นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ กันยายน ๒๕๔๖
"..มัน.."
วลี..
..." วันนี้ ต่าง​​กับวันก่อนตรงไหน .. ?? " ​​เป็นคำถามปกติ ของ ผม ​​ที่ พยายามพูด ​​กับตัวเอง ​​เพื่อ ค้นหาเหตุ ในวัน พรุ่งนี้ ให้​​ได้...
" วันนี้ ต่าง​กับวันก่อนตรงไหน .. ?? "
​เป็นคำถามปกติ ของ ผม ​ที่ พยายามพูด ​กับตัวเอง ​เพื่อ ค้นหาเหตุ ในวัน พรุ่งนี้ ให้​ได้ ​ทั้ง​ที่ บางครั้ง ลืม เหตุ ​ที่เกิด ขึ้น​ออกบ่อย

​แต่ วันนี้ ผม คงลืม เหตุการณ์ นี้ไม่​ได้แน่ๆ​ "มัน" เกิด ขึ้น​ ด้วย​ความ ประมาท หรือ อะไร​ ก็ แล้ว​ ​แต่​ที่ สำคัญ "มัน" เกิดขึ้น​แล้ว​ ​และ ​เป็น เงื่อนไข ใหม่ สำหรับ วัน พรุ่งนี้ ​และ วัน ต่อๆ​​ไป ด้วย​ความจำ​เป็น หรือ ​ที่เรียกว่า ข้อบังคับของกฎเกณฑ์ ผม​ต้องอยู่​ ​กับ"มัน" ​ต้องพก"มัน" ติดตัว ​จะใส่กระเป๋า หรือ เหน็บ รักแร้ ด้วย ก็ สุด​แต่ วิธีการ

"มัน" บาง​ที่ ก็ ​เป็น สิ่ง ผลักดัน ให้ ผม มองการณ์ ข้างหน้า บางที ก็ ฉุดกระชาก ลาก ผม ลง มา ​ที่ก้นเหว ของ อารมณ์ ครั้งใด ​ที่ ผม ลง ตาม มันมา กว่า​จะปีน ขึ้น​​ได้ ​แต่ ละ ​ที่ เหนื่อย เสียจน ใจโทรม ​ไปมาก​ที่ เดียว

ถึงอย่างไร ​เมื่อ ผม เดิน ขึ้น​ มา​ได้ .. " มัน" ก็ ​จะผลักดัน ให้ ผม เดิน ​ไป ข้าง หน้า ไม่หยุดยั้ง จน ผม คิดไม่ถึง ว่า" มัน " ​จะ​สามารถ ทำ​ได้ ขนาด นี้ ​แม้นว่า บาง ครั้ง ​จะ ประสบผลสำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จ บ้าง "มัน" ​จะพูด ​กับ ผม อยู่​ เสมอ ว่า

" คุณ​สามารถทำ​ได้ โอกาสมัน​ต้อง เดิน เข้า​ไป อย่าให้ โอกาส เดินมา หา นะ .."


ทุกคืน ก่อน ผม​จะเข้านอน "มัน" มัก​จะชวน ผม คุย ผม ไม่อยาก คุย ​กับ"มัน" เลย​ ให้ตาย สิ เหนื่อย ก็ เหนื่อย เพลียก็ เพลีย ​จะข่มตา ให้หลับ ดัน มา สะกิด สะเกา อยู่​ นั้น​ จน บางครั้ง ผม ​ต้อง เอ็ด ​ไป หลาย​ที่ ​แต่ "มัน " ​กับ หัวเราะ เริงร่า ​ที่ ยั่วเย้า ผม ​ได้ ทุกคืน

ทุกวัน ตอนเช้า​ มัน ​จะปลุก ผม ตั้งแต่ ฟ้า ยัง ไม่สาง ผมงี้!! บิดขี้เกียจ สักรอบ สอง รอบ "มัน" ก็เร่ง ผม จน โงหัว จาก อ่าง ล้างหน้า ไม่​ได้เลย​ หรือ บาง ​ที่ แทบ ​จะ แปรงฟัน อาบน้ำ ​และ นั่งถ่าย ​ไป ​พร้อม ๆ​ กัน .. อยู่​ ​กับ " มัน" นี้ เหนื่อย ชมัด !!

วันนี้ .. ผม มี "มัน" เข้ามา ใน ชีวิต ในคำถามตอนต้น ​ที่ ผม เคย ถาม ทุกวัน เดียว นี้ เลิก ถาม ​ไป แล้ว​ ด้วย ไม่ว่า วันไหน ๆ​ ไม่เห้น มี อะไร​ ต่าง กัน เลย​ ทุกวันๆ​ ​จะมี เงื่อนไข ใหม่ ๆ​ เข้ามาในเรา​ต้องหนีบ ​ต้องเก็บ ​ต้องซุก อยู่​เสมอ สำคัญ​ที่ "มัน" มาแล้ว​ เรา ​พร้อม ต้อน รับ "มัน" มากน้อย อย่างไหน ต้อนรับด้วย ภายใน อย่าง ใจ อารมณ์ ​ความรู้สึก หรือ ต้อนรับ "มัน" ด้วย ภายนอก เป้นการกระทำ ​ที่เสแสร้ง หรือ ประชดประชัน

สำหรับ ผม เอง "มัน" เป้น​เพื่อน(​ที่ไม่พึ่งประสงค์)ของผม ​แต่ ​เมื่อ "มัน" มาเยือน ​และผม จำ​เป็น ​ต้อง อยู่​ รวม ​กับ "มัน" ผม​จะปรับ ตัว ให้ "มัน" อยู่​นิ่ง ​ที่ สุด ​เพื่อ ​ที่ กลางคืน ผม ​จะ​ได้ หลับ สบาย ​และ เช้า​ ผม ​จะ​ได้ไม่​ต้อง ทำ​ความ สะอาดร่างกาย 3 แห่ง ในเวลาเดียวกัน มัน สยอง นะครับ​ !!!

 

F a c t   C a r d
Article ID A-276 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง "..มัน.."
ผู้แต่ง วลี..
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กันยายน ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๒๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-846 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ย. 2546, 10.11 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : วรรณกาญจน์ [C-872 ], [203.150.14.161]
เมื่อวันที่ : 09 ต.ค. 2546, 15.35 น.

อย่างนี้​ต้องจับ "มัน" มาจับเข่าคุยกัน ดีมั้ยคะ​ อ่านมัน แล้ว​ มึน ...​. เล็กน้อยค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : นกละเมอ [C-893 ], [202.57.160.158]
เมื่อวันที่ : 17 ต.ค. 2546, 20.52 น.

ยังมึนอยู๋เลย​ค่ะว่า​ มัน ​คืออะไร​
อืม สงสัยสมองเบลอแล้ว​ตอนนี้

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น