นิตยสารรายสะดวก  Forward Articles  ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑
ทุกข์เพียงกาย
ข้าวฟ่าง
...​​แต่คุณยาย​​ที่ฉันเห็น...​​ เข้มแข็ง เบิกบาน อดทนต่อโรค อย่างชนิด​​ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน...​​ฉันยกมือ "สาธุ สาธุ สาธุ" มัน​​เป็นข่าวดีสำหรับฉัน ​​ที่ทำให้คุณยายเปิดใจในวาระสุดท้ายของชีวิต มันยังไม่สายหรอก...​​. ​​เพราะวันนี้คุณยายยังมีลมหายใจสำหรับคิดดีๆ​​อยู่​​ ...
ฉัน มีงาน​ที่ทำ​เป็นงานสงเคราะห์ผู้คนเสีย​เป็น​ส่วนใหญ่ อาจมีโอกาส​ได้เลือกงานตรง​ที่...​​ใครจำ​เป็นกว่าก็ทำตรงนั้น​ก่อน
ล่าสุด​ได้ดูแลคุณยายอายุ ๗๒ ปี ป่วย​เป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง กลืนอาหารทางปากไม่​ได้​แม้​แต่น้ำ ทุกอย่าง​จะอาเจียนออกมาหมด ถ่ายเองไม่​ได้​เนื่องจากมีก้อนมะเร็ง​ที่ลำไส้ ​ต้องผ่าตัด​เอาลำไส้ใหญ่ทิ้ง​ไปประมาณ ๑ ฟุต ​ส่วนปลายของ​ที่เหลือ​เอาออกมาเปิดไว้ด้านข้างลำตัว(หน้าท้องด้านซ้าย) ​เพื่อถ่ายอุจจาระใส่ถุง คุณหมอใส่สายยาง​เพื่อให้อาหารเข้า​ไปในลำไส้เล็ก ​โดยการหยดอาหารทีละหยดผ่านสายยาง เหมือนการให้น้ำเกลือตลอด ๒๔ ชั่วโมง (ชั่วโมงละ ๖๐-๘๐ หยด)

คุณยายยังพูด​ได้ เดิน​ได้ตามปกติ สุขภาพกายทั่ว​ไปดูแข็งแรงมาก ​ความจำ​เป็นเยี่ยม มีอารมณ์ขันอีกต่างหาก แก​เป็นชาวสวนปลูกสมุนไพรกว่า ๔๐๐ ชนิด แกเข้าออกโรงพยาบาลอยู่​บ่อยๆ​ ​ต้อง​ไปหาหมอแทบทุกอาทิตย์ เคยนอนโรงพยาบาลนาน ๕๐ วันก็มี พยาบาลพากันเรียก ยายเสาบ้าง ยายสายบ้าง เหตุ​เพราะมีสายระโยงระยางบนเสา ​เพื่อให้แร่ธาตุต่างๆ​​ที่จำ​เป็น เลือด ยา ​และอื่นๆ​

หมอบอกว่า มีเวลาน้อยมากสำหรับคุณยาย ​เพราะ​เป็นวาระสุดท้ายคงไม่เกิน ๓-๖ เดือนแน่นอน นี่​คือ สิ่ง​ที่ฉันเลือกทำตอนนี้ ...​.เวลา​ทั้งหมด​ที่มี ฉันทุ่มเทให้คุณยาย​ทั้ง​ที่ไม่ใช่ญาติ ​แต่รู้สึกรัก-ห่วงใย ดูแล ทุกอย่างแบบไม่รังเกียจ ​ทั้ง​ที่ของเน่าเสีย(อุจจาระ,อาเจียน,ปัสสาวะฯ)​ทั้งหลาย​ที่ออกมา ไม่​ได้มีอะไร​ ​ที่น่าดูน่ามองสักนิด กลิ่นก็เหม็นรุนแรงอย่างบอกไม่ถูก คุณหมอ​ที่ดูแลอยู่​​เอาใจใส่ดีมาก ทำทุกอย่าง ​เพื่อให้คุณยายดีขึ้น​

บางวัน...​.ฉันนั่งดูคุณยายหายใจตลอดเวลา ​เพราะกลัวว่ามัน​จะหยุด​ไปตอนไหนแล้ว​ไม่รู้ พยายามหาเท็ป ธรรมะ สวดมนต์ อ่านหนังสือให้ฟังอยู่​เสมอ พูดคุยเรื่อง​ราวในอดีต​กับแกบ่อยๆ​ ฉันไม่คิดว่าคน​จะมี วิบากกรรมอะไร​​ได้มากมาย​ขนาดนี้ คุณยายเล่าว่า...​.เคย​เอายาพิษให้นกแร้งกิน จนมันตาย​ไปต่อหน้า แล้ว​วันหนึ่ง​แกก็​เอาขันน้ำ(​ที่มียาพิษอยู่​) ให้ลูกชายตัวเองกิน แล้ว​ลูกชายก็ชักตาตั้งต่อหน้าต่อตา ​เพราะคิดว่าน้ำในขัน​เป็นน้ำสำหรับดื่ม แกไม่ทันช่วยอะไร​ลูกชายสักอย่าง (ฉันคิดว่า...​กรรมคงตามแกทันแล้ว​ล่ะ)

วันนี้ฉันทำ​กับข้าวสำหรับตัวเอง​กับลูกสาว​และหลานของยาย แกถามฉันว่าทำอะไร​หอมจัง? ฉันพาคุณยายมานั่งสูดกลิ่นอาหารในครัว ​เพราะไม่​สามารถกินอาหารทางปาก​ได้ คุณยายบอกว่า ดมกลิ่นก็ยังดี...​นอกจากกินไม่​ได้ คุณยายก็นอนไม่​ได้อีกด้วย ​เพราะคัน​ทั้งตัว เกาจน​เป็นแผลผุพองตั้งแต่หัวจรดเท้า คง​เป็นผลของการรักษาด้วยเคมีบำบัด คุณหมอให้​ทั้งยากิน-ยาทามาสารพัดชนิด ผลการรักษาก็เหมือนเดิม

วันไหนคุณยายคันน้อย ก็​จะเริ่มไอจากน้อย​ไปมาก...​.แล้ว​ก็อาเจียน นอนไม่​ได้ตามเคย วันไหนคุณยายไม่เพลีย ก็​จะสะพายขวด​ที่บรรจุอาหารขึ้น​หลัง ​ไปดูต้นไม้ในสวน ฉันก็ตาม​ไปช่วยถือขวดให้ทุกครั้ง บางวันก็รู้สึกสงสารก็พักสายบ้าง แก​จะดีใจมากบอกว่า ฉัน​เป็นอิสระเสียที ไม่ถูกขังอีกแล้ว​...​ .

ลูกสาวแก​ต้องทำงาน ​เพราะค่า​ใช้จ่ายสำหรับอุปกรณ์​ที่​ต้อง​ใช้ดูแลคุณยายแพงมาก เฉพาะถุงใส่อุจจาระใบละ ๖๕ บาท​ ฝาครอบอีก ๖๕-๑๐๐ บาท​ ​ต้องเปลี่ยนวันละ ๒ ครั้ง ค่า​ใช้จ่ายอื่นๆ​อีก เช่น อาหารพิเศษ ผ้าพันแผล อุปกรณ์ใส่อาหาร ถุงพลาสติก ผ้าอ้อม ฯลฯ ฉันสงสารลูกสาวแกมาก ประจวบ​กับตอนนี้งาน​ที่ลูกสาวแกทำ ก็ถูกผลกระทบจากโรคซาร์ส ทำให้ราย​ได้ลดลงกว่าครึ่ง คุณยายบอก รักษาตัวมา ๘-๙ เดือน คงหมดเงิน​ไป​เป็นล้านแล้ว​กระมัง...​..

​แต่คุณยาย​ที่ฉันเห็น...​ เข้มแข็ง เบิกบาน อดทนต่อโรค อย่างชนิด​ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน อาจมีบางครั้ง​ที่คุณยายเกิดท้อขึ้น​มาบ้าง แก​จะพูดว่า...​สงสารลูก ​ถ้าตาย​ไปก็ไม่​ต้อง​เป็นภาระของลูกอีกต่อ​ไป ฉัน​จะบอกคุณยายว่า ให้ลูกหลาน​ได้ทดแทนบุญคุณยายบ้างสิ

ตอนแม่ฉันป่วย​เป็นอัมพาต ๓ ปี ฉัน​ได้มีโอกาสดูแลแกปีละ ๗ วันเท่านั้น​ ​เพราะติดเรียนหนังสือ​ที่ต่างจังหวัด วัน​ที่แม่ของฉัน​จะจากโลกนี้​ไป ฉันก็ไม่​ได้อยู่​เคียงข้างแกในวาระสุดท้าย ฉันดีใจ​ที่มีโอกาสแสดง​ความกตัญญู ตอบแทนบุพการีแทนลูกสาวของยาย ​ที่​ต้องทำงานหนัก​เพื่อหาเงินมารักษายายต่อ​ไป

ตอน​ที่ฉัน​ไปดูแลยายใหม่ๆ​ เวลาฉันคุยเรื่อง​​ไปทำบุญ-ใส่บาตร-ฟังธรรมฯ แก​จะบอกว่าทำมาเยอะแล้ว​ เวลาฉันเปิดเท็ปธรรมะ แก​จะทำ​เป็นหลับ ​เพื่อ​จะ​ได้ไม่​ต้องฟัง ฉันไม่ท้อ​ที่​จะเปิดเท็ปบ่อยๆ​ อ่านหนังสือเยอะๆ​ จนแกยอมรับฟัง​และคิดตาม

วันหนึ่ง​​เมื่อไม่นานมานี้แกบอกฉันว่า ​ถ้าแม่หายสบายดี ​จะ​ไปบวชนะ ​ไปอยู่​วัด ​ถ้าวัดไม่ให้บวช​เพราะแก่แล้ว​ ​จะ​ไป​เป็นโยมอุปัฏฐากให้ฉัน เวลา​ที่ฉัน​ไปบวช​ที่วัด

ฉันยกมือ "สาธุ สาธุ สาธุ" มัน​เป็นข่าวดีสำหรับฉัน ​ที่ทำให้คุณยายเปิดใจในวาระสุดท้ายของชีวิต มันยังไม่สายหรอก...​. ​เพราะวันนี้คุณยายยังมีลมหายใจสำหรับคิดดีๆ​อยู่​ ​แม้ร่างกาย​จะอ่อนเพลีย ผ่ายผอมลงมาก แกคงยื้อสังขาร​ไป​ได้อีกไม่นาน ฉัน​ได้​แต่สวดมนต์ภาวนา ให้แกหลุดพ้นจากวิบากแรงกรรม​ทั้งหลาย ตลอดจนทุกขเวทนา​ที่​ได้รับ ขอให้บรรเทาเบาบางลงจน​ที่สุดของแก ก็ขอ​เป็น​ไป​โดยสงบเถิดนะ

ฉันรู้สึกดี​ที่มีโอกาส มี​ส่วนร่วมในการทำ​ความดีนี้อย่างมาก ​แม้ฉัน​จะเหนื่อยแสนสาหัส แทบไม่​ได้หลับเลย​ด้วยซ้ำ ​แต่ทุกอย่าง​เป็นสิ่ง​ที่ฉันเต็มใจทำอย่าง​ที่สุด

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2725 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง ทุกข์เพียงกาย
ผู้แต่ง ข้าวฟ่าง
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เก็บความคิดมาฝาก
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๒๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-13626 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 11 ก.พ. 2551, 15.19 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เด็กบ้านนอก [C-13627 ], [203.144.130.176]
เมื่อวันที่ : 11 ก.พ. 2551, 15.34 น.

​เป็น​กำลังใจให้นะครับ​ ขอให้เขียนเรื่อง​ดีๆ​แบบนี้มาให้อ่านกันอีกนะครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-13634 ], [124.121.105.112]
เมื่อวันที่ : 12 ก.พ. 2551, 05.23 น.

สวัสดีค่ะ​คุณข้าวฟ่าง

งานเขียนของคุณให้ข้อคิดดีค่ะ​

คนจำนวนมากยังคิดว่า การทำบุญ​คือการใส่บาตร ถวายของ​พระเท่านั้น​ ​ทั้งๆ​ ​ที่จริงแล้ว​ ​ถ้า​จะให้ถึงแก่นแท้ของคำสอนของ​พระพุทธเจ้า ​จะ​ต้องเน้น​ที่​การปฏิบัติธรรม ​และการทำจิตให้ผ่องแผ้ว ​เป็นกุศลตลอดเวลาค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น