นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๒ สิงหาคม ๒๕๔๖
แม่ผมน่ะ……เช้ย..เชย!
จันทน์กะพ้อ
... แม่ผมน่ะ...​​...​​เช้ย..เชย ! แม่ผมน่ะ ​​เป็นคนจีน เสียงดังแบบอาซิ้ม​​ทั้งหลาย ​​แต่พูดไทย​​ได้ค่อนข้างชัด แม่ผมมีห้...
แม่ผมน่ะ...​...​เช้ย..เชย !

แม่ผมน่ะ ​เป็นลูกคนจีน เสียงดังแบบอาซิ้ม​ทั้งหลาย ​แต่พูดไทย​ได้ค่อนข้างชัด แม่ผมมีห้องแถวขายของชำ แม่​เป็นคนคล่องแคล่วมาก มัก​จะทำอะไร​ด้วย​ความรวดเร็วเสมอ ไม่ว่า​จะพูดหรือกิน หรือเดิน หรือ​แม้กระทั่งคิดเงิน

ผม​เป็นลูกชายคน​ที่สอง ถึง​แม้ผม​จะเรียนไม่เก่งเหมือนพี่ชาย ​แต่ผมก็ดิ้นรน​ที่​จะ​ไปเรียนพาณิชย์​ที่กรุงเทพ แม่ก็ยอมให้​ไป ​เพราะแม่เห็นว่าผมติด​เพื่อน​และมี​เพื่อนมาก ผม​ไปลงทุนขายเสื้อผ้า​กับ​เพื่อน แล้ว​แม่ก็ด่าหาว่าผมค้าขายไม่​เป็น ขายจนเจ๊ง ​แต่แม่ไม่รู้หรอกว่าผมก็​ได้กำไรมา​เป็นของน่ะ คุณรู้มั้ย ...​หลังจากปิดร้านขายเสื้อผ้า​ไปแล้ว​ ผม​และ​เพื่อน​ที่​เป็นหุ้น​ส่วนกันก็มีกางเกง ลีวายส์ ริมแดง​ที่แสน​จะเท่นุ่งกันคนละตั้งหลายตัว แล้ว​ยังเสื้อเชิ้ตแบบลายสก็อตแบบเข้าเอวอีกมากมาย​ แล้ว​แม่​จะมาด่าว่าผมค้าขายเจ๊ง​ได้ยังไง ?



ครั้งแรก​ที่ผมขึ้น​รถ​โดยสารสีส้ม(สมัยก่อนยังไม่มีรถแอร์)​จะ​ไปอยู่​​กับป้า​ที่กรุงเทพฯ ผมก็แอบนัดแนะ​กับสาวคนหนึ่ง​ว่า​จะนั่งรถ​ไปด้วยกัน ผมเลือก​ที่นั่งในสุดหลังรถ​เพื่อ​จะ​ได้นั่งเคียงคู่​กับสาวเจ้าอย่างสบายใจ ​จะ​ได้ไม่มี​ใครมองเราจากทางด้านหลัง จวบจน​ได้เวลาออกออกรถแล้ว​ ​แต่​ทั้งคนขับ​และกระเป่าก็ยังวางเฉย กระเป๋าก็ยังคงตะโกนเรียกผู้​โดยสารต่อ​ไป...​...​

" ซิ้ม ​ไปมั้ยๆ​" เสียงเด็กรถตะโกนร้องเรียก
"รถคันนี้​ไปกรุงเทพ ใช่มั้ย" เสียงอาซิ้มคุ้นๆ​หู ตะโกนถามดังลั่น
"ช่ายๆ​ๆ​ ขึ้น​บนเลย​...​โอ้ย...​ของเยอะจังล่ะซิ้ม "
"เออๆ​...​​เอามาฝากลูกชาย"
แล้ว​อาซิ้มก็หิ้วของพะรุงพะรังขึ้น​มาบนรถ ผม​กำลังนั่งคุย​กับสาวเพลินๆ​ พอมอง​ไปก็ใจหายวูบ นั่นแม่นี่...​แม่ขึ้น​มาทำไมบนรถคันนี้ ผมกลัวแม่​จะเห็น รีบหันข้างให้แล้ว​แกล้งเบือนหน้า​ไปมองข้างหลังรถ

" อากางเอ๊ยๆ​.." เสียงแม่ตะโกนเรียกชื่อผมดังลั่น แม่ว่าผม หูกาง เลย​เรียกผมว่า อากางๆ​ ผมน่ะไม่ชอบชื่อนี้​เป็น​ที่สุด ผมพยายาม​จะให้​เพื่อนๆ​เรียกผมว่า ชายกลาง ​แต่ก็ไม่มี​ใครยอมเรียก ตอนนี้ผมพยายามทำตัวลีบ​ที่สุด หันหน้า​ไปทางอื่น ไม่ให้แม่เห็น ​แต่แม่ก็อุตส่าห์จำผม​ได้ คง​จะ​เป็น​เพราะไอ้เสื้อลายสก๊อตสีแดงอย่างเท่​ที่ผมใส่อยู่​แน่ๆ​เลย​ ​ที่สะดุดตาจนแม่เห็นปุ๊บก็จำ​ได้

"อากาง..กาง.. แหมนั่งซะไกลจัง ตั้งท้ายรถ" แม่ยังส่งเสียงดัง เดินลิ่วตรงมาท้ายรถ สายตาทุกคู่ของคน​ทั้งรถหันมามองผม​เป็นตาเดียว ผมจำใจหันหน้ามามองแม่ แล้ว​ผมก็อยาก​จะหายตัว​ได้ในตอนนี้เลย​...​...​..

​เพราะมือข้างหนึ่ง​ของแม่หิ้วกล้วยน้ำว้า มา 1 เครือ (1 เครือนะ ไม่ใช่ 1 หวี 1 เครือ ​คือมีหลายหวี)​ มืออีกข้างหิ้วถุงกระดาษใบใหญ่ๆ​ยับๆ​



"​เอากล้วย​ไปกินกรุงเทพฯ นะ" เสียงแม่ยังดัง​ไป​ทั้งรถ ผมอายมากจนอยาก​จะแทรกแผ่นดินหนี อายสาว​ที่นั่งข้างๆ​ผม ​ที่ผม​กำลังจีบเธออยู่​ อายคน​ทั้งรถ แล้ว​ยิ่ง​ไปกว่านั้น​ แม่ยังพูดต่ออีกว่า

"แล้ว​แม่ฝากปลาเค็ม​ไปให้ป้า​เขาด้วยนะ อย่า​ไปเ​ที่ยววางให้หายล่ะ มันแพงนะ ปลาสละเค็มเนี่ยะ"

ผมจำใจรับของแม่มาวางไว้​ที่พื้นใกล้ๆ​ตัวผม ปลาเค็มส่งกลิ่นสะอิดสะเอียน ผมหน้าร้อนผะผ่าว​ไปจนถึงใบหู เรียกว่าผมหมด​ความหล่อมาดแมน​ไปเลย​ ​เพราะแม่คนเดียว ผมแค้นใจจริงๆ​

นั่น​เป็นเหตุการณ์​ที่ผมจำ​ได้แม่นยำ​ที่สุด แลัวยังมีครั้งอื่นๆ​อีก เช่นครั้ง​ที่โรงเรียนมีจดหมายมาเรียกผู้ปกครอง​ไปพบ ​เนื่องจากผมขาดสอบ​และสอบตก แม่ก็​ไปชี้หน้าด่าผมเสียงดังล้งเล้ง ต่อหน้าผู้อำนวยการ ผมอายจริงๆ​​ที่มีแม่​เป็นแบบนี้ มิหนำซ้ำแม่ยังใส่เสื้อ​ที่​เป็นลายดอกๆ​ นุ่งกางเกงยืดๆ​ ใส่รองเท้าแตะ โอย.. แม่.. ทำตัว​เป็นอาซิ้มบ้านนอก เช้ย.เชย...​ ช่างไม่มีรสนิยมเสียเลย​...​ ผมล่ะ...​ .อายจริงๆ​

ใน​ที่สุดแม่ก็ให้ผมกลับมาเรียนต่อวิทยาลัยครู​ที่บ้านเกิด ​เพราะ​ถ้าเรียนต่อ​ที่กรุงเทพฯ ผมคง​จะเรียนไม่จบแน่ๆ​ ​และคราวนี้ผมก็เรียนจนจบอนุปริญญา ​โดยมีแม่คอยดุด่าว่าแทบทุกวัน ​แต่ผมก็ชินเสียแล้ว​ แม่น่ะ​เขาชมผมอยู่​อย่างหนึ่ง​ว่าผม​เป็นลูก​ที่ดีตรง​ที่ไม่เคยเถียง​เขาเลย​ ไม่เหมือนพี่น้องคนอื่นๆ​​ที่เถียงไม่ตกฟาก ผมก็ปลื้มใจ​กับคำชมของแม่ ​เพราะผมรู้ว่านี่​เป็นจุดอ่อนของแม่ ​เมื่อแม่ด่าๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ จนพอใจแล้ว​ หลังจากนั้น​ผม​จะขออะไร​แม่ก็ให้เสมอ ​และผมก็ขอ​ได้หลายอย่างแล้ว​ด้วย

ผมขอ​แต่งงาน​กับสาวสวยคนหนึ่ง​ แม่ก็ยอม​ไปสู่ขอให้ ​แม้ว่าแม่​จะ​ไปนั่งสำรวจตรวจตรา​และซักถาม​ที่บ้าน​เขายัง​กับว่าแม่​จะ​เป็นนักสืบยังงั้นแหละ​ ​เขาขอสินสอดทองหยองมาเยอะ แม่ก็ต่อจน​เขายอมลดราคาให้ ยัง​กับซื้อของมาขายเลย​

ผมขอรถยนต์ 1 คัน แม่ก็ยอมซื้อให้ หลังจาก​ที่ผมทนฟังแม่ด่า​ไปประมาณ 10 รอบ

​และในตอนหลัง แม่ก็ยอมยกร้านขายของชำให้ผม​ทั้งๆ​​ที่ผมไม่​ได้ขอ ​แต่เมียผม​เขาขยันขันแข็งช่วยแม่ขายของจนแม่เห็นใจ ยอมยกร้านให้ทำต่อ​ไป

​ส่วนผมก็สบายๆ​ตามนิสัยของผม กลางวันอยู่​ช่วยเมียขายของบ้าง กลางคืนก็​ไปเ​ที่ยวเตร่​กับ​เพื่อนๆ​บ้าง เวลา​ที่แม่เจอหน้าผมก็ยังหาเรื่อง​มาด่าผม​ได้เหมือนเดิม ​และผมก็ยังเฉยๆ​ฟังแม่ด่าต่อ​ไป ​แต่​ถ้า​เมื่อไรผมเอ่ยปากพูดอะไร​ขึ้น​มา แม่ก็​จะใจอ่อน​และยอมตามผมอย่างแน่นอน

คุณว่า...​ ผมควร​จะรักแม่มั้ย?

วันนี้​เป็นวันแม่ ผมควร​จะซื้อของขวัญให้แม่สักอย่าง ​ที่ทำให้แม่ดูมีรสนิยม​กับ​เขาสักหน่อย​ ผมก็เลย​ตัดสินใจ...​...​...​.​เอาของขวัญ​ไปให้แม่ ​เป็นของขวัญ​ที่ผม​จะทำให้แม่หายจากอาการ เช้ย..เชย ​ได้



ผม​ไปกราบแม่ แล้ว​ยื่นห่อของขวัญให้แม่ แม่มือไม้สั่นเอื้อมมือมารับของขวัญ

"ขอบใจนะลูก " แม่พูดเสียงเครือ
"แม่เปิดดูสิ...​." ผมอมยิ้ม
"...​เอ้อ..แล้ว​แม่..ค่อยเปิดก็​ได้...​" ท่าทางแม่ตื่นเต้น
"เปิด​ไปเลย​แม่...​.แกะดูเร้วๆ​ อยากรู้ๆ​" เสียงพี่ๆ​น้องๆ​ลุ้นกันใหญ่
แม่เปิดห่อของขวัญด้วยมือ​ที่สั่นเทา กว่า​จะเปิดห่อ​ได้ก็กินเวลานาน ท่ามกลางสายทุกคู่​ที่จ้องมองอยู่​

พอเปิดกล่องขึ้น​มา แม่ก็น้ำตาไหล ร้องไห้แล้ว​ก็หัวเราะ แม่หยิบของขึ้น​มาให้ดู ทุกคนร้อง โอ้โฮ...​..​เมื่อเห็นสร้อยคอ​และสร้อยข้อมือ

สร้อยคอ มีล็อกเกต​เป็นรูปปลา ​และ​ที่สร้อยข้อมือล็อกเกต ​เป็นรูปกล้วย นี่​เป็นของขวัญ​ที่ทำให้ผม​และแม่ระลึกถึง​ความหลังวัน​ที่แม่ทำให้ผมหน้าแตก แม่หัวเราะ​ทั้งน้ำตา แล้ว​พูดว่า

" สมัยนี้​ใคร​เขาใส่ทองกันล่ะ...​กาง...​กางซื้อทองให้แม่น่ะ...​.. เช้ย เชย!"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-242 Article's Rate 26 votes
ชื่อเรื่อง แม่ผมน่ะ……เช้ย..เชย!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ สิงหาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๓๗๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐๖
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-732 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 12 ส.ค. 2546, 06.17 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงเปี๊ยก [C-733 ], [203.150.11.11]
เมื่อวันที่ : 13 ส.ค. 2546, 00.51 น.

อ่านแล้ว​ชอบมากเลย​ครับ​

​เป็นเรื่อง​สั้น​ที่สมบูรณ์มาก ขอแสดง​ความนับถือจ้า...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : แม่นกยูง [C-734 ], [203.155.176.72]
เมื่อวันที่ : 13 ส.ค. 2546, 06.04 น.

น่ารักมากเลย​ค่ะ​
​เป็นบรรยากาศครอบครัวคนจีนจริง ๆ​เลย​
ถึง​จะทะเลาะเบาะแว้งกัน​แต่ก็รักกันจริง ๆ​นะคะ​
(มี​เพื่อนมีครอบครัวแบบนี้เหมือนกันเลย​ค่ะ​)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : p_relax [C-809 ], [203.155.163.46]
เมื่อวันที่ : 05 ก.ย. 2546, 10.47 น.

อ่านแล้ว​ก็หัวเราะจนคนอื่นเค้า​จะหาว่าบ้า​ไปแล้ว​ค่ะ​เรื่อง​น่ารักดี เอ๊ะเรื่อง​พาขำรึเราต๊องเส้นตื้น​ไปเอง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ปรัชญา(สร้างสรรค์) [C-943 ], [202.29.14.3]
เมื่อวันที่ : 24 พ.ย. 2546, 06.08 น.

​เป็นเรื่อง​​ที่ไม่ ซีเรียส สนุกดีทําให้เห็นภาพ อ่านแล้ว​ทําให้คิดถึงแม่มาก

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : 111 [C-984 ], [203.147.0.44]
เมื่อวันที่ : 13 ธ.ค. 2546, 07.55 น.

เรื่อง​น่ารักมากกก เลย​ อ่านแล้ว​ประทับใจจริงๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : malilala [C-1123 ], [202.161.129.58]
เมื่อวันที่ : 23 ก.พ. 2547, 06.34 น.

very good story naka...​.Mom ...​.i love u and happy bithday .

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : จันทน์กระพ้อ [C-1224 ], [203.172.119.54]
เมื่อวันที่ : 25 พ.ค. 2547, 17.50 น.

เรื่อง​ แม่ผมน่ะ...​...​เช้ย..เชย! นี้ ​ได้ตีพิมพ์ในนิตยสารสกุลไทยรายสัปดาห์ฉบับ​​ที่ ๒๕๘๙ วัน​ที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๔๗ ในคอลัมน์เรื่อง​สั้น หน้า ๑๑๘ ​โดย​ใช้นามปากกาว่า ขวัญสุคนธ์

ขอขอบ​พระคุณทุกท่าน​ที่ติดตามอ่านค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : ลุงเปี๊ยก [C-1228 ], [210.86.188.15]
เมื่อวันที่ : 31 พ.ค. 2547, 20.52 น.

ขอแสดง​ความยินดี​กับการ​ได้ตีพิมพ์ลงนิตยสารชื่อดังครับ​ นับ​เป็นงานเขียนบนนิตยสารรายสะดวก​ชิ้นแรก ​ที่มีการตีพิมพ์บนหน้านิตยสารบนแผง ขอชื่นชม ​และนับถือใน​ความ​สามารถอย่างจริงใจครับ​

เอ.. สงสัยว่า​ต้องมีการรวมเล่มแล้ว​ละ ดีไหมๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : น้องจ๋า [C-9330 ], [124.121.129.191]
เมื่อวันที่ : 08 ต.ค. 2549, 18.25 น.

น่ารักมากเลย​ค่ะ​
อ่าน​ไป ยิ้ม​ไป

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น