นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๑
เรื่องที่อยากเล่า
ข้าวฟ่าง
... เรื่อง​​​​ที่อยากเล่า ​​จะว่า​​ไปแล้ว​​..คนเราก็แปลก​​ที่มัก​​จะมอง​​ความถูก​​ต้องของตัวเอง มากกว่าการมอง​​ความผิดพลาดของตนเอง ไม่แปลกเลย​​..​​ถ้าแก้วใบหนึ่ง​​​​จะแตก​​เพราะผู้ผลิต​​ใช้วัสดุ​​ที่ไม่ดี ​​แต่คงแปลกมาก..​​ถ้าแก้วใบนั้น​​แตก​​เพราะ​​ความไม่ระมัดระวังของคนถือ หรือคนล้างแ...
เรื่อง​​ที่อยากเล่า

เชื่อ​ได้ว่า...​คงมีคนน้อยคน​ที่พยายามขัดใจตัวเอง ไม่ทำสิ่ง​ที่ตัวเองอยาก​ได้ อยากมี ​และอยาก​เป็น ​แต่ไม่ใช่ว่า ​จะไม่มีคนอย่างนี้อยู่​ในโลกไม่ใช่หรือ?

อย่างน้อยบางครั้งผู้เขียนก็เคยขัดใจตัวเอง "​เพราะสิ่งนั้น​​เป็นสิ่ง​ที่ไม่ถูกใจ​แต่ถูก​ต้อง" ​และ​เมื่อขัดใจแล้ว​ทำให้​ได้ประโยชน์จากการขัดใจอย่างมากมาย​ทีเดียว...​เรียกว่าแทน​ที่​จะ​เป็นประโยชน์เฉพาะตนคนเดียวกลับกลาย​เป็นสาธารณะประโยชน์​ไปเลย​ก็มี นอกจากนี้ยังทำ​ความภาคภูมิใจ​ที่เกิดขึ้น​จากการขัดใจตัวเองด้วยซ้ำ​ไป ถึงมัน​จะรู้สึกขุ่นข้องหมองใจ​ไปบ้าง​แต่..มันก็​เป็น​ความขุ่นข้อง​ที่ยังประโยชน์

นี่​เป็นเรื่อง​ราวพื้นฐานในชีวิตจริงของคนเรา​ที่เกิดขึ้น​ เหตุการณ์​แต่ละอย่างแฝง​ไปด้วย​ความดีงาม​และ​ความเลวร้ายในแบบ​ที่คนคิด คนเรามัก​ใช้มาตรฐานทาง​ความคิดของตนเอง​เป็นเครื่องตัดสิน​และชี้ชะตา​ความ​เป็นจริงเสมอ ​เมื่อ​ความดีเกิดจาก​ความคิดของตนเอง การ​จะมองว่า​เป็นสิ่งเลวร้ายเหมือนผู้อื่นย่อม​เป็น​ไป​ได้ยาก ​เมื่อ​ความดีของผู้อื่นไม่ตรง​กับ​ความคิดของตนเอง ​ความดีนั้น​มันก็เลว หรืออาจถึงขั้นสารเลว​เพราะมันไม่ถูกใจ ​และตรง​กับ​ความคิดของตนเอง ดังนั้น​ การมีกฎระเบียบ​เพื่อ​ความ​เป็นกลางในสังคม​เป็นสิ่ง​ที่ทำให้คนในสังคมอยู่​ร่วมกันอย่างมี​ความสุข ปราศจากการกระทบกระทั่งกัน หรือมีการกระทบกระทั่ง​ที่หาข้อยุติ​ได้ด้วยกฎ​ที่ตั้งขึ้น​มา

​จะว่า​ไปแล้ว​..คนเราก็แปลก​ที่มัก​จะมอง​ความถูก​ต้องของตัวเอง มากกว่าการมอง​ความผิดพลาดของตนเอง ไม่แปลกเลย​..​ถ้าแก้วใบหนึ่ง​​จะแตก​เพราะผู้ผลิต​ใช้วัสดุ​ที่ไม่ดี ​แต่คงแปลกมาก..​ถ้าแก้วใบนั้น​แตก​เพราะ​ความไม่ระมัดระวังของคนถือ หรือคนล้างแก้ว...​นี่​เป็นตัวอย่าง​ที่เราเห็นอยู่​ทั่ว​ไป
วันนี้การตามใจตนเองเกิดขึ้น​​กับผู้เขียน...​.​เพราะมี​ความสุข​ที่​ได้พูด​ได้คุย ​ได้ต่อล้อต่อเถียง​กับคน​ที่เข้ามาทำ​ความรู้จักในชีวิต ใน​แต่ละวัน​ที่การตามใจเกิดขึ้น​เราก็คุย คุย คุย​และคุยกันทางโทรศัพท์จนหลับ​ไป ​ทั้ง​ที่มีภาระหน้า​ที่การงาน​ต้องทำ เรื่อง​ราว​ที่คุยก็หนีไม่พ้นทำอะไร​บ้าง...​ คิดอะไร​อยู่​...​ เบื่อหรือยัง...​​เป็นอย่างนี้อยู่​นานแสนนาน โปรโมชั่นของโทรศัพท์มากมาย​ตอบสนองการตามใจของผู้เขียน​ได้อย่างดี ​แม้บางครั้ง​จะ​ต้องแบกภาระบ้าง ​แต่ไม่​ได้ทำให้อึดอัดคับข้องใจอะไร​เลย​
...​วันหนึ่ง​​ที่ผู้เขียนตื่นขึ้น​มาก็มีอาการปวดหัว ​และเจ็บแปลบๆ​​ที่หู​ทั้งสองข้าง อาการเพิ่ม​ความรุนแรงขึ้น​จนทนไม่​ได้จึง​ไปพบแพทย์ ผลการตรวจพบว่า มีเนื้องอกในสมอง​ที่​กำลังเติบโตขึ้น​ แพทย์ไม่​ได้วินิจฉัยว่าเกิดจากอะไร​ เพียง​แต่บอกว่า ​ต้องทำการผ่าตัด​โดยด่วน...​

ผู้เขียนเข้าห้องผ่าตัดในวันรุ่งขึ้น​ ​และพักฟื้นในรูปแบบของคน​ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่​ได้เลย​อยู่​ระยะหนึ่ง​ ​ซึ่ง​เป็นระยะเวลา​ที่นานมากสำหรับตัวผู้เขียน มันนานจนคิดว่า ​เป็นเวลา​ทั้งชีวิตเลย​ทีเดียว ​แต่​ความ​เป็นจริง​ใช้เวลาเพียง ๖ เดือนเท่านั้น​เอง คน​ที่เคยคุย คุย ​และคุยด้วยระยะเวลานานแสนนานใน​แต่ละวันหาย​ไปจากชีวิต มีเพียงคุณพ่อคุณแม่​ที่คอยดูแล ทำ​ความสะอาดสิ่งปฏิกูล​ทั้งหลายของผู้เขียน ป้อนข้าว ป้อนน้ำ ทำกายภาพ พูดคุย​เพื่อให้สบายใจ เปิดเพลง​ที่ไพเราะให้ฟัง หรือเปิดรายการทีวีดีๆ​ ให้ดู บีบนวดให้ผ่อนคลาย ถามไถ่​และพูดคุยสารพัด

​และมีบางครั้ง​ที่ผู้เขียนเกิดขัดใจ​ที่ไม่​ได้คุย​กับ​ใครคนนั้น​อีก...​ คุณพ่อคุณแม่เล่าให้ฟังว่า มีคนมาเยี่ยมตอนผู้เขียนออกจากห้องผ่าตัดวันแรก ​และไม่​ได้กลับมาอีกเลย​ จากรูปพรรณ​ที่ท่านบอก ​เขา​คือ คน​ที่ผู้เขียนคุยด้วย​เป็นเวลานานๆ​ ในทุกๆ​ วัน ผู้เขียนเริ่มมองเห็น​ความรัก​และปรารถนาดีของบุพการี​ที่ไม่มีให้เห็นจาก​ใครคนนั้น​ ไม่น่าเชื่อว่าคน​ที่เคยคุยกันทุก ๆ​ เรื่อง​ ​จะตัดขาดจากชีวิตของฉัน​ไป​ได้เลย​​เพราะมีเรื่อง​ราวของ​ความไม่ถูกใจ การ​ต้องแบกภาระ ​และการ​ต้องปรนนิบัติดูแลกัน

วันนี้ผู้เขียนหายจากอาการป่วย มีรูปงาม มี​ความมั่งคั่งสมบูรณ์​พร้อม มี​ความรู้ ​และมีตำแหน่งหน้า​ที่การงานสูงสุดในชีวิตเท่า​ที่​จะ​สามารถทำ​ได้ ​เป็น​ที่ภาคภูมิใจของบุพการี​และวงศ์ตระกูล ​แต่​เขาคนนั้น​​เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาปลายแถว​ที่ไม่กล้า​แม้​แต่​จะมองหน้าผู้เขียนอีกเลย​ สำหรับผู้เขียนไม่เคยนึกเกลียด​เขาสักครั้งเพียง​แต่คิดน้อยใจ​ที่​เขาตีจาก​เพราะภาระ​ต้องรับผิดชอบ ถึงวันนี้การตามใจตนเองของผู้เขียนก็ยังคงเกิดขึ้น​ ​เพราะยังคงโหยหาคน​ที่เคยคุยกันทุกๆ​ เรื่อง​ ​แม้มัน​จะผ่านมานาน ช่วงเวลาแห่ง​ความคิด​และช่วงเวลาดีๆ​ ​เป็นสิ่ง​ที่น่าจดจำ...​.​และคง​จะจดจำตลอด​ไป

ใน​ความ​เป็นจริง การตามใจตนเองของคนเรา​แต่ละคน นำ​ความสุขใจชั่วขณะนั้น​มาให้เสมอ ​แต่หากการตามใจนั้น​​เป็นเรื่อง​ไม่ถูก​ต้อง มันก็ทำให้เรา​ต้องขัดใจตัวเองบ้างในบางครั้ง ​และมัน​จะไม่ทำให้เราอึดอัด​และรู้สึกเหนือบ่ากว่าแรง...​.เพียง​แต่เรา​จะ​ต้องลดการตามใจตัวเองลงเสียบ้าง...​

คนเรา​โดย​ส่วนใหญ่มักมองการตามใจตนเองว่า ​เป็นสิ่ง​ที่ถูก​ต้องเสมอ ​เมื่อเราเห็น​แต่​ความถูก​ต้องใน​ความรู้สึกพึงพอใจของตนเองแล้ว​ ​ความไม่ถูกใจหรือการถูกขัดใจ​เนื่องจาก​ความคิด​และการกระทำของคนอื่นจึง​เป็น​ความคับข้องใจของคนทั่ว​ไป

หากการพบกันของ​ความถูกใจ​และถูก​ต้อง​จะเกิดขึ้น​บน​ความ​พอดี ผลลัพธ์ของสิ่ง​ที่พบกันคง​เป็น​ความถูก​ต้อง​ที่นำ​ความพึงพอใจมาให้ ​แม้บางครั้ง​ความถูก​ต้องอาจไม่​ได้เกิดขึ้น​อย่างสมบูรณ์ก็ตามที..แล้ว​​จะมี​ใคร​ที่ยอมถูกใจบ้าง ไม่ถูกใจบ้าง​เพื่อ​ความถูก​ต้องนี้???

​ถ้าคนเราพยายามทำสิ่งนี้ให้เกิดขึ้น​​จะทำให้...​โลก​และสังคมน่าอยู่​ไม่น้อยทีเดียว ​ที่สำคัญคนๆ​ นั้น​​จะ​ได้​ความ​เป็นผู้รู้จักปรับตัวปรับใจให้​เป็นผู้รับ​และผู้ให้ มี​ความแข็งแกร่งของจิตใจ ไม่ดีใจหรือเสียใจจนเกินเหตุ...​​และสิ่งนี้​ที่ผู้เขียน​กำลังพยายามฝึกฝนอยู่​ ​และอยากให้คนรอบข้างทำ​ได้เช่นกัน...​!!!

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2992 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องที่อยากเล่า
ผู้แต่ง ข้าวฟ่าง
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๘๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-14806 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ต.ค. 2551, 10.04 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-14836 ], [85.232.163.163]
เมื่อวันที่ : 19 ต.ค. 2551, 19.16 น.

​เป็นการถ่ายทอด​ที่น่าสนใจทีเดียวค่ะ​ ​เมื่ออ่านมาถึงตอน​ที่ผู้เขียนบอกว่า "อย่างน้อยบางครั้งผู้เขียนก็เคยขัดใจตัวเอง "​​เพราะสิ่งนั้น​​​​เป็นสิ่ง​​ที่ไม่ถูกใจ​​แต่ถูก​​ต้อง" ​​และ​​เมื่อขัดใจแล้ว​​ทำให้​​ได้ประโยชน์จากการขัดใจอย่างมากมาย​​ทีเดียว"

​เมื่ออ่านจนจบ ก็ยังไม่เห็นว่า สิ่ง​ที่ไม่ถูกใจ​แต่ถูก​ต้อง ในมุมของผู้เขียน​คืออะไร​ ก็เลย​เกิดสงสัย หรือ​จะหมายถึงประสบการณ์​ที่เจ็บป่วย?

​ที่ถามนี้เืพราะผู้เขียน​ได้เริ่มต้นสิ่ง​ที่เหมือน​เป็นประโยคทอง ​แต่ไม่​ได้โยงจบประโยคทองนั้น​ ก็เลย​เหมือนอ่านแล้ว​ยังไม่จบยังไงไม่รู้ค่ะ​ งานเขียนหลายงานเริ่มต้น​ได้น่าสนใจ เหมือน​จะบอกอะไร​​ที่ประโยชน์ในแง่ของบทเรียนชีวิต​แต่ผู้อื่น ​แต่กลอนพา​ไป เลย​โยงตอนจบ​กับการเริ่มต้นไม่​ได้ น่าเสียดายนะคะ​

​ส่วนคน​ที่เคยคุยด้วยแล้ว​ทำตัวหาย​ไป ก็น่าเสียดาย​ที่ไม่รู้เหตุผล...​. ​เพราะคุณบอกว่า ​เขามาเยี่ยมครั้งหนึ่ง​ ​แต่ทำไมไม่มาอีก...​? ​ต้องเดาเหตุผล​เอาเอง...​ ​แต่​ใคร​จะ​ไปอ่านใจ​ใครออกนะคะ​

ถึงอย่างไรก็ดีใจด้วยนะคะ​ คุณมีคุณพ่อคุณแม่​ที่ประเสริฐมาก ๆ​ เลย​​ที่ช่วยพยาบาลยามป่วยไข้...​. นอกจากนั้น​พักฟื้นหกเดือนแล้ว​​สามารถกลับมามีชีวิตการงาน​ที่ก้าวหน้าประสบ​ความสำเร็จ​ได้ ขอให้ประสบ​แต่​ความโชคดีตลอด​ไปค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น