นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๒ พฤษภาคม ๒๕๕๑
ความรักครั้งสุดท้าย#31
Anantra
...ฉันช่างอาภัพ ไม่เคยมี​​ความสุขสมหวังในชีวิตรัก ถึง​​แม้ว่าฉัน​​จะพยายามทำมันให้ดี่​​ที่สุด ​​แต่ผลสุดท้ายก็​​จะ​​ต้องลงเอยด้วย​​ความเศร้าเสียใจเสมอ...
ฉันกอดพี่หนึ่ง​อยู่​อย่างนั้น​ ไม่ยอม​ไปไหน ไม่ยอมทานอะไร​ ไม่​แม้กระทั่ง​จะพูดจา​กับ​ใคร เหมือนอยู่​ใน​ความฝัน อยากตื่นมาอีกครั้งแล้ว​พบว่าฉันอยู่​ในอ้อมกอดของ​เขาเหมือนเคย อยาก​ได้ยินคำทักทายจาก​เขาเหมือนทุกวัน ไม่อยาก​จะเชื่อเลย​ว่าชีวิต​แต่งงานของฉัน​กับพี่หนึ่ง​​จะสั้นถึงเพียงนี้


คุณพ่อ ​และคุณแม่ของพี่หนึ่ง​มาถึงแล้ว​ คุณพ่อกอดพี่หนึ่ง​ร้องไห้โฮ ​และพร่ำพูดอะไร​ต่าง ๆ​ออกมามากมาย​ จนฉันเองพลอยร้องตาม​ไปด้วย ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าคุณพ่อรักพี่หนึ่ง​มาก ​ที่ผ่านมาฉันเห็นท่านมัก​จะวางท่า ​และออกคำสั่ง​กับพี่หนึ่ง​อยู่​เสมอ พี่หนึ่ง​เองก็น้อยใจคิดว่าคุณพ่อไม่รักอยู่​บ่อยครั้ง ถึงตอนนี้พี่หนึ่ง​​จะรับรู้ไหมว่า​ความจริงแล้ว​คุณพ่อนั้น​รักพี่หนึ่ง​มากกว่าอะไร​​ทั้งหมด

ผิด​กับคุณแม่​ที่เข้มแข็ง ท่านไม่ร้องไห้ฟูมฟายเลย​สักนิด ท่านเดินมากอดฉันอย่างอ่อนโยน พลางปลอบใจฉันให้เข้มแข็ง ท่านบอกให้ฉันนึกถึงลูกในท้องให้มาก ๆ​ ท่านดีใจ​ที่ฉัน​จะมีทายาทน้อย ๆ​ ให้​กับท่าน ฉันรู้ดีว่าลึก ๆ​ ในใจของท่านคง​จะปวดร้าวมากกว่า​ใคร คุณแม่ท่านเฝ้าทะนุถนอมเลี้ยงดูพี่หนึ่ง​มาด้วย​ความรักอย่าง​ที่สุด พี่หนึ่ง​ถึง​ได้มี​ความรักมากมาย​ให้​กับฉัน ​และ คนใกล้ชิด ​ได้อย่างทั่วถึง


​และแล้ว​พี่หนึ่ง​ก็จาก​ไปอย่างสงบในคืนนั้น​ เหมือนว่าการรอคอยของ​เขา​ได้สิ้นสุดลง คน​ที่​เขารัก​และรอคอย​ทั้งหมด​ได้มาอยู่​กัน​พร้อมหน้าแล้ว​

เรากลับประเทศไทย​พร้อมกัน​ทั้งหมด รวม​ทั้งพี่หนึ่ง​ด้วย





งานฌาปนกิจพี่หนึ่ง​ผ่าน​ไปด้วย​ความโศกเศร้า แขกเหรื่อมากันมากมาย​ คุณแม่ของฉันท่านไม่อยากให้ฉันมาร่วมงาน ​เพราะฉัน​กำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ​ คนโบราณ​เขาถือ ​แต่ฉันดึงดัน​จะมาให้​ได้ งานของพี่หนึ่ง​ก็เหมือนงานของฉัน ฉันอยาก​จะอยู่​​กับ​เขาจนวินาทีสุดท้าย

ฉันยืนนิ่งมองควันจากปล่องไฟลอยขึ้น​​ไปบนฟ้า ฉันยืนนิ่งอยู่​อย่างนั้น​ มองจนกว่าควัน​จะจางหาย​ไป จนกว่าฉัน​จะมองไม่เห็นมัน ปกติ​ถ้า​เป็นเวลาแบบนี้พี่หนึ่ง​​จะ​ต้องมายืนอยู่​ข้าง ๆ​ ฉัน โอบไหล่ฉันไว้ ปลอบโยนให้ฉันคลาย​ความเศร้า ​แต่ไม่มีอีกแล้ว​ พี่หนึ่ง​ไม่​ได้อยู่​ตรงนี้อีกแล้ว​ มี​แต่ฉันคนเดียว เพียงลำพัง


ฉันกลับ​ไปอยู่​บ้าน​ที่​เป็นเรือนหอของเราสองคน บ้าน​ที่พี่หนึ่ง​ซื้อไว้ให้​กับฉัน ​แม้ว่าคุณพ่อคุณแม่ของฉัน​จะพยายามเกลี้ยกล่อมให้ฉันกลับ​ไปอยู่​บ้านของท่านเหมือนเดิม ​แต่ฉันก็ยังยืนยัน ฉัน​จะไม่ยอมปล่อยให้เรือนหอของฉัน​กับพี่หนึ่ง​​เป็นเรือนร้าง ฉัน​จะดูแลบ้านหลังนี้ให้ดี​ที่สุด ให้สม​กับ​ที่พี่หนึ่ง​ตั้งใจสร้างมันขึ้น​มา​เพื่อสองเรา

คุณแม่ของฉันมาค้าง​กับฉันเกือบทุกวัน ท่านไม่อยากให้ฉันอยู่​เพียงลำพัง ​แม้ว่าฉัน​จะยืนยันว่าฉันอยู่​​ได้ ฉันสบายดี ​แต่ก็ดูเหมือนท่าน​จะไม่วางใจ ท่าน​เป็นห่วงฉัน คอยจัดเตรียมข้าวปลาอาหารให้ฉันทานอยูเสมอ นี่แหล่ะ​คือ​ความรักบริสุทธิ์ของแม่​ที่มีต่อลูก ฉันรู้สึกซาบ​ซึ่ง ​และ เคารพรัก​พระคุณของแม่จริง ๆ​





ฉันช่างอาภัพ ไม่เคยมี​ความสุขสมหวังในชีวิตรัก ถึง​แม้ว่าฉัน​จะพยายามทำมันให้ดี่​ที่สุด ​แต่ผลสุดท้ายก็​จะ​ต้องลงเอยด้วย​ความเศร้าเสียใจเสมอ ฉันยังจำ​ได้ดีมีหมอดูคนหนึ่ง​เคยทักฉันไว้นานมาแล้ว​ วันนั้น​ฉัน​ไปเดินเล่น​กับจอย ​พอดีเห็นร้านรับดูดวงชะตาราศี ฉัน​กับจอยก็เลย​ลองเข้า​ไปดูเล่น ๆ​ ไม่​ได้คิดอะไร​

หมอดูบอก​กับฉันว่า ฉันไม่ควรรัก​ใคร ​เพราะ​ถ้ารักแล้ว​​จะไม่สมหวังในรัก ​และก็ทำนายทายทักอะไร​ต่าง ๆ​ มากมาย​ ​ถ้าลองกลับมาทบทวนดูแล้ว​​ส่วนใหญ่​จะตรงเกือบทุกเรื่อง​​ที่จำ​ได้ ​ที่จำไม่​ได้ก็มีมาก​เพราะตอนนั้น​ฉันไม่​ได้สนใจอะไร​มากมาย​ ฉันรู้สึกอยากกลับ​ไปดู​กับแกอีกครั้งทันที


ถึงตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว​ว่า ทำไมผู้หญิงเวลาอกหัก หรือไม่สมหวังใน​ความรักถึงมัก​จะชอบพึ่งหมอดู​เพื่อ​เป็น​ที่พึ่งทางใจ เรื่อง​แบบนี้ไม่เสียหายอะไร​ ​แต่ก็​เป็นเหมือนดาบสองคม ​ถ้าเจอหมอดู​ที่ดีมีจรรยาบรรณก็ดี​ไป​เพราะ​เขา​จะเตื่อนสติ ​และบอกแนวทางแก้ปัญหา​ที่ดี ​แต่​ถ้าเจอหมอดู​ที่ไม่ดีก็อาจ​จะเสีย​ทั้งเงิน สีย​ทั้งเวลา แถมบางครั้งอาจ​จะเสียตัวกัน​ไป​ได้ง่าย ๆ​ ​ถ้าเชื่อถืองมงายอย่างขาดสติ


ฉันโทรหาจอยในตอนเช้า​วันเสาร์ ​เพื่อชวนเธอ​ไป​เป็น​เพื่อน จอย​จะอยู่​ข้าง ๆ​ ฉันเสมอเวลา​ที่ฉัน​ต้องการ​ใครสักคน เธอยังคง​เป็น​เพื่อน​ที่ดี​ที่สุดของฉัน ถึง​แม้ว่าเธอ​จะไม่​ได้มีคำปลอบใจมากมาย​ ​แต่ฉันก็อุ่นใจทุกครั้ง​ที่มีเธอ


"จอย นี่อรเองนะ" ฉันทักทาย


"อรเหรอ? ดีใจจัง ​เป็นยังไงมั่งพื่อนรัก" จอยถามน้ำเสียงห่วงใย


"ดีขึ้น​มากแล้ว​ ว่า​จะชวน​ไปข้างนอกด้วยกันสักหน่อย​ ว่างหรือเปล่าจ๊ะ​" ฉันถาม


"ว่างสิ เบื่อ​จะแย่แล้ว​ ​จะชวน​ไปไหนก็​ไป​ทั้งนั้น​" จอยพูด


"จอยเธอยังจำหมอดูคนนั้น​​ได้ไหม วันนั้น​​ที่เรา​ไปเดินเล่น แล้ว​เราแวะเข้า​ไปดูกันเล่น ๆ​ ฆ่าเวลาน่ะ"


"จำ​ได้สิ ป้าหมอดูคนนั้น​ ทำไมเหรอ อย่าบอกนะว่า​จะ​ไปดู ไม่เคยเห็นอร​จะเชื่ออะไร​แบบนี้เลย​นี่นา"


"ก็ลองมานั่งทบทวนดูแล้ว​ป้าแกก็ดูแม่นอยู่​เหมือนกัน"



"ใช่ จำ​ได้ว่าป้าแกบอก​กับฉันว่า ฉัน​จะ​ต้อง​แต่งงานสองครั้งแล้ว​เนื้อคู่จริง ๆ​ ​จะ​เป็นชาวต่างชาติ ต่างภาษา"


"เหรอแล้ว​​เป็นไง เจอหรือยังชาวต่างชาติคนนั้น​"


"ยังหรอก ​จะมีก็​แต่อีตาโทโมโน เจ้านายใหม่ เพิ่งย้ายมาจากญี่ปุ่น​ได้ไม่กี่เดือน ชอบกวนประสาทฉัน​เป็นประจำ ปวดหัว​จะแย่ ไม่ไหวเลย​จริง ๆ​"


" หรือว่า​จะ​เป็นคนนี้ " ฉันเย้า


"บ้า...​ทำพูด​ไปนะอร แล้ว​​จะ​ไปหรือเปล่า ก็ดีเหมือนกัน​จะ​ได้มีอะไร​ทำ แก้เซ็ง"


"​ไปสิจ๊ะ​ เจอกัน​ที่เดิมนะ 10 โมงเช้า​" ฉันบอกจอย



เราสองคน​ไปหาป้าคนนั้น​​ที่เดิม ​แต่ไม่เจอ เราเดินหากันยกใหญ่ ​แต่ก็ไม่มี จอยจำ​ได้ว่ามันเคยอยู่​ตรงนี้ ​แต่ตอนนี้มันกลาย​เป็นร้านขายเสื้อผ้า​ไปแล้ว​ จอยเดินเข้า​ไปถามเจ้าของร้าน ​ได้ใจ​ความว่า​เขา​เป็นคนมาเช่าต่อจากป้าแก พูดจบ​เขาก็ยื่นเบอร์โทรศัพท์​ที่บ้านของป้าแกไว้ ​เขายังบอกอีกว่า บ้านป้าแกเดิน​ไปไม่ไกลจาก​ที่นี่ ​แต่​ถ้า​จะ​ไปหาก็ให้โทร​ไปก่อน ​เพราะไม่รู้ว่าแก​จะว่างหรือเปล่า ​เพราะแกค่อนข้าง​เป็น​ที่รู้จักแล้ว​ ไม่ใช่หมอดูโนเนมเหมือน​แต่ก่อน


ฉัน​กับจอยรีบโทร​ไปทันที โชคดี​ที่วันนี้ป้าแกเพิ่ง​จะกลับเข้ามา ​พอดี​กับ​ที่ฉันโทรเข้า​ไป​พอดี แกเลย​ยังไม่มีนัด​กับ​ใคร



"สวัสดีค่ะ​คุณป้า จำเรา​ได้ไหมคะ​ ​ที่เคยมาดูดวง​กับคุณป้า​เมื่อ 2-3 ปีก่อน" จอยเอ่ยถามทักทาย



ป้าแกยิ้ม ไม่​ได้พูดอะไร​ ​แต่เชิญพวกเราเข้า​ไปนั่งข้างใน จอยไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบเขียนชื่อ​พร้อมวันเดือนปีเกิดให้คุณป้าแกทันที


"ป้าคะ​ ช่วยดูให้หน่อย​นะคะ​ว่า ​จะมีอะไร​ดี ๆ​ เกิดขึ้น​​กับ​เขาบ้างไหม"


คุณป้าแกเปิดสมุดเก่า ๆ​ เล่มนึง มีดวงเก่า ๆ​ ​ที่ทำนาย​ไปแล้ว​เต็ม​ไปหมด แกถามชื่อ นามสกุล แล้ว​แกก็ไล่หาจนเจอดวงของจอย


"โห นี่คุณป้ายังเก็บไว้อยู่​หรือคะ​เนี่ย" จอยถาม


"จ้ะ​ ป้าเก็บไว้​ทั้งหมดแหล่ะ ไว้​เป็นสถิติ การดูดวงก็​คือสถิติอย่างหนึ่ง​นะ" ป้าแกบอก


แล้ว​ป้าแกก็เริ่มดูดวงของจอย ​และป้าแกยังยืนยันเหมือนเดิมว่าจอย​จะ​ต้อง​ได้​แต่งงานอีกครั้ง​กับคนต่างชาติต่างภาษา ไม่เกิน 5 ปีนี้แน่นอน จอยถึง​กับหน้าแดง ​และรีบเฉไฉถามเรื่อง​อื่น ๆ​ ทันที รวม ๆ​ แล้ว​ดวงของจอยช่วงนี้​กำลังดี ​ทั้งเรื่อง​งาน ​และเรื่อง​ของ​ความรัก


จอยดีใจยกใหญ่ ฉันก็ดีใจ​ไป​กับเธอด้วย ​เพื่อนรักมี​ความสุขฉันก็มี​ความสุข​ไปด้วย


ถึงตาของฉันแล้ว​ ป้าแกแค่เปิดสมุด​ไปไม่กี่หน้าก็เจอ ​เพราะคราว​ที่แล้ว​เราสองคนมาดูด้วยกัน ดวงก็เลย​อยู่​หน้าใกล้ ๆ​ กัน

ป้าแกบอกว่า เนื้อคู่ของฉัน​จะ​ต้อง​เป็นคนมีตำหนิ นั่นหมายถึง ​จะ​ต้อง​เป็นพ่อหม้าย หรือไม่ก็​จะ​ต้องผ่านการมีครอบครัวมาก่อน ​ความรักค่อนข้างมีอุปสรรค ไม่ควรจัดงาน​แต่งงานหรูหรา ใหญ่โต แค่ผูกข้อไม้ข้อมือให้ญาติผู้ใหญ่ของ​ทั้งสองฝ่ายรับรู้แค่นั้น​ก็พอ ไม่เช่นนั้น​​จะอยู่​ด้วยกัน​ได้ไม่นาน ​จะมีเหตุทำให้ไม่​สามารถ​ที่​จะครองคู่กัน​ไป​ได้


ฉันเริ่มน้ำตาคลอ ไม่ใช่ว่าฉัน​จะเชื่ออะไร​มากมาย​​กับคำทำนาย ​แต่ฉันรู้สึกว่า​มันแทงใจ มันช่างเหมือน​กับชีวิตของฉันเหลือเกิน เหมือนจนทำให้ฉันรู้สึกน้อยใจในโชคชะตาว่าทำไมถึง​ได้ลิขิตชีวิตรักของฉันให้​เป็นแบบนี้


"หนูอร​จะ​ต้องอกหักถึง 4 ครั้งนะ แล้ว​ทุกอย่าง​จะดีขึ้น​" ป้าแกบอกฉัน



"โหป้า อะไร​กันคะ​ 4 ครั้งเลย​เหรอ แค่นี้​เพื่อนของหนูก็แย่แล้ว​นะ ขืนมีอีกมีหวังแย่กัน​พอดี" จอยโวยขึ้น​มา



"แล้ว​ครั้งนี้​เป็นครั้ง​ที่เท่าไหร่แล้ว​ล่ะ" คุณป้าถาม



"ครั้ง​ที่ 4 แล้ว​ค่ะ​" ฉันตอบแก



"นั่นสิ ​ความรักของหนู​กำลัง​จะสมหวังแล้ว​นะ ​เขาคนนั้น​คน​ที่​เป็นเนื้อคู่​ที่แท้จริงของหนู ​เขา​กำลังรอหนูอยู่​ ​และป้าคิดว่าหนูเคยรู้จัก​เขาคนนั้น​มาแล้ว​" ป้าแกบอก



ถึงตอนนี้ฉันถึง​กับเงียบ​ไป ไม่ใช่ว่าฉัน​จะเชื่อทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่คุณป้าท่านบอก ​แต่คน​ที่ฉัน​กำลังนึกถึงอยู่​ตอนนี้ก็​คือ​เขา ​แต่มัน​จะ​เป็น​ไป​ได้อย่างไร ​เพราะฉันไม่​ได้ยินข่าวคราวของ​เขาเลย​ ​จะให้ถาม​ใครฉันก็คงไม่กล้า อีกอย่างฉัน​กำลัง​จะมีลูก​กับพี่หนึ่ง​ มันคง​จะไม่ควรอย่างมาก​ที่​จะคิดถึงผู้ชายคนอื่นนอกจากสามีของตัวฉันเอง ถึง​แม้ว่า​เขา​จะจากฉัน​ไปแล้ว​ก็ตาม


จอยถามคุณป้าว่า ทำไมถึงดูดวง​ได้แม่นยำ แกตอบว่ามันคง​จะ​เป็นพรสวรรค์ของแก ​และแกเองก็มีใจรักในศาสตร์แห่งการทำนายนี้ แกดูดวงมาเกือบ 30 ปี แกมีประสบการณ์ ​แต่แกก็บอกว่าไม่ใช่ทุกเรื่อง​​ที่แก​จะทำนายถูก ​เพราะมันมีตัวแปรอื่น ๆ​ อีกหลายอย่าง​ที่มัน​สามารถ​จะทำให้ดวงชะตาของคนเราเปลี่ยนแปลง​ได้ นั่นก็​คือ​ความประพฤติของตัวเราเอง ​ถ้าเราประพฤติดี ​ความดีก็​จะเสริมดวงชะตาของเราให้ดี จาก​ที่​จะ​ต้องหนักหนาสาหัส ก็อาจ​จะกลาย​เป็นแค่เรื่อง​เล็ก ๆ​ ​แต่​ถ้าเราประพฤติไม่ดีต่อให้ดวงดีแค่ไหนก็คงป่วยการ ​แต่ในเรื่อง​ของ​ความรัก​เป็นเรื่อง​​ที่ตัดสิน​ได้ยาก การ​ที่คนสองคน​จะ​ได้มา​ใช้ชีวิตอยู่​ด้วยกัน รักกัน มัน​เป็นผลมาจาก​ความผูกพันธ์กันมา​แต่ชาติปางก่อน การ​ที่เรา​จะ​ได้​ใช้ชีวิตคู่ร่วม​กับ​ใคร หรือไม่นั้น​ ​จะ​ต้องมีเรื่อง​ของพรหมลิขิตเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย​ส่วนหนึ่ง​ ​เป็นเรื่อง​​ที่อยู่​นอกเหนือการควบคุม ​เพราะไม่มี​ใคร​สามารถบังคับใจ​ใคร​ได้

ฉันเห็นด้วย​กับป้าแกในเรื่อง​​ที่ว่า ​ความรักไม่​สามารถบังคับใจกัน​ได้ ต่อให้ดีเลิศสักแค่ไหน ​ถ้าเราไม่รัก ทำอย่างไรก็ไม่รัก บางคนไม่ว่า​จะทำร้ายเราสักแค่ไหน ​แต่ในใจเรากลับนึกถึง​เขาไม่เคยลืมเลือน

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2812 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#31
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ พฤษภาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๗๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-14050 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 12 พ.ค. 2551, 16.33 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Anantra [C-14051 ], [203.146.41.120]
เมื่อวันที่ : 12 พ.ค. 2551, 16.44 น.

ถึงท่าน​ที่ติดตาม...​

​ต้องขอโทษอย่างมากมาย​​ที่หาย​ไปนานมาก อาจ​จะนานจนลืมกัน​ไปแล้ว​ก็​ได้
ผู้เขียนติดภาระกิจมากมาย​ ไม่ว่า​จะ​เป็นเรื่อง​งาน ​และเรื่อง​ชีวิต​ส่วนตัว เลย​ทำให้ไม่​สามารถมาเขียนเรื่อง​ราว​ได้ ​แต่ผู้เขียนสัญญาว่า​จะเขียนให้จบแน่ ๆ​ ค่ะ​

โชคดีมีชัยทุกคนนะคะ​
Anantra

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ต้นข้าว [C-14056 ], [125.25.23.254]
เมื่อวันที่ : 13 พ.ค. 2551, 09.38 น.

รออ่านมาตั้งนาน นึกว่า​จะไม่กลับมาเขียนต่อซะแล้ว​
ขอบคุณมากนะคะ​​ที่กลับมาเขียนต่อให้จบ
ติดตามอ่านอยู่​นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ตัวเล็ก [C-14109 ], [164.115.7.10]
เมื่อวันที่ : 26 พ.ค. 2551, 09.12 น.

ยังมีต่ออีกรึป่าวค่ะ​ หรือว่าจบแล้ว​ รบกวนบอกหน่อย​นะคะ​ขอบคุณค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Anantra [C-14127 ], [203.146.41.120]
เมื่อวันที่ : 29 พ.ค. 2551, 12.19 น.

มีต่อค่ะ​คุณเล็ก ยังไม่จบ...​

อย่าเพิ่งเบื่อกันน๊า...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ต้นข้าว [C-14148 ], [125.25.29.35]
เมื่อวันที่ : 05 มิ.ย. 2551, 11.15 น.

ยังมีต่ออีก ดีจัง ​แต่​เอามาลงเร็วๆ​ๆ​นะคะ​ รออ่านออยู่​ค่ะ​
สู้ๆ​ๆ​ นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : ตัวเล็ก [C-14419 ], [164.115.7.10]
เมื่อวันที่ : 29 ก.ค. 2551, 10.23 น.

ยังไม่มีมาลงต่อเหรอค่ะ​ รอติดตามค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น