นิตยสารรายสะดวก  Poem  ๑๖ มกราคม ๒๕๕๐
แม่งามงอน
กาบแก้ว
 โฉมงามยามแนบเนื้อ............นางนอน
งามยิ่งแท้บังอร....................นิ่มน้อง
โฉมเฉลาแม่งามงอน.............นวลสวาท
งอนยิ่งยามขัดข้อง................ปิดป้องของสงวน

**********

มาจะกล่าวบทกลอน
เรื่องแม่สาวงามงอนเกษมศรี
เป็นลูกสาวเจ้าพนักงานด้านคดี
อาศัยอยู่ในบุรีกลางนคร
เมื่อยามเล็กเป็นเด็กน่ารักใคร่
ทั้งแก่นแก้วแสนไวชาญสมร
ผูกหางเปียสองสายไม่อาทร
มีมารดรเป็นแม่ค้าหากำไร
ช่วยสามีหาทุนอุดหนุนเจ้า
มิอดอยากทุกค่ำเช้าไม่หวั่นไหว
ทั้งหาบคอนเตาถ่านทั้งควันไฟ
ขนมครกถูกใจกรรมการ
กลายเป็นเจ้าอร่อยประจำถิ่น
ทั้งไทยจีนแขกลาวเขากล่าวขาน
ขนมครกแม่สมควรชวนรับทาน
ทุกถิ่นย่านมิอาจเทียบเปรียบได้เลย

ฝ่ายสามีนายเสงี่ยมนั้นเจียมตน
ขยันงานอดทนมิอยู่เฉย
ตื่นแต่เช้ายามสามตามความเคย
ช่วยงานบ้านก่อนเลยไปทำงาน
พอเลิกงานรับสำนวนด่วนมาทำ
พิมพ์ดีดจนเย็นค่ำสนุกสนาน
เพราะพิมพ์ไปจิบไปแสนเบิกบาน
แม่สมควรบริการกับแกล้มรอ
ถึงใกล้วันเสี่ยงรวยวันหวยออก
พ่อเสงี่ยมวางจอกเหลาดินสอ
นั่งคำนวณหาเลขเด็ดจนเคล็ดคอ
วางดินสอหยิบจอกสลับปรับอารมณ์
เดินโพยหวยแทงด้วยหวังรวยเละ
เสร็จกินรวบตุ้มเป๊ะไม่สุขสม
หันคว้าขวดดวดดับรับความตรม
มิระทมหวังรวยรวดงวดต่อไป

หนูงามงอนอ่อนช้อยเหมือนหอยสังข์
มีความหวังเรียนสถาบันทันสมัย
อาจสำเร็จจนจบมหา’ลัย
แค่พลาดไปจบมอปลายในสายวิทย์
นายเสงี่ยมผู้บิดาพาไปฝาก
ทำงานกับเพื่อนรักรอเอ็นฯติด
เป็นเสมียนเขียนอ่านงานความคิด
อยู่ใกล้ชิดกับศาลอ่านตำรา
บังเอิญตำแหน่งงานที่ศาลแพ่ง
หนึ่งตำแหน่งว่างลงตรงสาขา
เสมียนศาลงานถนัดเต็มอัตรา
โฉมงามงอนเยาวภาจึงได้ครอง
ทำงานอยู่ปีปลายได้สองขั้น
สบอารมณ์จอมขวัญหวังฉลอง
ดวงชะตาพลิกให้ชายที่หมายปอง
กลับมาตีตราจองทันเวลา

งามเอ๋ยงามงอนไม่อ้อนแอ้น
คนเป็นแฟนแสนรักเป็นนักหนา
แม่ยอดหญิงมิ่งมิตรชิดอุรา
โฉมแฉล้มเสน่หาสุดาดวง
แม่งามงอนได้กายาบิดาเจ้า
แถมยังเอาความคิดแม่ที่สุดหวง
สอดประสานคนละครึ่งหนึ่งในทรวง
รวมเป็นดวงฤดีแดแม่งามงอน
หนุ่มประมาณผ่านมาจากทะเลลึก
กำลังคึกคะนองหนุ่มไฟสุมขอน
หวนคืนกลับสู่แผ่นดินถิ่นนคร
พบงามงอนเหมือนถึงฝั่งห่างนที
คลื่นเอยคลื่นลมโถมกระหน่ำ
มิอาจเท่าคลื่นรักยามใกล้โฉมศรี
คลื่นอื่นใดไหนเล่าเร้าฤดี
เท่าคลื่นรักไม่มีเท่านี้เลย

อยู่อ้างว้างที่กลางทะเลลึก
คะนึงนึกถึงแต่เงาเจ้างามเฉย
พี่เปล่าเปลี่ยวคิดถึงนุชสุดทรามเชย
อิงเขนยนอนเดียวเปลี่ยวเอ้กา
จากเป็นปีมิอาจมาเห็นหน้าเจ้า
ยามหลับเราฉับพลันกลับฝันหา
เห็นวงพักตร์แน่นติดตรึงซึ้งอุรา
โอ้แก้วตาคิดถึงพี่บ้างไหมเธอ
ขอลาทีทะเลทองสีฟ้าใส
ผ่องอำไพแต่ต้องจำแกล้งทำเผลอ
ลืมทะเลและคลื่นลมทั้งเพื่อนเกลอ
หลับละเมอยามเรือใหญ่ไกวให้นอน
เสียงเครื่องยนต์ที่เคยดังกระหึ่มก้อง
ลืมทั่วท้องถิ่นทะเลที่เคยหลอน
ลืมชีวิตบนเรือใหญ่ไกลกองฟอน
ลางสังหรณ์อาจมีวันผันกลับคืน

ชีวิตใหม่หนุ่มประมาณเริ่มหันเห
ฤาบุพเพผันพามิอาจฝืน
รับงานใหม่งานก่อสร้างดูยั่งยืน
ลืมวันคืนสร้างสนามบินถิ่นตาคลี
เป็นล่ามใหญ่วางก้ามให้น่ากลัว
แดน จี.ไอ.เมามัวเหมือนเมืองผี
หนีบขวดเหล้าเดินมัวเมาเคล้านารี
ดอลล่าร์มีแพร่สะพัดราวฟืนไฟ
แล้วประมาณและงามงอนก็แต่งงาน
เธอขอลาออกจากศาลที่ทำใหม่
ย้ายไปอยู่ด้วยกันในทันใด
แม่บ้านใหม่ใจแสนดีศรีงามงอน
เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่หวานรื่น
ทุกวันคืนชื่นชีวิตไม่คิดถอน
เปรียบดังนกจับอยู่บนคู่คอน
จึงคิดสร้างรังนอนยามนิทรา

สร้างรังน้อยบ้านน้อยแต่พอตัว
บนที่ดินที่ผัวได้สรรหา
ได้บ้านน้อยสมถวิลดังจินดา
แม่ยายและพ่อตาต่างยินดี
สร้างบ้านเสร็จแม่งามงอนครบกำหนด
คลอดบุตรชายคนโปรดในกรุงศรี
กลับคืนสู่บ้านใหม่ที่ตาคลี
สุขเกษมเปรมปรีดิ์กันทุกคน
บ้านหลังน้อยปลูกในเขตเขาใบไม้
อยู่เชิงเขาไม่ไกลจากถนน
อากาศโปร่งโล่งสบายชื่นกมล
ที่ชั้นบนลมโกรกตลอดปี
ชีวิตงานของประมาณนั้นก้าวหน้า
ได้เลื่อนขั้นอัตราเพิ่มเติมสุขี
เป็นหัวหน้าแอ๊ดมินฯใหญ่ในซี.อี.
ชื่อ"เรดฮอร์ส"หน่วยนี้มีตำนาน

เป็นหน่วยงานก่อสร้างในทางลึก
เพื่อการศึกสงครามตามสถาน
สร้างฐานบิน F.105 ประจัญบาน
อีกทั้งฐานบินสำหรับจารกรรม
สร้างคอกกั้นเป็นพิเศษเพื่อการนี้
เครื่องบินที่หุบปีกได้ดูน่าขำ
F.111 จึงถูกส่งมาประจำ
ผู้การฐานเร่งให้ทำในทันที
กำหนดงานให้สำเร็จในสองเดือน
หน่วย"เรดฮอร์ส"ทำดูเหมือนราวกับผี
ทำงานเร่งทุกเวลาและนาที
งานสำเร็จก่อนที่กำหนดมา
จากสองเดือนเหลือเพียงสองอาทิตย์
ใช้เวลาน้อยนิดน่ากังขา
ทั้งไม่ได้ทำงานล่วงเวลา
จึงได้รับเหรียญตรามาครอบครอง

ปีต่อมาแม่งามงอนที่อ่อนช้อย
ให้กำเนิดเจ้าตัวน้อยคนที่สอง
ทั้งอ้วนล่ำจ้ำม่ำสมใจปอง
ดั่งเงินทองบุญหนักเป็นหลักชัย
หน้าตาดีมีเสน่ห์เท่ห์ไม่หยอก
ผิวพรรณออกหมดจดดูสดใส
ใครได้เห็นต่างนิยมทุกคนไป
เด็กอะไรช่างน่ารักขอหยิกที
เพียงเวลาสี่ปีที่ผ่านจร
แม่งามงอนไม่มีทุกข์เป็นสุขี
สบายอกสบายใจได้ผัวดี
อยู่ตาคลีมีแต่สุขไม่ทุกข์ใจ
มีบางครั้งเห็นจงอางอยู่ในบ้าน
ตื่นตระหนกอกสั่นแสนหวั่นไหว
แผ่แม่เบี้ยตามหนูงูเลื้อยไป
รอบเปลลูกที่ผูกไว้ดูวกวน

บุตรทั้งคู่เป็นชายคล้ายบิดา
ไล่เรียงตามกันมาปีละหน
แม่ทั้งรักทั้งหลงใหลในกมล
รวมทุกคนสมอุราทั้งย่ายาย
แล้วก็ถึงกาลเวลามาบรรจบ
วาระครบครามะริกันฝันสลาย
จากฐานบินถิ่นตาคลีที่วุ่นวาย
โรงละครเตรียมปิดตายบอกเลิกลา
หนุ่มประมาณเตรียมพร้อมย้ายงานใหม่
สมัครใจคืนเมืองกรุงมุ่งสรรหา
โชคอำนวยด้วยโฉลกโชคชะตา
ให้ได้มาทำงานการมั่นคง
อยู่บริษัทอังกฤษฟิตงานใหญ่
เป็นงานขายเครื่องจักรกลสมประสงค์
ได้เดินทางทั่วถิ่นไทยดังจำนง
งานมั่นคงอยู่มาได้อีกหลายปี

เริ่มงานใหม่ได้ไม่นานก็พลันครบ
นพมาสมาบรรจบของโฉมศรี
คลอดบุตรชายคนที่สามรูปงามดี
ผู้เปรมปรีดิ์คือประมาณสำราญใจ
ตอนกำเนิดเจ้าตัวน้อยในวันนั้น
ถือเป็นวันสำคัญอันสดใส
อยุธยาราชธานีรอดและปลอดภัย
พระนเรศวร์ทรงมีชัยในดัสกร
ทรงคชสารประหารพระมหาอุปราช
ชนะอย่างเด็ดขาดกลางสมร
ถือเป็นวันกองทัพไทยอันถาวร
แต่บิดาเจ้ากลับจรอยู่แดนไกล
ท่องทำงานต่างถิ่นบินไปทั่ว
ลืมตนตัวมุ่งแต่งานไม่หวั่นไหว
วันเจ้าเกิดพ่อเดินอยู่สุโขทัย
รับโทรเลขพ่อดีใจฉลองยาว

งามงอนตามไปอยู่สวรรคโลก
พาลูกน้อยสามโชคมากลางหาว
อพยพตามสามีเป็นศรีดาว
อบอุ่นราวอยู่ถิ่นแผ่นดินทอง
ประมาณนั้นงานมากมิเว้นว่าง
ต้องเดินทางสู้อดทนไม่หม่นหมอง
เพื่อลูกน้อยสามเขือและเนื้อทอง
หวังประคองเจ้าให้รอดและปลอดภัย
ควบคุมงานการขายทั่วภาคเหนือ
ไม่เคยเบื่อไม่ว่าถิ่นแผ่นดินไหน
แม้หนทางจะลำบากและแสนไกล
ไม่ท้อใจเพราะชอบงานการเดินทาง
มีอยู่หนด้นดั้นขึ้นเชียงใหม่
ครบเจ็ดวันจึงกลับไปเมื่อฟ้าสาง
ถึงบ้านมองไม่เห็นใครใจอับปาง
นี่น้องนางจากไปไหนให้อาวรณ์

หากแวะไปถามดูจึงรู้แน่
งามงอนแม่กลัวผีที่หลอกหลอน
ไปขอร้องตัวแทนจำหน่ายในนคร
เฝ้าอ้อนวอนหาบ้านใหม่ย้ายทันที
สวรรคโลกนั้นเดิมเป็นเมืองเก่า
บ้านเมืองเขาดูน่ากลัวคนกลัวผี
ยามค่ำคืนเปลี่ยวปลอดตลอดปี
ซ้ำยังมีเสียงอึงคะนึงครวญ
ที่บ้านใหม่เขาปลูกใหม่ไม้สักเก่า
ปลูกเป็นบ้านให้เช่าอยู่ในสวน
เป็นไม้ที่รื้อมาจากในจวน
ข้าหลวงเก่าหลายขบวนเป็นเจ้าเรือน
นิมนต์พระมาบอกเล่าเจ้าของเดิม
อย่าฮึกเหิมโกรธามาเชือดเฉือน
ขออโหสิกรรมกล่าวแก้ไม่แชเชือน
อยู่เหย้าเรือนขอมีสุขอย่าทุกข์ใจ

แต่นั้นมาสี่ปีไม่มีทุกข์
มีแต่สุขเปรมปรีดิ์ศรีไศล
ทั้งงามงอนและลูกน้อยเจ้ากลอยใจ
อยู่สบายสวรรคโลกเป็นโชคดี
แต่กำหนดกาลเวลามาบรรจบ
ด้วยอยู่ครบถึงคราต้องลาหนี
คำสั่งให้ย้ายไปอยู่ชลบุรี
ประจำควบคุมพื้นที่บูรพา
อพยพลูกน้อยและงามงอน
ต้องจำจรจากไกลอีกแล้วหนา
อยู่ที่ไหนก็ยังอยู่คู่กานดา
ดั่งนภายังคงอยู่คู่ดินแดน
บ้านหลังใหม่ถูกใจแม่งามงอน
สามวานรอยู่ใกล้ทะเลที่บางแสน
ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับแฟน
และลูกน้อยจอมแก่นทั้งสามคน

ตะวันออกเป็นแดนดินถิ่นเกษตร
สวนไม้ไร่ที่ในเขตทุกแห่งหน
เงาะทุเรียนมังคุดมีทุกตำบล
ระยองจันท์ตราดคนเขาปลูกกัน
ไร่อ้อยมีชลบุรีเป็นเบื้องต้น
มันสำปะหลังมีจนล้นดูน่าขัน
ทั่วทั้งภาคต่างนิยมปลูกแต่มัน
ต่างแย่งกันส่งโรงโม่ให้วุ่นวาย
ไร่ไผ่ตงนครนายกและปราจีน
แปดริ้วนั้นถิ่นมะม่วงพวงไสว
มีปลาทะเลและน้ำจืดออกแยะไป
กุ้งหอยปูหลากหลายดูลานตา
แหล่งท่องเที่ยวมีมากมายนับไม่ถ้วน
ทุกแหล่งล้วนแข่งขันกันนักหนา
แดนสวรรค์นั่นหรือคือพัทยา
ทั่วโลกาแขกฝรั่งต่างนิยม

เครื่องจักรกลการเกษตรกำลังรุ่ง
รัฐหมายมุ่งผลผลิตเป็นปฐม
ต้องใช้เครื่องทุ่นแรงเร่งระดม
ผลิตผลจึงจะสมตามต้องการ
การค้าขายเครื่องจักรกลจึงโชติช่วง
เกษตรกรกลับถูกลวงน่าสงสาร
ลืมกำพืดของเราไม่เข้าการ
ตกเป็นทาสความต้องการซึ่งเงินตรา
ลืมเศรษฐกิจพอเพียงของพ่อหลวง
ให้เขาล้วงตับไตทำไมหนา
ลืมหมดสิ้นวัวควายเคยไถนา
ตามประสาคนควายอาศัยกัน
ในครานั้นประมาณทำการขาย
ทะลุเป้ามากมายคล้ายความฝัน
ขายรถไถจนผลิตออกไม่ทัน
ต้องแย่งกันจองซื้ออลวน

เกษตรกรชาวไทยพลันใจแตก
มิอาจแยกผิดถูกน่าฉงน
คิดแต่รวยทางลัดกันเสียจน
ยอมเช่าซื้อยอมทนดอกเบี้ยบาน
ครอบครัวของประมาณและงามงอน
เช่นเดียวกับเกษตรกรที่กล่าวขาน
อยากซื้ออะไรต้องได้ไม่คิดนาน
เงินและงานใช้เพลินเกินพอดี
กว่าจะยับยั้งได้ดังใจคิด
เกือบหมดสิทธิ์มัวหลงใหลในแสงสี
หากมีลูกเป็นโซ่ทองคล้องชีวี
จึงคิดดีซื้อที่ดินถิ่นแดนไกล
คุณนพพรเพื่อนรักเขาชักชวน
ถ้าอยากได้เรือกสวนเขามีขาย
ของญาติเขาคนดีพี่สมชาย
อยู่สันทรายแปลงงามจึงถามดู

ไม่ไกลจากเชียงใหม่เท่าใดนัก
เป็นเพื่อนรักจึงอยากให้ย้ายไปอยู่
ใกล้กับที่พี่สมชายเขาเป็นครู
ถ้าอยากได้ขึ้นไปดูอย่างเร็วพลัน
ตกลงกันเสร็จสรรพรับโอนเสร็จ
สิบแปดไร่เบ็ดเสร็จเป็นหลักฐาน
ที่ตรงกลางหว่างไร่นี้มีลำธาร
ไหลรินผ่านจึงสร้างฝายน้ำล้นรอ
ให้น้าชายชื่อนายพลีขึ้นไปเฝ้า
กลับเหลวเปล่าไม่เข้าท่าบ้าจริงหนอ
ไม่เป็นโล้เป็นพายยังไม่พอ
แถมยังก่อเรื่องยุ่งให้นุงนัง
จึงส่งกลับคืนบ้านนครปฐม
ด้วยไม่สมเจตนาดังมุ่งหวัง
แถมค่าจ้างอีกพอให้ไม่น่าชัง
จึงเอวังจบกันเท่านั้นเอง

ทิ้งสวนร้างค้างเติ่งทั้งเพิงพัก
เสียดายนักอยากแอบไปนอนเขลง
คิดไม่ตกว่าจะขึ้นไปลุยเอง
หรือจ้างคนอีกก็เกรงจะซ้ำรอย
จึงปล่อยทิ้งรกร้างอยู่อย่างนั้น
มัวมุ่งมั่นกับงานขายไม่ท้อถอย
เผลอแผล็บเดียวเกินสองปีที่รอคอย
จึงลืมปล่อยไปเนิ่นนานกาลเวลา
ทำงานเพลินความเจริญจึงลืมฝัน
ความคิดสรรสร้างไร่ที่ใฝ่หา
มโนนึกมลายสิ้นจินตนา
อนิจจาฝันสลายกลายเป็นลม
อยู่ดีดีวันหนึ่งเหมือนบังเอิญ
ผ.อ.เชิญชวนคุยสนิทสนม
ขอซื้อไร่ที่เชียงใหม่ไม่ลับลม
อยากจะทำสวนส้มให้ลูกชาย

จำต้องขายแม้จะได้กำไรน้อย
มิอาจคอยนึกถึงวันที่ขวัญหาย
ไร่หลุดลอยเปลี่ยนผันฝันละลาย
นึกคราใดยังคิดถึงคะนึงครวญ
ซื้อรถเก๋งคันใหม่ให้งามงอน
เพื่อไถ่ถอนความเสียดายที่ไห้หวล
คิดได้ใหม่ยังไม่สายกว่าที่ควร
กลับคืนสวนสร้างบ้านใหม่ไว้เชยชม
บ้านหลังนี้คิดสร้างอยู่กลางทุ่ง
ดวงจิตมุ่งคืนสู่นครปฐม
ออกแบบแปลนห้องหับไว้รับลม
หวังให้สมจินตนามาเพิ่มเติม
ปีหนึ่งหกยกบ้านในเดือนเก้า
มินานเนาก็สร้างเสร็จมีทุนเสริม
แต่ก็ยังไม่ย้ายไปอยู่ที่เดิม
งานยังเพิ่มมากอยู่ในบูรพา

ยังพำนักอยู่เหมือนเดิมที่บางแสน
ซอยสำรวลจำแม่นเป็นนักหนา
ด้วยเคยอยู่แรกเริ่มแต่เดิมมา
กับแก้วตาและลูกน้อยร้อยฤทัย
งานบริษัทฝรั่งก็อย่างนี้
ถ้าขายดีมีปัญหาให้แก้ไข
งานก็เดินเงินก็เสกได้ดังใจ
มุ่งฝักใฝ่ขบวนการและงานดี
งานดำเนินเงินคล่องสารพัด
ถ้ารู้จักจำกัดให้ถ้วนถี่
เมื่อประมาณทำงานครบสิบห้าปี
เขาก็มีเข็มทองฉลองกัน
หนึ่งลูกชายคนโตเริ่มเรียนจบ
ม.ต้นครบต้องเรียนต่อในเขตขันธ์
จึงจำเป็นต้องย้ายสถาบัน
ไปเรียนขั้นม.ปลายในเมืองกรุง

ฝากลูกหนึ่งอยู่กับน้าอาจารย์น้อง
เป็นคนรองของแม่เจ้าเขาเรียนสูง
สอนอยู่มหา’ลัยสายยางยูง
โรงเรียนกับบ้านน้องนุ่งอยู่ไม่ไกล
อาศัยอยู่กับน้าได้ปีเศษ
งามงอนแม่จอมเกษแสนหวั่นไหว
อยากอยู่รวมแม่ลูกรวมดวงใจ
ไม่อยากไกลแม่ลูกผูกไมตรี
ประมาณนั้นตามใจเมียให้ซื้อบ้าน
จะได้อยู่อย่างสำราญเป็นสุขี
เธอเลือกบ้านประชาชื่นรื่นฤดี
บนถนนสามัคคีใกล้โรงเรียน
ปีสองหกน้ำท่วมใหญ่ย้ายเข้าบ้าน
ลูกเรียนอยู่ที่เดียวกันได้อ่านเขียน
อยู่ใกล้บ้านมีเวลาได้พากเพียร
ไม่ต้องรีบไปโรงเรียนสบายใจ

ปีสองเก้าเกิดเหตุใหญ่ในชีวิต
บริษัทเกิดวิกฤตสู้ไม่ไหว
ต้องเลิกสั่งสินค้าที่ขาดกำไร
ค่าเงินบาทลดหายไปหลายตังค์
เครื่องจักรกลที่นำเข้ากระทบหนัก
จึงต้องพักการค้าขายไว้ทีหลัง
ฝ่ายการตลาดเขาก็หดลดกำลัง
เหลือฝรั่งนั่งทำงานอยู่คนเดียว
ประมาณรู้เหตุการณ์อยู่นานแล้ว
ก็ไม่แคล้วทนอยู่ทั้งที่ยังเสียว
ถึงวันต้องลาจากขนลุกเกรียว
เป็นคนเดียวที่รั้งท้ายขายเวลา
นายฝรั่งก็ยื่นมือมาให้จับ
ไอต้องกลับอังกฤษเหมือนกันหนา
"แท้งกิ้ว"คุณประมาณที่ผ่านมา
ตลอดเวลาที่ร่วมงานฉันขอบใจ

สิบเจ็ดปีที่ฝ่าฟันงานลำบาก
ก่อนลาจากนึกถึงวันอันสดใส
รุ่นบุกเบิกยิ่งยากฝืนฤทัย
เคยปลื้มใจกับผลงานอันนานเนา
ขอลาก่อนเพื่อนรักสักวันหนึ่ง
วันที่ซึ่งไม่ใช่วันนั้นของเขา
เพราะมันจะเป็นวันนั้นของเรา
วันที่เจอเพื่อนเก่าโปรดทักทาย
แม่งามงอนนอนรอจนดื่นดึก
ในใจนึกกลัวประมาณขวัญสลาย
รอผัวอยู่หวังช่วยปลอบช่วยผ่อนคลาย
แต่กลับกลายว่าเป็นเธอถูกปลอบเอง
ประมาณกลับพบงามงอนนอนสะอื้น
ตอนเที่ยงคืนตามเวลาสองยามเป๋ง
โถแม่คุณแม่งามงอนจอมนักเลง
กลับร้องเองอย่าสะอื้นกลืนน้ำตา

แสนสงสารนงนุชสุดที่รัก
พี่นี้จักปกป้องน้องเองหนา
เรื่องการงานการเงินอย่านำพา
พี่จะสู้ฟันฝ่าเพื่อครอบครัว
พี่จะพาเรือสำเภาเราไปโลด
น้องจงโปรดเชื่อในหัวใจผัว
พี่มีแผนทำฟาร์มไก่ไม่ต้องกลัว
ที่ของตัวเรามีพี่พาไป
รุ่งเช้าเขาก็พาเมียยอดรัก
ไปดูที่ที่จักทำการใหญ่
อยู่ข้างบ้านที่เราสร้างไว้นั่นไง
เราจะทำฟาร์มไก่ให้รุ่งเรือง
วาดวิมานฝันอยู่กันสองคน
หวังเห็นผลทันตาตอนฟ้าเหลือง
ตะวันฉายแสงจ้ามาเรืองเรือง
เริ่มเดินเครื่องได้แล้วเราเจ้าของฟาร์ม

สั่งไม้ไผ่จากเมืองกาญจน์มาสร้างเล้า
หาช่างเขาที่เก่งการงานสนาม
ทั้งสานผูกขื่อแปแลงดงาม
มุงจากนั้นเวียนยามตามตำรา
ล้อมเล้าไก่กันนกหนูงูกระรอก
คนเขาบอกให้ใช้อวนทะเลหนา
มหาชัยมีเยอะให้ไปหามา
พื้นตำราให้อัดแน่นด้วยแรงคน
น้ำประปาหมู่บ้านชนบท
เขามีหมดวางสายไปทุกแห่งหน
แต่ต้องสร้างแท๊งค์สำรองอยู่ด้านบน
ต่อน้ำวนเรียงแนวเป็นแถวไป
เดินท่อน้ำดื่มอัตโนมัติ
เป็นแนวจัดหลายแถวมีน้ำใส
ไก่ทั้งเล้าได้ดื่มกินทุกตัวไป
ถังอาหารแขวนไว้ให้ไหลเอง

สั่งแกลบจากโรงสีข้าวรองพื้นคอก
เสื่อลำแพนกั้นวงออกทำเป็นเก๋ง
โคมไฟกกลูกเจี๊ยบห้อยโตงเตง
อยู่ในเก๋งเสื่อลำแพนแสนสุขใจ
อาหารน้ำเตรียมไว้พร้อมของตัวเล็ก
ทำวัคซินตามสเป๊คให้ผ่องใส
นายสัตวแพทย์ออกตรวจตราทุกวันไป
มีปัญหาโทร.ตามได้ทุกเวลา
พนักงานเลี้ยงไก่ต้องเตรียมพร้อม
ต้องซักซ้อมให้คล่องทุกสิ่งหนา
หากบกพร่องสิ่งใดไม่นำพา
อาจนำมาหลายสาเหตุของเภทภัย
ทั้งโรคภัยสารพัดอากาศร้อน
กลางคืนอย่าเอาแต่นอนมัวหลับไหล
ต้องหมั่นลุกขึ้นตรวจตราอย่างฉับไว
ถ้าชั่วโมงละครั้งได้ก็ยิ่งดี

สร้างเล้าแรกบรรจุไก่ได้เจ็ดพัน
รายได้นั้นเกือบไม่พอจ่ายภาษี
คำนวณแล้วถ้าเลี้ยงไก่ตลอดปี
คงเป็นหนี้เขาอานบานตะไท
จึงลงทุนสร้างต่อเป็นสองเล้า
หวังนับเอาจำนวนเข้าเป็นใหญ่
สร้างสำเร็จเสร็จสมได้ดังใจ
เพิ่มเลี้ยงไก่อีกหกพันตามสัญญา
รวมไก่เนื้อที่เลี้ยงได้หมื่นสามพัน
รายได้นั้นค่อยดีขึ้นอีกหน่อยหนา
ค่าใช้จ่ายค่าเทอมลูกประดังมา
แม่งามงอนหล่อนจ๋าอย่าพะวง
ครั้นต่อมามีปัญหาคนเลี้ยงไก่
ทำไม่ได้ดังใจที่ประสงค์
ต้องสรรหาคนเลี้ยงใหม่ที่ว่างลง
ซึ่งหมุนเวียนไม่มั่นคงอยู่ยั่งยืน

แม่งามงอนคนดีเสนอตัว
หวังช่วยผัวแก้ปัญหาที่ทนฝืน
เปิดรั้วบ้านต่อหลังคาและทำพื้น
ในหมู่บ้านประชาชื่นขายข้าวแกง
นับเป็นแม่ศรีเรือนเหมือนเพลงหนอ
ร่วมกอดคอร่วมทุกข์ไปไม่กรรแสง
เป็นนักสู้ชีวิตแท้ราคาแพง
ไม่แสดงอาการท้อขออำลา
โอ้แม่งามงอนเอ๋ยแม่เมียแก้ว
พี่ทราบซึ้งใจแล้วงามงอนจ๋า
เจ้าทำให้พี่ยิ่งรักและบูชา
ในน้ำใจแก้วตายอดดวงใจ
ขอตั้งใจยืนสู้ดูอีกหน
เปิดตำราแก้จนขึ้นมาใหม่
มองที่นาสิบไร่ที่ซื้อไว้
ทำบ่อปลาเป็นไรเตรียมโครงการ

แม่งามงอนไม่ขัดตามใจผัว
เพียงแต่กลัวเกิดปัญหามาประสาน
คิดการใหญ่ทีไรแก้กันอาน
ดอกเบี้ยบานระมัดระวังอย่ารั้งรอ
รีบจัดทำแผนการบ่อเลี้ยงปลา
นำโครงการยื่นมาที่ "ธ.ก.ส."
รับอนุมัติตามแผนทำรั้วรอ
เริ่มขุดบ่อรวมทั้งหมดมีสี่ใบ
มีบ่อเล็กไว้สำรองน้ำดิบ
อีกสามบ่อสามารถหยิบไปใช้ได้
ลงปลานิลสองพันในทันใด
อาหารนั้นคือขี้ไก่ใช้เลี้ยงปลา
ต่อมาลงตะเพียนและปลาดุก
แต่ด้วยไม่เคยคลุกกับปัญหา
ดุกอุยยักษ์จึงหมดไปตามเวลา
เหลือเพียงปลาตะเพียนและปลานิล

เลี้ยงมาได้ห้าเดือนไม่เคลื่อนคลาย
ปลาไม่ตายแต่ไม่โตดั่งถวิล
จึงเรียกแม่ค้ามาจับปลานิล
รู้ราคาแทบดิ้นลงกลางแปลง
กิโลละสามบาทถ้วนยังจำได้
แสนปวดใจเหมือนกินของแสลง
จำกัดฟันสู้เขาเอาค่าแรง
จะถูกแพงได้ทุนคืนก็ยังดี
แต่ตะเพียนพอดีใจได้ราคา
พอไปวัดไปวาพอสูสี
ที่แปลกใจไม่ได้เลี้ยงแต่กลับมี
เจ้าปลาช่อนตัวดีเป็นกำไร
มองเห็นทางคืนทุนที่หนุนส่ง
ปลานิลถูกนี้คงเลี้ยงเป็ดได้
จึงได้ทำเล้าเป็ดขึ้นเตรียมไว้
เลี้ยงโป๊ยฉ่ายเป็ดพันธ์ทางหวังคืนทุน

เป็ดโตไวขายได้ในห้าเดือน
ก็ดูเหมือนโชคช่วยอำนวยหนุน
ราคาดีกว่าที่คาดไม่ขาดทุน
สารทจีนช่วยด้วยบุญสมอาจินต์
แต่เหตุการณ์บ้านเมืองในตอนนั้น
การเกษตรแปรผันไปหมดสิ้น
ชาวนาไร่เริ่มหดหายขายที่ดิน
รัฐบาลไม่ถวิลการรบรา
ผันสงครามสนามรบหลบออกไป
เปิดเป็นสนามใหม่ชื่อการค้า
ผืนดินไหนในประเทศเขตพารา
หรือพงป่าขายได้เป็นไรมี
ราคามุ่งพุ่งกระฉูดราวจรวด
ที่เจ็บปวดคือชาวนาขายนาหนี
หนี้สินที่เคยล้นพ้นทวี
หมดสิ้นไปทันทีเซ็นแกร๊กเดียว

เริ่มเบื่อหน่ายหนอนี่ชีวิตคน
ช่างสับสนวุ่นวายไม่เฉลียว
เอาอะไรกันนักหนาบ้าจริงเชียว
เกิดหนเดียวจะมีมากไปทำไม
ยามเหน็ดเหนื่อยเริ่มท้ออยากพักผ่อน
พอนายหน้ามาเว้าวอนอยู่จนสาย
ที่ดินของคุณพี่มีสิบไร่
จะขายไหมสองล้านราคาดี
ซื้อมาราคาแค่แสนสาม
กำไรงามดีเหมือนกันนะโฉมศรี
งามงอนแม่ว่าไงไหนบอกที
แล้วแต่พี่เนื้อเย็นเห็นสมควร
คิดอยู่นานราวสองเดือนจึงเอื้อนตอบ
ถ้าคุณชอบสองล้านไม่ผันผวน
ขายบ่อปลาทิ้งไปจบกระบวน
เหลือฟาร์มไก่ล้วนๆเพียงอย่างเดียว

เพื่อนเก่าเล่ายี่ห้อจากทะเล
เคยจำเจท่องเที่ยวกันสุดฟ้าเขียว
เจ็ดคาบสมุทรลุยกันมาครั้งปราดเปรียว
เคยกลมเกลียวกล่อมให้ส่งไก่ที
เปิดโรงเชือดไก่ขอให้ส่งประจำ
เจ้าจำนำผูกขาดไม่หน่ายหนี
เป็นเพื่อนรักกันย่อมได้เป็นไรมี
ขอโทษทีเงินทองของบาดใจ
เพื่อนบอกจ่ายทันทีที่ส่งเสร็จ
ไม่หมกเม็ดเกเรเถลไถล
ก็เป็นจริงดังว่าทุกครั้งไป
แต่พอไก่ไม่สบายเจ็บป่วยพลัน
ต้องจับไก่ส่งตลาดอย่างเร่งรีบ
กลับถูกบีบราคากระทันหัน
หันไปหาเพื่อนบอกเชือดไม่ทัน
ส่งที่อื่นก็แล้วกันเป็นงั้นไป

ขาดทุนคราวนั้นไปหลายแสน
ขอสาปแล้วชีวิตแขวนอยู่กับไก่
ชีวิตเขาเขาก็รักและอาลัย
ถึงจะเป็นอาหารให้ก็เหมือนกัน
ให้เขาเช่าฟาร์มเราเอาไปเลี้ยง
ไม่ต้องเสี่ยงโชคชะตากับความฝัน
ครบกำหนดจับไก่ได้เหมือนกัน
ถึงแม้มันจะน้อยนิดยังได้เงิน
อนิจจากาลเวลาคือสัจจะ
สังขารเป็นสรณะไม่ขัดเขิน
ทั้งกายาสิ่งของและทองเงิน
ให้บังเอิญวิบัติไปตามเวลา
สิ่งทั้งหลายทั้งปวงที่ในโลก
มีวันตกคืนสู่ดินถวิลหา
ไม่ควรติดยึดเอาอาตมา
ถึงเวลาก็พังภินท์เป็นดินทราย

ฟาร์มไก่ที่ก่อสร้างไว้ในอดีต
ก็ถึงขีดกำหนดหมดความหมาย
ความผุพังเสื่อมโทรมโถมทำลาย
ต้องซ่อมแซมวุ่นวายไปตามกาล
ความเข้าใจถ่องแท้ในชีวิต
ไม่อาจคิดยั่งยืนฝืนสังขาร
หยุดความฝันฟาร์มไก่เลิกกิจการ
คืนสู่บ้านประชาชื่นรื่นฤดี
แม่งามงอนหล่อนไม่ยอมอยู่นิ่ง
แปลกจริงๆแม่มิ่งมิตรมารศรี
ร้านอาหารของหล่อนเริ่มขายดี
ขยายร้านอีกทีมุมนิยาย
มีหนังสือให้เช่าของเก่าแก่
เก็บไว้รุ่นคราวแม่มาขยาย
นิยายใหม่เรื่องแปลอีกมากมาย
ลูกค้าติดงมงายมากทุกวัน

พรหมลิขิตนี้มีจริงฤาไฉน
อยู่หนใดหรือใครเขาเสกสรรค์
บริษัทฝรั่งที่เคยเอ่ยจำนรรจ์
หลายปีพลันฟื้นใหม่หวังยืนยง
นายฝรั่งคนใหม่ให้มาตาม
หาประมาณเพื่อถามความประสงค์
จะช่วยกันก่อตั้งเพื่อดำรง
เครื่องจักรกลยังคงขายต่อไป
แต่จะเพิ่มสินค้าอีกหลายตัว
เพื่อความชัวร์จะช่วยกันสู้ไหม
แน่อยู่แล้วชายชาติอาชาไนย
จะหนีไกลเสือทิ้งลายเป็นไม่มี
แต่ขอลุยแผนกแปลกสินค้า
เครื่องกำเนิดไฟฟ้าดูสูสี
เครื่องจักรกลประเภทนี้ตลาดดี
คู่แข่งถึงจะมีก็ท้าทาย

กลับคืนสู่สังเวียนเหมือนมวยเก่า
ต้องฟิตซ้อมไม่เบาเรื่องการขาย
เปิดตลาดให้เขารู้ดูง่ายดาย
แต่จะขายให้ดีต้องปรีชา
เรียกฝรั่งมาอบรมจากอังกฤษ
เปิดโรงแรมสาธิตโชว์สินค้า
ทั้งเป้าหมายและตัวแทนเต็มอัตรา
เครื่องกำเนิดไฟฟ้าเครื่องจักรกล
เปิดตลาดครั้งแรกก็ขายได้
ธนาคารซื้อไปก็ได้ผล
โรงแรมใหญ่หลายแห่งที่สากล
ขยายผลไปขายราชการ
โรงผลิตนมมหา’ลัยที่โคราช
บริษัทโทรศัพท์ในอีสาน
โรงงานยางสร้างถนนสร้างสะพาน
ทั้งเกาะล้านเกาะเต่าเกาะนางยวน

กิจการงานค้าขายเริ่มไปดี
พอถึงปีสี่ศูนย์ก็ผันผวน
ค่าเงินบาทเริ่มหักเหและเซซวน
การเงินป่วนเงินบาทลดหมดราคา
"ไอ.เอ็ม.เอฟ." เข้ามาไปกันใหญ่
ประเทศไทยทรุดฮวบเกิดปัญหา
ต้นทุนสินค้าเข้าเพิ่มอัตรา
ฝรั่งโบกมือลาเครื่องจักรกล
เอาอีกแล้วน้องแก้วแม่งามงอน
ประวัติศาสตร์เกิดซ้อนขึ้นอีกหน
แต่คราวนี้เห็นทีต้องอดทน
ไม่ดิ้นรนสร้างงานให้บานปลาย
ชีวิตเราเข้าวัยใกล้เกษียณ
ขืนพากเพียรดิ้นไปอาจจะสาย
ส่งลูกเรียนจบแล้วไยงมงาย
ตะเกียกตะกายป่ายปีนจนสิ้นลม

แม่งามงอนค้อนให้ไม่ไหวมั้ง
จะให้นั่งนอนเดินเพลินสุขสม
อย่านิ่งเฉยเลยหนอพ่อเอวกลม
หมั่นอบรมทั้งสมองและกายา
ทำการค้าเล็กเล็กออกกำลัง
ฝึกสมองนอนนั่งขบปัญหา
ทำตัวให้ทันสมัยตลอดเวลา
เงินตราก็ไม่ขาดทำงานเพลิน
อยู่อย่างแบบพอเพียงไม่หวั่นไหว
มีพอกินพอใช้ไม่ขัดเขิน
อย่าโลภโมโทสันเห็นแก่เงิน
ไม่ใช้เกินรายได้ไม่งายงม
สาธุแม่งามงอนไม่อ้อนแอ้น
พี่นี้แสนปลื้มใจที่ได้สม
ได้ยอดหญิงเคียงคู่อภิรมย์
น่านิยมคู่แท้แม่งามงอนฯ

****** อวสาน *******

หมายเหตุ แม่งามงอน เป็นผลงานอันดับสอง
ในงานกลอนชุด "ชีวิตที่ติดกลอน"
นำเสนอเพื่อนักอ่านชาวศาลานกน้อย
เป็นบรรณาการโดย กาบแก้ว

และยินดีเสวนากับนักกลอนทุกท่าน
โทร : 089 -- 1211486
16 มกราคม 2550
กาบแก้ว
 
F a c t   C a r d
Article ID A-2174 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง แม่งามงอน
ผู้แต่ง กาบแก้ว
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๗๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : เก็จแก้ว [C-10548 ], [203.118.127.107]
เมื่อวันที่ : 17 ม.ค. 2550, 01.59 น.

แก้วตามมาอ่านค่ะ​คุณลุงปิง

คุณประมาณ​กับแม่งามงอน​เป็นตัวอย่างของการ​ใช้ชีวิตคู่​ที่น่ารักดีนะคะ​...​ ช่วยกันทำมาหากินแบบนี้...​ น่า​จะ​เป็นแบบ​ที่เค้าพูดกันว่า...​ ผัวหาบเมียคอน...​ อะไร​ทำนองนี้นะคะ​...​ ถึง​แม้บางครั้งชีวิต​จะประสบ​กับปัญหา...​ ก็ไม่ย่อท้อ...​ ฟันฝ่าอุปสรรคจนผ่านพ้นภาวะวิกฤติมา​ได้...​ นี่แหละ​คู่แท้...​ ยอดเยี่ยมจริงๆ​ค่ะ​

แก้วเคย​ไปเ​ที่ยวบ้าน​เพื่อน​ที่ตาคลีนะคะ​...​ ตอนสมัย​เป็นวัยรุ่นอ่ะค่ะ​...​ ตอนนั้น​นั่งรถไฟ​ไปกันหลายคนสนุกมากเลย​ล่ะค่ะ​...​ แก้วว่าตาคลีนี่เจริญรองลงมาจากอำเภอเมืองเลย​นะคะ​...​ นครสวรรค์ สวรรค์บนดิน...​ ​โดยเฉพาะช่วงตรุษจีน...​ ขบวนแห่มังกรทอง เอ็งกอ พะบู๊ ฯลฯ แก้วชอบดูจังค่ะ​...​ แก้วมีโอกาสเ​ที่ยวชมงานตรุษจีน​ที่นว.อยู่​หลายปีเลย​ล่ะค่ะ​ ขอบอกว่า ​เป็นอะไร​​ที่ชาวนว.ภาคภูมิใจมากๆ​เชียวค่ะ​

คุยแล้ว​ติดลมนะคะ​คุณลุงปิง...​ คุณลุงอาจนึกในใจว่า...​ ยายคนนี้พูดมากจัง อิ อิ แก้วก็ว่างั้นแหละ​ค่ะ​...​ ​คือแก้วนับถือคุณลุงปิงเหมือนญาติผู้ใหญ่อ่ะค่ะ​...​ คุณลุงคุย​เป็นกันเองดีนะคะ​...​ คุยสบายๆ​ ไม่ซีเรียส...​ เอ...​ แก้วว่า ชัก​จะติดลมอีกแล้ว​นะคะ​นี่ อิ อิ อิ

ขอรวบรัดเลย​นะคะ​...​ สำหรับผลงานชิ้นนี้ หลานเก็จแก้วขอมอบดอกไม้ให้คุณลุงปิงเหมือนเดิมค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ดาวเคียงเดือน [C-10587 ], [203.146.63.187]
เมื่อวันที่ : 20 ม.ค. 2550, 20.33 น.

อ่านจบแล้ว​ค่ะ​ ดีจังเลย​ อ่าน​ไปก็ลุ้น​ไปด้วยค่ะ​

อ่านแล้ว​มองเห็น​ความมานะบากบั่น ขยันขันแข็ง สติปัญญา ​และ​ความรัก​ระหว่างสามีภรรยา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ลุงปิง (กาบแก้ว) [C-10679 ], [202.28.103.100]
เมื่อวันที่ : 29 ม.ค. 2550, 03.13 น.

ขอขอบคุณ "เก็จแก้ว" ​ที่ชอบกลอน
ติดตามทุกบทตอนขมีขมัน
​ทั้งให้เกียรติอีกด้วยช่วยวิจารณ์
นครสวรรค์เมืองงามมีน้ำใจ

รวม​ทั้ง "ดาวเคียงเดือน" ด้วยอีกคน
ปลีกเวลาอ่านจนจบลง​ได้
ช่วยวิจารณ์เช่นกันขอขอบใจ
ติดตามเรื่อง​ต่อ​ไป​ได้ทันทีฯ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น