นิตยสารรายสะดวก  Articles  ๐๑ ตุลาคม ๒๕๔๖
โลกยังสวยเสมอ...
เด็กใหม่ในเมือง
...บทคารวะแด่รายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง​​...
ไดอารี่ออนไลน์มันไม่เหมือนไดอารี่ปกติเลย​นะครับ​
มันไม่เหมือนตรง​ที่ว่า มัน​เป็นไดอารี่​ที่เราเขียนในคนอื่นอ่าน ดังนั้น​มันจึง​เป็นข้อจำกัดทำให้เราไม่​สามารถเล่าเรื่อง​​ทั้งหมดในชีวิตของเรา​ได้ ​เพราะบางเรื่อง​มันก็ไม่รู้ว่า​จะเล่าให้คนอื่นฟังทำไม

​และบางเรื่อง​...​เราก็ไม่อยากเล่าให้​ใครฟัง

อย่างเช่นชีวิตผมในช่วงเดือน-สองเดือน​ที่ผ่านมา มีเรื่อง​มากมาย​​ที่เกิดขึ้น​​กับตัวผม ​ซึ่งทำให้ผมผิดหวัง​กับผู้ใหญ่แย่ๆ​ สังคมห่วยๆ​ ​ซึ่งพาลให้เรานึกรังเกียจโลกใบนี้​ไปเลย​

นั่น​คือเรื่อง​หนึ่ง​​ที่ผมไม่มีกะจิตกะใจ​จะเล่าให้​ใครฟัง ​แม้​แต่คน​ที่เรารัก​และไว้ใจมากๆ​ ก็ตาม

​เอาว่ามันทำให้ผมหมด​ความศรัทธา​กับ​ความดีบนโลกใบนี้ก็แล้ว​กัน

​แต่ในวันนี้ มีเรื่อง​นึง​ที่ทำให้ผมยังเชื่อว่า...​โลกใบนี้ยังงดงามอยู่​ครับ​
ไอ้เรื่อง​​ที่ว่าก็​คือรายการ "คนค้นฅน" ประจำอาทิตย์นี้ครับ​

ถึงตรงนี้ ผมคง​ต้องขออนุญาตผผู้อ่านไดอารี่ของผม​ที่อาจ​จะ​ได้ดูรายการนี้แล้ว​เล่าเรื่อง​นี้ซ้ำนะครับ​

รายการของวันนี้​เป็นการเล่าเรื่อง​ของพี่น้องคู่หนึ่ง​ ​ซึ่ง​ทั้งคู่ยังเรียนชั้นประถมอยู่​ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง​ในสุพรรณบุรี
​ทั้งคู่มีแม่​ที่ป่วยหนัก ​และพ่อ​ที่เมาเหล้าตลอด​ทั้งวัน จนทำให้​ทั้งคู่จำ​เป็น​ต้องตื่นตั้งแต่ตี่สี่ ​เพื่ออกมาทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยการขายน้ำเต้าหู้​กับปาท่องโก๋ ก่อน​ที่​จะ​ไปโรงเรียน
​เมื่อโรงเรียนเลิก ​ทั้งคู่ก็​ต้องรีบกลับบ้าน ​เพื่อทำการบ้าน ​และเตรียมอุปกรณ์สำหรับการขายน้ำเต้าหู้ในวันต่อ​ไป

​ถ้าเทียบ​กับอายุสิบขวบต้นๆ​ ของ​ทั้งคู่แล้ว​ก็นับว่า​เป็นงาน​ที่หนักหนาสาหัสเชียวแหละ​

ชีวิตของ​ทั้งคู่ดำเนิน​ไปเรื่อยๆ​ ​และอาการของแม่ก็ทรุดหนักลงเช่นกัน
จนสุดท้าย...​แม่ของ​เขา​ทั้งคู่ก็เสียชีวิตลง

ฟังดูแล้ว​ เรื่อง​นี้ก็​เป็นเรื่อง​น่าเศร้า จนหลายๆ​ คนคงอาจ​จะกลั้นน้ำตาไม่อยู่​ ​ซึ่งมันก็น่าเศร้าจริงๆ​ นะแหละ​
​แต่...​เรื่อง​​ที่เคยมีบางคนพูด​เอาไว้ว่า "​ระหว่างน้ำตานั้น​มีรอยยิ้ม" ก็คงมีเรื่อง​นี้​เป็นตัวอย่าง​ที่ดีครับ​
​เพราะพี่น้องคู่นี้ยังมีร่มไม้เล็กๆ​ ​ที่ให้ร่มเงาพวก​เขาบ้าง

ร่มไม้​ที่ว่าก็​คือครู​ที่โรงเรียนของเด็ก​ทั้งสอง ​ที่คอยดูแลช่วยเหลือต่างๆ​ นาๆ​ ​เพื่อนบ้านใจอารี​ที่หยิบยื่นน้ำใจ​และ​ความช่วยเหลือไว้ไม่ให้ขาด น้ำใจจากคนมากมาย​​ที่ระดมสู่เด็ก​ทั้งสอง

ผมอดยิ้ม​พร้อมๆ​ ​กับน้ำตาคลอไม่​ได้

ผมคง​ต้อง​ใช้ไดอารี่ของวันนี้​เพื่อโค้งคำนับแก่ผู้ผลิตรายการนี้ น้อง​ทั้งสองคน ครูของพวก​เขา ​เพื่อนบ้านของพวก​เขา ​ที่ทำให้ผม​ได้รู้ว่า...​
...​โลกใบนี้ ยังคงงดงามอยู่​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-281 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง โลกยังสวยเสมอ...
ผู้แต่ง เด็กใหม่ในเมือง
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ ตุลาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ภาพยนตร์ เพลง บันเทิง
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๔๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-862 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 01 ต.ค. 2546, 18.33 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : คนบนดิน [C-863 ], [202.28.38.31]
เมื่อวันที่ : 02 ต.ค. 2546, 05.40 น.

จากสื่อ​และบท​ความนี้มันสะท้อนชีวิต​และ​ความ​เป็นคนในแง้มุม​ที่แตกต่างกัน คนเราหากไม่พบสิ่ง​ที่ตำ่กว่าก็คงไม่รู้ว่าเรามีค่าเพียงใด เราดีเพียงใด แล้ว​เรา​จะท้อ​ไปทำไม ​กับเรื่อง​ของเด็ก​ทั้งสองคนนี้ก็​เป็นเรื่อง​​ที่น่าเศร้า ​แต่​เขาก็​สามารถ​ที่​จะอยู่​ในโลกนี้​ได้​โดยไม่ทำในสิ่งผิด นับ​เป็นเรื่อง​​ที่น่านับถือ ​และยกย่อง แล้ว​​กับเราละ...​มนุษย์ผู้มี​พร้อม..? ​กับอุปสรรค์​และข้อผิดพลาดเล็กๆ​อันเกิดจาก​ความไร้เดียงสา เรา​จะปล่อยให้มันทำลายเรา​ทั้งชีวิตหรือ...​ จง​ใช้ประสบการณ์​และกาลเวลา​ที่ผ่านมาบอกตัวเองว่าเรา​ได้ทำในสิ่งนี้แล้ว​หรือยัง...​.

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น