นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๑ เมษายน ๒๕๕๑
...เวหา...
ladybird
..."..​​เมื่อเครื่องบินเริ่มทะยานสู่ท้องฟ้า ภายในใจของฉัน ​​ความรู้สึกของฉัน เหมือน​​ได้โบกโบยบินสู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ช่างน่าพิศวง น่ารื่นรมย์เสียจริง...​​...
"..​เมื่อเครื่องบินเริ่มทะยานสู่ท้องฟ้า ภายในใจของฉัน ​ความรู้สึกของฉัน
เหมือน​ได้โบกโบยบินสู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ช่างน่าพิศวง น่ารื่นรมย์เสียจริง
​แต่​เมื่อเหลียว​ไปมองคนข้างตัว แม่ของฉัน เธอ..กลัวใน​ความรู้สึกนั้น​เธอกล่าวออกมา
ฉันพยายามบีบมือแม่​เอาไว้ พลางปลอบใจว่า ไม่มีอะไร​​ที่เรา​จะ​ต้องกลัว
..​เพราะทุกสิ่ง​ที่​จะเกิดต่อ​ไปนั้น​​จะ​เป็น​ไปตามวิถีแห่งกรรม
..​ความดันอากาศรอบตัวเราเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง รับรู้​ได้จากโสตประสาทหู​ทั้งสองข้าง
​เมื่อ​ได้ยินเสียงแตกเปรี๊ยะๆ​ในหูสลับ​ไปมา
..ตึงผ่านแก้วหู​ที่คั่นหูชั้นนอก​กับชั้นกลาง
ช่างตึงแน่นประกอบ​ความอ่อนล้าของการ​ต้องรับแรงสั่นสะเทือนอันหนักอึ้ง..
..บ่อยครั้งขึ้น​ทำให้​ต้องกลืนน้ำลายถี่ขึ้น​​เพื่อปรับแรงดันให้สมดุล..
..เสียงเด็กเล็กร้องกวนงอแงตลอดตั้งแต่เครื่องทะยานขึ้น​ฟ้า เด็กเอ๋ยเด็กน้อย..ช่างน่าสงสาร​ที่​ต้องมาทน
รับแรงกดอากาศ​ที่แสนทรมานผ่านโสตประสาตหูนี้
..​ใคร​ที่ไม่เคยเจอประสบการณ์อย่างนี้คงคาดเดาไม่ออกแน่นอน ยิ่งหากมีอาการคัดจมูก ทางเดินหายใจไม่สะดวก​แล้ว​
ล่ะก็ ​ความทรมานนี้​จะเพิ่ม​เป็นเท่าตัวจนเกินบรรยาย ..​แม้เพียงเสียงกระซิบกระซาบเบาๆ​ หรือการจับเบาๆ​บริเวณใบหูนั้น​ก็
ส่งผลให้ถึง​กับหลั่งน้ำตาออกมา​ได้เลย​..
..​และครั้งนี้โชคดี​ที่ฉันไหวตัว​ได้ทันเวลา​ที่​จะให้ยาบรรเทาอาการหูอื้อก่อน จึงทำให้การเดินทางราบรื่นตลอดเส้นทาง
...​...​​เมื่อปัญหาต่างๆ​ควบคุม​ได้ ฉันเหม่อมองออก​ไปปลายปีกเครื่องบินมีแสงไฟแวบวับ ส่ง​เป็นสัญญาณตลอดทาง
พลางคิดว่า​ถ้าเกิดมันดับล่ะ ​จะ​เป็นอย่างไร ​ถ้าฉัน​จะเดิน​ไปนั่งตรงปีก​ได้ไหมนะ..
...​​ความเหม่อลอยนั้น​ถูกดึงกลับมาด้วยการ​ที่เครื่องสั่นสะเทือนอย่างแรง อ้อ อย่างนี้ นี่ เอง ​ที่เรียกว่า ตกหลุมอากาศ
ตื่นเต้นดีนะ เอียงซ้ายเอียงขวา​ไปมา..
...​​เมื่อลอยบนฟ้า​ได้ระดับแล้ว​ ฉันรู้สึกดีมีชีวิตชีวา คล้าย​ได้พุ่งทะยานออก​ไปจากจุด​ที่เราอยู่​​และหลีกไกลจาก​ความจำเจ
​เมื่อมองลง​ไปเห็นทิวทัศน์​ที่แปลกตาต่างๆ​ แสงไฟ​เป็นรูปทรงเรขาคณิตต่างๆ​ ​เป็น จุด เรียงต่อกัน แสนงดงามใน​ความรู้สึกฉัน
..ยิ่งบรรดาแสงไฟ​ที่สาดส่องจากหน้ารถยนต์​ที่ขับเรียงกัน​ไปก็ทำให้เกิดเส้นสีแสงสะท้อน​ที่แปลกตา..น่ามอง..​ไปอีกแบบ
...​​เมื่อถึงจุดหมายปลายทางเครื่องบินเริ่มลดระดับลงทำให้เห็นเส้นแสงสี​ที่สะท้อนจากถนน ​และจาก ไฟตามบ้านเรือนชัดเจน
ขึ้น​​เป็นหลายเท่าตัว เหตุ​เพราะนี่​คือ สีสันแห่งราตรีของกรุงเทพมหานคร
...​ มองลงมาแล้ว​ช่างสวยงามจนฉันอยาก​ที่​จะอยู่​บนฟ้า​เพื่อ​จะมองลงมาตลอด​ไป...​
..​แม้ยามเครื่องร่อนลง ก็ยังให้​ความรู้สึกดีดี​กับฉัน​ได้เสมอ ไม่เคยกลัว มี​แต่​ความสนุก​ที่ก่อกำเนิดขึ้น​ในใจ ​และ​ได้หวังว่า
สักวันนะ​จะบิน​ไปเ​ที่ยวอีก​ที่ไหนก็​ได้...​​ความสนุกนั้น​มันยาก​ที่​จะอธิบาย คล้ายๆ​​กับ อ้าว จบแล้ว​เหรอ อะไร​กันแค่นี้เอง ประมาณ
นั้น​...​


...​​แต่ในใจฉันก้คงรู้ดีเสมอว่าทุกสิ่ง​ที่มีการเริ่มต้น..​จะ​ต้องมี..สิ้นสุด...​ในไม่ช้า..​และ​เมื่อเวลานั้น​มาถึงเรา​ต้อง
ทำใจยอมรับ​กับมันให้​ได้...​.."

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2781 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง ...เวหา...
ผู้แต่ง ladybird
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๑ เมษายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๑๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-13961 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 11 เม.ย. 2551, 00.53 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : sj. [C-18954 ], [110.49.248.102]
เมื่อวันที่ : 06 เม.ย. 2556, 03.31 น.

- ตื่นเต้นดีครับ​
- ทำให้นึกถึงเรื่อง​สั้น โจนาธาน เดอะ ซี กัลล์ จังเลย​
- เขียนต่ีอ​ไปนะครับ​
- sj.
-

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น