยังจำ​ได้ว่า ​เมื่อวาน​ได้​ไปบริจาคเลือด​ที่สภากาชาดไทยมาด้วย ​ได้​ความอิ่มเอมใจมาไม่น้อยทีเดียว

ทุกๆ​ ๓ เดือน​ที่ทำนับ​แต่วันคล้ายวันเกิดตัวเอง+คุณแม่(เกิดใกล้กัน) วันเกิดคุณพ่อ วันเกิดผู้มี​พระคุณอีกท่าน ​และวันเกิดคนพิเศษ นั่น​คือ ๑ ปี​ที่เราทำ​ความดีจนคุ้นเคยมาเนิ่นนาน...​

​แม้วันนี้​จะ​เป็นวัน​ที่ตื่นสาย​แต่ยังเช้า​กว่าหลายคน หลังจากเก็บกวาดรอบๆ​บ้านเรียบร้อย​ก็เข้าครัวทำอาหาร ยังไม่ทัน​จะ​ได้กินอาหารดีๆ​ ก็​ได้รับโทรศัพท์จากพี่พยาบาล พี่​เขาบอกว่า ...​​ไปรพ.กัน สามีของพนักงานถูกยิง ​ไปดู​เขาเผื่อ​จะช่วยอะไร​​ได้มากกว่าการให้​กำลังใจอยู่​ตรงนี้...​

ฉัน​และพี่พยาบาล​ไปถึง​ที่นั่น​และเข้า​ไปในห้องไอซียูด้วย​ความรู้สึกบอกไม่ถูก มันเศร้าสร้อยแทนภรรยาผู้ป่วย​ที่​เป็นคน​ที่เราคุ้นเคย ทำงานด้วยกัน เห็นหน้ากันทุกๆ​วัน เรารู้ตั้งแต่แรกแล้ว​ว่า ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางยื้อ​เขาไว้​ได้ นอกจากปาฏิหาริย์???

พี่​เขาถูกยิงด้วยปืนลูกซองนัดเดียวจากด้านหลัง ​แต่กระสุนแตกกระจาย​ไปยังบริเวณอวัยวะสำคัญ ๙ แห่งด้วยกัน เหตุเกิดขณะยืนคุยโทรศัพท์สาธารณะกลางเมือง คนยิงก็​เป็น​เพื่อนรักกัน สาเหตุมีเรื่อง​เดียว​คือผลประโยชน์แค่พันกว่าบาท​เท่านั้น​จริงๆ​

พี่​เขาสติดีมากโทรเรียกรถพยาบาลเอง โทรบอกภรรยาเอง ​และภรรยา​เขาก็โทรบอกฉัน​และพี่พยาบาลอีกที ทุกคน​ที่นั่นนับถือศาสนาคริสต์ มีเพียงฉัน​ที่​เป็นพุทธศาสนิกคนเดียว

​ที่หน้าห้องไอซียู มีคนมาร่วมอธิษฐานมากมาย​ ​และมีคนมาบริจาคเลือดมากมาย​ ​แต่​ใช้​ได้ไม่กี่คน เลือดขวด​ที่ ๑๐ ถูกใส่เข้า​ไปในร่างกาย​และไหลออกมามากมาย​เหลือเกิน ฉัน​และพี่พยาบาลอยู่​ในห้องนั้น​ตลอดเวลา​เนื่องจาก​เป็นบุคลากรทางการพยาบาล​และรู้จัก​กับพี่​ที่ห้องไอซียูด้วย

เราช่วยกันซับเลือดมากมาย​​ที่ไหลออกจากตัวพี่​เขาราว​กับฝักบัว ฉันรู้สึกเสียใจ​ที่ไม่​ได้​เอาเลือดของฉันใส่ให้พี่​เขา​ทั้ง​ที่​เป็นกรุ๊ปเดียวกัน ​เนื่องจากเพิ่งบริจาค​ไป​เมื่อวานนี้เอง พี่ๆ​ห้องไอซียู พากันส่ายหน้า​และบอกว่าคงไม่ไหว ​ทั้ง​ที่คนไข้สู้มาก ​เขาอึดจริงๆ​

นาทีนั้น​ฉัน​และพี่พยาบาลเดิน​ไปข้างๆ​เตียง ฉันกระซิบข้างหู​เขาบอกว่า ไม่​ต้องห่วงพี่ผู้หญิง​กับลูก​ทั้งสองคนนะ เรา​จะไม่ทอดทิ้งกันตลอด​ไป รู้สึก​ได้ว่าพี่​เขารับรู้ เหมือน​กับว่า​เขาขยับนิ้วมือ ใบหน้านิ่ง​และปราศจากสีเลือดนั้น​เปื้อนรอยยิ้ม

จากนั้น​...​ฉันเดิน​ไป​ที่ปลายเตียงเลือดขวด​ที่ ๑๑ ​กำลัง​จะถูกใส่ให้พี่​เขา​เป็นขวดสุดท้าย...​ฉันคิดอะไร​ในใจเงียบๆ​คนเดียว...​เราคงช่วย​เขา​ได้แค่นี้ ขอให้หลับอย่างสงบนะพี่ ​ความรู้สึกมันเศร้าสร้อยบอกไม่ถูก​เอาเสียเลย​ เดิน​ไปหยุดยืนมองถุงเลือด​ที่เปลี่ยนเสร็จเรียบร้อย​ มองดูเลือด​ที่ไหลตามสายยางอย่างต่อ​เนื่อง ​และเหลือบ​ไปเห็นว่า

เลือดถุงนี้​ได้รับการบริจาคมาจากสภากาชาดไทยชื่อผู้บริจาค...​น.ส...​.นามสกุล...​..ฉันขนลุกซู่ทันที​เมื่ออ่านจบ ​และย้อนกลับมาอ่านอีกครั้ง หัวใจเต้นแรง ตื่นเต้นจน​ต้อง​ไปจูงแขนพี่พยาบาลมาดู แล้ว​ก็​ไปก้มลงกระซิบข้างๆ​หูพี่​เขาว่า

...​.ฉันแล้ว​ใจนะ​ที่มีโอกาส​ได้ช่วยพี่จนนาทีสุดท้าย หลับให้สบายนะ อย่าห่วงคน​ที่อยู่​ข้างหลัง ขอให้​ไปอยู่​ใน​ที่สวยงาม​กับ​พระเจ้าของพี่​โดยสงบสุข ​โดยบอก​เขาในใจว่า "RIP." ​ซึ่งก็​คือ "REST IN PEACE"​ถ้าแปลตรงตัวก็​คือ "การพักผ่อนอย่างสงบ" นั่นเอง
​เพราะมัน​เป็นการขอพรให้ผู้​ที่เสียชีวิต "​ได้พักผ่อนอย่างสงบ" ​และไม่​ต้อง "ทรมาน" ใน​ระหว่าง​ที่รอวันพิพากษา (Judgment Day) ตามหลักของศาสนาคริสต์ อันมี​ที่มาจากรากศัพท์ "Requiescat In Pace" ​ซึ่ง​เป็นภาษาลาติน​ที่แปล​ได้ว่า "May He Rest In Peace" (ขอให้​เขา​ไปสู่สุขคติ),

​ส่วนในภาษาอิตาลี​จะ​ใช้คำว่า "Riposi In Pace"​โดยในบางนิกายของศาสนาคริสต์ เชื่อว่า ผู้​ที่ตาย​ไปแล้ว​ ​จะ​ต้อง​ไปรอ "วันพิพากษา" ในนรกก่อน, ​ส่วนบางนิกาย เชื่อว่า ผู้ตาย​จะ​ต้อง​ไปชด​ใช้กรรม​ที่ก่อไว้ทันที​ที่ตาย

ดังนั้น​คำว่า "Rest In Peace" จึงหมาย​ความว่า ขอให้ผู้ตาย​ได้​ไปอยู่​รอวันพิพากษาใน​ที่ๆ​สงบสุข ​เพราะใน ศาสนาคริสต์เชื่อว่า วันหนึ่ง​​จะถึงวัน​ที่​พระเจ้า​จะ "พิพากษา" หรือตัดสินกรรมของมนุษย์ทุกคนบนโลก.

​แม้ฉัน​จะ​เป็นพุทธศาสนิกชน​แต่ฉันก็​ได้ร่ำเรียนในมหาวิทยาลัย​ที่​เป็นคริสต์ฯมาก่อนจึงรับทราบตรงนี้ ​และเชื่อว่า...​มีฤดูกาลสำหรับทุกสิ่งเสมอ

ฉันไม่​ได้ตาฝาด​ที่มองเห็นน้ำตา​ที่หางตาของพี่​เขา​ทั้งสองข้าง มันหยดลงมาบนมือของฉัน ฉันมองใบหน้า​ที่ปราศจากสีเลือดนั้น​ มันสงบนิ่ง เปื้อนรอยยิ้ม ร่างกายซีดขาวจนไม่มีสีเลือดให้เห็นอีก

นาที​ที่เครื่องช่วยชีวิตทุกอย่างหยุดทำงานลง ฉันอยู่​ตรงนั้น​​และมองเห็น​ความสงบเยือกเย็น​ที่มันหมด​ความห่วงใย ฉันเชื่อว่า มันไม่​ได้​เป็นอุปาทาน ​แต่มัน​เป็น​ความรู้สึก​ที่​เขารับรู้​ได้ตรงนั้น​จริงๆ​ ...​.

พิธีศพของ​เขามีขึ้น​​ที่โบสถ์แห่งหนึ่ง​อย่างสมเกียรติ พี่ผู้หญิงกล่าวขอบคุณแขกด้วยน้ำเสียงเข้มแข็งไม่มีเสียงสะอื้น​และคราบน้ำตาให้เห็น ​เขาทำ​ได้อย่างไรกัน?

ฉันแอบสงสัย​เพราะ...​ฉันรู้สึกว่า​ ​ถ้า​เป็นฉันแค่​จะผ่านวันคืน​ที่​เขาจาก​ไปมันก็คงยาก ​แต่วันนี้​ที่มีพิธีฝังศพกลับ​เป็นวัน​ที่เบิกบาน มีดอกไม้สวยงาม มีผู้คนมาร้องเพลงส่งให้พี่​เขา​ไปอยู่​ในอ้อมกอดของ​พระเจ้า

มันช่างแตกต่างจากการสูญเสียบุคคลอัน​เป็น​ที่รัก​ที่ฉันเคยผ่านมาเสียจริง...​ทุกวันนี้​ถ้าให้เลือก ฉันชอบ​ไปร่วมงาน​ที่โบสถ์มากกว่า​ไปฟัง​พระสวดอภิธรรม​ที่วัด ฉันว่า...​.บรรยากาศ​และ​ความรู้สึกมันอาลัยอาวรณ์เสียจริงๆ​

ทุกวันนี้ฉัน​และพี่ผู้หญิง ลูกๆ​ของพี่​เขา ยังพบกัน ยัง​เป็นมิตร​ที่ดีต่อกัน ​แม้​จะไม่​ได้ทำงานด้วยกันแล้ว​ก็ตาม ฉันคงจดจำภาพในวันนั้น​​ที่ห้องไอซียู​ไปจนตายหรือจนกว่าสมอง​จะสั่งงานไม่​ได้

มี​แต่ฉัน​กับพี่พยาบาลเท่านั้น​​ที่รู้ว่า เลือดขวดสุดท้าย​เป็นเลือด​ที่ฉันบริจาคให้ ​แม้​แต่ภรรยาพี่​เขาก็ยังไม่รู้เลย​ ​เพราะพี่​เขาอยู่​​ระหว่างการสวดมนต์อธิษฐานถึง​พระเจ้าของ​เขาอยู่​ในขณะนั้น​

ถึงวันนี้มัน​จะนานหลายปีแล้ว​ก็ตาม​แต่ภาพเหล่านั้น​ยังคงประทับอยู่​ใน​ความทรงจำเสมอมา...​ "Rest In Peace"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3259 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง "Rest In Peace"
ผู้แต่ง ข้าวฟ่าง
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ สิงหาคม ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๑๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-16115 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 22 ส.ค. 2552, 01.41 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : มะขวิด [C-16124 ], [118.173.63.207]
เมื่อวันที่ : 25 ส.ค. 2552, 17.49 น.

เศร้านะครับ​ ​แต่คง​จะ​เป็นแค่ขณะนั้น​
​แต่​ความรู้สึกปัจจุบันน่า​จะมี​แต่​ความประทับใจ
The show must go on

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น