นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๒ สิงหาคม ๒๕๕๐
ชีวิตกับการเดินทาง
ข้าวฟ่าง
...ชีวิต​​กับการเดินทาง ครั้งหนึ่ง​​ในชีวิต..อีกแล้ว​​ ​​กับการเดินทางข้ามทวีปของฉัน ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไม​​ต้องเลือก​​ที่​​จะเดินทางจากทุกสิ่...
ชีวิต​กับการเดินทาง ครั้งหนึ่ง​ในชีวิต..อีกแล้ว​ ​กับการเดินทางข้ามทวีปของฉัน ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไม​ต้องเลือก​ที่​จะเดินทางจากทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองไทย แล้ว​มาตาย​เอาดาบหน้า​กับการเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ผู้คน...​ภาษา..อาหาร...​บ้าน...​ข้าวของเครื่อง​ใช้ ​ทั้งหมดเปลี่ยน​ไปอย่างสมบูรณ์แบบ​ที่สุด เหลือ​แต่ลมหายใจ​ที่ยัง​เป็นของฉันอยู่​ นอกจากนั้น​โลกมันเปลี่ยน​ไป​ทั้งหมดสำหรับฉัน ไม่เคยคิดว่า ในชีวิตของคนธรรมดาเด็กบ้านนอกอย่างฉัน​จะมาไกลขนาดนี้ ฉัน​ต้องตัด​ความพึงพอใจ​กับการ​ได้อยู่​​กับสิ่ง​ที่ตนเองรักอย่างมากมาย​ นอกจากญาติพี่น้อง สถาน​ที่ คนพิเศษ คนคุ้นเคย ​และ​ใครต่อ​ใครอีกหลายคน มีคนไม่น้อย​ที่พากันอิจฉาการ​ได้มาอยู่​ประเทศสวิทเซอร์แลนด์แห่งนี้ ​แต่ฉันไม่เห็นมีสิ่ง​ที่น่าอิจฉาเลย​สักนิด ฉันยัง​เป็นคนไทยหัวใจเต็มร้อย ​ที่ยังรัก​ที่​จะกินน้ำพริกกะปิ​กับปลาทูทอด ​และยอดผัดสด ,ต้มยำรสแซบ,แกงเผ็ด...​​และขนมหวานอัน​เป็นของโปรดของฉันมากกว่าการมากินช็อคโกแล็ต ขนมปังทาเนย พาสต้า ไวน์แดง หรืออื่นๆ​อีก​ที่ฉันยังไม่​ได้ทดลองมันในตอนนี้ ​แต่เวลา ๑ ปีสำหรับ​ที่นี่ฉันคง​ได้รับ​ความ​เป็นฝรั่งกลายพันธุ์กลับ​ไปเมืองไทยด้วย
ก่อนฉันเดินทางมาฉันรู้ล่วงหน้าประมาณ๑ เดือน ​แต่พยายามบอกตัวเองอยู่​ทุกวันว่า วีซ่าไม่ผ่านหรอก ไม่​ต้องเตรียมอะไร​ ให้อยู่​​และหางานทำ​ไป​ที่เมืองไทยนี่แหละ​..ใจมันเกิดการลังเล​ทั้ง​ที่รู้ว่า การมา​จะทำให้มีชีวิต​ความ​เป็นอยู่​ของพ่อ​และครอบครัวอัน​เป็น​ที่รักดีขึ้น​กว่า​ที่​เป็นอยู่​ ฉันตัดสินใจทันทีตอน​ที่มีคนติด​ต่อมาทำงานเงินเดือน...​แค่​ได้ยินว่าเงินเดือนเท่าไหร่ฉันก็ดีใจว่า...​ฉัน​จะ​ได้ปลูกบ้านใหม่ให้พ่อ มีเงิน​ใช้หนี้ ช่วยเหลือญาติพี่น้องหลังการตัดสินใจก็มีการทำอะไร​ต่ออะไร​มากมาย​ นายจ้างของฉัน​ต้องทำใบอนุญาตให้มาทำงาน ฉันเอง​ต้องเตรียมเอกสาร ทำพาสปอร์ตใหม่​เพราะอันเก่าใกล้หมดอายุ นั่งรถจากเชียงใหม่​ไปกรุงเทพฯ ​ไปเพชรบุรี ​ต้อง​ไปรับวีซ่า ​ต้อง​ไปทำใบขับขี่​ระหว่างประเทศ ​ต้อง​ไปซื้อข้าวของเครื่อง​ใช้ เตรียมเสื้อผ้า ​และเคลียร์สมบัติ​ที่มันมีมากมาย​​ที่เชียงใหม่
นอกจากนี้ยัง​ต้อง​ไปรับปริญญาอีกใบ​ที่ฉันอุตส่าห์อดทนเรียนจนจบ​เป็นศาสนศาสตรมหาบัณฑิต​ที่พุทธมณฑลอีกด้วย...​แถมหอบงานวิจัยของ​เพื่อนพ้อง​ที่ยังไม่เสร็จมา​เป็นภาระอีกกองโตซะ ก่อนมา ๑ สัปดาห์แทบไม่​ได้นอนเลย​ ​เพราะมีอะไร​ให้ทำจนงง​ไปหมด ไม่รู้​จะเริ่มทำตรงไหนก่อนดี ฉัน​ไปลาครูบาอาจารย์​และเจ้าหน้า​ที่ท่ามกลาง​ความเร่งรีบ​เพราะมีคนมากมาย​ให้​ต้องร่ำลา ฉันถ่ายรูปไว้​กับทุกคนด้วย​ความรู้สึก​ที่ดี​และอยากจดจำสิ่งต่างๆ​ ไว้ใน​ความทรงจำ ฉันรู้สึก​เป็นห่วง​และอาลัยอาวรณ์ต่อการจากลาในวันนั้น​อย่างบอกไม่ถูก หลังจากนั้น​ฉัน​ไปลาน้องๆ​​ที่ทำงานด้วยกัน ​เพื่อน​ที่เรียนด้วยกัน ด้วยการถ่ายรูปอีกคครั้ง ต่อจากนั้น​ฉัน​ไปลาอาจารย์อีกท่าน​ที่บ้าน​เป็นรายสุดท้าย ฉันโทรบอก​ใครต่อ​ใครจนไม่รู้ว่า.​จะทำอะไร​ต่อ​ไปดี...​นั่น​เป็น​ความโกลาหลก่อนอำลาเชียงใหม่ ๑ วัน
..ตอนเช้า​วันเดินทางฉัน​ไปลา​เพื่อน​ที่ดี ​และเรียนเก่ง​ที่สุดอีกคน ​ได้ซีดี,รูปภาพ,ตุ๊กตาหมี,เซ็นต์สมุดเฟรนด์ชิปให้กัน ​เพื่อ​เป็น​ความทรงจำ​ที่ดีอันควรแก่การจดจำไว้ตลอด​ไป แล้ว​เลย​​ไปแวะหาน้อง​ที่รู้จักกัน​ได้ไม่กี่วัน โศกาเสียน้ำตากัน​ไปอีกยก
จากนั้น​มาฉันก็จัดข้าวของจนนาทีสุดท้ายก่อนขึ้น​รถทัวร์จากเชียงใหม่มาลาพ่อ​และพี่น้อง​ที่เพชรบุรี ฉันมีเวลา ๑ คืน​ที่บ้าน​และ​เป็นคืน​ที่พี่สาว​ต้องผ่าตัดไส้ติ่งอักเสบ ก่อนมาโทรบอกเจ้าของงานวิจัยสุดท้าย​ที่ไม่​สามารถทำให้เสร็จ ​ถ้าทาง​เขาคงไม่พอใจเท่าไหร่ ​แต่​เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่​โรงพยาบาล ​และทำอะไร​บ้างในช่วง​ที่ผ่านมา ​แต่ก็เตรียมคนสานต่อไว้แล้ว​ ​ที่เหลือ​ต้อง​เป็นหน้า​ที่​ใครก็​ต้องทำกัน​ไป..จากนั้น​โทรหา​เพื่อนหมอ​เพื่อร่ำลา แล้ว​เลย​กลับบ้านตอนพี่สาวเข้าห้องผ่าตัด ทำให้ไม่​ได้หลับเลย​จนออกจากเพชรบุรีมาสนามบินสุวรรณภูมิตอนตี๑ ครึ่ง น้องสาว ๒ คน ​และหลานมาส่ง นับ​แต่นั้น​มา​ที่สุวรรณภูมิ..ฉัน​จะมีตัวเองเพียงลำพังอีก ๑ ปี ​ความรู้สึกตอน​ที่เดินขึ้น​เครื่องบินมันเฉยมากเลย​ ไม่รู้สึกว่า​​จะ​ต้องคิดถึง​ใครหรืออะไร​อีกแล้ว​ ​เพราะ​แต่นี้​ไป๓๖๕ วัน​จะ​เป็นการเดินทาง​ที่ยิ่งใหญ่​ที่สุดในชีวิต ​กับการเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของฉันอย่างสมบูรณ์แบบทีเดียว ​และ​เป็นการอยู่​ในสถาน​ที่​ที่ไม่เคยรู้จัก​ใครมาก่อนเลย​..ทำไมฉัน​ต้องมาหรือ? ฉันรู้สึกเหนี่อยมากจน...​ไม่เหนื่อย​ไปเลย​
จากนั้น​..ฉันเดินทางข้ามทวีปคนเดียว​โดยสายการบิน Etihad Airways(The Nation Airline of theUnited Arab Emirates) เ​ที่ยวบิน EY407 ​ที่นั่ง 24K ​กับ​ความต่างอย่างมากออกจากสนามบินสุวรรณภูมิเวลา๐๘.๔๐น. ถึงสนามบินอาบูดาบี (Abudhabi)๑๑.๔๕น. ​แต่เวลาประเทศไทย ๑๔.๔๐น.​เป็นการเดินทาง​ที่ไม่มี​ความตื่นเต้นอยู่​เลย​ ​จะว่า​พร้อมก็คงไม่ใช่ หรือ​จะว่าอะไร​กันดีนะ? ​ความจริงฉันยังไม่​พร้อม​จะเดินทางต่างหาก ​แต่ฉันก็เลือกมาแล้ว​ทำให้การรอคอย​ที่สนามบินอาบูดาบี ​เป็นการรอคอยเวลาเท่านั้น​ ไม่มี​ความกังวลหวาดกลัว หรือระแวงอะไร​สักอย่าง ฉันเดิน​ไปเดินมาจนรู้สึกเบื่อบ้างเหมือนกัน นี่เรา​จะไม่​ได้กลับเมืองไทยอีกนานนะ...​วันนี้ฉันยังไม่รู้สึกอะไร​อีกเลย​นอกจาก...​ขอให้พบสิ่ง​ที่ดี เหมือน​ที่​ใครๆ​​เขาพากันรู้สึกอิจฉา จากสนามบินอาบูดาบี(Abudhabi)สู่สนามบินเจนีวา(Geneva) เ​ที่ยวบิน EY53 ​ที่นั่ง 16K เวลาอาบูดาบี๑๔.๔๐น.ถึงเจนีวา๑๙.๔๐น. ​แต่เวลาไทย๐๐.๔๐น.ของวันใหม่แล้ว​นะ...​​เป็นการเดินทาง​ที่ยาวนานจริงๆ​..​และมีปัญหาเรื่อง​กระเป๋าไม่​ได้..​ต้องกลับ​ไปก่อน ครอบครัวโครโมดิเมดโจ มารับ​และเข้ามาดูแลเรื่อง​กระเป๋าด้วย เหตุผลก็ฟังภาษาฝรั่งเศสไม่​ได้สักคำ..ยก​ที่หนึ่ง​​ที่เจนีวา
ฉันบอกตัวเองว่า นับ​แต่วินาทีนี้...​​ต้องอยู่​ทำหน้า​ที่ให้ดี​ที่สุด​และมี​ความสุข​กับทุกๆ​วัน​เพื่อพรุ่งนี้​ที่ดีด้วย...​ ​เพราะคนเรามีหน้า​ที่สองอย่างในชีวิต​คือ หนึ่ง​หน้า​ที่ตามเหตุผลในการดำเนินชีวิต ​และสองหน้า​ที่ของ​ความรู้สึก สำหรับ "เจนีวา"หน้า​ที่​ทั้งสองอย่าง​จะ​ต้อง​ไป​พร้อมๆ​กัน...​​เพราะ​ที่นี่ไม่ใช่เมืองไทยของเรา​ที่​จะทำ​แต่เรื่อง​​ที่ถูกใจ​และ​ความรู้สึก ​แต่ไม่ถูก​ต้องตามเหตุผล​และ​ความ​เป็นจริง..ขอให้การเดินทางมาครั้งนี้​เป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่ง​​ที่ดี​ที่สุดในชีวิต

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2406 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง ชีวิตกับการเดินทาง
ผู้แต่ง ข้าวฟ่าง
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ สิงหาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๐๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-12088 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 02 ส.ค. 2550, 04.14 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปลาหลงน้ำ [C-12090 ], [210.230.179.122]
เมื่อวันที่ : 02 ส.ค. 2550, 20.16 น.

ชอบมากๆ​ คล้ายประสบการณ์ช่วงหนึ่ง​ของดิฉัน รออ่านตอนต่อ​ไปค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : จีร. [C-12110 ], [125.27.216.207]
เมื่อวันที่ : 04 ส.ค. 2550, 08.02 น.

​เป็น​กำลังใจให้ลูกเจี๊ยบนะคนดี

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น