นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๖ สิงหาคม ๒๕๔๖
ฤดูหนาว 2002 (ตอน : ปลายฤดูหนาว)
แบ่งปัน
...ฉันรู้สึกว่า​​ เวลาของเรา​​กำลัง​​จะหมดลง เวลา​​กำลังนับถอยหลัง...​​ยังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่นะ...​​ฉันไม่กล้านับเลย​​...​​...​​...​​...​​...​​...​​...
ปลายฤดูหนาว​ได้มาถึง...​​เป็นฤดูแห่งกาลสอบ ส่งงาน...​ ​และร่ำลา จริงอยู่​ว่าในชีวิตวัยเรียน เราก็ต่าง​ได้ผ่านการร่ำลามาแล้ว​หลายต่อหลายครั้ง ลา​เพื่อนสมัยประถม​เพื่อขึ้น​มัธยม ลา​เพื่อนสมัยมัธยม​เพื่อเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย...​มันต่างกันตรง​ที่ ครั้งนี้ ​เป็นการจาก...​​เพื่อออก​ไปเผชิญโลกกว้างใหญ่ ​ที่พวกเรา...​ไม่เคยมี​ใคร​ได้สัมผัสมาก่อน...​


ว่าว​ได้งานแล้ว​ จากการชักชวนของรุ่นพี่คนหนึ่ง​​ซึ่งทำงานในบริษัทรับจัดงาน ​และการแสดงต่างๆ​

"เฮ้ย...​กู​ได้งาน​เป็นคนแรกของรุ่น" ว่าวภูมิใจมาก...​

งาน​ที่ว่าว​จะ​ไปทำนั้น​ ดู​จะหนักหนา​แต่ก็ท้าทาย​ความ​สามารถมิใช่น้อย ฉันก็รู้สึกดีใจ​ไป​กับ​เพื่อนด้วย ​ทั้งๆ​​ที่ฉัน...​ยังคงไร้หนทาง


ว่าวตื่นเต้นมาก​กับการ​จะ​ไปทำงาน เรามัก​ใช้เวลา​ไป​กับการเลือกซื้อเสื้อให้ว่าวใส่​ไปทำงาน คุยกันว่าว่าวควร​จะ​ใช้เงินเดือน​ไป​กับสิ่งต่างๆ​ในสัด​ส่วนเท่าไหร่ รวม​ทั้งเรื่อง​​ที่ว่าว​จะออกมาเช่าห้องอยู่​เอง...​

ตลอดเวลา​ที่ฉันเห็นว่าวมี​ความสุข ตื่นเต้น​กับสิ่งใหม่​ที่​กำลัง​จะมาถึง ในใจฉันกลับรู้สึกสลดหดหู่...​ฉันรู้สึกว่า​ เวลาของเรา​กำลัง​จะหมดลง เวลา​กำลังนับถอยหลัง...​ยังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่นะ...​ฉันไม่กล้านับเลย​...​...​...​...​...​...​


ฉันพยายามข่ม​ความรู้สึกใจหายนั้น​ไว้ให้ลึกสุดใจ พยายามเก็บเกี่ยวสิ่งตรงหน้า เก็บ​ความรู้สึกดีๆ​ ​ความสุข ​ความสนุกสนาน​เอาไว้ให้นานเท่านาน...​.

วันหนึ่ง​ขณะ​ที่เรานั่งเล่น ปล่อยเวลาให้ไหลผ่าน​ไปเหมือนเคย ว่าวก็เอ่ยขึ้น​ว่า
"​ไปดูหนังม่ะ"
"​จะบ้าหรอ...​อีก10นาทีก็เรียนแล้ว​ ​จะโดดอีกแล้ว​หรอ"
"​เอาน่า...​นี่มึง...​อาทิตย์หน้ากู​จะ​ไปทำงานแล้ว​นะ ไม่รู้ว่า​จะ​ได้​ไปดูหนังกะมึงอีกหรือเปล่า"

หลังจากประโยคนั้น​ของว่าว...​ฉันพูดอะไร​ไม่ออก นี่ไง ผลลัพท์ของการไม่ยอมนับถอยหลัง...​พอเวลานั้น​มาถึงจริงๆ​มันก็เข้าจู่โจมฉันอย่างไม่ทันตั้งตัวจนทำให้ฉันตั้งตัวไม่ติด...​...​..ฉันอยากร้องไห้ อยากปล่อยน้ำตา​ที่กัก​เอาไว้ให้ไหลออกมา...​..​แต่ไม่หรอก ฉันไม่อยากร้องไห้ให้ว่าวเห็น ฉันไม่อยากให้ว่าวรู้สึกว่า​ฉันไม่อยากให้​เขา​ไป...​.

แล้ว​วันนั้น​เราก็​ไปดูหนังด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ขับรถ​ไปด้วยกันไกลถึงดอนเมือง...​คุยกันเรื่อง​วันข้างหน้า ​แต่​แม้​จะรู้ดีว่านี่คง​เป็นครั้งสุดท้าย​ที่​ได้ผลาญเวลาอย่างสิ้นเปลืองร่วมกัน เราก็ไม่คิด...​​ที่​จะขอคำสัญญาใดๆ​จากกัน...​..






ต่อจากนั้น​ไม่นานว่าวก็ออกจากงาน​เพื่อมาทำหนัง​เพื่อฉายในเทศกาลหนังสั้น...​.ว่าวบอกฉันว่า

"แพลนชีวิตกูนะ...​กู​จะทำหนังฉายกางจอให้ดี ให้มีผลงาน แล้ว​กูก็​จะ​ไปสมัคร​เป็นผู้ช่วยฯ​ที่ House เล็กๆ​ อยู่​สัก 4-5 ปี พอ​เป็นใหญ่แล้ว​ค่อยย้าย​ไปอยู่​ House ใหญ่...​ดีป่ะ"
"เฮ้ย แกวางอย่างงี้เลย​หรอ...​ก็ดี...​ฉัน​จะ​เอาใจช่วย"
"อย่า​เอาใจช่วยอย่างเดียว ช่วยกูทำหนังด้วย"
"ก็​ได้...​​จะให้ทำไรอ่ะ กูทำไม่​เป็นสักอย่าง"
"เออ มีไรให้ทำเยอะแยะ"


แล้ว​ก็เหมือนชะตาเล่นตลก พอว่าว​จะเริ่มทำหนัง บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง​ก็รับฉันเข้าทำงาน​และ​ต้องการให้​ไปเริ่มงานอย่างเร็ว​ที่สุด...​

"แก...​.ฉันมีอะไร​​จะบอก ​และฉัน​จะบอกแก​เป็นคนแรก...​"
"อะไร​...​"
"ฉัน​ได้งานแล้ว​!!"
ว่าวเงียบ มองหน้าฉัน...​ด้วยสีหน้า​ที่ฉันไม่คิดว่า​จะ​ได้เห็น...​
"เออ ก็ดี ดีใจด้วยนะ" ​แต่สีหน้าว่าวไม่​ได้ดีใจ​กับฉันเลย​ แล้ว​ว่าวก็เดินหนีฉัน​ไป​พร้อม​กับบทหนังในมือ...​
"นั่น​จะให้ฉันช่วยพิมพ์ป่าว"
"ไม่​ต้องหรอก แก​จะ​ไปทำงานแล้ว​หนิ"


ขอโทษนะว่าว...​​แต่ฉันก็มีฝันของฉันเหมือนกัน...​...​...​...​...​...​...​


ฉันเริ่มเดิน​ไปตาม​ความฝันของฉัน​พร้อมๆ​​กับ​ที่ว่าว​กำลังกรุยทางให้​กับฝันของตัวเอง ทุกเย็นหลังเลิกงานฉัน​จะแวะ​ไปหาว่าว​ที่คณะเผื่อถาม​ความ​เป็น​ไปของหนัง หรือบางทีก็โทร​ไป ​แต่สิ่ง​ที่ฉัน​ได้รับกลับมาเสมอก็​คือ​ความเฉยชาจากว่าว...​...​...​...​...​...​..​เป็น​ความเฉยชาอย่าง​ที่ฉันไม่เคยเห็น...​

คืนหนึ่ง​ว่าวโทรมาหาฉันตอนประมาณตี 2 กว่าๆ​...​.

"มึง...​กูเหนื่อย กูท้อ...​ไม่อยากทำแล้ว​"
"อ้าว...​ทำไมงั้นหน่ะ?"
"...​...​"
"เฮ้ย อย่าเพิ่งท้อดิ ไรวะ ไม่​ได้นะเว้ย ฉันรอดูหนังแกอยู่​"
"ทำคนเดียวไม่ไหว...​ไม่มีคนช่วย"
"แล้ว​น้องๆ​​ที่แกบอกว่า​เขา​จะมาช่วยหล่ะ"
"ไม่มี...​​เขา​ไปช่วยกองอื่นกันหมด"

...​นี่แหละ​ ว่าวของฉัน ฉันก็พอ​จะรู้ว่าทำไม ​เพราะว่าว​เป็นศิลปินซะเต็มตัว ทำงานตาม​ที่อยาก​จะทำ คนอื่นก็ยาก​ที่​จะเดาใจว่าว...​

"แล้ว​แก​จะเปิดกล้อง​เมื่อไหร่"
"พรุ่งนี้...​"
"อืม...​แล้ว​...​มีไรให้ฉันช่วยไหมหล่ะ"
"ไม่​ต้องหรอก...​.ดึกแล้ว​ แค่นี้นะ"

ฉันนอนน้ำตาไหล อยาก​จะช่วยว่าว อยากช่วยก่อร่างสร้างฝันของว่าวให้​เป็นจริง ฉันรู้สึกผิด...​เหมือนผิด​กับคำสัญญา...​...​...​...​.คำสัญญา​ที่ฉันพูดออกมาเอง​โดย​ที่ว่าวไม่เคยร้องขอ...​

"เฮ้ยว่าว...​ถึงไม่มี​ใคร แกยังมีฉันนะเว้ย"

​แต่วันนี้ ฉันช่วยอะไร​ว่าวไม่​ได้...​.ไม่​ได้เลย​ ว่าวคงเหนื่อยมาก ว่าว​จะโกรธฉันหรือเปล่านะ...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-257 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง ฤดูหนาว 2002 (ตอน : ปลายฤดูหนาว)
ผู้แต่ง แบ่งปัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๔๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-780 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 26 ส.ค. 2546, 04.04 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เด็กใหม่ในเมือง [C-781 ], [203.107.130.11]
เมื่อวันที่ : 26 ส.ค. 2546, 05.33 น.

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น