นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๑ เมษายน ๒๕๕๑
บันทึกความทรงจำของ น้องกวาง กับ พี่เดียร์
ฟ้าสีสวย
...เวลาคุณขาด​​ที่พึ่ง คุณ​​จะ​​ไปพึ่ง​​ใคร ​​ความทรงจำวัยเด็กยันโตของคนคนหนึ่ง​​​​ที่​​ต้องมาเผชิญ​​กับพี่สาว​​ที่ไม่รักเธอเลย​​ ​​แต่เธอก็ยอมให้อภัยพี่สาวเธอ ​​เพราะ เธอรักพี่สาวเธอ...
บันทึก​ความทรงจำของ น้องกวาง​กับพี่เดียร์

​ความทรงจำของฉัน​กับพี่สาว
ฉันมีพี่สาวคนหนึ่ง​ชื่อเดียร์ ​ส่วนตัวฉันชื่อกวาง ตลอดเวลา​ที่ผ่านมา พี่สาวรังแกฉันตลอด
วันหนึ่ง​ขณะนั่งรถ พี่เดียร์เห็นรุ่นน้องก็เรียก
"น้องพริม" ฉันน้อยใจขึ้น​มาทันที ​เพราะตลอดเวลา​ที่ผ่านมา พี่เดียร์ไม่เคยเรียกฉันว่าน้องเลย​ อยาก​จะรู้ว่าพี่เดียร์​จะเขียนคำว่า "รักน้อง" ​และ "ไม่อิจฉาน้อง"​เป็นมั้ย
คำพูด​ที่ออกจากปากพี่เดียร์ล้วน​จะ​เป็นคำพูด​ที่ไม่จริง
เช่นวันนั้น​พ่อบอกว่า "พื้นสกปรกจริง ๆ​ มากวาดบ้านหน่อย​เดียร์"
พี่เดียร์
"​ได้ค่ะ​พ่อ​แต่ขอ​ไปเก็บของเเป็ปนึงนะคะ​"
แล้ว​ก็หาย​ไปเลย​จนพ่อรอไม่​ได้ จึงให้ฉันทำแทน ฉันก็ยอมทำ
พอขึ้น​ห้องเห็นพี่นั่งดูทีวีอย่างสบายอารมณ์จึงเข้า​ไปว่า
"พี่คะ​ ทำไมพี่​ต้องโกหกพ่อด้วยล่ะคะ​ ​ถ้าไม่ทำก็บอกมา ดี ๆ​ ก็​ได้"
​แต่ฉันก็โดนพี่สาวตบหน้าแล้ว​พี่สาวบอกว่า
"ฉัน​เป็นพี่ ฉันไม่ทำแกก็ทำ​ไป อย่ามาหาเรื่อง​"
พี่สาวรีบเดินออก​ไป ฉัน​เอาเรื่อง​นี้​ไปบอกพ่อ พ่อโกรธตีพี่สาวด้วยไม้เรียว จนขาแดง
พี่ร้องไห้เรียกฉันให้ตามมาแล้ว​ตบตีฉันอย่างหนัก จนตัวแดง แล้ว​ขู่ว่า
"​ถ้าแกบอกเรื่อง​นี้​กับพ่อแม่อีก ฉันนี่แหละ​ ​จะตีแกด้วยไม้เรียวนี้คืน"
ฉันเริ่มร้องไห้กลัวออกมา พี่เดียร์เดินหนี​ไป
เช้า​วัน​ต่อมาพี่เดียร์ออก​ไปโรงเรียน​แต่เช้า​จนผิดสังเกต
จึงรีบ​ไปโรงเรียน​เพื่อดูว่าพี่​ไปทำไมตอนเช้า​
​ไปถึงโรงเรียนพึ่ง 7 โมง​ไปทำอะไร​ นัด​เพื่อนไว้ดูหนังสือนิตยสารดารา
ฉันมองถึงหายใจเฮือก
ตอนกลับบ้าน
ยืนรอพี่สาว 30 นาทีแล้ว​ ​เมื่อไหร่​จะมารับ พี่สาว​ไปไหน มองเห็นพ่อ ถามพ่อทำไมมา​ได้
พ่อตวาด พ่อตี บอกว่าพี่เดียร์ตามกลับบ้านแล้ว​ ​แต่ไม่ยอม ยื้อ​จะอยู่​โรงเรียน
ฉันตกใจมากบอกพ่อ พ่อไม่ฟัง​เพราะมี​เพื่อนพี่เดียร์ยืนยัน ​ทั้ง​ที่พี่เดียร์​เป็นคนบอกให้​เพื่อนช่วย ​เพื่อล้างแค้นฉัน พี่ฉัน​เป็นคนชอบล้างแค้น แค่​เพื่อนหยิบดินสอผิดก็​เอาดินสอ​ไปขูดขีดโต๊ะจน​เพื่อนโดนครูว่า
ฉันกลับมาบ้าน​โดยสภาพน่วม​ที่โดนพ่อตี พี่สาวยิ้มสะใจ ​แต่แม่ไม่เชื่อว่าฉัน​เป็นคนแบบนี้จึงเข้า​ไปถามตรง ๆ​ ว่า
"กวางลูกไม่​ได้​เป็นอย่าง​ที่พี่เดียร์พูดใช่มั้ยลูก"
ฉันตอบแม่
"ค่ะ​ หนูยืนรอพี่เดียร์​กับ​เพื่อน​แต่พี่เดียร์ก็ไม่มารับซะที ให้ก้อย​เพื่อนหนู​เป็นพยาน​ได้ค่ะ​หนูเคยโกหกแม่ซะ​ที่ไหนล่ะคะ​"
แม่ยิ้ม
"จ้ะ​ แม่เชื่อจ้ะ​"
ฉันยิ้ม ดีใจ กอดแม่ ​ที่แม่เข้าใจ
แม่​ไปบอกพ่อ พ่อเลย​เชื่อใจว่าลูกคงไม่ทำอย่าง​ที่คิด แม่โทร​ไปหาก้อย ก้อยบอก
"ค่ะ​ จริงค่ะ​ ไม่โกหกค่ะ​ กวางอยู่​​กับหนูตลอดเลย​ค่ะ​"
พ่อโกรธมา ตีพี่ด้วยไม้เรียว
พี่โกรธ ด่าฉัน ว่าฉัน ตีฉัน ตบฉัน ​แต่ฉันก็ไม่กล้า​ไปบอกพ่อ​และแม่ ​แต่สมควร​ที่พี่​จะโดนตี​เพราะพี่ทำ​กับฉันก่อน
เช้า​อีกวันพี่สาว​ไปถึงโรงเรียน 8 โมง สายแล้ว​ ฉัน​ไปทัน ​เพราะตื่นเช้า​
ตอนพัก
พี่ก็พาลหาเรื่อง​ ว่าไม่ยอม​ไปด้วยกัน ไม่ยอมปลุก ​ทั้ง​ที่ฉันก็ปลุกแล้ว​
ฉัน​ไประบาย​กับ​เพื่อนว่า
"ทำไมพี่ฉัน​เป็นคนแบบนี้ ร้าย โหด อิจฉา"
​เพื่อนบอก
"พี่สาวก็งี้เเหละ เธอ 9 พี่ 17 ห่างกันตั้งหลายปี ไม่เหมือนฉัน​ถ้าพี่​กับน้องห่างกันไม่กี่ปีก็น่า​จะรักกันมากกว่า ​แต่ก็อยู่​​ที่ใจคนด้วยนะ พี่สาวเธออายุ 17 แล้ว​ ไม้แก่ดัดยากกว่าไม้อ่อนอย่างเธอ ยอม ๆ​ พี่​ไปเถอะนะ ถือซะว่า​เป็นเวรกรรม​แต่ชาติก่อนก็แล้ว​กันนะ"
​แต่ฉันไม่ยอมบอกว่า
"ฉันไม่ถือว่ามัน​เป็นเวรกรรมหรอกนะ ก้อย"
แล้ว​เดินหนี​ไป

เวลาล่วงเลย​มา 10 ปี พี่สาวฉันยังคงนิสัยเดิมอยู่​เหมือนเคย​แม้
​แต่พี่สาวฉันทำเรื่อง​ผิดกฏหมาย เล่นการพนัน ฉันก็ช่วยปกป้องพี่สาวเต็ม​ที่
พี่สาวไม่รู้พึ่ง​ใคร กลับมาหาฉัน ทำไมนะพี่ฉันถึง​เป็นคนแบบนี้น่ะ เวลาตอนเด็กเกลียดไม่อยากเข้าใกล้ฉัน ​แต่ทำไมเจอปัญหาแบบนี้ ไม่มีบ้านอยู่​มาพึ่งคนอย่างฉันงงจริง ๆ​
​แต่ก็ดีนะ​ที่พี่สาวฉันยังไงก็ยังไม่ลืมฉัน ฉันจึงถาม​ไปว่า
"พี่คะ​ ทำไมพี่ถึงคิด ถึงกวางล่ะคะ​"
"พี่...​.พี่ไม่มีบ้านน่ะจ้ะ​กวางขอพี่อยู่​ด้วยนะจ๊ะ​ พี่รู้ว่า 10 ปีก่อนพี่ทำให้กวางเสียใจมาก ​แต่พี่ขอสาบานว่าพี่​จะไม่ทำให้กวางเสียใจจ้ะ​นะจ๊ะ​"
"ก็​ได้ค่ะ​"
5 ปี​ต่อมา พี่เดียร์รักฉันมาก ​เพราะฉันพา​ไปเข้าวัด เข้าวา หาหนังสือธรรมะ ให้อ่าน
สุขในชีวิต ให้อ่าน พี่ฉันก็เลย​ประพฤติตัวดีอย่างทุกวันนี้

"พี่​กับน้อง ​ถ้าตอนเด็กต่างคนเห็นว่าไร้ค่า หรือ บางคนเห็นว่า มีพี่ มีน้อง ไม่เห็นดีตรงไหนเลย​เกะกะ​จะตายทำอะไร​ไม่สะดวก​หรือทำให้พ่อ​กับแม่รักเราน้อยกว่าเดิม คุณคิดผิด แล้ว​​ถ้าคุณไม่มีพี่น้อง เวลาคุณขาด​ที่พึ่ง คุณ​จะ​ไปพึ่ง​ใครล่ะ ​แต่งงานไง ใช่​แต่งงาน ​ถ้าแฟนคุณทิ้งล่ะ ไม่มี​ใครรักเรา​ไปมากว่า พ่อ แม่ พี่ ​และ น้อง
แล้ว​ล่ะนะ เเฟนคุณรักคุณจริง ​แต่คง​จะเทียบ​ความรัก​ที่ พ่อ ​กับ แม่ คุณให้คุณไม่​ได้หรอก ยามพ่อ​และแม่จาก​ไป คุณไม่มีเเฟน หรือมีเเฟน เเฟนทิ้ง หรือเเฟนรักคุณ คุณก็​จะเหงา​ได้เหมือนกันนะ ​เพราะบางครั้งเราก็อาจ​จะไม่​สามารถระบาย​กับเเฟนคุณ​ได้ คุณ​สามารถ​ไประบาย​กับพี่หรือน้องคุณ​ได้ ​เพราะฉะนั้น​อย่าคิดว่า​แต่งงานแล้ว​​จะไม่มีพี่น้องก็สบายนะ ถึง​แต่งงาน​ไปแล้ว​ไม่มีพี่ไม่มีน้อง สิ่ง​ที่คุณอัดอั้นตันใจ​กับเเฟนคุณ คุณก็​ไประบาย​กับ​ใครไม่​ได้ นอกจากพี่​กับน้องคุณ​ที่ใกล้ตัวคุณมาก​ที่สุดแล้ว​ล่ะ คุณไหนไม่มีพี่หรือน้อง ก็จงประพฤติตัวให้ดี แล้ว​ชีวิตของคุณ​จะสุขเอง"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2782 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง บันทึกความทรงจำของ น้องกวาง กับ พี่เดียร์
ผู้แต่ง ฟ้าสีสวย
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๑ เมษายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๕๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-13964 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 11 เม.ย. 2551, 14.41 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-13969 ], [124.121.116.195]
เมื่อวันที่ : 12 เม.ย. 2551, 11.26 น.

คุณฟ้าสีสวย เขียนบรรยายเรื่อง​นี้​ได้น่าสงสารมากค่ะ​
ก็แปลกนะคะ​ พ่อแม่เดียวกัน เลี้ยงดูก็คงเหมือนกัน ​แต่ทำไมลูกถึงนิสัยต่างกันมาก


ดีนะคะ​ ​ที่ตอนจบ จบแบบ Happy Ending

บางคนในชีวิตจริง​ที่พี่พิลเจอมา พี่​กับน้องก็ไม่รักกันค่ะ​ ​แม้แก่จนใกล้​จะตายจากกัน อยู่​บ้านเดียวกัน ​แต่ก็ไม่รักกัน อีกฝ่ายพยายาม​เอาเปรียบฝ่าย​ที่ให้มาก​ที่สุด

แย่เหมือนกันนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น