นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๖
ฉัน.......เหงา
แบ่งปัน
...ถึง​​เพื่อน​​ที่คอยทวงถามข่าวคราวเกี่ยว​​กับไดอารี่ของฉัน...​​..ชีวิตฉันตอนนี้ ออก​​จะแปลกประหลาด อยู่​​ตรง​​ที่...​​.ฉันเหงาแสนเหงา...​​.​​แต่ฉันกลับไม่อยากออก​​ไปพบเจอ​​ใคร...​​.​​ความเหงา...​​​​เป็นของแปลก...​​​​ใครบางคนเคยพูด​​เอาไว้ ​​และฉันก็เชื่ออย่างนั้น​​...​​....
​จะน่าแปลกใจไหม...​​ถ้าฉัน​จะบอกว่า วันนี้ฉันดื่มเหล้าอยู่​ในห้องนอนคนเดียว ​พร้อมด้วยอัลบั้มรูปกองใหญ่ เพลงเศร้าๆ​...​...​​และน้ำตาของฉันเอง

ถึง​เพื่อน​ที่คอยทวงถามข่าวคราวเกี่ยว​กับไดอารี่ของฉัน...​..ชีวิตฉันตอนนี้ ออก​จะแปลกประหลาด อยู่​ตรง​ที่...​.ฉันเหงาแสนเหงา...​.​แต่ฉันกลับไม่อยากออก​ไปพบเจอ​ใคร...​.​ความเหงา...​​เป็นของแปลก...​​ใครบางคนเคยพูด​เอาไว้ ​และฉันก็เชื่ออย่างนั้น​...​.

ฉันไม่รู้...​.ว่าตัวฉันเริ่มเปลี่ยนแปลง​ไปตั้งแต่​เมื่อไหร่...​ฉันไม่รู้...​ว่า​เมื่อไหร่กัน ​ที่ฉันเริ่ม​เอาชีวิต​ไปฝากไว้​กับคนอื่น...​​เมื่อไหร่กัน ​ที่ฉันเกลียดการอยู่​คนเดียว...​​เมื่อไหร่กัน​ที่ฉันเริ่ม​เป็นคนขี้น้อยใจ...​...​...​...​...​...​...​.

ฉันคงไม่ใช่คนแปลกบนโลกใบนี้...​.เพียง​แต่ฉันตอนนี้ ​เป็นคน​ที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน ฉันจึงไม่รู้ ว่าฉันควร​จะวางตัวยังไง​กับ​เขา ฉันไม่...​​แม้​แต่​จะรู้ใจตัวเอง ฉันอยากร้องไห้ ​แต่ก็ไม่รู้ว่าอยากร้องเรื่อง​อะไร​ ฉันอยากโทรหา​ใครสักคน ​แต่ก็ไม่รู้​จะเริ่มต้นอย่างไร ฉัน​ต้องการ​ใครสักคนมาอยู่​ใกล้ๆ​ ​แต่ทุกครั้ง​ที่มีคนมาใส่ใจ ฉันก็คอยตั้งกำแพงใส่​เขาอยู่​ร่ำ​ไป...​...​...​...​...​.

ฉันอยากทำ​ความรู้จัก​กับฉันคนนี้ให้มากขึ้น​ ​แต่ผลลัพท์​ที่​ได้ ก็มี​แต่​ความเหงา​ที่พอกพูน...​จนเกินเยียวยา...​...​...​..

​ใครบางคน...​​ที่ฉันเริ่มทำ​ความรู้จักท่ามกลาง​ความเหงา...​​เขา...​.ก็แค่ผู้ชายขี้เหงาคนหนึ่ง​​ที่ผ่านเข้ามาทักทายผู้หญิงอ่อนไหวอย่างฉัน ฉันรู้ดี...​.ว่าสักวัน ​เขาก็​จะจากฉัน​ไป...​. ฉันไม่ปฎิเสธ ว่าท่ามกลาง​ความเหงา​ที่หนาวเหน็บ ​เขาทำให้ฉันอบอุ่นใจ​ได้เสมอๆ​ ​ถ้าไม่มีกำแพง​ที่ฉันสร้างขึ้น​ ​เพื่อป้องกันตัวเองจาก​ความผิดหวัง...​.ฉันว่าฉันคง​ไป​กับ​เขา​ได้ดีทีเดียว

​แต่ทุกครั้ง​ที่ฉันเหงา...​ฉันก็ไม่กล้า​ที่​จะโทร​ไปหา​เขา ​ทั้งๆ​​ที่รู้ดี ว่าเพียงกดโทรศัพท์ เสียงหัวเราะก็​จะตามมา ​และบทสนทนาอันร่าเริงคงทำให้ฉันอบอุ่นขึ้น​​ได้มากมาย​ ​แต่ฉัน...​ไม่อยาก...​.​จะฝากชีวิตไว้​กับ​ใครอีกแล้ว​...​.

​ถ้าฉันโทรหา​เขา ​และครั้งนี้...​.​เขาทำให้ฉันหายเหงาหายเศร้า​ได้ แล้ว​ครั้งต่อ​ไปหล่ะ แล้ว​ครั้งต่อ​ไปหล่ะ...​.​เขา​จะยังทำ​ได้ไหม ​เพราะแน่นอนว่าฉันก็​ต้องเรียกร้องจาก​เขาอยู่​ต่อ​ไปเสมอๆ​ ฉันจึงไม่อยาก...​.​แม้เพียง​จะบอก​เขา...​ว่าฉันเหงาแค่ไหน...​...​...​...​...​...​

​และฉันก็ไม่อยากคิด ว่าทัศนคติของฉันนี้​จะพาให้ฉัน​ไปพบ​กับอะไร​...​..ฉันอาจไม่พบรักอีกเลย​...​ฉันอาจไม่กล้ารักอีกเลย​...​เพียง​เพราะ...​.กลัว​ความผิดหวัง...​เพียง​เพราะ...​กลัวว่า​จะ​เอาชีวิต​ไปฝากไว้​กับ​ใครอีก...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​.

นี่แหละ​ ชีวิตในช่วงนี้ของฉัน นอกจากงาน​ที่แสน​จะหนักหน่วงแล้ว​ หัวใจก็ยังแสน​จะเจ็บช้ำด้วย ไม่​ได้มี​ใครมาทำให้ฉันเจ็บหรอกนะ​เพื่อน ​แต่ฉันเจ็บจากสิ่ง​ที่ฉันคิด จากสิ่ง​ที่มันฝังใจฉันต่างหาก

ฉันก็คง​จะ​ได้​แต่หวัง ว่ามัน​จะมีสักวัน...​.​ที่ฉัน​จะ​ได้พบ...​.คน​ที่​จะมาเติมเต็มปลายทางของ​ความคิดถึงของฉัน ให้ฉัน​ได้คิดถึง​เขา​ได้อย่างเต็มหัวใจ ​และไม่​ต้องเผื่อใจสำหรับ​ความผิดหวังอีกเลย​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​.

 

F a c t   C a r d
Article ID A-313 Article's Rate 9 votes
ชื่อเรื่อง ฉัน.......เหงา
ผู้แต่ง แบ่งปัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๕๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-938 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 22 พ.ย. 2546, 13.49 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เด็กใหม่ในเมือง [C-940 ], [203.147.0.44]
เมื่อวันที่ : 22 พ.ย. 2546, 14.44 น.

ลองเหงา​เพื่อรู้จัก​ความสุขจาก​ความรักในอนาคตครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น