นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๓ ตุลาคม ๒๕๔๖
การเดินทางของคนสองคน
คนไต่ดาว
...สายฝนข้างนอก​​ที่ตกพรำๆ​​ แข่ง​​กับเสียงเธอ​​ที่จ้อไม่ยอมหยุด ฉันยังคง​​เอา​​แต่นั่งยิ้มมองเธออยู่​​อย่างนั้น​​ นานเท่าไหร่แล้ว​​​​ที่เราต่างพาตัวเข้ามาทำ​​ความรู้จักกัน...​​...
สายฝนข้างนอก​ที่ตกพรำๆ​ แข่ง​กับเสียงเธอ​ที่จ้อไม่ยอมหยุด
ฉันยังคง​เอา​แต่นั่งยิ้มมองเธออยู่​อย่างนั้น​
นานเท่าไหร่แล้ว​​ที่เราต่างพาตัวเข้ามาทำ​ความรู้จักกัน ฉันก็จำไม่ค่อย​ได้
ก็​เพราะเธอมีวิธีการเข้ามา​ที่ไม่เหมือน​ใครๆ​​ที่ฉันเคยเจอ เคยรู้จัก
เริ่มจากการทำตัวมาตีซี้ แบบหน้าตาเฉย ให้ฉันงง​และออก​จะรำคาญเล่นๆ​
คำพูดคำจา​ที่ฟังกี่ครั้งๆ​ก็ไม่เห็น​จะเหมือนคน​ที่จีบกัน
​เมื่อครั้ง​ที่เธอเข้ามาพูดคุยด้วยแรกๆ​
ฉันยังนึกตลอดว่าหมอนี่บ้ารึเปล่า(วะ)พูดอะไร​ก็หัวเราะ พูดเองขำเอง
ฝ่ายเธอ​ที่​เอา​แต่พูดๆ​ๆ​ ฉันก็​เอา​แต่เงียบ ​เพราะยังปรับตัวให้เข้า​กับผู้ชาย​ที่พูดมากอย่างเธอไม่ทัน
เธอยังถามฉันเสมอว่า ยังมีลมหายใจอยู่​รึเปล่า,ตายรึยัง
ฉันก็​ได้​แต่อึ้ง​กับอึ้ง
ไม่กี่วัน​ต่อมา​ที่เธอนัดไว้ว่า4ทุ่ม​จะโทรมา ​แต่ก็ไม่เจอฉัน
เธอก็ถามว่า ​ไปแ-ด​ที่ไหนมา ไม่รู้สินะ ว่าทำไมฉันไม่โกรธ
อาจ​เป็น​เพราะเริ่มรับ​ได้​กับ​ความ​เป็นเธอแล้ว​มั้ง
เธอ​ที่อารมณ์ดี ตลกเฮฮา พูดมากขณะเดียวกันก็ปากร้ายอย่าง​ที่ว่าหลายคนแนะว่าให้​ไปผ่าหมาออกจากปากบ้าง
​แต่ถึง​จะปากจัดยังไง กัดเก่งยังไง เธอก็ยังมี​ความ​เป็นห่วง​เป็นใย
​ความ​เอาใจใส่ให้ฉัน​ได้รับรู้อยู่​เสมอ
คำพูด​ที่ฉันพูดอะไร​​ไป กัดเธอไว้ยังไงบ้าง ก็ยัง​เอามาเลียน มาล้อให้ฟังบ่อยๆ​
ฉันซะอีก​ที่จำไม่ค่อย​จะ​ได้ว่า​ได้พูดอะไร​​ไปบ้าง
ครั้งนึง เธอเคยถามฉันว่า คิดรึเปล่าว่า​ที่โทรมานี่น่ะ โทรมาจีบ
อ้าวเหรอ ...​นึกว่าอยู่​คนเดียว ไม่มีอะไร​ทำเลย​หาคนด่านี่​คือคำตอบจากฉัน
เลย​ถูกคนขี้บ่น​และพูดมากอย่างเธอด่า​ไปตามระเบียบ
ไม่มีเลย​สักครั้ง​ที่ฉัน​จะโกรธหรือโมโหเธอ​ได้จริงๆ​
​เพราะเธอมีวิธีการทำให้หัวเราะ ​และ​เป็นฝ่ายขอโทษ​ที่​ไปวีนใส่เสมอ
ดังนั้น​ตาแก่ขี้บ่น ​และคนบ้าจี้ ก็คบกันแบบโหดมันฮาเรื่อยมา
...​ ​แต่​เมื่อถึงระยะเวลาหนึ่ง​
ผู้หญิงเราก็​ต้องคิดถึงอนาคตด้วยกัน​ทั้งนั้น​
​และฉันก็ยัง​เป็นผู้หญิงเห็นแก่ตัว​ที่อยาก​จะให้คน​ที่รักมามี​ส่วนร่วมในชีวิต
แค่เพียงคิดมันก็​เป็น​ไป​ได้ยากแล้ว​
เราต่างก็มี​ความฝัน​ที่​ไปกันคนละทาง
ฝันของฉัน​คือการ​ได้​ไปอยู่​​กับธรรมชาติ ​กับป่า​เขา​ใช้ชีวิตสงบๆ​​และทำงาน​ที่รัก​ที่นั่น
เธอเองก็มีอนาคต​ที่วาง​เอาไว้​ที่นี่
​ทั้งหน้า​ที่การงาน​และครอบครัว อีก​ทั้ง​ที่ดิน​ที่ยัง​ต้องผ่อนอยู่​
ฉัน​จะไม่ขอให้เธอละทิ้งมา​เพื่อฉัน
​และฉันเองก็ไมอาจละทิ้ง​ความฝัน​ไป​ใช้ชีวิตในแบบเธอ​ได้เหมือนกัน
มันคง​จะทำให้เราต่างก็อึดอัด​และทรมาน
คงเหมือนเพลง​ที่ว่างของพอสน่ะแหละ​

วัน​ที่เวียนเปลี่ยน วัน​ที่เลย​ผ่าน รักคงมั่น
เราไม่เคยห่าง เคียงคู่ชิดใกล้ ทุกเวลา
ยอมทิ้ง​ความฝัน ยอมทุกๆ​อย่าง ให้กัน​และกัน
เพียง​ได้เคียงข้าง เพียง​ได้ร่วมทาง โอ้รักนิรันดร์

ก่อนเคยคิดว่ารัก​ต้องอยู่​ด้วยกันตลอด
เติบโตจึง​ได้รู้​ความจริง

หากเคียงชิดใกล้ ​แต่เธอ​ต้องทิ้งทุกอย่าง​เพื่อฉัน
ประโยชน์​ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง
หากเดินแนบกาย มีพลั้ง​ต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รัก​เป็นสายลมผ่าน​ระหว่างเรา
แบ่ง​ที่ว่างตรงกลางไว้คอย ​เพื่อให้เธอ​ได้ตามหาฝัน ของเธอ

เรียนรู้รักอย่าง รู้คุณค่า ฝันไม่ไกล
บิน​ไปตามทาง หาดวงตะวัน ​ที่เธอ​ต้องการ
ไม่มีฉุดรั้ง ไม่มีดึงดัน เราเข้าใจ
รักยังแสนหวาน รักยังไม่เปลี่ยน เคียงคู่กัน

ก่อนเคยคิดว่ารัก​ต้องอยู่​ด้วยกันตลอด
เติบโตจึง​ได้รู้​ความจริง

หากเคียงชิดใกล้ ​แต่เธอ​ต้องทิ้งทุกอย่าง​เพื่อฉัน
ประโยชน์​ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง
หากเดินแนบกาย มีพลั้ง​ต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รัก​เป็นสายลมผ่าน​ระหว่างเรา
แบ่ง​ที่ว่างตรงกลางไว้คอย ​เพื่อให้เธอ​ได้ตามหาฝัน

วันเวลา​ที่เราห่างไกล ​ความเข้าใจ​จะทำให้เราใกล้กัน
กลับกลายเปลี่ยน​เป็นพลัง

หากเคียงชิดใกล้ ​แต่เธอ​ต้องทิ้งทุกอย่าง​เพื่อฉัน
ประโยชน์​ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง
หากเดินแนบกาย มีพลั้ง​ต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รัก​เป็นสายลมผ่าน​ระหว่างเรา

หากเคียงชิดใกล้ ​แต่เธอ​ต้องทิ้งทุกอย่าง​เพื่อฉัน
ประโยชน์​ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง
หากเดินแนบกาย มีพลั้ง​ต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รัก​เป็นสายลมผ่าน​ระหว่างเรา
แบ่ง​ที่ว่างตรงกลางไว้คอย ​เพื่อให้เรา​ได้ถึงดั่งฝัน ร่วมกัน

ในตอนนี้ ณ.เวลาปัจจุบัน ดีใจ​ที่มีเธอมาคอยดูแล
​แต่วันใด​ที่เรา​ต้องมาถึงทางแยกของชีวิต ​ต้องเลือก
ก็ขอแค่ว่าให้เราพยายามให้ต้นไม้แห่งมิตรภาพของเราบอบช้ำน้อย​ที่สุด
ขอให้​ความรู้สึกดีๆ​ต่อกันยังคงอยู่​
ยัง​สามารถ​ที่​จะพบปะทักทายกัน​ได้บ้างตามโอกาส
​และคำขอสุดท้ายก็​คือ
ขอให้ อย่าเจ็บปวดมากนัก​กับการตัดสินใจของเราเอง

 

F a c t   C a r d
Article ID A-282 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง การเดินทางของคนสองคน
ผู้แต่ง คนไต่ดาว
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๓ ตุลาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๔๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-865 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 03 ต.ค. 2546, 10.45 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น