นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑
วันหนึ่งของฉัน
ข้าวฟ่าง
...​​แม้วันนี้​​กำลัง​​จะผ่าน​​ไป​​และวันใหม่​​กำลัง​​จะเข้ามา มันก็ไม่​​ได้ทำให้​​ความรู้สึก​​ที่ทุกคนมีให้ฉันสิ้นสุดลง ฉันรู้ว่า วัน​​ที่​​กำลัง​​จะผ่าน​​ไป​​เป็นเพียงแค่เวลา​​ที่ผ่าน​​ไปตามเข็มนาฬิกาเท่านั้น​​...
วันหนึ่ง​ของฉัน...​​เป็นวัน​ที่อยู่​ท่ามกลางบรรยากาศแห่ง​ความหนาวเย็นของหิมะ​ที่เริ่มโปรยปรายลงมาในหน้าหนาวของชานเมืองในประเทศฝรั่งเศส ฉัน​ได้เห็น​พระอาทิตย์​ที่ส่องแสงกระทบยอด​เขา​และหิมะ มัน​เป็นภาพแห่ง​ความสวยงาม​ที่น่าประทับใจไม่รู้ลืม มันไม่ใช่​ความโชคดี​โดยเจตนา​ที่​จะมาเยือนดินแตนแห่งนี้ ​แต่ฉันบังเอิญ​ได้มาทำงานในระยะสั้นๆ​​ที่ถือ​ได้ว่าไม่สั้นนักของฉัน ​เพราะกว่าครึ่งปีแล้ว​​ที่ฉัน​ต้องมาอยู่​ในสถาน​ที่​ที่ไม่ใช่เมืองไทยของเรา

...​.​เมื่อฉันมองภาพนี้ทีไร มันทำให้ฉันนึกถึงยาม​พระอาทิตย์​กำลัง​จะตกดิน​ที่บ้านนอกของฉัน​และเมืองไทยของเรา...​เสียงนกกา​และสายลมเอื่อยๆ​ในฤดูหนาวช่างแตกต่างกันเสียจริง ไม่น่าเชื่อว่าโลกใบนี้​จะมี​ความต่างกันสุดขั้วให้เห็น วันนี้​ที่ฉันอยู่​อีกมุมหนึ่ง​ สิ่งแวดล้อมก็​เป็นอีกอย่างหนึ่ง​ มันต่างกันอย่างสมบูรณ์แบบทีเดียว เหลือไว้เพียงลมหายใจเท่านั้น​​ที่ยังคง​เป็นของฉันเหมือนเดิม ฉันยังคง​ต้องหายใจเข้า ​และหายใจออก ท่ามกลางวัฒนธรรมตะวันตก​ที่ถือ​เป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่ง​ของชีวิต ​ซึ่งทำให้​ต้องอดทนต่อสิ่ง​ที่​ต้องเผชิญสารพัดรูปแบบ ​ทั้งชีวิต​ความ​เป็นอยู่​ประจำวัน ภาษา ผู้คน ​และอื่นๆ​อีกมากมาย​ทีเดียว...​อีกรสชาติของชีวิต

บ่อยครั้ง​ที่​ความคิดถึงญาติพี่น้องมีมากมาย​จับขั้วหัวใจ ​แต่หน้า​ที่บอกว่า...​อดทนไว้ทำให้อยู่​​ได้ ชีวิตคนเรามีหน้า​ที่๒ อย่าง ​คือหน้า​ที่ตามเหตุผลหนึ่ง​ ​และหน้า​ที่ตาม​ความรู้สึกอีกหนึ่ง​ ตอนนี้หน้า​ที่ของเหตุผล​กับหน้า​ที่ของ​ความรู้สึกสมดุลกันฉันถึงอยู่​​ที่นี่​ได้ ​แต่​เมื่อไหร่​ที่ฉันมีแค่หน้า​ที่ของ​ความรู้สึก ฉัน​จะ​เป็นทุกข์ตลอดเวลา...​มัน​เป็นอย่างนั้น​จริงๆ​

​ที่นี่ทำให้ฉัน​ได้เรียนรู้การอยู่​ในท่ามกลาง​ความห่างไกล​และ​ความผูกพันของคน​ที่รัก ฉันไม่​ได้​ใช้โทรศัพท์​เพื่อโทรข้ามทวีปกลับเมืองไทยสักครั้งตลอดเวลา​ที่อยู่​​ที่นี่ ​เพราะฉันเข้าใจว่า ทุก​ความรัก​และ​ความห่วงใยมีให้ฉันอยู่​ตลอดเวลา ​แม้วันนี้​กำลัง​จะผ่าน​ไป​และวันใหม่​กำลัง​จะเข้ามา มันก็ไม่​ได้ทำให้​ความรู้สีก​ที่ทุกคนมีให้ฉันสิ้นสุดลง ฉันรู้ว่า วัน​ที่​กำลัง​จะผ่าน​ไป​เป็นเพียงแค่เวลา​ที่ผ่าน​ไปตามเข็มนาฬิกาเท่านั้น​ ​และทุกๆ​วันของฉันมี​ความรัก​ความห่วงใยของทุกคนอยู่​ด้วยเสมอ...​​เพราะฉันเองก็รู้สึกเช่นนั้น​​กับทุกคนเหมือนกัน...​​ความคิดดีๆ​ทำให้เรามี​ความสุข​ได้

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2726 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง วันหนึ่งของฉัน
ผู้แต่ง ข้าวฟ่าง
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๔๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-13637 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 12 ก.พ. 2551, 18.35 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : จอมยุทธเจ้าสำราญ [C-18179 ], [61.19.168.42]
เมื่อวันที่ : 14 มี.ค. 2554, 12.35 น.

วันนี้เข้ามาอ่านแล้ว​นะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น