นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๑ เมษายน ๒๕๕๐
ตะปู...และมิตรภาพ...
นทีไท
...​​เพื่อน​​ที่ดีนั้น​​​​จะช่วยพาเรา​​ไปพบในสิ่ง​​ที่ดีงาม ทำให้เรามีคุณค่าในชีวิต...​​
​​เมื่อใดก็ตาม​​ที่เรา​​ได้มีสหายเช่นนี้สักคน...​​จง​​เป็นมิตร​​ที่ดีต่อ​​เขาด้วยเช่นกัน...
คลิกดูภาพขยาย


ในโลกนี้คงไม่มีผู้ใด​ที่อยาก​จะสูญเสียมิตร​ที่ดี​ไป...​

​เมื่อใดก็ตาม​ที่เรามีมิตร​ที่ดีอยู่​ข้างกายก็เหมือน​กับว่า...​

เรานั้น​โชคดี​ที่มี​เพื่อนร่วมทาง​ที่ดี ไม่คิดร้ายต่อเรา...​

​เพราะ​เพื่อน​ที่ดีนั้น​​จะช่วยพาเรา​ไปพบในสิ่ง​ที่ดีงาม ทำให้เรามีคุณค่าในชีวิต...​

​เมื่อใดก็ตาม​ที่เรา​ได้มีสหายเช่นนี้สักคน...​จง​เป็นมิตร​ที่ดีต่อ​เขาด้วยเช่นกัน...​



เปรียบดั่งเช่นแง่คิดจากเรื่อง​ "ตะปู...​​และมิตรภาพ...​"


เด็กน้อยคนหนึ่ง​​ที่สีหน้า แสดงอารมณ์ไม่ค่อย​จะดีนัก...​

พ่อของ​เขาจึงให้ตะปู​กับ​เขา 1 ถุง...​

​และบอก​กับ ​เขาว่า ทุกครั้ง​ที่​เขารู้สึกโมโห หรือโกรธ​ใครสักคน...​

ให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้า​ไป ​กับรั้ว​ที่หลังบ้าน...​


วันแรกผ่าน​ไป เด็กน้อยคนนั้น​ตอกตะปูเข้า​ไป​ที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว...​

​และก็ค่อยๆ​ ลดจำนวนลงเรื่อยๆ​...​

ใน​แต่ละวัน​ที่ผ่าน​ไป...​ก็ลดจํานวนลง น้อยลง น้อยลง...​

​เพราะ​เขารู้สึกว่า​ การรู้จักควบคุมอารมณ์ของ ตนเองให้สงบ...​

ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ...​


​และแล้ว​ หลังจาก​ที่​เขา​สามารถ ควบคุมตนเอง​ได้ดีขึ้น​ ใจเย็นมากขึ้น​...​

​เขาจึงเข้า​ไปพบ​กับพ่อ ​และบอก​กับพ่อของ​เขาว่า...​

​เขา​สามารถควบคุมอารมณ์ตนเอง​ได้แล้ว​...​

ไม่มุทะลุเหมือน​แต่ก่อน​ที่เคย​เป็นมา...​

พ่อยิ้ม ​และบอก​กับลูกชายของ​เขาว่า...​

​ถ้า​เป็นเช่นนั้น​จริงเจ้า ​ต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้...​

​โดยทุกๆ​ ครั้ง​ที่​เขา​สามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตนเอง​ได้...​

ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัว ทุกครั้ง...​

วันแล้ว​วันเล่า เด็กน้อยคนนั้น​ก็ค่อยๆ​ถอนตะปูออกทีละตัวจาก 1 ​เป็น 2 จาก 2 ​เป็น 3...​

จนใน​ที่สุดตะปู​ทั้งหมดก็ถูกถอนออก...​จนหมด...​

เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่ง ​ไปบอก​กับพ่อ​เขาว่า...​

"ฉันทำ​ได้ ใน​ที่สุดฉันก็ทำจนสำเร็จ !!"...​

พ่อ​เขาไม่​ได้พูดอะไร​...​

​แต่จูงมือลูกของ​เขาออก​ไป​ที่รั้วหลังบ้าน...​

​และบอก​กับลูกว่า "ทำ​ได้ดีมาก ลูกพ่อ"...​

​และลูกลองมองกลับ​ไป​ที่รั้วเหล่านั้น​สิ...​

ลูกเห็นหรือ ไม่ว่า รั้วนั้น​มันไม่เหมือนเดิม...​

ไม่เหมือน..​กับ​ที่มันเคย​เป็น...​

จำไว้นะลูก...​

​เมื่อใดก็ตาม​ที่ลูกทำอะไร​ลง​ไป​โดย​ใช้อารมณ์...​

สิ่งนั้น​มัน​จะเกิด​เป็น...​รอยแผล...​

เหมือน​กับการ​เอามีด​ที่แหลมคม​ไปแทง​ใครสักคน...​


ต่อให้​ใช้คำพูดว่า "ขอโทษ" สักกี่หน...​

ก็ไม่อาจลบ​ความเจ็บปวด...​

ไม่อาจลบรอยแผล​ที่เกิดขึ้น​ ​กับ​เขาคนนั้น​​ได้...​

ฉันใดก็ฉันนั้น​ "​กับ​เพื่อน​ที่ดี" ...​

เปรียบเสมือน อัญมณีอันมีค่า​ที่หายาก...​

​เป็นคน​ที่ทำให้เรายิ้ม...​

​เป็นคน​ที่คอยให้ ​กำลังใจ ​และยินดี​เมื่อเราพบ​กับ​ความสำเร็จ...​

​เป็นคน​ที่คอยปลอบใจเรา​เมื่อยามเศร้า ร่วมทุกข์ร่วมสุข​กับเรา...​

​และจริงใจ​กับเราเสมอ...​


แสดงให้​เขาเห็นว่าเราห่วงใย​เขามากแค่ไหน...​

​และระวังสิ่ง​ที่เรา​จะทำลง​ไป...​ไม่ว่า​จะ​เป็นคำพูดหรือการกระทำ...​

​และจงจดจำไว้เสมอว่า "คำขอโทษ"...​

ไม่ว่า​เขา​จะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตาม...​​แต่สิ่ง​ที่มันเกิดขึ้น​ ​คือ...​

"รอยร้าว​ที่​เขาคงไม่อาจลืมมัน​ได้...​"


หลายครั้ง​ที่อารมณ์ของคนเรานั้น​มีอำนาจอยู่​เหนือหลักของเหตุ​และผล

สุดท้ายก็​คือ​ความเสียใจ​และเจ็บปวดต่อสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​...​

​เพราะไม่​สามารถแก้ไข หรือย้อนเวลาให้ทุกสิ่งนั้น​กลับมา​เป็นเช่นเดิม​ได้อีกต่อ​ไป...​



ขอบคุณสำหรับข้อ​ความดีๆ​ มี​ความหมายจากสหายผู้น่ารักเสมอมา...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2279 Article's Rate 24 votes
ชื่อเรื่อง ตะปู...และมิตรภาพ...
ผู้แต่ง นทีไท
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ เมษายน ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๔๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-11308 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 30 มี.ค. 2550, 16.13 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : nine gems [C-11312 ], [202.12.74.6]
เมื่อวันที่ : 01 เม.ย. 2550, 13.43 น.

​เมื่อก่อนผมไม่เคยสนใจบท​ความแบบนี้ ​เพราะมัน​เป็นสัจจธรรม​ที่เห็น​ได้ในชีวิตประจำ ไม่เห็นมี​ความจำ​เป็น​จะ​ต้องสนใจ...​
​แต่บท​ความนี้ ต่างกันออก​ไป ขอบคุณ คุณ นทีไทมาก ​ที่ชี้ให้เห็นอะไร​บางอย่าง​ที่คนเราลืมมัน​ไป จุดเล็กๆ​ ​ที่ไม่ควรมองข้าม ​แต่มันก็โดนมองข้าม ​และขอมอบ ไม่รั้งรอ
ด้วยมิตรภาพครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : สายน้ำ...กาลเวลา...นทีไท [C-11313 ], [203.188.53.51]
เมื่อวันที่ : 01 เม.ย. 2550, 16.39 น.

ขอขอบคุณ คุณnine gems มาก...​​ที่มองเห็นถึงคุณค่าของเรื่อง​นี้ หลายครั้ง​ที่คนเรามักลืมคุณค่าของบางสิ่ง​ไป ไม่ใส่ใจในบางคำพูด บางเรื่อง​ ​เพราะคิดว่า อีกฝ่ายคงไม่คิดอะไร​...​ ​แต่บางครั้งคำพูด​ที่สำคัญบางคำก็​เป็นสิ่งจำ​เป็น​ที่ควร​จะกล่าว ​เพราะหากละเลย​ มองข้าม​ไป ในไม่ช้าก็คงถึงจุด...​จุดหนึ่ง​​ที่​ต้องจากกัน​ไปอย่างน่าเสียดาย...​ ขอบคุณมาก​ที่เห็น​ความสำคัญของเรื่อง​นี้ ​และผู้​ที่​แต่เรื่อง​นี้ขึ้น​มาก็คง​จะดีใจเช่นกัน​ที่มีผู้​ที่เห็นค่าของบท​ความของ​เขา...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-11487 ], [83.180.99.56]
เมื่อวันที่ : 02 พ.ค. 2550, 00.04 น.

รจนาเพิ่งเข้ามาอ่านเหมือนกันค่ะ​

​เป็นบท​ความ​ที่ดีมากจริง ๆ​ ข้อเปรียบเทียบชัดเจน​โดยไม่มีอะไร​ติดค้างให้สงสัย

มอบ ให้ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น