นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๖
just the love
just the air
...ฉันอยากเหลือเกิน อยาก​​จะให้ผิงตาสว่างเสียที แล้ว​​มองผู้ชายคนนี้อย่าง​​ที่มัน​​เป็น ฉันเจ็บใจ​​ที่​​ทั้งๆ​​ ​​ที่รู้อยู่​​แก่ใจว่าโจ้ไม่​​ได้รัก​​เพื่อนของฉันเลย​​ ​​แต่ฉันก็ทำให้​​เพื่อนของฉันเห็น​​ความจริงในข้อนี้ไม่​​ได้เสียที...
แพร
"เอ้า กินเข้า​ไป แล้ว​ก็บอกว่า​จะลด​ความอ้วน" ฉันต่อว่า ​เมื่อเห็นผิงหยิบโดนัดชิ้น​ที่ 3 ส่งเข้าปาก
"แหม เรื่อง​ลดน่ะค่อยว่ากัน วันนี้ขอกินก่อน หิว​จะตาย" ผิงบอก ขณะเคี้ยวขนมตุ้ยๆ​ อยู่​ในปาก
ผิง​กับฉัน​เป็น​เพื่อนกันมา 10 ปี แล้ว​ ด้วย​ความ​ที่เราเรียนหนังสือด้วยกันมาตั้งแต่ประถมจนจบหมาวิทยาลัย ผิง​เป็นผู้หญิงร่างใหญ่ หรือเรียกง่ายๆ​ ว่าอ้วนนั่นเอง เธออ้วนอย่างนี้มาตั้งแต่เด็ก ​ซึ่งในสายตาฉันมันก็คงไม่​ได้แปลกประหลาดอะไร​ ​แต่​ถ้ามานึกว่า ​เพื่อนร่างตุ้ยนุ้ย​ที่นั่งอยู่​ตรงหน้านี่มีน้ำหนักร่วมร้อยกว่ากิโลกรัม ก็น่าตกใจอยู่​ไม่น้อย
"แล้ว​นี่ทำอะไร​มา ถึง​ได้หิวซกขนาดนี้น่ะ"
ผิงกลืนโดนัทชิ้นสุดท้าย ดื่มน้ำอึกใหญ่ ก่อนตอบว่า "นัด​กับโจ้​เขาไว้ ​แต่​พอดี​เขาไม่สบาย ก็เลย​มาไม่​ได้"
"เหรอ แหม ก็เลย​ชวนฉันมาแก้ขัดล่ะสิ" ฉันต่อว่า​เพื่อนแบบไม่จริงจังนัก
"อือ ทีแรกวาดฝันไว้ซะสวยหรูเลย​ กะว่า​จะทานมื้อเ​ที่ยงกัน แล้ว​ก็ดูหนังรอบบ่ายสักเรื่อง​ แล้ว​ค่อยให้​เขา​ไปส่ง​ที่บ้าน" ผิงพูดขณะควานหาโดนัดอีกชิ้น
"ทานมื้อเ​ที่ยง?" ฉันถามเสียงสูงด้วย​ความสงสัย "​แต่เธอโทรหาฉันตอน 6 โมงเย็นนี่ นี่เธอนัด​เขาไว้กี่โมง"
"ก็สิบเอ็ดโมงเช้า​น่ะ" ผิงตอบแบบไม่เต็มเสียงนัก
"อ๋อ ดีนี่ นัดกันไว้​แต่เช้า​ แล้ว​นี่​เขามาบอกเธอว่า​ไปไม่​ได้​เอากี่โมงกันล่ะ" ฉันชักฉุน
"ก็..เอ่อ...​ก็ตอน​ที่ฉันโทรหาเธอนั่นแหละ​ ​คือ...​พอรู้ว่า​เขาไม่มา ฉันก็โทรหาเธอเลย​ไง"
เท่า​ที่ฉันรู้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก​ที่ "ไอ้โจ้" แฟนรูปหล่อของผิงผิดนัด ​แต่ครั้งนี้​เป็นครั้งแรก​ที่ฉันรู้ว่า "มัน" ปล่อยให้ผิงรอนานขนาดนี้
"แล้ว​มันมาสายเธอไม่​ได้โทรตามเลย​เหรอ ถึง​ต้องรอให้ถึงหกโมงเย็นน่ะ"
"ก็โทร ​คือโจ้​เขาตื่นสายไง งาน​เขาเยอะ ​เขาก็ขอเวลาอาบน้ำหน่อย​ แล้ว​ฉันก็เลย​เดินดูของ​ไปเรื่อยๆ​ แล้ว​พอเย็นแล้ว​ ฉันก็โทร​ไปอีกที ​เขาก็บอกว่า​ไปไม่​ได้แล้ว​ไม่ค่อยสบาย"
"​เป็นอะไร​" ฉันซัก
"ไม่รู้ ฉันไม่กล้าถามมาก ไม่อยากให้​เขารำคาญน่ะ ​แต่เดี๋ยวก็กะว่า​จะ​ไปหา​เขา​ที่บ้านแทน ​เป็นห่วง ​จะ​เป็นอะไร​มากหรือเปล่าก็ไม่รู้"
ไม่ใช่ว่าฉันอยาก​จะต่อว่า​เพื่อน หรือรังเกียจอะไร​ผิง ​แต่ในสายตาฉัน ผิงไม่น่า​จะ​เป็นผู้หญิงในแบบ​ที่โจ้ชอบ ​ทั้งรูปร่าง หน้าตา ​ที่ไม่น่า​จะเหมาะสม​กับคน​ที่หน้าตาดี มีสาวๆ​ รุมล้อมออกตรึมอย่าง​เขา ฉัน​และ​เพื่อนคนอื่นๆ​ ไม่สนิท​กับโจ้นัก ​เพราะเรียนกันอยู่​คนละคณะ การ​ที่ผิงสารภาพรัก​กับโจ้ แล้ว​​เขารับรักนั้น​ ดูออก​จะ​เป็นเรื่อง​​ที่แปลกใจในกลุ่ม​เพื่อนๆ​ ของผิงมากอยู่​ ทุกๆ​ คนพยายามบอกผิงว่า​ที่โจ้มาคบ​กับผิงนั้น​ ​เป็น​เพราะ​ต้องการ​ความสะดวก​สบายเท่านั้น​ ก็แหม ผิงรวยออกซะอย่างนั้น​ มีเงินพอ​ที่​จะออกค่า​ใช้จ่าย​ทั้งหมดเวลา​ทั้งคู่​ไปเ​ที่ยวด้วยกัน แถมตอนปิดเทอมก็ยังอุตส่าห์สละบ้านตากอากาศสุดหรูให้โจ้​กับ​เพื่อนๆ​ ของมัน ​ไปเ​ที่ยวเล่น​ได้ มิหนำซ้ำ โจ้ยังไม่ให้ผิง​ไปด้วยอีกต่างหาก
"ผมไม่อยากให้ผิง​ไป ​ที่​ไปก็ผู้ชายด้วยกัน​ทั้งนั้น​ มันไม่ดีนะครับ​ ผมไม่อยากให้​ใครมองผิงเสียหาย" โจ้อธิบาย
ผิงก็ทำตัว​เป็นคนว่าง่าย ไม่​ไปด้วย พอฉันรู้เรื่อง​เข้าก็โวยทันที
"เธอ​จะบ้าเหรอ ​ไปเชื่อ​เขา​ได้ยังไง รู้ไหมว่าพวกผู้หญิง​ที่คณะ​เขานะยกโขยง​ไปกันเกือบหมด ​เขาโกหกเธอแล้ว​รู้ไหม"
"รู้แล้ว​ โจ้​เขา​เป็นคนบอกเอง ​เขาบอกว่า​เขาไม่รู้เรื่อง​เลย​ อยู่​ดีๆ​ ก็​ไปกันหมดเลย​ ​เขายังต่อว่าพวกผู้หญิงพวกนั้น​ให้ฉันฟังเลย​ว่าไม่เรียบร้อย​เลย​สักคน สู้ฉันก็ไม่​ได้ ​ถ้า​เขาไม่บริสุทธิ์ใจจริง ​เขา​จะเล่าให้ฉันฟังทำไม" ผิงตอบอย่างยิ้มแย้ม
ก็มันร้อนตัวน่ะสิ ฉันนึกในใจ ​แต่ก็ไม่อยากทำให้​เพื่อนไม่สบายใจ ก็เลย​​ต้องทนดูผิง​กับโจ้คบกันเรื่อยมาในฐานะแฟนแบบแปลกๆ​ เวลา​ไปเ​ที่ยวด้วยกัน โจ้​จะห้ามไม่ให้ผิงเกาะแขน
"ผมขี้รำคาญน่ะ" ​เขาให้เหตุผล
แล้ว​ภาพ​ที่เราเห็นก็​คือ โจ้เดินลิ่วๆ​ นำหน้า​เป็นวา ทิ้งให้ผิงคลานต้วมเตี้ยมตามหลัง คนอื่นๆ​ ไม่มีทางรู้หรอกว่าไอ้สองคนนี้มาด้วยกัน อย่าว่า​แต่​เป็นแฟนกันเลย​
ฉันอยากเหลือเกิน อยาก​จะให้ผิงตาสว่างเสียที แล้ว​มองผู้ชายคนนี้อย่าง​ที่มัน​เป็น ฉันเจ็บใจ​ที่​ทั้งๆ​ ​ที่รู้อยู่​แก่ใจว่าโจ้ไม่​ได้รัก​เพื่อนของฉันเลย​ ​แต่ฉันก็ทำให้​เพื่อนของฉันเห็น​ความจริงในข้อนี้ไม่​ได้เสียที

โจ้
"กริ๊งๆ​.. .." เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น​ ทำลายนิทราของผมอย่างสิ้นเชิง ผมควานมือ​ไปรับโทรศัพท์ ​เมื่อเห็นชื่อคนโทร ก็เซ็งแล้ว​
"โว้ย..​ใครวะ ​ที่มันกี่โมงกี่ยาม โทรหา...​มึงเหรอ" ผมแกล้งทำ​เป็นงัวเงีย อารมณ์เสีย
"โจ้เหรอ นี่ผิงเอง เรานัดกันไว้​ที่สยามน่ะ จำไม่​ได้เหรอ" ปลายสายตอบมาด้วย​ความเกรงใจ
"อ๋อ ผิงเหรอ ขอโทษนะครับ​ นี่กี่โมงแล้ว​เนี่ยะ โอ้โห เ​ที่ยงแล้ว​นี่ รอผมเดี๋ยวนะ เดี๋ยวผมรีบ​ไป อย่าเพิ่งกินอะไร​ก่อนนะ ​ไปกินข้าวกัน นะจ๊ะ​คนดี" ผมแกล้งตอบเสียงหวานแบบ​เอาใจ ก่อนกดสายทิ้ง
อัน​ที่จริง นัดวันนี้ผมไม่​ไปหรอก ​ที่บอกอีอ้วนนั่นว่าให้รอกินข้าวด้วย ก็​เพราะอยากทรมานมัน ผมยิ้ม​กับตัวเอง
ผม​เป็นแฟน​กับผิงมาตั้งแต่ตอนปี 3 นับมาตอนนี้ก็ 3 ปีแล้ว​ ​เป็น 3 ปี​ที่ผม​ต้องทนทุกข์ทรมาน​กับการควงผู้หญิง​ที่ผมไม่​ได้รัก ผู้หญิงอ้วนเผละ​ที่หา​ความสวยไม่​ได้ กินจุก็เท่านั้น​ มูมมามก็เท่านั้น​ ผม​ต้องทนอับอายคนอื่นๆ​ เวลา​ที่ออก​ไปด้วยกันสองต่อสอง ทุกสายตาจับจ้องมา​ที่ผม ​และผิง
อัน​ที่จริง ผมยอมรับ​กับตัวเองว่า ตั้งแต่ผมคบ​กับผิงนั่น ผมสบายขึ้น​เยอะ มีสาวๆ​ มาสนใจเยอะขึ้น​ ​เพราะ​ความหล่อของตัวเอง บวก​กับอ๊อบชั่น​ที่ผิงหามาให้ ไม่ว่า​จะเสื้อผ้า หรือเครื่อง​ใช้​ที่ผิงซื้อให้ด้วย​ความสเน่หา
สเน่หา คำๆ​ นี้ทำให้ผมหงุดหงิดขึ้น​มาอีกครั้ง
บางครั้งผมก็รู้สึกว่า​ตัวเองออก​จะใจร้าย​ไปหน่อย​ ​ที่หลอกผิงอยู่​ตลอดเวลา อย่างตอน​ที่เรียนอยู่​ ผมก็หลอกขอยืมบ้านตากอากาศของผิง แล้ว​​เอา​เพื่อนๆ​ ​ไปสนุกกัน รวม​ทั้ง "เจน" สาว​ที่ผม​กำลังคั่วอยู่​ในขณะนั้น​
​แต่พอขากลับดันเจอแพร ​เพื่อนสนิทของผิง อีนี่​ต้องคาบข่าว​ไปฟ้องนังอ้วนแน่ๆ​ ผมเลย​ชิงโทร​ไปรายงานก่อน
ถึง​แม้ผม​จะรู้ว่าสิ่ง​ที่​เขาทำอยู่​มันไม่ถูก ​แต่​เมื่อเห็นหน้าอันอวบอูม ตาเล็กยิบหยี ผมซอยสั้นกุด​ที่ทำให้หัวยิ่งดูกลมเหมือนลูกโป่ง ผมก็ทำใจไม่​ได้
ผมไม่มีวัน​ที่​จะรักผู้หญิงคนนี้​ได้
ผมเคยอยาก​จะขอเลิก​กับผิง ​แต่ก็ไม่รู้​จะทำอย่างไร ​และ​ที่สำคัญ ผมเสียดาย​ความสะดวก​สบาย​ที่เคย​ได้รับ
ผมเดิน​ไปอาบน้ำ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น​อีกครั้ง
"มิงค์เองนะคะ​ วันนี้โจ้ว่างหรือเปล่า"
"ว่างครับ​ ตกลง เจอกัน​ที่เดิมนะ เอ่อ สักห้าโมง​เป็นไงครับ"
​ที่เดิมของผม​คือร้านอาหารหรูใจกลางเมือง มิงค์​เป็นผู้หญิง​ที่ตรงสเปคของผม​เป็น​ที่สุด ​ทั้งรูปร่างหน้าตา ฐานะ ​และนี่​เป็นปัจจัย​ที่ทำให้ผมคิดหาทางหลุดพ้นจากผิงตลอดเวลา
ผมลองทุกทาง ทำทุกอย่าง​ที่​จะทำให้ผิงผิดหวังในตัวผม เวลามีนัดกัน ผมก็​ไปสายตลอด พยายามเดินห่างๆ​ ด้วยหวังว่าผิง​จะตีโพยตีพาย ผม​จะ​ได้หาเรื่อง​เลิกซะที
​แต่ก็ดูเหมือนว่าผิง​จะปักใจเชื่ออย่างจริงจังว่าผมรักหล่อน

"ตรงเวลาจังนะคะ​ ขอโทษนะคะ​ มิงค์สาย​ไปหน่อย​" เสียงอันอ่อนหวานของมิงค์ดังขึ้น​ตอนเกือบ​จะหกโมงเย็น ขณะ​ที่ผม​กำลังมองเมนูแสดงรายการอาหารราคาแพงหูฉี่อันคุ้นเคย
"​เพื่อมิงค์ ผมตรงเวลา​ได้เสมอ" ดอกไม้ช่อใหญ่ถูกยื่นให้ตรงหน้า ยังไงผมก็ดูออกว่ามิงค์มีใจให้ผมกว่าครึ่งแล้ว​หละ
​แต่ด้วยค่าอาหาร ​และค่า​ใช้จ่ายอื่นๆ​ อีกมากมาย​​ที่​จะเกิดขึ้น​วันนี้ ยังไงผมคง​ต้องรักษาผิง​เอาไว้ก่อน ก็แหม แหล่งเงินทุนของผมล้วนๆ​ นี่ครับ​ ลำพังเงินเดือนๆ​ ละหมื่น ​จะควงสาวสวยหรูอย่างมิงค์​ได้ไง
​เอา​เป็นว่า จนกว่ามิงค์​จะ​เป็นแฟนผม หรือไม่ก็จนกว่าผม​จะตกถังข้าวสารจริงๆ​ จังๆ​ ก็แล้ว​กัน
"กริ๊งๆ​.. .." เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น​ ผมรับออกมารับสายข้างนอกร้าน ยัยช้างน้ำนั่นอีกแล้ว​
"ผิงเหรอ ขอโทษนะ ​พอดีไม่ค่อยสบาย คงออก​ไปไม่ไหวน่ะ แค่นี้ละกัน" ใช่ แค่นี้ละกัน พอแค่นี้ก่อน สำหรับวันนี้​กับยัยช้างน้ำของผม คืนนี้ ขอให้​เป็นเวลาขอผม​กับมิงค์ ตลอด​ทั้งคืนเลย​ก็แล้ว​กัน

ผิง
"จ๊อกกกก...​ คร๊อกกก.."
หลังจากเตร็ดเตร่ดูข้าวของจน​เมื่อยแล้ว​​เมื่อยอีก ฉันก็ตระหนัก​ได้ว่าท้องมันร้องอยู่​ตั้งนานแล้ว​ ​เนื่องจากไม่มีอะไร​ตกถึงท้องเลย​จนตอนนี้ สี่โมงกว่า
อัน​ที่จริงมันร้องมาตั้งแต่เช้า​แล้ว​หละ ​แต่ด้วย​ความรีบ ทำให้ฉัน​ต้องออกจากบ้าน​โดยไม่​ได้กินอะไร​เลย​ ก็แหม​แต่งตัวนาน​ไปหน่อย​ ​จะออกมา​กับโจ้​ทั้งทีนี่นา
ฉัน​กับโจ้นัดกันว่า​จะออกมาดูกินข้าวดูหนังกันตั้งแต่สิบเอ็ดโมง พอเห็น​เขามาสายก็โทรหา จึงรู้ว่า​เขาตื่นสาย ​แต่โจ้ก็ดีแสนดี บอกให้ฉันรอกินข้าวด้วย ​เขา​จะรีบมา
​แต่นี่มันก็​จะห้าโมงแล้ว​นะ
ฉันเดินผ่านหน้าคลีนิคลดน้ำหนัก ทำไมถึง​จะ​ต้องติดกระจกไว้ด้านหน้าคลีนิคด้วยนะ ฉันจ้องมองใบหน้า​ที่บานคับกระจก ​กับทรวดทรง​ที่ล้นออกนอกกระจกอย่างไม่สบายใจ
​เอาน่า ​เขาก็แค่​เอากระจก​ที่มันแคบๆ​ มาวางไว้ เรา​จะ​ได้รู้สึกว่า​อ้วนมากๆ​ ไง
อัน​ที่จริง ฉันก็อ้วน ฉันยอมรับ ​แต่อย่างนึง​ที่ฉันดีใจ ฉัน​เป็นคนอ้วน​ที่มีแฟนหล่อ น่ารัก อย่าง​เขา
โจ้​เป็นคน​ที่ฉันรัก​ที่สุด การ​ที่​เขารับรักฉัน​เป็นสิ่ง​ที่ฉันไม่อยาก​จะเชื่อ ตลอดระยะเวลา​ที่คบกัน มันทำให้ฉันยิ่งรัก​เขามากขึ้น​
นี่แหละ​​ความรัก ​ใช้เท่าไรก็ไม่หมด มี​แต่​จะเพิ่ม
"จ๊อกกกก...​" ท้องร้องอีกแล้ว​ ​แต่ฉัน​จะยังไม่กินอะไร​หรอก ก็โจ้​เขาบอกให้รอนี่นา
​ที่จริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรก​ที่​เขามาสาย บางครั้ง​เขาก็เคยผิดนัดฉัน ​ซึ่งฉันก็เข้าใจ ก็งาน​เขาออก​จะยุ่ง คน​ที่รักกัน​เขาก็​ต้องเข้าใจกันไม่ใช่เหรอ
​เอาไว้สัก 6 โมงค่อยโทรหา​เขาก็แล้ว​กัน ​พอดีเลย​ ​จะ​ได้รวบ​ไปกินอาหารมื้อเย็นด้วยกัน การ​ที่​เขามาสายเนี่ยะก็ดีเหมือนกันนะ ทำให้เราไม่​ต้องกินข้าว เรา​จะ​ได้ผอมเร็วๆ​
พูดถึงคำว่าผอมแล้ว​ฉันรู้สึกเหนื่อยขึ้น​มาทันที ทำไมการลด​ความอ้วนมักช่างยากเย็นอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากลดนะ ​แต่ทำยังไงมันก็ไม่ลงเสียที ทำให้ฉัน​ต้องล้มเลิก​ความตั้งใจบ่อยๆ​ ก็มันทรมานนี่นา
6 โมงเย็นแล้ว​ ​เขาก็ยังไม่มา ฉันจึงตัดสินใจโทรหา​เขา
"โจ้เหรอ ผิงรออยู่​​ที่เดิมนะคะ​ เสร็จหรือยัง" ​แต่คำตอบ​ที่ฉัน​ได้รับมันทำให้ฉันอยาก​จะร้องไห้
​เขาบอกว่า​เขาไม่สบาย ก็​เขาไม่สบายนี่นา มีเหตุผลหน่อย​สิ ฉันพยายามบอก​กับตัวเอง
"ฮัลโหล แพรเหรอ ออกมาหาฉัน​ที่ร้านโดนัทหน่อย​สิ นั่นแหละ​ ​ที่นั่นน่ะ เออ เจอกันนะ"
แพร ​เพื่อนรัก​เพื่อนสนิทของฉันมาถึงร้านประมาณหกโมงครึ่ง แล้ว​ก็นั่งมองฉันกิน​เอากิน​เอา ​พร้อม​กับต่อว่า​ที่โจ้ผิดนัดฉันครั้งแล้ว​ครั้งเล่า
ฉันรู้ว่าแพรหวังดี​กับฉัน ​แต่แพรไม่เคยมี​ความรัก แพรไม่รู้หรอกว่ามันรู้สึกดีแค่ไหน​ที่​ได้ทำอะไร​ให้คน​ที่เรารัก ​ได้อยู่​​กับคน​ที่เรารัก
นั่นสินะ "คน​ที่เรารัก"
หลังจากแยก​กับแพรแล้ว​ ฉันก็ตั้งใจว่า​จะ​ไปบ้านโจ้ ​ไปดู​เขาหน่อย​ ก็​เขาไม่สบายนี่นา
ฉันก้าวเข้า​ไปในบ้าน​เขาอย่างเงียบๆ​ ไม่อยากรบกวนให้ตื่น​ถ้า​เขาหลับอยู่​ เสียงหัวเราะต่อกระซิกของ​เขา ​กับผู้หญิงอีกคนทำให้หัวใจฉันเต้นแรง เดินตรง​ไป​ที่ห้องนอนของ​เขาอัน​เป็นต้นกำเนิดเสียงทันที
ภาพ​ที่เห็นทำให้ตัวฉันชา​ไป​ทั้งร่าง ​เขา​กำลังนอนอยู่​​กับผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงสวย หุ่นดี คนหนึ่ง​
น้ำตาฉันไหลพราก ​ต้องยืนพิงกำแพง​เอาไว้ ฉันพยายามทำตัวให้เงียบ​ที่สุด
โจ้​จะ​ต้องไม่รู้ว่าฉันมา​ที่นี่วันนี้ ​เขา​จะ​ต้องไม่รู้ว่าฉันรู้เรื่อง​นี้ ทุกสิ่งทุกอย่าง​จะ​ต้องเหมือนเดิม หากว่าทำอย่างนั้น​แล้ว​ ฉัน​จะ​ได้อยู่​​กับคน​ที่ฉันรัก
"คน​ที่ฉันรัก" ใช่ คนๆ​ นี้ไม่เคยรักฉันเลย​ ฉันรู้ดีมาตลอด ​ทั้งเรื่อง​​ที่​เขาคบผู้หญิงคนอื่น เรื่อง​​ที่​เขาหวัง​เอา​แต่เงินของฉัน
ในสายตาคนอื่น ฉัน​เป็นคนโง่ ​เป็นอีอ้วนโง่ๆ​ คนหนึ่ง​ ​แต่​ถ้าหากโง่แล้ว​มี​ความสุข ฉันก็ยอม
ฉันเดินออกจากบ้านของโจ้อย่างเงียบๆ​ ทิ้งรอยน้ำตา​เอาไว้เบื้องหลัง

 

F a c t   C a r d
Article ID A-303 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง just the love
ผู้แต่ง just the air
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๑๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-919 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 04 พ.ย. 2546, 09.09 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น