นิตยสารรายสะดวก  Forward Articles  ๐๖ สิงหาคม ๒๕๕๑
เจริญขึ้นจริงหรือ?
ข้าวฟ่าง
... ฉันเกิด​​ความรู้สึกกลัวขึ้น​​มาจับหัวใจ สิ่ง​​ที่ฉันกลัว​​คือ...​​ต่อ​​ไปเราอาจไม่​​ได้เห็นสายสัมพันธ์อันดีงามของคนเราอีก ถึง​​แม้มัน​​จะ​​เป็นโลกของอนาคต ​​แต่​​เป็นอนาคต​​ที่ไม่ไกลจากเรานัก ​​เพราะเพียงนับจากนี้อีกไม่เกิน ๑๐ ปี หุ่นยนต์​​จะ​​เป็นทาส​​ที่ตอบสนอง​​ความ​​ต้องการของมนุษย...
เจริญขึ้น​จริงหรือ?

ภารกิจวันนี้ทำให้ฉัน​ได้แผลมาเล็กน้อย จากการช่วยพี่สาวรับจ้างซอยมะพร้าว​เป็นชิ้นเล็กๆ​ ​เพื่อ​เอา​ไปทำเมี่ยงคำกิน​กับใบทองหลาง หรือใบชะพลู ​เพราะ​ความ​ที่เห็นพี่สาว​และพี่เขยหั่น​ได้เร็วด้วย​ความเคยชินของ​เขา ทำให้ฉันคิดว่า มือใหม่อย่างฉัน​ต้องทำ​ได้เหมือนกัน ผลลัพธ์ก็​คือบาดแผล​ที่​ได้รับมาเล็กๆ​ ​ที่ดูไม่เล็กสักเท่าไหร่ กว่าเลือด​จะหยุดไหลก็เริ่มรู้สึกเจ็บขึ้น​มาบ้างเหมือนกัน ​เอาน้ำแข็งมาห้ามเลือดทายาเรียบร้อย​ก็​เป็นอันว่า ผ่าน​ไป​โดยไม่​ได้กลับ​ไปสนใจบาดแผลนั้น​อีกเลย​ ​เพราะมี​ความคิดอื่นเข้ามาแทน​ที่...​

มัน​เป็น...​​ความรู้สึกเก่าๆ​ ​กับบรรยากาศการนอนในมุ้งยามค่ำคืน ​และการถ่ายทอด​ความรู้สึกว่า​...​รุ่นพ่อแม่ หรือบรรพบุรุษ​เขานอนมุ้งเดียวกันจนตาย ​และมีลูก​เป็นโขยง ​โดย​ที่ลูก​ทั้งหลายไม่เคยรู้เคยเห็นพฤติกรรมใดๆ​ เลย​

ผิด​กับปัจจุบัน​ที่เด็กรู้เห็น ​และทำตามภาพ​ที่​ได้พบด้วยตนเอง​โดยไม่​ต้องสอน ​ทั้ง​ที่นอนห้อง​ใครห้องมัน เหล่านี้...​ ​เป็นธรรมชาติสอนหรือสื่อพา​ไปกันแน่?

ทำให้อด​ที่​จะสงสัยไม่​ได้ว่า พ่อแม่​และบรรพบุรุษของเรา​ใช้ชีวิต​ได้อย่างไรในรูปแบบ​ที่งดงาม การปกปิด​ที่แนบเนียน อย่าว่า​แต่การเห็นพฤติกรรมล่อแหลมเลย​ ​เพราะ​แม้​แต่การ​ได้ยินเสียงก็ยังไม่เคยสักครั้ง หรือการสอนก็แทบไม่เคย​ได้ยิน​ได้ฟังจากปากด้วยซ้ำ​ไป...​ฉันยืนยัน​ได้​เพราะมีพี่น้อง ๙ คน ​และฉันก็ไม่ใช่ลูกคนสุดท้องเสียด้วย

โลกของเรา​กำลังเจริญขึ้น​จริงหรือ?

​เมื่อยุคสมัย​ที่มันต่าง​ไป ​ความก้าวหน้าของวิทยาการต่างๆ​ ของโลกปัจจุบัน ทำให้เด็ก​ได้รู้​ได้เห็นเรื่อง​ราว​ทั้ง​ที่ดี​และไม่ดีผ่านสื่อค่อนข้างมาก มันไม่ต่าง​กับการแสดงแบบให้เห็นด้วย​ความทันสมัย การรู้การเห็นของเด็ก​ที่ไม่มี​แม้คำแนะนำของผู้ใหญ่​ที่ใส่ใจมาคอยดูแลพวก​เขา ย่อมทำให้การ​ใช้วิจารณญาณของ​เขา​เป็น​ได้เท่า​ที่​เขา​จะ​สามารถคิด​และเข้าใจ ดังนั้น​ การทำสิ่งใดก็ตาม​ที่เกิดจากแบบย่อม​เป็น​ความถูก​ต้องตาม​ความเห็นของ​เขา

​เมื่อมีผู้ใหญ่สักคนถามว่า...​ทำไม​แต่งตัวแบบนี้? คำตอบ​ที่​ได้คงไม่พ้น..เห็น​เขาทำไง

แล้ว​มัน​จะแปลกแตกต่างกันตรงไหน​กับคนอื่นในสังคม.. มีคนทำมาแล้ว​นะ​ที่​เขาทำ
ไม่ใช่เรื่อง​แปลก หรือปรากฏการณ์ใหม่​ที่เกิดขึ้น​ในสังคมยุคปัจจุบันนี้หรอกนะ ฮีโร่ในดวงใจ หรือซุปเปอร์สตาร์​ที่โด่งดังสุดๆ​ ของเมืองไทยหรือต่างประเทศ ​เป็นแบบ​ที่เยาวชนลูกหลานเราอยากเลียนแบบเหลือเกิน ถึง​แม้รูปร่างหน้าตาไม่เหมือน ​แต่สิ่งอื่น​สามารถเลียนแบบ​ได้​ทั้งการ​แต่งกาย ​และการแสดงออกต่างๆ​ ไม่ยากเลย​​ที่​เขา​จะ​ใช้​ความพยายามในการเลียนแบบ ​เพราะวีรบุรุษในใจ​เป็นศรัทธา​และ​ความรู้สึก​ที่​เป็นต้นทุนสำหรับการทำสิ่ง​ที่​ต้องการอยู่​แล้ว​ ผลลัพธ์​คือ ​เขาเหล่านั้น​ทำ​และ​เป็นอย่าง​ที่เห็นอยู่​ในสังคมปัจจุบันนี้

​เป็นการเปลี่ยนแปลงของคนหรือยุคสมัย​ที่ทำให้​เป็นอย่างนี้กันนะ ฉันอาจไม่​ได้อยู่​ในวัยรุ่นเสียทีเดียว ​แต่ก็ไม่ใช่คนก้าวล้ำยุคจนมองไม่เห็นปู่ย่า ตายาย​ที่บ้าน ​ความจริงฉัน​ได้อยู่​ในสังคม​ที่มี​ความเจริญค่อนข้างมาก ​แม้การเดินทาง​ไป​ใช้ชีวิตในดินแดนตะวันตกอันเจริญสูงสุดของโลกก็ผ่านมาแล้ว​ ​แต่ฉันยังคง​เป็นฉัน​ที่บรรพบุรุษ​เป็น​พระเอกนางเอกในดวงใจตลอดมา ไม่เคยรู้สึกว่า​ตัวเองตกยุค หรือล้าสมัยสักครั้ง ​เพราะชีวิตของ​แต่ละวันของฉัน​เป็นวัน​ที่มีอยู่​ตาม​ที่​เป็น​ไป ยังมีปลาในแม่น้ำ​ที่​ใช้​เป็นอาหาร​ได้ดี รวม​ทั้งพืชผ้ก​ที่ปลูกไว้กินเอง

บรรพบุรุษทุกคน​เป็นแบบอย่าง​ที่ดี ​ทั้งการคิด​และการกระทำ ฉันยังคง​ใช้ชีวิต​ที่บ้านริมน้ำหลังเดิม ​ที่คุณตาคุณยายอาศัยอยู่​มาตั้งแต่เกิด ในขณะ​ที่รอบๆ​ บ้านของฉันเต็ม​ไปด้วยหมู่บ้านจัดสรร ร้านค้า ตึกรามบ้านช่อง ร้านเกมส์​และอินเทอร์เน็ต ตลอดจน​ความเจริญของสาธารณูปโภคมากมาย​รอบตัวทีเดียว ​ที่บ้านของฉันยัง​ใช้รถจักรยาน ๒ ล้อคันเก่า หรือมอเตอร์ไซด์บ้าง​ถ้า​ต้อง​ไปธุระไกลบ้าน มีพื้น​ที่สำหรับปลูกผักกินในครัวเรือน มีบรรยากาศเดิม​ที่เคยเห็นมาตั้งแต่เกิด นอกจากเปลี่ยนจากการ​ใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าดมา​เป็นไฟฟ้า มีโทรทัศน์เพิ่มขึ้น​มา ​และฉันมีคอมพิวเตอร์​ส่วนตัว​ที่​ใช้สำหรับทำงาน​ที่จำ​เป็นเท่านั้น​

ฉันไม่เคยเล่นเกมส์​แต่ไม่​ได้หมาย​ความว่า ฉันไม่เคย​ได้สัมผัส​ความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีไม่ใช่หรือ? ฉันรับฟังข่าวสารจากโทรทัศน์​เป็นหลัก อ่านหนังสือพิมพ์บ้างเท่า​ที่มีโอกาส เห็นซุปเปอร์สตาร์​ที่​เป็นคนสาธารณะแสดงออกด้านพฤติกรรมค่อนข้างมากมาย​​ที่เกิด​ความรู้สึกว่า​ โลกของเราเปลี่ยน​ไปอย่างมากมาย​เสียจริงๆ​

เช่นเดียว​กับเช้า​วันนี้​ที่มีการเสนอข่าว ​ความก้าวหน้าของการผลิตหุ่นยนต์​ที่​จะนำมา​ใช้แทนคน​ได้ ​ทั้งการ​เป็นแม่บ้าน ช่วยการทำงาน ดูแลผู้สูงอายุ ​และอื่นๆ​ แถมเจ้าหุ่นยนต์​ที่​เขาผลิตขึ้น​มา​เป็นต้นแบบ​เพื่อจัดจำหน่ายในโอกาสต่อ​ไปนี้ มี​ความ​สามารถรับรู้​ความรู้สึกของคน​ได้ ​และตอบสนอง​ได้อีกด้วย...​อะไร​มัน​จะขนาดนั้น​ ต่อ​ไปคนคงหมด​ความจำ​เป็นแล้ว​หละ ​ใครอยาก​ได้อะไร​แบบไหน ก็​สามารถเลือกซื้อ​ได้อย่าง​ที่ใจ​ต้องการ เพียง​แต่มี "เม็ดเงิน"​เอาไว้ในมือให้มากเข้าไว้ก็​สามารถเนรมิต​ความ​ต้องการ​ได้สมบูรณ์แล้ว​...​

ฉันเกิด​ความรู้สึกกลัวขึ้น​มาจับหัวใจ สิ่ง​ที่ฉันกลัว​คือ...​ต่อ​ไปเราอาจไม่​ได้เห็นสายสัมพันธ์อันดีงามของคนเราอีก ถึง​แม้มัน​จะ​เป็นโลกของอนาคต ​แต่​เป็นอนาคต​ที่ไม่ไกลจากเรานัก ​เพราะเพียงนับจากนี้อีกไม่เกิน ๑๐ ปี หุ่นยนต์​จะ​เป็นทาส​ที่ตอบสนอง​ความ​ต้องการของมนุษย์​ได้ทุกอย่างตาม​ต้องการ...​

แล้ว​​ความมีชีวิต​และจิตวิญญาณของคนเรา​จะอยู่​ตรงไหนดี? หรือไม่จำ​เป็น​ต้องมี?

โอ้หนอ...​ไม่รู้ว่า ​เป็น​ความโชคดีอย่างมหันต์หรือโชคร้ายเหลือคณานับกันแน่ ​ที่คนไม่จำ​เป็น​ต้องอยู่​​กับคนอีกต่อ​ไปแล้ว​?...​​ความสุขสบายเลือก​ได้ด้วยอำนาจเงิน​ที่นำ​ความเจริญก้าวหน้ามาให้...​อย่างนั้น​หรือ? แล้ว​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหลาย​จะไร้​ความผูกพันทางใจ ไม่ว่า​จะรัก ชอบ เกลียด ชัง หรือเปล่า?...​โลกาภิวัฒน์ในศตวรรษหน้า​จะ​เป็นอย่างไรหนอ?

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2916 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง เจริญขึ้นจริงหรือ?
ผู้แต่ง ข้าวฟ่าง
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๖ สิงหาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เก็บความคิดมาฝาก
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๕๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-14448 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 06 ส.ค. 2551, 16.36 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น