นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒
คนล่าฝัน
สะพานกระดาษ
...วันหก วันนี้​​เอาน้องไนน์​​ไปทำงานด้วย ปกติแล้ว​​หลังจากส่งลูกเข้าเรียนแล้ว​​แม่​​จะพาน้องเล็กสองคน​​ไปทำงานด้วย ​​เป็นอย่างนี้มานับปี แม่กลัวว่า​​จะปวดท้องดูแลน...
วันหก


วันนี้​เอาน้องไนน์​ไปทำงานด้วย ปกติหลังจากส่งลูกเข้าเรียนแล้ว​แม่​จะพาน้องเล็กสองคน​ไปทำงานด้วย ​เป็นอย่างนี้มานับปี แม่กลัวว่า​จะปวดท้องดูแลน้องสองคนไม่สะดวก​จึงให้พ่อ​เอา​ไป​ที่ทำงานด้วย เรื่อง​ปวดประจำเดือนของแม่นี้พ่อรู้สึกเห็นใจ​เป็นอย่างยิ่ง พยายามทุกอย่าง​เพื่อผ่อนหนักให้​เป็นเบา ปรึกษาหมอมามาก ​ส่วนใหญ่ก็ให้ยาแก้ปวด ​พร้อม​กับบอกให้​กำลังใจว่ามัน​เป็นเรื่อง​ปกติ ไม่นานมานี้เรา​ทั้งบ้านก็เพิ่งกลับจากปรึกษาหมอ​ที่เมืองไทย ​ได้ยามาชนิดหนึ่ง​ หมอแนะนำให้กินก่อนประจำเดือนมาสองวัน กินแล้ว​ก็ยังปวดอยู่​เหมือน​ที่เคย​เป็น

เวลาประจำเดือนมาแม่​เขา​จะปวดมาก ​ต้องนอนพักอย่างเดียว มือเท้า​จะเย็น ตามด้วยการปวดท้องอย่างรุนแรง​และอาเจียน ​ต้องคอยนวดมือเท้ากัน พ่อดูแลแม่มาก็สงสารจับใจ ​เพราะไม่รู้​จะช่วยอย่างไร ​แต่พออาเจียนแม่ก็​จะดีขึ้น​ พ่อไม่เข้าใจเหมือนกัน ​เพราะแม่​เขา​เป็นคน​เอาใจใส่เรื่อง​สุขภาพมาก กินอาหาร​ที่มีประโยชน์ กินผัก ผลไม้ ขยันออก​กำลังกาย บางทีพ่อไม่​ไปแม่ก็ใส่รองเท้าออกวิ่งคนเดียว สมัยอยู่​ด้วยกันใหม่ ๆ​ เราขับรถ​ไปออก​กำลังกาย​ที่สวนหลวง ร. ๙ ทุกวันหยุด ออกมาซื้อน้ำเต้าหู้หน้าสวนกลับบ้าน เรื่อง​ออก​กำลังกายนี้แม่เน้นหนักมาก ​เมื่อสามสี่วันก่อนก็ชวนพ่อตีแบ็ดมินตันสามเวลาก่อนอาหารจนค่ำมา​ต้องนั่งนวดน่องกัน เรียกว่าล้ำเส้น​ไปหน่อย​อาทิตย์นี้ ​เมื่อ​เอาใจใส่สุขภาพดีอย่างนี้พ่อจึงอดแปลกใจไม่​ได้ว่าทำไม​ต้องปวดท้องตลอดชีพอย่าง​ที่​เป็นอยู่​นี้

ย้อนหลัง​ไป​เมื่อร่วมสิบปี จำ​ได้ว่าพ่อ​กับแม่​ไปจดทะเบียนกัน​ที่อำเภอ ​ไปกันสองคน วันนั้น​ประจำเดือนแม่มา​พอดี เกิดปวดท้องอย่างแรง พ่อ​ต้องพยุงแม่มานอน​ที่ศาลาพักร้อนหน้า​ที่ว่าการอำเภอ ​ต้องวิ่ง​ไปซื้อยามาให้แม่ ​เป็นภาพ​ที่ยังฝังใจอยู่​ถึงทุกวันนี้ ทุกเดือนพ่อ​ต้องคอยกังวลว่าแม่​จะ​เป็นอะไร​หรือเปล่า กลับจากไทยซื้อหนังสือมาหลายเล่ม ​ได้อ่านเล่มหนึ่ง​​ที่แนะนำเรื่อง​การทำใจ คิดในทาง​ที่ดี มันก็​จะทำเรื่อง​ร้ายกลาย​เป็นเบา​ได้ พ่อแนะนำแม่ให้ลองทำดู ไม่​ต้อง​ไปกังวลว่ามัน​จะมา​เมื่อไร มัน​จะเจ็บปวดมากไหม ทำเหมือนว่ามันไม่เคยมา ​เมื่อมันมาก็ตั้งสติรับมันอย่างสุด​ความ​สามารถ ลูกเชื่อหรือไม่ว่าสองวัน​ที่ผ่านมาแม่​เขาไม่เจ็บปวดมากเหมือน​ที่เคย​เป็น มันดูเหมือนปาฎิหาริย์ พ่อว่าใจคนเราบางทีก็มีอำนาจลึกลับ​ที่ไม่อาจค้นหาคำตอบ​ได้ เรียกให้ถูกก็คงว่า​กำลังใจนั้น​มีจริง ​กำลังใจแข็งทุกอย่าง​ที่เข้ามากระทบก็แทงทะลุไม่​ได้ เดือนนี้แม่เตรียมใจไว้ต้านมัน ​ความ​พร้อมจึงทำให้แม่ตั้งรับ​ความเจ็บปวด​ได้อย่างน่าชื่นชม

ตี​ไปว่าแม่อุ้มท้องลูกสามคนก็สามปี ​ต้องมานั่งเลี้ยงป้อนนมข้าวอีกกว่า​จะเติบใหญ่ วันนี้แม่​ต้องคอยหุงหาอาหาร คอยซักเสื้อผ้า ​และ​ต้อง​ไปทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว บางครั้งแม่เคยปรารภ​กับพ่อว่าอยากกลับ​ไปอยู่​​กับยาย ​เพราะอย่างน้อยก็มีคนช่วยดูแลลูก ไม่​ต้องเหนื่อยมากเหมือนวันนี้ พ่อเองก็พยายามอย่างดี​ที่สุด อะไร​​ที่ทำ​ได้ก็ทำ มีเวลาพ่อก็​จะทำอาหารไว้รอแม่ ​เพราะกว่า​จะกลับพวกเราลูก ๆ​ ก็ทานกันก่อนแล้ว​ อะไร​​ที่ผ่อนเบาภาระแม่​ได้ก็พยายามทำ นี่​เป็น​ที่มาของการพาน้อง​ไปทำงานด้วยวันนี้

บันทึกวันนี้จึงมี​แต่เรื่อง​ของแม่ ​เพราะขณะ​ที่​กำลังบันทึกอยู่​นี้แม่ก็อาการแบ่งรับแบ่งสู้​กับธรรมชาติของร่างกาย​ที่​ได้มา แม่เคยบอกว่าเบื่อหน่าย​กับเรื่อง​ประจำตัวนี้เหลือเกิน คงพูดทำนองเห็นใจพ่อ​และคนใกล้ชิด​ที่​ต้องมาคอย​เป็นห่วง​เป็นใยดูแล ต้นเหตุไม่​ได้อยู่​​ที่แม่ คงไม่มี​ใครอยาก​เป็นอย่างนี้ ​แต่​เมื่อมัน​เป็นเราก็​ต้องตั้งรับมันอย่างมีสติ คิดว่า​เมื่อมัน​เป็นของมันอย่างนี้ เราก็ทำเท่า​ที่ทำ​ได้ ให้นวดมือนวดเท้าดูแลนั้น​ทำ​ได้ตลอดเวลา ​แต่ให้แบ่งเบา​ความเจ็บปวดของร่างกายจากกัน​และกันนั้น​มันไม่​ได้ มีเพียง​กำลังใจ​ที่มอบให้อย่างเต็มเปี่ยมทุกครั้ง​ที่​เป็น

พ่อรักแม่มาก ยังรักมากเหมือน​ที่เคยรัก ผูกพันเหมือน​ที่เคยผูกพันกันมายี่สิบกว่าปี ยังจำคำ​ที่แม่พูดให้ฟังว่ารักพ่อตั้งแต่วันแรก​ที่พบหน้า สมัยใหม่​เขาพูดว่าพอพบก็ปิ้ง ถูกตาประทับใจในบันดล บอกไม่​ได้อธิบายไม่ถูก รวม ๆ​ ว่าพรมลิขิตมาอย่างนั้น​ ​ส่วนพ่อไม่​ได้รู้สึกอะไร​​กับแม่เลย​ จนล่วงมานับสิบปี​ความคุ้นเคยผันมา​เป็นผูกพัน มา​เป็นปรารถนาดี มา​เป็นอยากให้แม่พบ​แต่​ความสุข จนถึงวันหนึ่ง​ก็รู้สึกว่า​ชีวิตพ่อขาดแม่ไม่​ได้ ​จะสุข​จะทุกข์ตามชีวิต​ที่มันพา​ไปก็​จะขอร่วมวงด้วยไม่ยอมเลิก เราจึงขึ้น​​เขาลงห้วยผ่านสุขทุกข์
กันมาถึงวันนี้ ​ส่วนหนึ่ง​ก็คง​เพราะใจเรามุ่งมั่น​ที่​จะมีกัน​และกัน ​แม้รักของพ่อในวันนี้​จะต่าง​ไปจากวันแรก ๆ​ ตามวัยของคน รักในวันนี้ถึงไม่รุนแรงเร่าร้อนแบบวัยรุ่น ​แต่ก็​เป็นรัก​ที่เต็ม​ได้วย​ความ​เอาใจใส่​และเข้าใจ บริสุทธิ์งดงามผ่านวันเวลาดั่งน้ำผ่านทราย กรองออกมา​เป็น​ความรู้สึก​ที่ดีงาม วันนี้​ความรู้สึก​ที่พ่อมีให้แม่จึงไม่มีอะไร​เจือปน ผ่านวันเวลามายี่สิบกว่าปี​ที่เหลือจึงมีเพียง​ความงดงาม​ที่ใจหนึ่ง​มอบตอบแทนใจอีกดวงหนึ่ง​​ที่งดงามไม่แพ้กัน สมัยของลูกอาจต่าง​ไปจากนี้ ​แต่พ่อขอบอกไว้ว่าใจ​ที่บริสุทธิ์​และงดงามเท่านั้น​จึง​จะแลก​กับใจชนิดเดียวกันมา​ได้ อยาก​ได้ดีก็​ต้อง​เอาดีเข้าแลก หากลูก​เป็นคนดี ​ความคิดดี ตัดสินใจดี ลูกก็​จะคบ​แต่คนดี นี่​เป็นเรื่อง​ง่าย ๆ​

พ่อคิดว่าคน​ที่ไม่มีโรคนั้น​​เป็นคน​ที่โชคดี​ที่สุด ไม่เจ็บป่วย สุขภาพแข็งแรง กินอิ่ม นอนหลับ ชีวิตคนเราหาก​ได้เพียงเท่านี้ก็ถือว่ามี​ความสุขแล้ว​ พ่อเห็นคนมากมาย​​ที่มีเงินทองล้นเหลือ​แต่​ต้องเข้าโรงพยาบาลจน​เป็นบ้านหลัง​ที่สอง จีง​ได้สอนตัวเองทางอ้อมให้รู้จักกิน รู้จักออก​กำลังกาย รู้จักพักผ่อน ​เพราะ​เมื่อถึงวาระสุดท้ายอะไร​ ๆ​ ​ที่เราดิ้นรนหามาก็ไม่มีทาง​เอาติดตัว​ไป​ได้

วันนี้แม่ไม่ป่วย​แต่ก็คล้ายป่วย ดีหน่อย​​ที่คราวนี้ไม่หนักเหมือนเดือน​ที่ผ่าน ๆ​ มา คิดถึงแม่ก็พลอย​ได้ย้อนเตือนตัวเอง ไม่ลำพองตนว่าไม่เจ็บป่วย ชีวิตคนเราขอให้ตั้งอยู่​ใน​ความไม่ประมาทนั้น​​เป็นดี​ที่สุด ชะล่าใจ​เมื่อใด​ความเลวร้ายก็​จะเข้ามาทักทาย​เมื่อนั้น​

แม่ไม่สบายกาย พ่อไม่สบายใจด้วย​ความ​เป็นห่วง​เป็นใย เรื่อง​​ที่เกิดขึ้น​​กับชีวิต​ทั้ง​ความรู้สึก​และ​เป็นจริง​แม้​จะไม่มีวันอยู่​​กับเราตลอด​ไป ผ่านมา​และผ่าน​ไป ​แต่หากเราตั้งรับมันอย่างรู้เท่าทัน ชีวิตก็​จะราบรื่นลงตัว​ได้อย่างปาฎิหาริย์


รักลูกเช่นเดิม

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3091 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง คนล่าฝัน
ผู้แต่ง สะพานกระดาษ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๘๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-15307 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 06 ก.พ. 2552, 07.10 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น