นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๓ มกราคม ๒๕๕๒
คนล่าฝัน
สะพานกระดาษ
...วันสาม ปีใหม่ก็เข้ามาเยือนอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ปี​​ที่แล้ว​​พ่อไม่​​ได้บันทึกอะไร​​ไว้ จึงไม่รู้ว่ามันเข้ามาเยือนอย่างไร สองสามวัน​​ที่ผ่านมาพวกเรา​​ทั้งครอบครั...
วันสาม

ปีใหม่ก็เข้ามาเยือนอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ปี​ที่แล้ว​พ่อไม่​ได้บันทึกอะไร​ไว้ จึงไม่รู้ว่ามันเข้ามาเยือนอย่างไร สองสามวัน​ที่ผ่านมาพวกเรา​ทั้งครอบครัว​ได้​ไปเบิกบานแจ่มใสต้อนรับมันอย่างร่าเริง คล้ายเรื่อง​ราว​ที่ไม่ดีของปีเก่าไม่มีอะไร​ติดค้างใจอีกต่อ​ไป ​เพราะถึงอย่างไรเราก็ย้อนกลับ​ไปเปลี่ยนมันไม่​ได้ ปี​ที่แล้ว​ทำ​ได้ไม่ดี หรือมันไม่ดีของมันเอง​โดย​ที่เราไม่​ได้​เป็นต้นเหตุ ก็ทำใจยอมรับ หันหน้าเข้าหาปีใหม่​ที่​กำลังสดใส บอก​กับตัวเองว่า​ต้องทำให้ดีกว่าเก่า

พ่อพาลูก​ไปออก​กำลังกายตั้งแต่เช้า​ แม่ก็พลอยเบิกบาน​ไปด้วย ​ที่ตรงนี้พวกเราไม่เคยมา จึง​เป็นสิ่งแปลกใหม่ครั้งแรกต้อนรับปีนี้ เดินกันจนเหนื่อยแล้ว​เข้า​ไปเ​ที่ยวในเมือง ​ไปเดินดูมอลล์ อัน​ที่จริงครอบครัวเราไม่ใช่พวกบ้าแฟชั่น ​แต่​ไป​เพื่อเปิดหูเปิดตา สินค้าหลากหลายยี่ห้อ​ทั้งราคาถูก​และแพงพ่อแม่ก็เดินดูอย่างมีสติ ​แม้กระทั่งร้านของเล่น​ที่มีชื่อ พ่อก็พาลูก ๆ​ เดินดู​โดยไม่​ได้เสียเงิน ​เพราะมันไม่มี​ความจำ​เป็น​ที่​จะ​ต้องมี
​ความจริงพ่อ​กับแม่ก็ชอบใส่เสื้อผ้ายี่ห้อดี ๆ​ อยู่​ ​แต่คงไม่ถึงขนาด​กับบ้า ​เพราะบ้า​คือการทำอะไร​ลง​ไปอย่างไม่มีสติ หรือมี​แต่ยังดันทุรังทำ ก่อเกิด​ความเดือดร้อนภายหลัง​ทั้ง​กับตัวเอง​และคนอื่น ๆ​ หากไม่เดือดร้อนเรื่อง​เงินทอง ​ได้ทำในสิ่ง​ที่จำ​เป็น​และมี​ความหมายต่อชีวิตอย่าง​ที่ตั้งใจไว้แล้ว​ ​จะ​ใช้จ่ายอย่างไรก็คงไม่มีมลทินใจ นี่​เป็น​ความเห็นของพ่อคนเดียวนะ ร้อยหมื่นพันคนก็ร้อยหมื่น​ความเห็น ​ความชอบก็ไม่เหมือนกันอีก พ่อเห็นคน​ส่วนใหญ่​ที่เข้ามาเดินมอลล์ก็มัก​จะมาหาซื้อสินค้า​ที่ตัวเองชอบ พ่อเองก็มีสินค้าหลายยี่ห้อ​ที่ชอบ ​แต่หากถามว่าจำ​เป็น​ต้องมีไหม พ่อก็ตอบ​ได้อย่าตรง​ไปตรงมาว่าไม่จำ​เป็น หากไม่จำ​เป็นมันก็กลาย​เป็นว่าฟุ่มเฟือย มีก็​ได้ไม่มีก็ไม่​เป็นทุกข์

พ่อมี​ความสุข​ที่ลูก ๆ​ ​ได้เห็นสิ่งแปลกใหม่ แม่เองก็พลอยมี​ความเบิกบาน​ไปด้วย เห็นบรรยากาศมัน​เป็นใจพ่อเลย​​ไปซื้อไอศรีมหลายรสมากินหน้าน้ำพุใต้แสงสี ​แม้ราคามัน​จะโหด​ไปหน่อย​ หากเปรียบเทียบ​กับของ​ที่เรามีในตู้เย็น ​แต่ปีละครั้ง​เพื่อให้​เป็น​ความทรงจำ มันก็ไม่​ได้สาหัสอะไร​นัก ลูกก็รู้ว่าพ่อ​กับแม่เกิดมาในครอบครัว​ที่ยากจน ​เป็นชาวนาเต็มสายเลือด ​แม้​จะ​เป็นสายเลือด​ที่จืดจาง​ไปบ้าง ​แต่ก็ยังจดจำ​ความทุกข์ยากลำบากของการดูแลชีวิตในสมัยก่อนนั้น​​ได้อย่างไม่เคยลืม ​เมื่อไม่มีผืนนาในเมืองให้หว่านกล้าปักดำต้นข้าว ไม่มี​ความหวังว่าวันหนึ่ง​รวงทอง​จะโค้งรวงต้อนรอการเก็บเกี่ยว พ่อ​กับแม่จึง​ต้องระมัดระวังการ​ใช้จ่ายอย่างยิ่ง ชาวนายังมีผืนนา​เป็น​ที่พึ่ง พ่อ​กับแม่ไม่มี​ที่พึ่ง​ซึ่งมองเห็นหรือจับ​ต้อง​ได้เลย​นอกจากงาน บางทีพ่อก็คิดอิจฉาคน​ที่มีอยู่​มีกิน ไม่​ต้องกังวลเรื่อง​เงินทอง ​ใช้​โดยไม่​ต้องคิด อีกทางหนึ่ง​พ่อก็คิดว่ากว่า​ที่คนเหล่านั้น​​จะเดินมาถึงจุดนี้ก็แทบเลือดตากระเด็นเช่นกัน พ่อก็​ต้องพยายามลุยทำต่อ​ไปจน​จะถึงจุดนั้น​

ค่ำมาแม่โทรหา​เพื่อน ๆ​ ​ทั้ง​ที่เคยเรียนหนังสือ​และทำงานร่วมกันมา บ้างก็​เป็นใหญ่​เป็นโต บ้างก็ยังเต็มใจปักหลักทำงานอยู่​​ที่เดิม พ่อรู้จัก​กับแม่มานาน ​เพื่อนแม่​ส่วนใหญ่พ่อจึงพอรู้จัก พ่อต่าง​กับแม่มาก ​เพราะ​เพื่อน​ส่วนใหญ่พ่อไม่​ได้ติดต่อ โลกของพ่อต่างจากแม่อย่างสิ้นเชิง ​เอาไว้มีโอกาสพ่อ​จะเล่าให้ฟัง ​แม้พ่อ​จะรู้ว่า​เพื่อนมากมาย​​ที่​ได้​เป็นใหญ่​เป็นโต มีชื่อเสียงในสังคม ​แต่​เมื่อพ่อไม่​ได้ติดต่อ​กับ​ใคร ๆ​ เลย​​เป็นเวลานับสิบปี จึงกลาย​เป็นเหมือนคนไม่มี​เพื่อน ไม่มี​ความหลัง ​ความ​เป็น​ส่วนตัวหรือการ​ได้เกิดปีมะโรงจึงทำให้​เป็นอย่างนี้พ่อก็ตอบไม่​ได้

ญาติพี่น้องตลอด​ทั้ง​เพื่อนของแม่ทุกคนสบายดี พ่อโทรหาย่า ​ซึ่ง​เป็นแม่ของพ่อเอง ท่านไม่​ได้รับสาย​เพราะหูไม่ดี ​แต่ก็รับทราบว่าท่านสุขภาพดี มี​ความสุขตามประสาคนมีอายุ พ่อเดา​เอาเองว่าย่าคงคิดถึงปู่​ซึ่งเสียชีวิต​ไป​เมื่อปี​ที่แล้ว​ ป้าบอกว่าย่า​ไปวัดทุกว้น​และ​ไปทักทายปู่ทุกวันเช่นกัน คนบ้านนอกเราตามเขตกำแพงวัด​จะมีธาตุบรรจุอัฐิของคนตาย ปู่ก็มีธาตุอ้ฐิ​เป็นของตัวเอง มี​พระธาตุหล่อสวยงามตามค่านิยมของคนสมัยใหม่ พ่อก็เพิ่ง​ได้​ไปกราบ​เมื่อไม่กี่เดือนก่อน พ่อเคยคิดว่าหากแม่​ได้อยู่​​กับพ่อ​ไปจนถึงแก่เฒ่า ตายจากกัน​ไปตามธรรมชาติ พ่ออยากตายก่อน ​เพราะพ่ออยากให้แม่มาทักมาทักทายพ่อทุกวัน

ปีใหม่ ชีวิตใหม่ ชีวิต​ที่ไม่มีวันประกันว่าเรา​จะมีลมหาย​ไปอีกนานเท่าไร

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3072 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง คนล่าฝัน
ผู้แต่ง สะพานกระดาษ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๓ มกราคม ๒๕๕๒
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๑๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๙
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-15240 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 03 ม.ค. 2552, 14.13 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น