นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๐
หลงมนต์ดำ ตอนที่ 5
มนต์อักษรา
...ฉันเดินทางออกจากบ้านตอนตีห้าครึ่ง​​เพื่อเดินทาง​​ไปให้ถึงบ้านของร่างทรงก่อนเจ็ดโมงเช้า​​ ​​ระหว่างการเดินทางฉันนั่งเพ้อฝัน​​แต่เรื่อง​​อนาคตเกี่ยว​​กับการทำงาน การเลี้ยงลูกอย่างมี​​ความสุข​​เพราะเชื่อว่าองค์เทพ​​จะช่วยฉัน ตาม​​ที่แม่ทิวาพรบอกไว้...
ฉันเดินทางออกจากบ้านตอนตีห้าครึ่ง​เพื่อเดินทาง​ไปให้ถึงบ้านของร่างทรงก่อนเจ็ดโมงเช้า​ ​ระหว่างการเดินทางฉันนั่งเพ้อฝัน​แต่เรื่อง​อนาคตเกี่ยว​กับการทำงาน การเลี้ยงลูกอย่างมี​ความสุข ​เพราะเชื่อว่าองค์เทพ​จะช่วยฉัน ตาม​ที่แม่ทิวาพรบอกไว้ ฉันมาถึงบ้านแม่ทิวาพรก่อนเจ็ดโมงเช้า​คุณสุรัชเปิดประตูให้ฉันเข้า​ไป นั่งรออยู่​ชั้นล่างของบ้าน

แม่ทิวาพรเดินลงมาจากห้องนอนด้วยชุดนอน กล่าวทักทายฉันด้วยเสียงของคนพึ่งตื่นนอน แล้ว​บอกให้ฉันนั่งรอก่อน สักครู่ใหญ่เธอเดินลงมา​พร้อม​กับลูกสาว​และลูกชายของเธอ

"ครีม สุดหล่อคนนี้ชื่อซันนะ ​ส่วนสุดสวยคนโน้นชื่อซีน ลูกชาย​กับลูกสาวของแม่ เองแหละ​" แม่ทิวาพรแนะนำด้วยรอยยิ้ม​ที่สดใส

"ยินดี​ที่​ได้รู้จักค่ะ​"

"เช่นเดียวกันครับ​ ครีม" ชายหนุ่มตอบรับด้วยรอยยิ้ม ​ส่วนหญิงสาวอีกคนเดินหนีขึ้น​ข้างบน​ไปอย่างไม่พอใจ

"ซีน​เขา​เป็นคนแบบนี้ไม่ชอบยุ่ง​กับ​ใคร อย่า​ไปโกรธ ​เขาเลย​นะ ​เพราะเรา​ต้องทำงานร่วมกัน"

"ไม่​เป็นไรค่ะ​" ฉันเริ่มรู้สึกอึดอัดในใจ ​เพราะไม่รู้ว่าซีนไม่พอใจฉันด้วยเรื่อง​อะไร​

แม่ทิวาพรให้คุณสุรัชพาฉัน​ไปดู​ที่เก็บเอกสาร ​และบอกให้แนะนำฉันเก็บ​และแยกเอกสาร กองไว้​เป็นระเบียบ​เมื่อฉันเห็นเอกสาร​ต้องตกใจ ​เพราะมันร่วมกันมั่ว​ไปหมดหลายบริษัท

จนฉันไม่รู้​จะเริ่มเก็บเอกสารอย่างไร​เพราะฉันเองก็ไม่ชำนาญเรื่อง​เกี่ยว​กับเอกสารทางด้านบัญชี ฉันจึงดูไม่รู้เรื่อง​​ส่วนคุณสุรัชเอง​กำลัง​จะแนะนำว่า​จะ​ต้องทำอย่างไรบ้าง​ ​พอดีแม่ทิวาพรก็เรียกให้​เขาออก​ไปเก็บเอกสารบัญชี​ที่บริษัทของลูกค้า ฉันงงจนทำอะไร​ไม่ถูกเลย​

สักครู่หนึ่ง​แม่ทิวาพรก็เรียกฉันให้ขึ้น​​ไป​ที่ห้อง​พระ เธอเริ่มจุดธูปไหว้องค์เทพ​แต่ละองค์ แล้ว​ให้ฉัน​เป็นคนนำธูปลง​ไปปักไว้ในบริเวณ​ที่ตั้งไหว้เจ้า​ที่หน้าบ้านของเธอ ​ซึ่ง​จะวางขวดเปล่าเครื่องดื่มชู​กำลังไว้หลายขวด​และให้ฉันปักธูปลงในขวดทีละขวด บางขวดจำนวนธูปเก้าดอก บางขวดก็สิบหกดอก ควันธูปฟุ้งกระจายเต็มหน้าบ้าน​ไปหมด

​เมื่อร่างทรงไหว้​พระ​กับองค์เทพเสร็จเรียบร้อย​แล้ว​เธอก็เริ่มเล่าเรื่อง​ราวเกี่ยว​กับตัวเธอให้ฉันฟัง
"ครีมรู้ไหมว่า ​เมื่อก่อน​ที่นี่​เป็นสำนักงานบัญชี​ที่มีลูกค้าหลายสิบราย ​แต่ว่าตอนนี้เหลือแค่สี่ห้ารายเอง"

"​เป็น​เพราะอะไร​คะ​แม่"

"​เพราะสามีของแม่เอง แม่ของ​เขา​เป็นคนจีนไม่ชอบลูกสะใภ้​ที่​เป็นคนไทย เลย​ทำไสยศาสตร์ใส่สามีของแม่​เพื่อให้เลิกกัน ตอนนี้เราแยกกันอยู่​ประมาณห้าหกปีแล้ว​ละนะ"

"ทำไมใจร้ายจังเลย​คะ​"

"ตอนก่อน​ที่​จะแยกกันอยู่​ ​เขา​ไปบอกลูกค้าให้ถอนบัญชีออก​ไปหมด เหลือแค่สี่ห้าราย เอกสาร​ที่เห็นมันจึงกองรวมกันมั่ว​ไปหมด ​เพราะลูกค้ามาลื้อค้นเอกสารคืน​ที่บ้าน แม่ยังไม่มีเวลา​จะจัดเรียงให้เรียบร้อย​เสียที "

"ไม่น่าทำกันถึงขนาดนี้เลย​นะคะ​"

"แล้ว​ยัง​ไปปล่อยข่าวลือให้ชาวบ้านฟังกันทั่วว่าแม่มีชู้อีกด้วยนะ ซีน​กับซันจึงเก็บกดมีปัญหา ​เขาเลย​ไม่ไว้ใจ​ใครกลัวว่า​จะ​เป็นพวกเดียว​กับพ่อ​เขาเข้ามาทำร้ายแม่​เขาอีก ครีมอย่า​ไปโกรธพวก​เขาเลย​นะ"

"หนูไม่โกรธหรอกค่ะ​ มีการทำร้ายกันด้วยหรือคะ​"

"มีสิ จ้างคนมาดักตีแม่​ที่หน้าบ้านเลย​นะ ซีนร้องให้คนช่วย​แต่คนแถวนี้ไม่มี​ใครช่วยเลย​ ​เพราะ​เขาเชื่ออดีตสามีแม่หมดเลย​ คิดว่าแม่​เป็นคนไม่ดีมีชู้ ชอบเล่นไสยศาสตร์" ร่างทรงพูด ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"แล้ว​องค์เทพท่านไม่ช่วยแม่หรือคะ​"

"ตอนนั้น​แม่ยังไม่​ได้รับ​เป็นร่างทรงขององค์เทพเลย​เจอ​แต่เรื่อง​ร้ายร้าย ตอนนี้ดีขึ้น​มากแล้ว​ สมัยก่อนแม่เคยช่วยเหลือคนไว้หลายคน​แต่ทุกคนก็ด่าว่าแม่หมดเลย​ ทำร้ายแม่ด้วย นี่ก็​เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง​​ที่ ซีน​เขาไม่อยากให้แม่ช่วยเหลือ​ใคร"

"หนูเข้าใจค่ะ​ ​แต่หนูไม่ทำให้แม่เดือดร้อนแน่นอน แม่ไว้ใจหนู​ได้"

"แม่เองก็เชื่อว่าครีมไว้ใจ​ได้ ​และ​ที่แม่เล่าให้ฟัง ​เพราะอยากให้ครีมรู้ว่าแม่เคยเจอปัญหาแม่ผัวคนจีน​ที่ร้ายมาก่อนจึงสงสารครีมเลย​คิดอยาก​จะช่วย ไม่อยากเห็นครีม​ต้อง​เป็นแบบแม่ ไม่มีเงิน​ใช้ลูกก็ลำบากไม่​ได้เรียนหนังสือต่อ"

"ซัน ​กับ ซีนไม่​ได้เรียนต่อหรือคะ​"

"ซันไม่​ได้เรียนต่อหรอก ​แต่ซีนเรียนรามต่อ ​เขาหาเงินของ​เขาเองแม่ไม่​ได้ช่วยอะไร​มากนักหรอก ​ที่ครีมให้แม่ยืมเงินแม่ก็​เอา​ไป​ใช้หนี้คนอื่น​เขาหมดแล้ว​ ซีนเองก็เรียนหลายปีแล้ว​ยังไม่จบ ​เขาก็เรียนตามเงิน​ที่​เขาหา​ได้​ถ้าไม่มีก็ไม่ลงเรียน แม่เองก็สงสาร​เขามาก ครีมเองคงยังไม่ทวงเงินแม่ตอนนี้หรอกนะ"

"ไม่​ต้องห่วงเรื่อง​นั้น​เลย​นะคะ​ แม่มี​เมื่อไรค่อย​เอามาให้หนูก็แล้ว​กัน"

"แม่เองตอนนี้ก็แย่มากเลย​ ค่าโทรศัพท์ยังไม่​ได้จ่ายเงินเลย​ พรุ่งนี้ก็​จะโดนตัดแล้ว​ไม่รู้​จะ​ไปหาเงิน​ที่ไหน ​แต่ครีมไม่​ต้องห่วงเรื่อง​ค่าจ้างของครีมหรอกนะ วันละสองร้อยบาท​แม่พอมีให้ ​ถ้าวันไหนแม่ไม่มี​จะโทร​ไปบอกว่าไม่​ต้องมาทำงาน"

"หนูเกรงใจแม่จังเลย​ค่ะ​ ​ต้องมา​เป็นภาระให้แม่ลำบากเพิ่มขึ้น​อีก" ฉันเริ่มอึดอัดใจ​เพราะทุกอย่างไม่​เป็นดัง​ที่คิดไว้

"ไม่​เป็นไรหรอก แม่บอกครีมแล้ว​ใช่ไหมว่าแม่​จะช่วยหนูให้ดีขึ้น​ให้​ได้ ​แต่มัน​ต้องอาศัยเวลาหน่อย​นะ ตอนนี้ครีม​ไปจัดเอกสารก่อนแล้ว​กัน ​เอาบริษัทเดียวกันกองร่วมกันไว้ก่อน แล้ว​พรุ่งนี้แม่​จะสอนว่า​ต้องทำอะไร​บ้าง"

หลังจากพักกินอาหารกลางวัน ฉันนั่งเรียงเอกสารจนถึงหกโมงเย็น คุณสุรัชกลับมาจาก​ไปรับเอกสาร​พอดี หลังจาก​ที่​เขาเข้า​ไปหาแม่ทิวาพรในห้อง​พระแล้ว​ ​เขาก็เดินลงมาบอก​กับฉันว่าให้รีบกลับบ้าน​พร้อม​กับยืนเงินให้ฉันสองร้อยบาท​ แล้ว​บอก​กับฉันว่า ให้ขึ้น​​ไปบอกแม่ทิวาพรก่อนแล้ว​ค่อยกลับ ฉันเดินขึ้น​​ไป​ที่ห้อง​พระ​เพื่อบอกแม่ทิวาพร​กับองค์เทพ ว่า​จะกลับบ้าน แม่ทิวาพรลูบหัวฉันเบาเบา แล้ว​อวยพรให้ฉันเดินทางกลับ​โดยปลอดภัย

คุณสุรัชเดิน​ไปส่งฉัน​ที่หน้าปากซอย​เพราะท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว​ ฉันนึกในใจว่า​ถ้ากลับแท็กซี่ค่ารถร้อยกว่าบาท​ ฉันคงไม่มีเงินเหลือ​เป็นค่ารถมาทำงานในวันพรุ่งนี้แน่นอนเลย​ ฉันเลย​ตัดสินใจนั่งรถมอเตอไซด์ ​ไปต่อรถเมล์ อีกสองทอด ค่ารถรวมกันประมาณหกสิบกว่าบาท​ คิดถึงเงิน​ที่​ได้​เมื่อหักค่ารถ​ไปกลับแล้ว​​จะเหลือเงินแค่เจ็ดสิบกว่าบาท​ ไม่คุ้มเลย​

​แต่ฉันไม่มีทางเลือก บอก​กับตัวเองว่า​ต้องอดทนไว้ก่อน วันทำงานวันแรกฉันกลับถึงบ้านสี่ทุ่ม​พอดีเลย​ ​เพราะ​ต้องฝ่า​กับรถติดมากมาย​ มาถึงบ้านน้องแคทก็หลับแล้ว​ ฉันเองก็เหนื่อย​กับการเดินทางมากสุดสุด ​เมื่อมาถึงห้องนอนรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอนเลย​ ​โดยไม่​ต้องกินอาหารเย็น

***********************************

เช้า​วันรุ่งขึ้น​ฉันมาเข้างานตามเวลา​ที่แม่ทิวาพรกำหนด​คือเจ็ดโมงเช้า​ คุณสุรัชเปิดประตูรับฉันเข้า​ไป ​เขาบอกว่าแม่ทิวาพรไม่สบายให้ฉันเริ่มเก็บเอกสาร​ไปเลย​ไม่​ต้องรอ แล้ว​คุณสุรัชก็เก็บจานชาม​ที่อยู่​บนโต๊ะ ในบ้าน​ไปล้าง​ที่อ่างล้างชามในห้องครัว ฉันเลย​อาสา​ไปช่วย​เขาล้างชามด้วย คุณสุรัชพูด​กับฉันว่า

"ครีมรู้ไหมว่า วันนี้โทรศัพท์​ที่บ้านโดนตัดแล้ว​นะ คุณทิวาพร​เขากลุ่มใจมากเลย​ไม่รู้​จะ​ไปขอยืมเงินจาก​ใคร ​เพราะคน​ที่​เขาให้ยืมประจำตอนนี้​เขาก็ให้คนอื่นยืมเงิน​ไปแล้ว​ ​เขาเลย​เครียดไม่สบายนอนอยู่​ในห้อง ​เพราะโทรศัพท์จำ​เป็น​ต้อง​ใช้ติดต่องาน​กับลูกค้าเสียด้วยสิ"

"แม่​เขาค้างค่าโทรศัพท์​เป็นเงินเท่าไหร่ล่ะคะ​"

"ประมาณห้าพันกว่าบาท​ ค้าง​เขามาสองเดือนกว่าแล้ว​นะ"

"ทำไมเยอะจังเลย​คะ​"

"ติดต่อเรื่อง​งานมันก็เยอะอย่างนี้แหละ​ ครีมพอรู้จัก​เพื่อนคนไหน​ที่​จะให้ยืมเงิน​ได้บ้างไหม"

"ไม่รู้จักหรอกค่ะ​ ​แต่ครีมมีกำไลข้อมือหนึ่ง​บาท​คงพอจำนำ​ได้สักห้าหกพันบาท​ เดี๋ยวพรุ่งนี้ครีม​เอา​ไปเข้าโรงจำนำ​เอาเงินมาให้แม่ยืมก่อนดีไหมคะ​"

"เดี๋ยวผมขึ้น​​ไปบอกคุณทิวาพรก่อนนะครับ​ เธอ​จะ​ได้สบายใจ" คุณสุรัชรีบเดินขึ้น​​ไปยังห้องนอนของแม่ทิวาพรแล้ว​หายเข้า​ไปในนั้น​

ฉันบอก​กับตัวเองในใจว่า "ไม่น่าใจอ่อนเลย​เราไม่ค่อย​จะมีเงิน​ใช้อยู่​แล้ว​ด้วย ยัง​จะให้​เขายืม​ไปอีกไม่รู้ว่า​จะ​ได้คืน​เมื่อไร ของเก่ายังไม่​ได้คืนสักบาท​ เพิ่มของใหม่​ไปอีกแล้ว​" คิดแล้ว​ฉันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

สักครู่หนึ่ง​คุณสุรัชเดินออกมาจากห้องนอนของแม่ทิวาพร แล้ว​บอกให้ฉัน​ไปรอ​ที่ห้อง​พระ จากนั้น​แม่ทิวาพรก็เดินเข้ามาหา แล้ว​พูดว่า

"ครีมแม่ขอบใจมากเลย​นะ​ที่ช่วยแม่ ก่อน​ที่ครีม​จะมาแม่เข้ามาถามองค์เทพท่านแล้ว​นะ ว่า​จะยืมเงิน​ใคร​ได้บ้างหรือเปล่า ท่านบอกว่า​จะมีผู้หญิงให้ยืมเงิน ไม่คิดเลย​นะว่า​จะ​เป็นครีม"

"ค่ะ​ ​เพราะแม่มีบุญคุณ​กับหนูมาก ตอน​ที่ประจำเดือนหนูมาไม่หยุดตั้งหลายเดือน แม่ช่วยรักษาทำให้หยุด​ได้ ทำให้หนู​ได้รู้ว่า นวัต​กับแม่ เล่นไสยศาสตร์ใส่หนู ตอนนี้แม่เดือดร้อน หนูเห็นแล้ว​ไม่ช่วยคง​จะ​เป็นคน​ที่เลวมาก"

"เดี๋ยวสิ้นเดือนแม่​ได้เงินค่าทำบัญชีแล้ว​แม่​จะคืนให้ครีมนะ"

"ไม่​เป็นไรค่ะ​ พรุ่งนี้หนูขอมาสายนะคะ​ ​เพราะ​จะ​เอากำไล​ไปจำนำให้แม่ก่อนแล้ว​ค่อยมา แม่​จะ​ได้​เอาเงิน​ไปจ่ายค่าโทรศัพท์"

ห้าโมงเย็นแม่ทิวาพรเรียกฉัน​ไปรับเงินค่าจ้าง จากนั้น​ฉันรีบเดินทางกลับบ้านกลัวว่า​จะดึกเหมือน​เมื่อวาน ​แต่ก็ยังคงกลับถึงบ้านมืดอยู่​ดี ​ไปถึงบ้านประมาณสองทุ่มครึ่ง น้องแคทนอนหลับแล้ว​ ​ส่วนแม่มานั่งดักรอคุย​กับฉัน

"​เป็นอย่างไรบ้าง​ครีม เหนื่อยไหมลูก แม่เตรียม​กับข้าวไว้อยู่​ในตู้​กับข้าวลูก​ไปหยิบกินมา​ได้เลย​นะ"

"เหนื่อยมากเลย​ค่ะ​แม่ ค่ารถ​ไปกลับรวมกันร้อยกว่าบาท​หนูเหลือเงินไม่กี่บาท​เอง โชคดี​ที่​เขาเลี้ยงข้าวกลางวันด้วยไม่อย่างงั้น หนูคงไม่มีเงินเหลือสักบาท​แน่นอน"

"อดทนไว้ครีม ลูก​ต้องสู้นะ​เพื่อตัวของลูกเอง​และลูกสาวของลูกด้วย แม่ขอตัว​ไปนอนก่อนนะ"

ฉันนึกในใจว่า "แม่​จะรู้ไหมหนอว่าตอนนี้ หนู​กำลังลำบากใจสุดสุดไม่น่าหลุด​ไปเลย​ว่ามีกำไลทอง แล้ว​ยัง​ไปบอก​เขาอีกว่า​จะ​ไปจำนำ​เอาเงินมาให้ ​ถ้าพ่อรู้ฉัน​ต้องโดนด่าแน่นอนเลย​"

ฉันเดินเข้า​ไปในห้องนอนแล้ว​หยิบกำไลทองคำอันนั้น​ออกมาดู กำไลอันนี้​เป็นของหมั้นตอน​แต่งงาน​กับนวัต ตอนนั้น​เรา​ไปเลือกซื้อด้วยกัน​ที่ห้างทองร้านใหญ่แถวเยาวราช นวัต​เป็นคนเลือก​เพราะว่ามัน​เป็นลาย​ที่แปลก​และมีอันเดียวในร้านด้วย ไม่นึกเลย​ว่าชีวิตคู่ของเรา​จะ​ต้องมาถึงจุดจบ ​เพราะ​เขา​กับแม่ชอบเล่นไสยศาสตร์ เรื่อง​พวกนี้ฉันรับไม่​ได้จริงจริง

ฉันมองดูกำไล​ได้​แต่ถอนหายใจ ​ถ้านำ​เอา​ไปเข้าโรงรับจำนำแล้ว​ ไม่รู้ว่าฉัน​จะมีโอกาส​ไปถ่ายถอนคืนมา​ได้อีก​เมื่อไร ทำงานก็​ได้ค่าแรงนิดเดียว ฉันล้มตัวนอนลงบน​ที่นอน​เอามือกายหน้าผาก ไม่รู้​จะทำอย่างไรต่อ​ไป ชีวิตในตอนนี้มันสับสนวุ่นวายเหลือเกิน ไม่​เป็น​ไปตาม​ที่คิดฝัน​เอาไว้ว่า ​ถ้าองค์เทพช่วยแล้ว​ชีวิต​จะดีขึ้น​ตอนนี้ไม่เห็น​เป็น​ไปตาม​ที่แม่ทิวาพรบอก​เอาไว้เลย​ หรือว่า​ต้องอาศัยเวลาอีกสักระยะหนึ่ง​ ฉัน​ได้​แต่นอนคิดฟุ้งซ่าน​ไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเผลอหลับ​ไปใน​ที่สุด

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2599 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง หลงมนต์ดำ ตอนที่ 5
ผู้แต่ง มนต์อักษรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๖๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-12924 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 15 ต.ค. 2550, 10.08 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-12928 ], [83.180.68.185]
เมื่อวันที่ : 15 ต.ค. 2550, 12.13 น.

สม​กับชื่อเรื่อง​ "หลงมนต์ดำ" จริง ๆ​ เลย​นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-12930 ], [203.185.68.195]
เมื่อวันที่ : 15 ต.ค. 2550, 13.10 น.

อ่านเรื่อง​นี้แล้ว​ ทำให้นึกโมโห​ความงมงายของคนเรานะคะ​

​แต่อย่างว่าค่ะ​ บางทีคนเราก็เลือก​ที่​จะเชื่อในสิ่ง​ที่ตรง​กับ​ที่ใจตัวเองคิด มากกว่า​ที่​จะมองทุกอย่างจากเหตุผล​และ​ความ​เป็นจริง

คุณมนต์อักษรามีการผูกเค้าโครงเรื่อง​​ที่ดีมากค่ะ​ การดำเนินเรื่อง​ก็ดูน่าติดตาม
อยากรู้จังค่ะ​ ว่าตอนจบ​จะ​เป็นอย่างไร (ใจร้อนจริงๆ​นะเรา อิๆ​ๆ​ๆ​ๆ​)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : add [C-12941 ], [125.25.209.35]
เมื่อวันที่ : 15 ต.ค. 2550, 21.39 น.

ติดตามอ่านอยู่​ค่ะ​ ช่วยลุ้นกะพิลด้วย น่าเสียดาย​ที่ไม่​ได้โพสต์แบบ​เป็นเรื่อง​ยาวซีรีส์นะคะ​ ทำให้อยู่​กันคนละ​ที่คนละตอน คุณมนต์อักษราลองเขียนถามลุงเปี๊ยกดูว่า​จะจัดการ​ได้อย่างไรค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : มนต์อักษรา [C-12946 ], [203.146.63.182]
เมื่อวันที่ : 16 ต.ค. 2550, 00.33 น.

ขอขอบคุณทุก ๆ​ท่านนะคะ​ ​ที่ติดตามผลงาน ​และ แสดง​ความเห็นมา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : dazhman [C-12987 ], [61.90.216.142]
เมื่อวันที่ : 19 ต.ค. 2550, 09.30 น.

อยากอ่านต่อ อ่านแล้ว​เห็นภาพ ของคนงมงาย เรย อ้ะ

ประสบการณ์จริงป่าว หว่า

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น