นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๖
คื น ห น า ว
SONG-982
...กำแพงด้าน ดาษ​​ไปด้วยข้อ​​ความอุจาดลามก​​และใบปิดรูปชวนซื้อขายประเวณี ​​จะกลายกลับ​​เป็นกระจกเงาร้อยบาน คอยช่วยเร้าอารมณ์ระริกด้วยการส่งภาพทุกมุมมองให้​​กับคู่แสดงกลางเวที...
คื น ห น า ว









​เขา​จะ​ต้องตาย​ไปแล้ว​ตั้งแต่​เมื่อคืน

ไม่ใช่​เพราะจากอากาศอันหนาวเหน็บเย็นยะเยือกจน​ต้องเบียดกายชิด​กับกำแพงอุ่น

ไม่ใช่​เพราะ​ความสงัดเงียบราว​กับ​จะเก็บงำ​ความลับ​ทั้งโลกไว้​ได้จนหมดสิ้น ​จะมาปล้นชิง​ความรักเต็มหัวอก​ไปซ่อนเร้นไว้ไกลกาย

​เพราะ...​แค่แววตาของ​เขาเพียงเท่านั้น​

ก็เพียงพอสำหรับ​จะผลาญชีวิตตัวเอง

เพียงพอสำหรับ​จะฆ่า​ใครก็​ได้ในโลก ​ที่บังเอิญปรากฏเงาสะท้อนร่างเพียงวิบตา ผ่านเข้ามาในคลองจักษุ

​ซึ่งบัดนั้น​​ได้เพ่งเขม็งมิ​ได้คลาดจากถนน อันยังคงครึกครื้นรื่นเริงตรงหน้า



ไยเล่า​ความพลุกพล่านถึงเพียงนั้น​ จึงไม่มี​ใครผ่านเข้ามาในสายตา

​แม้หลายคน​จะเฉียดเข้ามาใกล้กาย ส่งยิ้มยวนยั่วสวรรค์สวาท

เหมือน​กับว่า

เบาะฟูกนุ่มหนาถูกปูรออยู่​เกลื่อนกลาดเต็มถนน

เหมือน​กับว่า

ไฟทางสีจัดจ้า​จะหรี่ลง​ได้ทันที​ที่บิดหมุนปุ่มควบคุมกลมเล็ก

เหมือน​กับว่า

กำแพงด้าน ดาษ​ไปด้วยข้อ​ความอุจาดลามก​และใบปิดรูปชวนซื้อขายประเวณี ​จะกลายกลับ​เป็นกระจกเงาร้อยบาน คอยช่วยเร้าอารมณ์ระริกด้วยการส่งภาพทุกมุมมองให้​กับคู่แสดงกลางเวที

​แม้หลายคน​ซึ่งเฉิดฉายชดช้อย ในเศษผ้าน้อยชิ้น ​จะเข้ามากระซิบ​ที่ข้างหูด้วยเรียวลิ้นอุ่นร้อน

​ใครสักคน​ที่​จะ​เป็นคนโชคร้าย​ที่สุดในชีวิตก็ยังไม่ผ่านเข้ามา



​เขาระบายลมหายใจออก​โดยแรง พึมพำตอบคำให้แสงนีออน​ที่วิ่งไล่ล้อมป้ายคาวศีลเอียนธรรมให้หายกังขา

ว่าคน​ที่โชคร้าย​ที่สุดในชีวิตก็​คือ

คน​ที่​จะ​ต้องหมดสิ้นลมหายใจลงเสียก่อน​จะ​ได้ละลิ่วลอยขึ้น​สู่วิมานสิมพลี ​ทั้ง​ที่จ่ายเงินให้แก่พาหนะ​ไปแล้ว​เต็มอัตรา

กระดาษระบุระบายหน้า​และนาม​และราคาค่า​ใช้บริการของขุมใดสักแห่ง ปลิวเข้ามาถาม​เขาถึง​ที่ปลายตีน ว่ายัง​จะมีคนโชคร้ายกว่า​เขา​ได้อีกหรือ

ชายผู้ยังคงซ่อนร่างไว้ในเสื้อคลุมตัวขาว ​ใช้ส้นรองเท้าขยี้ลงบนใบหน้าของหญิงคนหนึ่ง​ในใบปลิวนั้น​ แล้ว​ตอบว่า

​ที่ผ่านมาจนถึงเดี๋ยวนี้ ย่อมยังไม่มี​ใครอาภัพอับโชค​ได้ถึงขนาด​เขา ​แต่ในอีกไม่กี่นาทีนี่แหละ​สาวน้อย มันคนนั้น​​จะปรากฏตัว

ไม่แน่ว่าเธออาจ​จะ​ได้ดูดปาก​กับมัน​เมื่อ​ใครสักคน​ใช้ใบประกาศขาย​ความ​เป็นคนของเธอ​ไปคลุมร่างมันกันอุบาท​ว์

ก่อน​ที่พวกหนอนสังคมทราม ​จะอาศัยแสงดาว​และแสงแดงวิบวับผ่านเข้ามาถึง​ที่เกิดเหตุ

ไม่แน่ว่า

เธออาจ​จะ​ได้​ใช้เนื้ออก​ที่เต่งคล้อยช่วยหนุนแนบแก้ม

เธออาจ​จะ​ได้​ใช้ปลายถันนั้น​ค่อยลูบให้ตา​ที่เบิกโพลงของมัน​ได้หลับลงทันก่อนหนอนก่อนหนอนพวกนั้น​​จะเข้ามาชอนไช



​เมื่อหัวค่ำ ​เขาโทร​ไปหาหญิงคนรัก หมาย​จะบอกข่าวสำคัญ​ซึ่ง​เขาตัดสินใจ​จะทำในคืนนี้ อย่างน้อยเธอ​จะ​ได้ระวังตัวหรือหลบรอด

​แต่หญิงโลภลูกเขย กลับก่นด่า​เขาถึงโคตรเง่า แล้ว​ร้องไล่ราว​กับหมู​กับหมา แถมยังย้ำอยู่​นั่นแล้ว​ ว่าเธอ​จะออกมา​กับมัน

แน่นอน...​.

***คน​ที่โชคร้าย​ที่สุดของโลกเส็งเคร็งใบนี้



"ตัดใจเสียเถิดนะคะ​ คุณก็รู้ว่ารักของเรามัน​เป็น​ไปไม่​ได้ ​แม้ว่าเจน​จะรักคุณแค่ไหนก็ตาม...​...​ไม่รู้เลย​หรือคะ​ว่าเจน​ต้องทรมานใจขนาดไหน​กับการ​จะ​ต้องมาบอกลาคุณอย่างนี้"

หญิง​ที่รักให้ปากคำแก่​เขา​โดยไม่เปิดโอกาสให้ซักถาม

หรือ

​แม้​แต่​จะ​ได้ร้องขอ​ความเห็นใน​แม้เพียงสักน้อย

เวลาจากชั้นมัธยมต้นจนมัธยมปลาย กระทั่งจวน​จะจบวิทยาลัยการแพทย์

ไม่ช่วยให้คุณค่า​ความรักของ​เขาแน่นแฟ้นยั่งยืนกว่านี้​ได้เลย​​คือหรือไร

หรือว่ามัน​จะเริ่มปริแยกหละหลวม

เหมือน​กับ

เพศสัมพันธ์อันหฤหรรษ์​และหฤโหด อย่าง​ที่เธอร้องหวนหา

​จะมี​ใครมาตีสนิทสนองตอบเธอแทน​เขา​ได้ง่ายดายปานนี้เชียวหรือ

นอกเสียจากว่าผู้ชายคนนั้น​มัน​จะใสซื่อบริสุทธิ์จนไม่จักวิสัยเวิ้งว้างแห่งโลกีย์โลก

มันก็ย่อมไม่ใส่ใจแยแสเยื่อใยบางๆ​ อันกั้นชั้นแห่งกลกามนั้น​

ด้วยคิดเสียว่า​เป็นการลัดทาง​ที่​จะ​ต้องเจ็บปลาบ​ไปตลอด​ทั้งลำตัว หากกลีบการะเวกอันหอมหืนยังไม่บานผ่านมือ​ใคร เด็ดดมมาก่อน



นั่นแน่ มันเลี้ยวผ่านเข้ามุมถนนมาแล้ว​

​แม้แสงจากด้านหลัง​จะช่วยซ่อนหน้าหล่อฉกาจ ​แต่ก็ยิ่งทำให้​เขาคุแค้นขุ่นเ​คือง

​เมื่อ​ความสว่างจ้าของพื้นหลัง ช่วยขับเน้นเรือนกายเด่นสง่าสมชาย



คืนนี้เงาร่างของคนถึงฆาตคงไม่ใช่มันคนเดียวเสียแล้ว​

​เพราะสาวผมยาว ร่างบาง ​ซึ่งควงคู่มาด้วยกันนั้น​ช่างระริกระรี้ร่าน เกินกว่าใจ​เขา​จะนึกเห็น ​แม้ยามเปลืองกายอยู่​เคียงกัน ณ ริมระเบียงยามดึกสงัด ​เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศกามรส

ไม่ใช่มันคนเดียว​ที่​จะ​ต้องตาย

​เพราะภาพตรงหน้า ถึง​กับกระตุกกระตุ้นให้​เขาจ่อปากกระบอกปืนประชดประชิดเข้า​กับใต้ราวนมซ้ายของตนเอง

คน​ที่รู้สติอยู่​แล้ว​​แม้ตอนเหนี่ยไกคร่าชีวิต

อาจ​เป็นคนโชคดี​ที่สุดตั้งแต่อุบัติโลก

อาจ​เป็น​เขา

คนโชคดี​ที่สุด​ทั้ง​แต่อุบัติโลกคนนั้น​



"พี่ ๆ​ เ​ที่ยวไหมครับ​"

​เขาอยาก​จะผลักเด็กหนุ่มท่าทางจรจัดเสียด้วยเท้า

สายตายังเขม็งมองจับอยู่​​ที่​ระหว่างสองร่างอันงามสมกันนั้น​

​เขาค่อยเผยกระบอกปืน​ซึ่งจ่ออกอยู่​ใต้เสื้อคลุมออกมาให้คนตรงหน้าเห็น

มันยิ้มแหย ผละจาก ​ไปยังอีกฝั่งถนน​ได้ง่าย​และเร็วกว่าคำตอบใด

​เขารู้ หนุ่มทรงสอบนั่นมอง​เขาอย่างไร บนถนนสายนี้หากไม่มีสาวเคลียคลึง มัน​จะไม่ลังเลเลย​

"พี่ ๆ​ เ​ที่ยวไหมครับ​"



***นั่นสำแดง​ความเห็นชายของมันอีกครั้ง ด้วยการยืดตัวตรง ส่ายหัวกึกกัก คล้าย​เป็นเชิงปฏิเสธคนรัก ว่าม่านรูดจิ้งหรีดแถวนี้ไม่เหมาะ​กับมัน​เป็นแน่

ทำไมหนอมันถึงช่างแลดูสมบูรณ์แบบ​ไปทุกกระเบียดนิ้ว รูปร่างมัน​เป็นของจริงแท้แน่หรือ

หญิงสาวยังสะบัดสะบิ้งรีบจิกจูงมันให้เดินใกล้เข้ามา ซ้ำยังชี้มือมาทาง​เขา

แน่หละ!!!

ก็​ที่​ที่​เขาเบียดแทรกแผงเงาอยู่​​ระหว่างราวบันไดทึบ​กับผนังอับชื้นนี้​คือ​ที่เดียว​ที่มันพอ​จะทำใจเข้า​ใช้บริการ

"​ที่นี่แหละ​ค่ะ​ดี​ที่สุดในถนนนี้แล้ว​ ข้างนอกดูโทรมหน่อย​ ​แต่ข้างในนี่รับรองค่ะว่า​อุปกรณ์ครบเครื่อง ​ทั้งโต๊ะ เตียง เสา ห่วง บ่วง เชือก"

"ผมรู้...​.ผมรู้"



​เขาจำร้องรีบปลดนก​ที่ขึ้น​ค้างไว้เสียทันใด

ทันที​ที่​ทั้งคู่โผล่หน้าเข้ามาในแสง

ชายหนุ่มรูปหน้างามคมคายสมบูรณ์ครบนิยามแห่งชายชาญ

ย่อม​เป็น​ใคร​ไปไม่​ได้

​แต่หญิงคนชั่วคนนั้น​กลับ​เป็นเพียงผู้หากิน​โดยสุจริตคนหนึ่ง​

เธอเคลือบผิวหน้าไว้ด้วยแป้ง-สี ราคาถูกจนแตกร่อน หากก็ยังยารอยของเธอ​ที่รักของ​เขาไม่เจอ​แม้สักเสี้ยวเดน

​เขารอจน​ทั้งสองผ่านขึ้น​​ไป ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะลั่นโลก

คน​ที่โชคร้าย​ที่สุดในคืนนี้ไม่ใช่​เขา

คน​ที่โชคร้าย​ที่สุดในคืนนี้ไม่ใช่มัน

​ความรู้สึกโปร่งโล่งอย่างประหลาดกระตุกให้​เขาลุกเดินกลับบ้าน ​พร้อมรอยยิ้มสะใจในชะตากรรมของเธอผู้ปฏิเสธรักของ​เขา

ชายหนุ่มยัดปืนลงในถังขยะแบบปิดอย่างไม่ใส่ใจว่ายากลำบากอย่างไรกว่า​จะ​ได้มันมา

​เขายิ้มให้หมากลางคืน​ที่คุ้ยเขี่ยกองมักง่ายข้างถัง

เผื่อแผ่ยิ้มนั้น​​ไปยังเด็กหนุ่มคนเดิม ​ที่วิ่งรี่เข้ามาเปิดถังขยะคุ้ยหาของ​ที่เพิ่งถูกยัดลัง​ไป

​เขายืนดูสองผู้คุ้ยเขี่ยนั้น​อย่างเริงใจอยู่​ครู่หนึ่ง​

จึงกวาดสายตา​ไปทั่วถนน

ทุกคนล้วน​กำลังคุ้ยเขี่ยชีวิตวันพรุ่งด้วยวิถีของตน​ทั้งสิ้น



สาวทรงคล้อยในผ้าแถบชิ้นน้อย​ทั้งบนล่าง คนเดียว​กับ​ที่มากระซิบริมหูด้วยเรียวลิ้น

กลับกลาย

​เป็นสีสันสำคัญแห่งโลกราตรี

ใบปิดประกาศขาย​ความเสื่อม​พร้อมรูปตัวอย่างในท่าอล่างฉ่างรีบหุบแขนขามาอยู่​ในท่าเรียบร้อย​

ส่งผ่านแวววิงวอนอ้อนออดออกมาอย่างงามอย่าง​กับสตรีทรงศักดิ์

รอยส้นเท้ายังแนบ​กับแก้มอิ่มของหญิงสาว ​เมื่อ​เขาหยิบใบปลิวใบหนึ่ง​ขึ้น​มาอ่านอย่างพินิจ

​เขาเดินมาไกลจาก​ที่จนแน่ใจว่า รอย​ที่แก้มของเธอคง​เป็นรอยของคนอื่นๆ​

ชายในเสื้อคลุมยิ้มให้เธอนิดหนึ่ง​ ​เป็นเชิงขอโทษ​และเห็นใจในคราวเดียว กระซิบให้​กำลังใจเธอเบาๆ​

"จงภูมิใจ...​น้อยคนนัก​ที่​จะมีรูปเกือบเปลือยปลิวอยู่​บนท้องถนน"



ลมหอบหนาวมาถึงตัว ​เขาฝากสาวน้อย​ไป​กับมัน ​ใช้สองแขนกอดกระชับอกตน ก้าวเท้าถี่ขึ้น​อีกนิด อีกนิดเดียวจริงๆ​ ​เพราะตอนนี้​เขารื่นรมย์เกินกว่านะเร่งร้อน



ก่อนเลี้ยวเข้าบ้าน ​เขา​ใช้เหรียญบาท​ก้นกระเป๋าเหรียญสุดท้ายโทรถามถึงสาว​ที่รัก ​กับคนโลภลูกเขยอีกครั้ง

ฝ่ายนั้น​ยังคงแช่งชักหักกระดูกกลับมาเหมือนเดิม

​เขาปล่อยให้ผู้มากด้วยวัย​และโมหะก่นด่าจนหมดราคา

จึงค่อยบรรจงวางหูลงเบาๆ​

เธอยังไม่กลับบ้าน แล้ว​เธอ​จะ​ไปไหน​ได้ เจน​ที่รัก



หญิงสาวนั่งซบหน้านิ่ง​กับบานประตูดราว​กับ​จะซุกหลบทุกคน​ที่อาจ​จะผ่านเข้ามาทักทายด้วย​ความห่วงใย หรืออาจสักคน​ที่คิดเปิดประเด็นสนทนาอย่างประสงค์ร้าย

​เขายกยิ้ม​ที่มุมปากก่อนตระกองประคองให้​ที่รักทรงตัวขึ้น​​ได้ในอ้อมกอด

เธอแลดูอ่อนเพลียจนเกินกว่า​จะฟูมฟาย ​ได้​แต่พร่ำคำขอโทษแหบเครือซ้ำซาก​ไปมาด้วยอาการของคนเมามายอะไร​สักสิ่ง

ไม่แน่...​.

อาจ​เป็นรักครั้งใหม่อันเหมาะสมกันทุกประการ​ที่เธอกล่าวอ้าง

มันอาจทำให้เธอ​เป็นเช่นนี้


มันอาจ​จะทำให้เธอตาย​ไปในคืนนี้

หลับเถิด​ที่รักของฉัน

ฉัน​จะนอน​เป็น​เพื่อนเธอ​เป็นคืนสุดท้าย

ฉัน​จะนอนรอให้เลือดในกายเธอเย็นเยียบ

ฉัน​จะนอนรอให้กล้าพอ​ที่​จะค่อยแล่ร่างเธอ

หลับเถิด​ที่รักของฉัน

เธอ​จะนอน​เป็น​เพื่อนฉัน​เป็นคืนสุดท้าย

เธอ​จะนอนรอให้เลือดในกายตนสนิทนิ่ง

เธอ​จะนอนรอให้ฉันกล้าพอ​ที่​จะค่อยแล่ร่างเธอ

คืนนี้ไม่หนาวอย่าง​ที่ฉันคิดหรอก​ที่รัก

คืนนี้เธอย่อมไม่หนาวใช่ใหม่

เธอ​จะรู้สึกอะไร​​ได้...​..ใน​เมื่อเธอเองก็เย็นชา​กับฉันมาหลายคืน

?



...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​.


ผู้เขียน​ต้องสารภาพว่า เห็นแก่ตัวอย่าง​ที่สุดในการเขียนเรื่อง​สั้นเรื่อง​นี้
จึงจำ​เป็น​ต้องขออภัยอย่างสูงสำหรับ​เพื่อนผู้กรุณาติดตามงานของ SONG982 มาอย่างสม่ำเสมอ หากเรื่อง​สั้นเรื่อง​นี้​จะทำให้เสียอารมณ์​ไปบ้าง

 

F a c t   C a r d
Article ID A-307 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง คื น ห น า ว
ผู้แต่ง SONG-982
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๑๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-926 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 08 พ.ย. 2546, 21.11 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น