นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๘ สิงหาคม ๒๕๕๐
รักเอย....which the star are you from?
kokila
... ร่างของดลฤดี นอนหลับตาพริ้ม​​ที่เตียง ก่อน​​ที่​​จะกระพริบตาขึ้น​​อย่างช้า ๆ​​ ​​เมื่อรับรู้ถึงเสียงคุยกันอยู่​​ใกล้ ๆ​​ ตัวเธอ ตอนนี้...​​...​​.....
ร่างของดลฤดี นอนหลับตาพริ้ม​ที่เตียง ก่อน​ที่​จะกระพริบตาขึ้น​อย่างช้า ๆ​ ​เมื่อรับรู้ถึงเสียงคุยกันอยู่​ใกล้ ๆ​ ตัวเธอ

ตอนนี้ เธอไม่​ได้อยู่​​ที่ห้องเพียงลำพังแล้ว​ซิ...​...​เสียง​ใครนะ ดลฤดี พยายาม​จะขยับตัวลุกขึ้น​ ​แต่...​...​นี่มันเกิดอะไร​ขึ้น​...​.. เธอไม่มี​แม้​แต่เรี่ยวแรง​ที่​จะขยับแขนขา ทำไมร่างกายของเธอถึงไม่มีเรี่ยวแรงเลย​ ทำไมหล่ะ...​...​.ทำไมถึง​เป็นอย่างนี้...​.เธอพยายามทบทวน​ความทรงจำ...​...​

​เมื่อคืน ก่อน​ที่เธอ​จะผล็อยหลับ​ไป...​.เธอจำ​ได้ว่าเธอเข้าโปรแกรมเอ็มเอสเอ็น ​เพื่อสแปร์กลูโคส​และก่อนเข้านอนเธอก็ดูแล้ว​นี่หน่า...​ว่าระดับกลูโคส​ที่​ได้ มีเพียงพอ​ที่​จะปฏิบัติภารกิจ​ได้สำเร็จ แล้ว​นี่ทำไม...​.ทำไมร่างกายเธอ​เป็นแบบนี้ เธอพยายามเพ่งมองกลุ่มแสงเรืองรอง​ที่อยู่​กลางห้อง กลุ่มแสงเรืองรอง​ที่​เป็นต้นกำเนิดของเสียง​ที่คุยกัน เธอพบว่ามัน​เป็นกลุ่มแสงเล็ก ๆ​ สามดวง​ที่มี​ความสว่างลดหลั่นกัน​ไป จากนั้น​สติสัมปชัญญะของเธอก็ดับวูบลง

"ท่านแม่ ท่านแม่ ดลฤดี ​เป็นอะไร​​ไปหรือเจ้าค่ะ​" บราซ่าส์ ถามผู้​เป็นแม่ด้วย​ความ​เป็นห่วง​เพื่อนรัก

"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ๊ะ​ลูกรัก" ท่านบี-แอล-เล็ก-เซอร์-ต้า- ออบเจ็ค กล่าวตอบผู้​เป็นลูก ​เพราะนางก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ดลฤดี​เป็นอะไร​

"ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่าน​ต้องช่วยดลฤดีนะเจ้าค่ะ​ ดลฤดี​เป็น​เพื่อนคนเดียว​ที่ลูกมี อย่าปล่อยให้ดลฤดี​เป็นอะไร​​ไปนะเจ้าค่ะ​" บราซ่าส์ หัน​ไปอ้อนวอนขอ​ความช่วยเหลือจากท่านควอ-ซ่าร์ ผู้​เป็นพ่อ


ท่านควอ-ซ่าร์ หัน​ไปสบตา​กับบี-แอล-เล็ก-เซอร์-ต้า- ออบเจ็ค ผู้​เป็นภรรยาอัน​เป็น​ที่รัก ​โดยไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด ๆ​ ​แม้กระนั้น​ก็ตาม นางก็เข้าใจว่า อาการของดลฤดีสาหัสเกินกว่า​ที่พวกเค้า​จะช่วยเหลือหรือเยียวยา​ได้

บี-แอล-เล็ก-เซอร์-ต้า- ออบเจ็ค หัน​ไปมองร่างดลฤดี​ที่เสมือน​กับมนุษย์โลก​ที่​กำลังหลับใหลทั่ว ๆ​ ไ ป นางมองดลฤดีด้วย​ความสงสารยิ่งนัก มองเผิน ๆ​ แทบดูไม่ออกเลย​ว่า ดลฤดีอยู่​ในอาการสาหัสใกล้แตกดับเต็มที ​จะมีก็​แต่เพียงแสง Aurora (ออ-โร-ร่า) ​ที่​กำลังแผ่ออกจากตัวของดลฤดีเท่านั้น​ ​ที่บอกให้รู้ว่าดลฤดี​กำลังแย่

"ท่านพี่ เราพานางกลับ​ไป​ที่กาแล๊กซี่ทางช้างเผือกดีไหมคะ​ ​เพราะ​ถ้าขืนเราปล่อยนางไว้ ณ ​ที่โลกมนุษย์เช่นนี้ อาการของนาง​ต้องแย่ แน่ ๆ​ เลย​" บี-แอล-เล็ก-เซอร์-ต้า- ออบเจ็ค บอกท่านควอ-ซ่าร์ ผู้​เป็นสามี

"ก็ดีเหมือนกัน" ท่านควอ-ซ่าร์คล้อยตาม ​เพราะเค้าก็จนปัญญา​ที่​จะคิดหาวิธีช่วยนางจริง ๆ​ ​เพราะไม่รู้ว่านาง​เป็นอะไร​

จากนั้น​ ร่าง​ทั้งสาม​ได้ยืนโอบล้อมเตียง​ที่ดลฤดี​กำลังนอนหลับใหลอยู่​ ​พร้อม ๆ​ ​กับปล่อยแสงเรืองรองรอบ ๆ​ ตัวดลฤดี
ฉับพลัน ​เมื่อแสงเรืองรองนั้น​จางหาย​ไป ร่างของดลฤดีก็ไม่​ได้อยู่​ ณ โลกมนุษย์แล้ว​




ณ กาแล๊กซี่ทางช้างเผือก

กลุ่มดาวน้อยใหญ่ต่างรุมล้อมเฝ้ามองดูร่างของดลฤดี​ที่ยังคงหลับใหล ดูปรากฏการณ์แสงออ-โร-ร่า ​ที่แผ่ออกมาจากตัวนาง มีเสียงคำถามอื้ออึงดังเซ็งแซ่ท่ามกลางหมู่ดวงดาว ว่าสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​​กับดลฤดี มัน​คืออะไร​ ​และเกิดขึ้น​จากอะไร​ ​เพราะไม่เคยเกิดปรากฏการณ์เช่นนี้ในกาแล๊กซี่ทางช้างเผือกมาก่อน ​และแล้ว​...​.เสียงคำถามต่าง ๆ​ ก็ค่อย ๆ​ เงียบลง...​...​ เงียบลง...​...​ จนใน​ที่สุด...​..เหลือ​แต่​ความเงียบสงัด...​. ​เมื่อร่างของ​พระอาทิตย์​ได้ปรากฏกายขึ้น​ตรงหน้ากลุ่มดวงดาว

"ช่วยดลฤดีด้วยนะเจ้าค่ะ​ ท่าน​พระอาทิตย์" เสียงของบราซ่าร์ดังแทรกขึ้น​ท่ามกลางหมู่ดวงดาว

​พระอาทิตย์มอง​ไปยังร่างของดลฤดี ​ที่นอนหลับใหลลอยอยู่​เหนือหมู่ดวงดาว นางยังคงหลับตาพริ้ม ​โดย​ที่หา​ได้รู้ไม่ว่า บัดนี้ร่างของนางมีอาการคล้าย​กับอาการของดวงดาว​ที่ใกล้แตกดับเต็มที

"เราก็ไม่อาจรู้​ได้ว่า​จะช่วยนาง​ได้อย่างไร ​เพราะอาการอย่างนี้ ไม่น่า​จะเกิด​กับดวงดาว​ที่มีอายุน้อยเพียงแค่ 1974 ปีเช่นนาง เราไม่อาจรู้​ได้เลย​ว่านาง​เป็นอะไร​ ​แต่เราก็​จะพยายามช่วยเหลือนางเต็ม​กำลัง​ความ​สามารถของเรา"

​พระอาทิตย์บอก​กับบราซ่าร์ ​และก็บอก​กับตัวเอง​ไปด้วย ​เพราะมัน​เป็นเรื่อง​​ที่ยากมาก จากนั้น​​พระอาทิตย์ก็ส่องแสงมายังโลกมนุษย์ ​เพื่อถอยเวลากลับ​ไปดูว่า ก่อน​ที่ดลฤดี​จะมีอาการเยี่ยงนี้สาเหตุเกิดจากอะไร​

โอ...​ ทันใดนั้น​เอง...​...​.ท่านก็ทราบสาเหตุของอาการ​ที่ดลฤดี​กำลัง​เป็นอยู่​

"นางถูกพิษ" ท่าน​พระอาทิตย์บอก​กับเหล่าดวงดาว

"ถูกพิษ...​.นางถูกพิษอะไร​เจ้าค่ะ​"

"นางถูกพิษจากพลังงานกลูโคส​ที่นางเสพเข้า​ไป"

"ท่านหมาย​ความว่า นาง​จะตาย​เพราะกินหรือเจ้าค่ะ​" เสียงหนึ่ง​ถามแทรกกลางขึ้น​มาจากหมู่ดวงดาว

"อืมมมม...​...​...​ เจ้า​จะกล่าวอย่างนั้น​ก็​ได้นะ ​แต่เจ้าไม่คิดว่า มัน​จะไม่​เป็นการใจร้าย​กับดลฤดี​ไปหน่อย​รึ ​ที่เจ้ากล่าววาจาเยี่ยงนั้น​ออกมา ตาย​เพราะกิน ข้าว่า...​..เจ้าเก็บประโยคนี้​เอาไว้​ไป​ใช้​กับพวกมนุษย์โลก​ที่ไร้อารยธรรมพวกนั้น​เถอะ อย่า​ได้​เอามา​ใช้​กับดลฤดีเลย​ ​เพราะดลฤดีสะอาด​และบริสุทธิ์เกินกว่า​ที่​จะทันเล่ห์เหลี่ยมของพวกมนุษย์โลก​ได้"

"​เอาหล่ะ พวกเจ้าทุก ๆ​ ดวงกลับ​ไปทำหน้า​ที่ส่องสว่างให้​กับพวกมนุษย์โลก​ได้แล้ว​ ปล่อยดลฤดีไว้อย่างนี้แหล่ะ นาง​จะยังคงไม่แตกดับ​ไปในตอนนี้หรอก"

"ข้าขออยู่​​เป็น​เพื่อนนาง​ได้ไหมเจ้าค่ะ​" บราซ่าร์ถาม

"ก็ตามใจเจ้า ​แต่เดี๋ยวเรา​จะเข้า​ไปพักก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ ว่า​จะทำอย่างไร​กับนางดี ตอนนี้เราขอตัว​ไปคิดหาวิธีช่วยนางก่อนแล้ว​กัน" ท่าน​พระอาทิตย์กล่าว ก่อน​ที่​จะกลับเข้า​ไปพัก



ณ ดินแดนโลกมนุษย์

ทรงกต ไม่เข้าใจว่า ทำไม ...​..ไม่ว่า...​.. เค้า​จะทำอะไร​ก็ดูผิดพลาด​ไปซะหมด หงุดหงิด​ไปซะทุกเรื่อง​ เค้าไม่มีสมาธิ​เอาเสียเลย​...​...​ นี่เค้า​เป็นอะไร​​ไปนะ ทำไม...​.เค้า​ต้องเฝ้าคิดถึงยัยแม่มดนั่นด้วย นี่มันกี่วันแล้ว​...​.​ที่ยัยแม่มดหาย​ไป

เค้าเฝ้ารอ ​และก็รอ เธอหาย​ไปไหนของเธอนะ รึเธอ​จะโกรธเค้า รึเธอ​จะ​ได้​เพื่อนใหม่ รึเธอ​จะไม่สบาย...​หลาย ๆ​ คำถามผุดขึ้น​มาในห้วงสำนึกของชายหนุ่ม

...​..​แต่อีกสำนึกหนึ่ง​ก็ดังคัดค้านขึ้น​มา...​..ช่างหัวเธอสิ ​ไปใส่ใจอะไร​​กับคนพรรค์นั้น​

มี​แต่ทำให้หงุดหงิด เขียนอะไร​มา​แต่ละอย่างไม่เห็นเข้าท่า...​.หาเสน่ห์ในตัวเองก็ไม่เจอ...​...​.ผู้หญิงอะไร​ไม่มีเสน่ห์สักนิด...​...​ช่างหัวเธอ...​...​.​จะ​ไปตาย​ที่ไหนก็ช่าง ไม่ใช่ธุระกงการอะไร​ของเราซักหน่อย​ ​จะ​ไปโดน​ใครในเอ็มเอสเอ็นหลอกก็ช่าง ใน​เมื่ออวดดีว่าเก่งนักเก่งหนา ฉลาดนัก ฉลาดหนา ก็ให้เจอดีซะบ้าง

ถึง​แม้เค้า​จะเฝ้าบอก​กับตัวเองว่า การ​ที่เธอ​จะหาย​ไป ​จะ​เป็น​จะตาย มันก็ไม่ใช่ธุระของเค้า ​แต่ในใจลึก ๆ​แล้ว​ เค้าก็อด​ที่​เป็นห่วงเธอไม่​ได้

"ยัยแม่มด" ​เขาพึมพำ​กับตัวเองเบา ๆ​ ​พร้อม ๆ​ ​กับเผลอยิ้ม​ที่มุมปาก ดูชื่อ​ที่เธอตั้งสิ เธอช่างตั้งชื่อในการออนเอ็มเอสเอ็น​ได้เหมาะ​กับตัวเธอจริง ๆ​ นี่เธอ​กำลังเล่นไสยศาสตร์มนต์ดำอะไร​​กับเค้าใช่ไหม ทำให้เค้ากระวนกระวายใจด้วย​ความคิดถึงเธอ


 

F a c t   C a r d
Article ID A-2467 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง รักเอย....which the star are you from?
ผู้แต่ง kokila
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ สิงหาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๔๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-12280 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 18 ส.ค. 2550, 22.23 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-12312 ], [83.189.130.104]
เมื่อวันที่ : 21 ส.ค. 2550, 00.37 น.

เข้ามาติดตามจ้า
แนวเรื่อง​ท่าทาง​จะน่าสนใจ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น