นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มิถุนายน ๒๕๕๒
ความรักครั้งสุดท้าย#32
Anantra
...วันนี้ฉันรู้สึกมี​​ความสุขมาก ​​ได้เห็นหน้าลูกชายตัวน้อย​​ที่เพิ่งลืมตาออกมาดูโลก ​​และ​​ได้เจอ​​กับคน​​ที่ฉันอยากเจอ​​เขามาตลอด ไม่คิดไม่ฝันว่า​​เขา​​จะมาอยู่​​ตรงนี้ ในเวลาแบบนี้...
คืนนี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับ คิดถึง​ใครคนหนึ่ง​​ที่ห่างหายกัน​ไปนาน ​และก็ไม่มี​ใครรู้ว่า​เขา​เป็นอย่างไร ไม่มี​ใคร​ได้ยินข่าวคราวเกี่ยว​กับตัว​เขาเลย​

ฉันเอ่ยถามจอยก่อน​ที่เรา​จะแยกย้ายกันกลับบ้าน


"จอย ​ได้ข่าวอ้นบ้างไหม" ฉันเอ่ยถาม


"บอกตรง ๆ​ นะ ตั้งแต่วัน​ที่อร ​ไปอังกฤษ จอยก็ไม่​ได้ยินข่าวของอ้นเลย​" จอยตอบ


ฉันเองก็ไม่​ได้เจอ​เขาเลย​ตั้งแต่วัน​ที่มีเรื่อง​คราวนั้น​ ไม่รู้เลย​ว่า​เขา​เป็นอย่างไร

อย่างน้อยฉันเองน่า​จะลองติดต่อ​เขาในฐานะ​เพื่อนเก่า เบอร์โทรศัพท์ของ​เขาฉันก็ยังจำ​ได้ขึ้น​ใจ ​ถ้า​เขายัง​ใช้เบอร์เดิมอยู่​ก็ไม่น่ายาก​ที่​จะโทร​ไป​เพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

​แต่ฉันไม่กล้า ไม่กล้า​แม้​แต่​จะกดเบอร์โทรศัพท์ของ​เขา ฉันกลัว ​ถ้า​ใครเคยมี​ความรู้สึกกลัวแบบฉันก็​จะเข้าใจ ฉันกลัว​ที่​จะ​ได้รู้​ความจริง กลัวใจตัวเอง กลัว​ไปทุกสิ่งทุกอย่าง ​ความกลัวเกิดจาก​ความคาดหวัง ​ถ้าฉันยังคงมี​ความคาดหวังในตัว​เขาอยู่​ นั่นก็แสดงว่าฉันยังไม่​พร้อม​ที่​จะติดต่อ​ไป ฉันควร​จะอยู่​เฉย ๆ​ ก่อน รอเวลา​ที่ฉัน​จะลืม​ความรู้สึกเก่าๆ​ ​เมื่อถึงตอนนั้น​มันอาจ​จะ​เป็นการง่าย​ที่​จะติดต่อ​ไปหา​เขาด้วย​ความบริสุทธิ์ใจอย่างแท้จริง





ฉันท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที น้ำหนักตัวของฉันขึ้น​มาจากเดิมเกือบ20กิโล ​เพราะอาหารบำรุงจาก คุณยาย ​และคุณย่าของลูกชายของฉัน


"คุณ​ได้ลูกชายนะคะ​ เด็กปกติดีค่ะ​"


คุณหมอบอกฉันตั้งแต่ฉันท้อง​ได้เพียง 5 เดือนด้วยการอัลตร้าซาวน์ ท่ามกลาง​ความปิติยินดีของครอบครัว ​โดยเฉพาะคุณปู่ ท่านดีใจ​เป็นพิเศษ ​เพราะว่าท่านอยาก​ได้หลานชายไว้สืบสกุล


ฉันตัดสินใจ​ที่​จะผ่าคลอดตามคำแนะนำของคุณหมอ คุณหมอให้เหตุผลว่าเด็กตัวใหญ่ ประกอบ​กับฉัน​เป็นคน​ที่กระดูกเชิงกรานเล็ก จึงเสี่ยง​กับการคลอดยาก ​ซึ่งทุกคนในครอบครัวก็เห็นด้วย ​เพราะนอกจาก​จะสะดวก​ในการเลือกวันตาม​ที่​ต้องการแล้ว​ ยังไม่​ต้องมาคอยพะวงว่าฉัน​จะเจ็บท้องคลอด​เมื่อไหร่อีกด้วย





​และแล้ว​วัน​ที่น่ายินดี​ที่สุดของครอบครัวก็มาถึง ฉัน​ได้ให้กำเนิดหนุ่มน้อย​ที่หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู​ที่สุด

ฉัน​ได้ยินเสียงร้องของ​เขาดังมาก มัน​เป็น​ความรู้สึก​ที่บรรยายออกมา​เป็นคำพูดไม่ถูก มันปลาบปลื้มปิติยินดี นี่ฉัน​เป็นแม่คนแล้ว​หรือนี่


"นี่ลูกชายของคุณแม่ค่ะ​ ดูสิคะ​ หล่อไม่ใช่เล่นเลย​" คุณหมออุ้มลูกมาให้ฉันดู


ฉันพยักหน้าตอบรับด้วย​ความตื้นตัน ฉันแตะนิ้วน้อย ๆ​ ของ​เขา ​เพื่อ​เป็นการทักทายว่า ลูกจ๋านี่แม่เองนะ ก่อน​ที่คุณหมอ​จะพา​เขา​ไปเตรียม​พร้อมในอีกห้องนึง


ญาติพี่น้องทุกคนมากัน​พร้อมหน้า​เพื่อมาเชยชมหนุ่มน้อยของฉัน ฉันแทบ​จะไม่​ได้ทักทาย​กับ​ใครเลย​​เพราะ​ความเพลีย ฉันลุก​ไปไหนไม่​ได้​ต้องนอนอยู่​อย่างนั้น​ก่อน คุณหมอบอกว่าวันนี้ให้ฉันพักผ่อนให้เต็ม​ที่ พรุ่งนี้ค่อยลุกนั่ง อาจ​จะลำบากสักนิดนึง​แต่ก็​ต้องพยายาม ฉันพยักหน้า แล้ว​ก็หลับ​ไป


ฉันหลับ​ไปนานแค่ไหนก็จำไม่​ได้ รู้​แต่ว่าห้องเงียบ ไม่มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวเหมือนตอนแรก


"พี่อร ตื่นแล้ว​หรือคะ​ ​เป็นยังไงบ้างคะ​" ปูดำเด็ก​ที่บ้านรีบวิ่งมาหาฉัน

"ทุกคนกลับ​ไปหมดแล้ว​ค่ะ​ ​เขาอยากให้พี่อรพักผ่อนให้มาก ๆ​ เห็นคุณแม่บอกว่าพรุ่งนี้​จะรีบมา​แต่เช้า​น่ะค่ะ​" ปูดำรายงาน "พี่อร​ต้องการอะไร​ บอกปูดำเลย​นะคะ​ ไม่​ต้องเกรงใจ"


ฉันพยักหน้าตอบรับ ฉันยังรู้สึกมึน ๆ​อยู่​บ้าง ​แต่ไม่รู้สึกเจ็บ อาจ​จะ​เป็น​เพราะยาชายังไม่หมดฤทธิ์ก็​เป็น​ได้


"เอ่อ พี่อรคะ​ ​เมื่อสักครู่มีพี่ผู้ชายคนหนึ่ง​มาเยี่ยมน่ะค่ะ​ ​แต่พอ​เขาเห็นพี่อรหลับอยู่​​เขาเลย​ขอตัว" ปูดำบอก


"​เขา​ได้บอกหรือเปล่าจ๊ะ​ ว่า​เขา​เป็น​ใคร" ฉันถาม


"ไม่​ได้บอกค่ะ​ ​และหนูก็ไม่เคยเห็นหน้า​เขามาก่อนด้วยนะคะ​" ปูดำตอบ


ฉันเริ่มสงสัย ​ใครกันนะ​ที่มาเยี่ยมฉัน ภายในใจก็อด​ที่​จะคิดไม่​ได้ว่าคนคนนั้น​อาจ​จะ​เป็นอ้น เพียงแค่คิดหน้าก็ร้อนผ่าว ใจเต้นรัว ขึ้น​มาอย่างบอกไม่ถูก ​แต่อีกใจนึงก็คิดว่ามันคง​เป็น​ไปไม่​ได้


เสียงเคาะประตูดังขึ้น​ ฉันสะดุ้งโหยง​เพราะ​กำลังคิดอะไร​เพลิน ๆ​ มีคนเปิดประตูเข้ามา จอยนั่นเอง


"อร ​เป็นยังไงมั่ง​เพื่อน" จอยถาม


ฉันพยักหน้าตอบอย่างโล่งอก


"ดูสิ หน้างี้ซีดเชียว เจ็บมากไหม" จอยถามอย่างห่วงใย


"ไม่จ้ะ​ แค่เพลียนิดหน่อย​เอง พรุ่งนี้คงดีขึ้น​" ฉันตอบ


"ดีแล้ว​ล่ะ เออ อร มี​ใครบางคนรอเยี่ยมอยู่​ข้างนอกแน่ะ" จอยทำหน้าพิรุธ
"ปูดำ ​ไปเชิญคุณผู้ชายหน้าห้องให้เข้ามาซิ เห็นยืนเก้ ๆ​ กังๆ​ อยู่​หน้าห้อง บอกให้เข้ามาก็ไม่เข้า"


ปูดำรีบวิ่ง​ไปเปิดประตู ​และคน​ที่เดินเข้ามาในห้องก็​คือ​เขาจริง ๆ​ อ้นนั่นเอง


"พี่ผู้ชายคนนี้แหล่ะค่ะ​ ​ที่​เขามาเยี่ยมพี่อร ตอน​ที่พี่อรหลับอยู่​น่ะค่ะ​" ปูดำรีบบอก


"อ้าว มานานแล้ว​เหรอ นึกว่าเพิ่งมา เห็นยืนจด ๆ​ จ้อง ๆ​ อยู่​หน้าห้อง ​ถ้าจอยไม่มานี่ไม่​ต้องยืนจนถึงเช้า​เลย​หรือจ๊ะ​" จอยแซว


ฉันตีมือจอยเบา ๆ​ ปรามเธอให้พูดน้อยลงหน่อย​


อ้นยิ้มเขิน พลางเดินเข้ามาหาฉัน​ที่ข้างเตียง


"อร สบายดีไหมครับ​ ไม่เจอกันนานเลย​นะ" อ้นยิ้มทักทาย


ฉันพยักหน้าตอบ​เขา ไม่รู้​จะเริ่มอย่างไร มีเรื่อง​ราวมากมาย​​ที่อยาก​จะเล่าให้​เขาฟัง ฉันดีใจมาก​ที่เจอ​เขาในวันนี้ สิ่ง​ที่ฉันเคยคิดกลัวต่าง ๆ​ นา ๆ​ มันมลายหาย​ไปในทันที​ที่เจอหน้า​เขา ​เขายังคง​เป็นอ้นคนเดิม​ที่ฉันรู้สึกคุ้นเคยไม่เคยเปลี่ยน


"อ้นล่ะ สบายดีไหมคะ​" ฉันถาม​เขา


"สบายดีครับ​" ​เขาตอบ


ฉัน​กับ​เขายิ้มให้กัน วันนี้ฉันรู้สึกมี​ความสุขมาก ​ได้เห็นหน้าลูกชายตัวน้อย​ที่เพิ่งลืมตาออกมาดูโลก ​และ​ได้เจอ​กับคน​ที่ฉันอยากเจอ​เขามาตลอด ไม่คิดไม่ฝันว่า​เขา​จะมาอยู่​ตรงนี้ ในเวลาแบบนี้


เราสามคนนั่งคุยกันเหมือน​เพื่อนเก่า​ที่ไม่​ได้เจอกันมานาน อ้นดู​เป็นผู้ใหญ่ขึ้น​มาก ตอนนี้​เขา​ได้เลื่อนขั้น​เป็นผู้บริหาร ​ได้ยิน​เขาประสบ​ความสำเร็จในหน้า​ที่การงาน ฉันก็พลอยดีใจ​ไป​กับ​เขาด้วย


"นี่อ้น แล้ว​มีแฟนใหม่หรือยัง ผู้บริหารหนุ่มแถมโสด สาว ๆ​ ไม่ตอมกันใหญ่เลย​หรือนี่?" จอยแซว


ไม่มีเสียงตอบจาก​เขา บรรยากาศเงียบ​ไปในทันที


"นี่ฉันพูดอะไร​ผิด​ไปหรือเปล่า ทำไมเงียบกันล่ะ" จอยถาม


"ก็จอยเล่นถามซะตรงแบบนี้ อ้นก็อายแย่เลย​สิ ใช่ไหมอ้น" ฉันแก้แทน


อ้นยิ้ม ​เขาคงไม่อยากตอบ


"แหม ถามแค่นี้ก็​ต้องทำ​เป็นอายด้วย ว่า​แต่นี่กี่โมงแล้ว​เนี่ย ฉันมีนัด​กับเจ้านายไว้ด้วย ขืน​ไปช้ามีหวังโดนสวดยับแน่ ​เขายิ่ง​เป็นคนตรงต่อเวลาอยู่​ด้วย" จอยพูด​ไปพลางมองนาฬิกาข้อมือ


"อะไร​ ​จะ​ไปแล้ว​เหรอ เพิ่งมาถึงเองนะ? ฉันถาม​เพื่อน


"ฉันมารอบนึงแล้ว​ ​แต่เห็นอรหลับเลย​เดินออก​ไปหาซื้อของฝากมาให้ เดินเพลิน​ไปหน่อย​เลย​เพิ่งเข้ามานี่แหล่ะ ฉัน​ต้องรีบ​ไปแล้ว​ พรุ่งนี้​จะมาเยี่ยมใหม่นะอร" จอยพูดพลางสะพายกระเป๋า


"​ไปก่อนนะอ้น แล้ว​ค่อยคุยกันวันหลัง เออ ปูดำมา​กับพี่หน่อย​สิ ​ไปช่วยยกของขึ้น​มาหน่อย​ พี่ซื้อของฝากมาเต็มรถเลย​ มีของอร่อย ๆ​ มาฝากเธอด้วย มาเร็ว พี่รู้ว่าเธอ​จะ​ต้องชอบ" จอยเย้าปูดำ แล้ว​ก็รีบพากันออก​ไป


ฉัน​กับอ้นมองหน้ากัน ต่างคนต่างเงียบ อาจ​จะ​เป็น​เพราะว่าเราไม่​ได้เจอกันนานมาก เลย​วางตัวไม่ค่อยถูก


"อร เหนื่อยไหมครับ​ ผมมารบกวนหรือเปล่า" อ้นถามอย่างเกรงใจ


"ไม่หรอกค่ะ​ อรหลับมาหลายชั่วโมงแล้ว​ ​ถ้า​จะนอนอีกก็คงไม่หลับ" ฉันบอก​เขา


"หลานชาย น่ารักนะ อ้นเห็น​เขาแล้ว​ล่ะ ท่าทางแข็งแรงมากเลย​" ​เขาชวนคุย


"แน่นอนอยู่​แล้ว​ ก็​เขา​เป็นลูกของอรนี่นา" ฉันบอก​เขา


เรา​ทั้งสองเงียบกันอีกครั้ง ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย​ ให้ตายสิ


"อ้นเสียใจด้วยนะครับ​ เรื่อง​พี่หนึ่ง​ อ้นขอโทษ​ที่อ้นไม่​ได้มาอยู่​ให้​กำลังใจอร มันคงไม่เหมาะในเวลาแบบนั้น​ ​แต่อ้นก็เชื่อนะว่าอร​จะ​ต้องผ่านมัน​ไป​ได้อย่างแน่นอน"


น้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว​ มันยาก​ที่​จะทำใจ​ได้เวลา​ที่​ใครพูดถึงเรื่อง​นี้

ฉันรีบปาดน้ำตา ไม่อยากให้น้ำตามาทำลายบรรยากาศ​ที่น่ายินดีนี้


"นี่อร..ร้องไห้! ผมนี่มันแย่จริง ๆ​ เลย​ ไม่น่ามาพูดเรื่อง​แบบนี้​กับอรตอนนี้เลย​" ​เขาทำหน้าเสียใจ


"ไม่​เป็นไรหรอกค่ะ​ อย่าคิดมากเลย​นะ อรเข้าใจว่าอ้นไม่​ได้มีเจตนา​ที่​จะทำร้าย​ความรู้สึกอร อรดีใจนะ​ที่​ได้เจออ้นอีก อรนึกว่าอร​จะไม่​ได้เจอ​กับอ้นอีกแล้ว​" ฉันบอก​เขา


"ทำไมอรพูดแบบนี้ล่ะ ยังไงอ้นก็​ต้องมาหาอร อ้นไม่มีวันปล่อยให้อร​ต้องเผชิญ​กับ​ความเศร้าเสียใจเพียงลำพังหรอก" ​เขาจับมือฉันแน่น มองตาฉัน สายตาจริงจังของ​เขาทำให้ฉัน​ต้องเลื่อนมือออกจาก​เขา


"ผมขอโทษ ผมรู้ว่ามันไม่ควร ผมพยายามแล้ว​ ​แต่ผมไม่เคยลืมอร​ได้เลย​​แม้สักวัน ​ถ้า​เป็น​ไป​ได้ผมอยาก​จะขอดูแลอรตั้งแต่ตอนนี้เลย​ด้วยซ้ำ" ​เขาพูดจริงจัง


ฉันไม่กล้า​แม้​แต่​จะมองหน้า​เขา ไม่ใช่ว่าฉันไม่ดีใจ​ที่​ได้ฟังคำสารภาพจาก​เขา ​แต่ฉันไม่กล้าพอ​ที่​จะบอก​ความรู้สึก​ที่แท้จริงของฉันออกมาให้​เขา​ได้รับรู้


ปูดำเข้ามา​พอดี ​พร้อม​กับหอบของพะรุงพะรัง อ้นรีบเข้า​ไปช่วยปูดำยกของ​ไปวางไว้​ที่เคาน์เตอร์


"นี่ก็สายมากแล้ว​ อ้นว่าอ้นควรกลับก่อน อร​จะ​ได้พักผ่อนเยอะ ๆ​ ดูแลตัวเองนะครับ​ พรุ่งนี้อ้น​จะมาเยี่ยมใหม่" ​เขาบอกฉัน


​เขาหันหลัง​กำลัง​จะเดินออก​ไป


"อ้นคะ​" ฉันเรียก​เขา


​เขาหันกลับมามอง


"พรุ่งนี้เจอกันนะคะ​" ฉันบอก​เขา


​เขาพยักหน้าตอบ​พร้อมด้วยรอยยิ้ม​ที่คุ้นเคย


ฉันรู้สึกสับสน ใจนึงก็ดีใจมาก​ที่​จะ​ได้เจอ​เขาอีกครั้ง อีกใจก็กลัวว่ามัน​จะไม่เหมาะไม่ควร นี่ฉันควร​จะทำอย่างไร ภายในใจของฉันมันเรียกร้อง ฉันยังไม่ลืม​เขา ฉันยังรัก​เขาอยู่​

คุณพ่อคุณแม่​จะว่าอย่างไร ​ถ้าหากท่านรู้ว่าเราสองคนกลับมาพบกันอีก คุณพ่อคุณแม่ของพี่หนึ่ง​อีก พวกท่านคง​จะไม่พอใจ​เป็นแน่​ถ้าพวกท่านรู้ว่าฉันคิดปันใจ​ไปให้ผู้ชายคนอื่นแทนลูกชายของ​เขา

ไหน​จะเด็ก ๆ​ อีกล่ะ ลูกชายของอ้น ​กับลูกชายของฉัน พวก​เขา​จะรู้สึกอย่างไร ​จะยินดียอมรับพ่อใหม่ แม่ใหม่หรือเปล่า

​ระหว่าง​ความรัก ​และ​ความเหมาะสมฉันควร​จะเลือกอะไร​ ​ทั้งสองอย่างมันจำ​เป็นสำหรับชีวิตของฉัน​ทั้งนั้น​ ฉัน​ต้องคิดให้หนัก ​และเลือกทาง​ที่ดี​ที่สุดสำหรับทุกคน

ฉัน​จะ​ต้องคำนึงถึง​ความรู้สึกของคุณพ่อคุณแม่มากกว่าตัวของฉันเอง ​เพราะว่าทุกคน​คือผู้​ที่มี​พระคุณ​กับฉัน ทุก ๆ​ คนรัก​และ​เป็นห่วงฉันจากใจจริง ​ถ้าพวกท่านไม่เห็นด้วย​กับ​ความรักครั้งนี้ ฉันก็คง​จะ​ต้องยอมทำตาม​ความ​ต้องการของพวกท่าน

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3228 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#32
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มิถุนายน ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๑๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-15887 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 21 มิ.ย. 2552, 01.39 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น