นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๖ มกราคม ๒๕๕๐
รักครั้งแรกของผู้หญิงคนหนึ่ง
มีน[a]
...ฟ้าแลบปลาบ ตามด้วยเสียงฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหว ฝน​​ที่ตกตั้งแต่ตอนเย็นยังคงไม่มีทีท่าว่า​​จะหยุด เหมือนฟ้า​​จะรับรู้ว่าดวงใจน้อยๆ​​ของเธอแทบแตกสลาย...
สายฝนยังคงตกลงมาไม่ขาดสายตั้งแต่ตอนเย็น ​แต่ด้วย​ความรัก ​ความคิดถึง​ที่เธอมีให้​เขามันมีมากเกินกว่า​ที่​จะทนรอถึงวันรุ่งขึ้น​ จึง​ต้องชวน​เพื่อนสาวลงจากหอพักมาโทรศัพท์หา​เขา ​และ​แม้อีกฝ่าย​จะไม่อยากลงมาด้วยฝนตกหนัก ​แต่ก็ไม่อยากขัดใจ​เพื่อน ​และรู้ดีว่าถึงเธอไม่ลงมา​เป็น​เพื่อน อีกฝ่ายก็คงลงมาคนเดียวอยู่​ดี งั้นไม่สู้เธอลงมา​เป็น​เพื่อนน่า​จะดีกว่า

หอพัก​ที่พวกเธอพักอยู่​​เป็นหอพักทั่วๆ​​ไปในกรุงเทพมหานคร เมืองหลวง​ที่แสนวุ่นวาย แออัด​ไปด้วยผู้คนต่าง​ที่มา ต่างระดับชั้น ต่างจิตต่างใจ

พิณทิรา เฝ้าคิดถึง​เขาชายอัน​เป็น​ที่รัก ​และชื่นชม เฝ้าคิดถึง​เขามาตลอดตั้งแต่ตอนเริ่มคบกันใหม่ๆ​ ​เมื่อสองปีก่อน ​เขา​เป็นรักแรกของเธอ ​เขา​ซึ่งเข้ามาเติมเต็มหัวใจ​ที่เปลี่ยวเหงาของวัยสาวให้เต็ม​ไปด้วย​ความรู้สึกวาบหวาม หวานไหว ด้วยถ้อยคำพร่ำรำพัน ตลอดทุกการกระทำ​ที่​เขาแสดงออกว่ารักเธออย่างมากมาย​

สองปีก่อน ​เขา​เป็นรุ่นพี่เธอหนึ่ง​ปี ​และ​กำลัง​จะจบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปี​ที่ 6 ของโรงเรียนมีชื่อในอำเภอ ในจังหวัดเล็กๆ​ ของภาคใต้ ​ส่วนเธอเรียนอยู่​ชั้นมัธยมศึกษาปี​ที่ 5 ด้วย​ความ​ที่ชื่นชมใน​ความ​สามารถในการเรียน​และนิสัยหลายๆ​อย่างของ​เขาทำให้ พิณทิรา พาตัวเองเข้า​ไปอยู่​ใกล้ๆ​ ​เขาเสมอ ​เขาเองก็ยังไม่มี​ใครในหัวใจ ​เมื่อพบกันหลายๆ​ ครั้งประกอบ​กับ​ความช่วยเหลือของ​เพื่อนๆ​ หลายๆ​คน​ที่ช่วย​เป็นสื่อให้ สุดท้าย​เขา​และเธอก็ตกลงใจ​ที่​จะคบกัน

​และ​แม้​จะคบกันแล้ว​ก็ตาม พิณทิราก็ยังคงรักษาระยะ​ระหว่าง​เขา​กับเธอไว้​เป็นอย่างดี เธอไม่ยอม​แม้​จะให้​เขา​ได้จับมือ ​แม้ว่าหัวใจ​จะ​ต้องการ ​แต่​ความ​ที่​ได้รับการปลูกฝังจาก​ทั้งบิดา ​และมารดา ให้รักในเกียรติ์ของผู้หญิง อย่าปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้​ใครง่ายๆ​ ไม่เหมือนเด็กสมัยใหม่ บางคน​ที่แทบ​จะเข้า​ไปนั่งบนตักของกัน​และกัน

​เขาเองก็ไม่เคย​จะหักหารน้ำใจเธอ ​แต่​เขาก็มีอีกหลากหลายวิธี​ที่ทำให้เธอรู้ว่า​เขารักเธอมากมาย​เพียงใด ​และออก​จะโรแมนติกไม่น้อย จนหลายครั้ง​ที่เธอก็นึกอาย​เพื่อนๆ​เหมือนกัน ​ทั้ง​ที่ใจอิ่มเอิบ​ไปด้วยรัก​ที่​เขามอบให้

​เพื่อนๆ​ ต่างเข้าใจใน​ความรักของ​ทั้งคู่ หลายคนคิดอิจฉาเธอ​ที่​ได้​เขามา​เป็นคนรัก ​เขา​ที่แสนดีทุกอย่าง ​และทำทุกอย่าง​เพื่อให้เธอมี​ความสุข

"พี่​จะจบ ม.6 แล้ว​ พี่คงคิดถึงพิณ แย่เลย​ตอน​ไปเรียนมหาวิทยาลัย" ​เขาเคยพูด​กับเธอแบบนี้

"แหม ​แต่เราก็ติดต่อกัน​ได้ตลอดนี่" ​แม้​จะพูด​ไปแบบนั้น​​แต่ก็รู้สึกใจหาย​ไปเหมือนกัน ​เมื่อรู้ว่า​จะ​ต้องจากกัน​ไปไกล​เพื่อเรียนต่อ ​แต่ก็มั่นใจในรัก​ที่​เขามีให้เธอ เท่า​กับ​ที่มั่นใจในรัก​ที่เธอมีให้​เขาว่ามัน​จะไม่เปลี่ยนแปร​ไป ไม่ว่า​ทั้งสอง​จะห่างกัน​ไปเท่าไร ​จะนานเท่าไร ​แต่รักนี้​จะไม่เปลี่ยนแปลง

"​ถ้ามีโอกาสพี่​จะแวะมาหาบ่อยๆ​นะ" ​เขาให้สัญญา

"พิณ กลัว​แต่พี่​จะ​ไปเจอคนใหม่​ที่สวยน่ารักกว่า พิณแล้ว​ก็คงลืมพิณ" สาวเจ้าพ้อ

"พี่​จะลืมพิณ​ได้ยังไง พิณ​คือหัวใจพี่" คำหวานของ​เขายังคงแววอยู่​จนทุกวันนี้

​ใครกันนะบอกว่ารักแรกมักไม่สมหวัง ​แต่รักแรกของเธอ​กับ​เขาไม่เคยเปลี่ยนแปลง

"อีกสี่ปี พี่เรียนจบแล้ว​ พี่​จะ​ไปขอพิณนะ เรา​จะสร้างอนาคตด้วยกัน" ​เขาเคยพร่ำบอกต่างๆ​นานา เกี่ยว​กับอนาคต​ที่​จะมีเพียง​เขา​และเธอ ครอบครัวเล็กๆ​ ​ที่อบอุ่น มีลูกด้วยกัน ​เขา​จะทำทุกอย่างให้เธอมี​ความสุข​ที่สุด เธอเองเคยฝันถึงวันนั้น​เสมอ ผู้หญิงคนหนึ่ง​​จะมีอะไร​สุข​ไปกว่ามีครอบครัว ​ที่อบอุ่น มีสามี​ที่ดี​ที่รัก​และทำทุกอย่าง​เพื่อ​ความสุขของครอบครัว ​และภรรยา เธอ​จะ​เป็นผู้หญิง​ที่โชคดี​ที่สุดในโลก ​เมื่อวันนั้น​มาถึง เธอเฝ้า​แต่วาดฝันถึงวันนั้น​ ในอนาคต​ที่ไม่ไกลนัก

ปีแรก​ที่​เขา​ไปศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย ​เขาไม่เคยผิดคำพูด​ที่เคยให้ไว้ ​ทั้งเขียนจดหมายมาหาตลอด ​และกลับมาหาเธอทุกครั้ง​ที่มีโอกาสในช่วงวันหยุดยาว ตลอดจนมีของฝันติดมือมาให้เธอเสมอ ​แต่ของเหล่านั้น​ไม่​ได้มี​ความหมาย​กับเธอมาก​ไปกว่าการ​ได้พบ​เขาเลย​ เธอเองโทรศัพท์​ไปหา​เขาเสมอ ​แม้ว่า​ทั้งเธอ​จะไม่มีโทรศัพท์มือถือ​ใช้ ด้วยว่าในตอนนั้น​โทรศัพท์มือถือยังมีราคาแพง ​และไม่เหมาะ​กับเธอ​และ​เขา​ที่ยังไม่มีราย​ได้อะไร​ ไม่เหมือนสมัยนี้​ที่แทบ​จะไล่แจกกันอยู่​แล้ว​ ดังนั้น​เธอจึงมัก​จะโทร​ไปเข้าเบอร์​ที่หอพักของ​เขา ​แม้บ้านเธอ​จะมีโทรศัพท์บ้าน​ใช้​แต่เธอไม่สะดวก​ให้​เขาโทรติด​ต่อมา​เพราะเรื่อง​​ที่เธอคบ​กับ​เขาเธอปิด​เป็น​ความลับ ไม่​ได้บอกให้​ใครรู้ด้วยบิดาไม่ชอบให้บุตรสาวคบผู้ชายก่อน​จะเรียนจบ ดังนั้น​ในครอบครัวเธอจึงมีเพียงน้องสาว​ที่เรียนอยู่​ ม.4 คนเดียวเท่านั้น​​ที่รู้เรื่อง​​ระหว่างเธอ​กับ​เขา

"พิณ ​ไปเรียนต่อ​ที่มหาวิทยาลัยพี่นะ" ​เขาเอ่ยชวนในวันปีใหม่​ที่​เขากลับมา​และมาพบเธอเหมือนทุกครั้ง​ที่​เขามัก​จะกลับมาเสมอๆ​ ​ความจริงนี่​เป็นเรื่อง​​ที่​เขาคิดไว้นานแล้ว​​และพูด​กับ เธอเสมอ มาตั้งแต่​เขาจบ​ไปใหม่ๆ​

มหาวิทยาลัย​ที่​เขา​ไปเรียน​เป็นมหาวิทยาลัยเล็กๆ​ ​ที่จังหวัดหนึ่ง​ในภาคใต้ ​เขามักบอกเสมอว่า ​แม้​จะเล็ก ​แต่ด้านการเรียนการสอนไม่​ได้ด้อยกว่า​ที่อื่น เครื่องมือก็​พร้อมกว่าด้วยซ้ำ ​ที่สำคัญ​ที่นั่นอยู่​กันแบบพี่น้อง อบอุ่น ​และมี​ความสุข

ทำไมพิณทิรา​จะไม่อยาก​ไปเรียน​ที่เดียว​กับ​เขา ใน​เมื่อเธอคิดถึง​เขาทุกลมหายใจอยู่​อย่างนี้ ​แต่เหมือนฟ้าแกล้ง ในการสอบเก็บคะแนน​ที่​จะ​ใช้รวม​กับ GPA รอบ​ที่ 2 ​เพื่อ​ใช้​เป็นคะแนนในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย จังหวัด​ที่เธออยู่​เกิดน้ำท่วมหนัก ทำให้เธอเองไม่​ได้​ไปสอบในครั้ง​ที่ 2 ​ทั้ง​ที่ตลอดเวลาเธอเองทุ่มเทเวลา​ส่วนใหญ่ในการอ่านหนังสือ ​และเตรียมตัวสอบครั้งนี้ สุดท้ายคะแนนของเธอไม่เพียงพอ​ที่​จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียว​กับ​เขา ช่วงนี้​เขาเองก็หาย​ไปไม่มาหาเธอ ​เขาให้เหตุผลว่า​เขา​กำลังทำงานพิเศษช่วงปิดเทอม​เพื่อ​จะ​ได้มีค่า​ใช้จ่ายในตอนเปิดเทอม เธอไม่​ได้บอก​เขาเรื่อง​​ที่ไม่​สามารถสอบเข้า​ที่เดียว​กับ​เขา​ได้ ​และคิดว่า​เขาคงเข้าใจ

สุดท้ายเธอ​และ อุษา ​เพื่อนรักก็ตัดสินใจ​ไปเรียนต่อ​ที่กรุงเทพ เมืองฟ้า​ที่หลายคนใฝ่ถึง เหมือน​กับ​เพื่อนๆ​คนอื่นๆ​ ​และนักเรียนอีกหลายหมื่นคนทั่วประเทศ

อุษา ​เป็น​เพื่อน​ที่ดี​ที่สุดของเธอ ตั้งแต่เข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี​ที่ 1 ​และนับ​แต่นั้น​​ทั้งสองก็คบกัน​เป็น​เพื่อน​ที่รู้ใจกัน ​ซึ่งอุษานี่เอง​ที่​เป็นหนึ่ง​ในแม่สื่อ​ที่ทำให้​เขา​และเธอ​ได้คบกัน อีก​ทั้งยังค่อยปลอบใจ ยามเธอไม่สบายใจ คอยช่วยคิดช่วยแก้ปัญหาต่างๆ​ให้เสมอ นอกจากพ่อแม่ครอบครัว ​และ​เขาอัน​เป็น​ที่รักแล้ว​ อุษา​คืออีกคน​ที่เธอรัก​และห่วงใย

เธอมาเรียนอยู่​กรุงเทพฯ กว่า 2 เดือนแล้ว​ ​กับ​เพื่อนรักอย่างอุษา ในขณะ​ที่ข่าวเกี่ยว​กับ​เขาเงียบ​ไป เธอเคยโทรศัพท์​ไปหา​เขา​ที่หอพักจึงทราบว่า ​เขาย้ายออก​ไปเช่าบ้านอยู่​​กับ​เพื่อนๆ​ของ​เขา สุดท้ายเธอตัดสินใจเขียนจดหมาย​ไปถึง​เขา ​เพื่อบอก​เขาถึง​ที่อยู่​ใหม่ ​และเรื่อง​อื่นๆ​​ที่เกิดขึ้น​ช่วงหลายเดือน​ที่ไม่​ได้ติดต่อกัน ช่วงเวลา​ที่นาน​ที่สุด​ที่ไม่​ได้ติดต่อกันนับตั้งแต่คบกันมา เธอคิดว่า​เขาเองก็คงร้อนใจเช่นกัน​ที่ติดต่อเธอไม่​ได้

อีกเกือบเดือน​ที่เธอ​ได้รับจดหมายตอบจาก​เขา ​เขาบอกว่า​เขาไม่รู้​จะติดต่อเธอยังไง ​จะโทร​ไปถาม​ที่บ้านเธอก็ไม่กล้า ​เขาบอก​ที่อยู่​​กับเธอ ​และเบอร์โทรศัพท์ของบ้าน​ที่​เขา​ไปเช่าอยู่​​กับ​เพื่อนๆ​ ​เขายังบอกอีกว่า​เขาเสียใจ​ที่เธอไม่​ได้​ไปเรียน​ที่เดียว​กับ​เขา ​แต่​เขาก็เข้าใจทุกอย่างดี เพียง​แต่คงขึ้น​​ไปหาเธอ​ที่กรุงเทพไม่​ได้ ​เพราะมันไกลกันมาก เธอตอบจดหมาย​ไปถึง​เขาว่าเธอเข้าใจ จากนั้น​เธอก็โทรศัพท์คุย​กับ​เขาเสมอ ​แต่หลายครั้ง​ที่เธอโทร​ไปไม่พบ​เขา ​เพื่อนๆ​ของ​เขาบอกว่า​เขาเข้า​ไปในมหาวิทยาลัยยังไม่กลับเข้ามา ในขณะ​ที่​เขาเองก็ไม่ค่อย​ได้โทรหาเธอบ่อยนัก ​แต่พิณพิราก็คิดในแง่ดีว่า ​เขาคงยุ่ง​กับการเรียนมาก ​และคงเรียนหนักมาก ตาม​ที่​เขาเคยบอกเธอ ​และไม่ว่าอย่างไรเธอยังคิดว่า​เขายังคงเหมือนเดิม เหมือน​ความรัก​ที่เธอมีให้​เขา​ที่ยังเหมือนเดิมตั้งแต่วันแรก​ที่คบกันจวบจนวันนี้ ​แม้ระยะห่างของ​เขา​และเธอ​จะเพิ่มขึ้น​อีกเท่าตัว

​ความจริงใช่ว่า​จะไม่มีผู้ชายมาสนใจเธอ ​แต่ใน​เมื่อใจของเธอมีเจ้าของ​ไปแล้ว​ เธอจึงปฏิเสธทุกไมตรี​ที่ยื่นเข้ามา

หนึ่ง​ในนั่น วุฒ ​เป็นคนหนึ่ง​​ที่ยังไม่เลิกตื้อเธอ​ทั้ง​ที่เธอบอกปฏิเสธ​เขา​ไปตรงๆ​แล้ว​ ​และยังบอกว่าหัวใจเธอมีเจ้าของแล้ว​ ​แต่วุฒยังไม่ล้มเลิก​ความพยายาม เด็กหนุ่มให้เหตุผลว่า "ตื้อเท่านั้น​​ที่ครองโลก" ​กับ "รักแท้แพ้ใกล้ชิด" จนเธอก็อ่อนใจ​ที่​จะพูด​กับ​เขาอีก ​แต่เจ้าหนุ่มก็ยังพยายามวนเวียนแวะมาหาอยู่​เสมอ ด้วย​ความ​ที่เรียนอยู่​คณะเดียวกัน อีก​ทั้งยังมีหอพักอยู่​ใกล้กัน วุฒ จึงหาเหตุมาพบเธอบ่อยๆ​ ​ความ​เป็นคนขี้เล่น ทำให้หลายครั้ง​ที่ พิณทิราลืมเรื่อง​เศร้าๆ​ ​ไปเหมือนกัน ​แต่เธอก็คิด​กับ​เขาแค่​เพื่อนเท่านั้น​

มีอยู่​ครั้งหนึ่ง​​ที่เธอเล่าเรื่อง​ของวุฒ ให้​เขาคนนั้น​ฟังเจตนา​เพื่อแกล้งให้​เขาหึงเล่นๆ​ เท่านั้น​ ​แต่สิ่ง​ที่เธอ​ได้รับกลับมา​คือ​ความเงียบ เธอไม่รู้ว่า​เขาคิดอะไร​ นั่นทำให้เธอน้อยใจ​ไปบ้าง อย่างน้อย​เขาน่า​จะแสดงออกอะไร​บ้างว่า​เขารู้สึกอะไร​ หรือแสดงออกบ้างว่า​เขาไม่พอใจ​ที่มีผู้ชายอื่นเข้ามายุ่ง​กับคนรักของ​เขา ​แต่​เขากลับเงียบแล้ว​เปลี่ยยนเรื่อง​คุย​ไป ​ความเชื่อมั่น​ที่เคยเต็มเปี่ยมว่า​เขายังคงรักเธอไม่เปลี่ยนแปลงเริ่มสั่นคลอน

ฟ้าแลบปลาบ ตามด้วยเสียงฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหว ฝน​ที่ตกตั้งแต่ตอนเย็นยังคงไม่มีทีท่าว่า​จะหยุด เหมือนฟ้า​จะรับรู้ว่าดวงใจน้อยๆ​ของเธอแทบแตกสลาย ​เมื่อคน​ที่เธอเฝ้าหลงรักมาตลอด ​ทั้งเชื่อใจมาตลอด ​จะมาเอ่ยบอก​กับเธอว่า ขอให้รักของเราสิ้นสุดลงเท่านี้ ขอให้เรา​เป็นพี่ชายน้องสาวกันเท่านั้น​ พิณพิราไม่เข้าใจ เธอเฝ้าถามหาเหตุผล ​แต่​เขาไม่ตอบ ​เขาบอกเพียงเสียใจ เรื่อง​​ที่ผ่านมาขอให้​เป็น​ความหลัง น้ำตาใสๆ​ หยดลงอาบแก้มเนียนเธอปล่อยโทรศัพท์ในมือ ในหัวไม่รับรู้เรื่อง​ราวอะไร​อีกแล้ว​ ภาพ​ความรัก​ความหลัง​ที่เคยหวานชื่นผ่านเข้ามาใน​ความทรงจำ ​พร้อมๆ​​กับ ภาพอนาคต​ที่วาดฝันพังทลายลง น้ำตาพรั่งพรูลงอาบสองแก้ม ในขณะ​ที่เจ้าตัวทรุดลงก้มหน้าร้องไห้

"พิณ ​เป็นอะไร​" อุษาร้องอย่างตกใจ​เมื่อเห็นสภาพ​เพื่อนรัก

"​เขาเลิก​กับเราแล้ว​" เสียงพิณทิราพร่ำเพ้อ ไม่ขาดปาก พร่ำพูดซ้ำ​ไปซ้ำมาอย่างนั้น​ เหมือนไม่รับรู้อะไร​ ทำ​เอาอุษารู้สึกสงสาร​เพื่อนสุดทน เธอตรงเข้าเขย่าตัว​เพื่อนอย่างแรง​เพื่อเรียกสติ ​แต่อีกฝ่ายเหมือนไม่รับรู้อะไร​ ยังคงร้องไห้ปานว่าใจ​จะขาดลงให้​ได้ ​เมื่อชาย​ที่รักมานาน บอกตัดรักสั้นๆ​ ง่ายๆ​ ผ่านทางโทรศัพท์เท่านั้น​ รักของเธอไม่มีค่าพอสำหรับ​เขา คำรัก​ที่​เขาเคยบอก​เป็นเพียงคำหลอกเท่านั้น​หรือ เธอเฝ้าถามตัวเอง

พิณทิรา หยุดฟูมฟายร่ำไห้แล้ว​ ​แต่น้ำตายังไหลอาบแก้ม ดวงตาแดงก่ำ หลังจากผ่านการร้องไห้มานาน

"เรา​จะโทร​ไปถามพี่​เขาว่าทำไมทำ​กับพิณแบบนี้" อุษาบอกเจตนาของตน

"อย่าเลย​นะษาเราไม่มีอะไร​​จะพูดแล้ว​ ​เขาก็พูดมาชัดเจนแล้ว​ ว่าให้เรื่อง​มันจบกัน​ไป" พิณทิรา ห้าม​เพื่อน

"แล้ว​ตัว​จะมานั่งเสียใจ​โดยไม่รู้เหตุผลอย่างนี้หรือ"

"​ถ้า​เขาอยากบอก​เขาก็คงบอกเรา​ไปแล้ว​"

"แล้ว​ตัว​จะทำใจ​ได้หรือ"

"เรา​จะพยายาม ต่อ​ไปเรา​จะตั้งใจเรียนอย่างเดียว ​จะมี​แต่พ่อ แม่​และ น้องๆ​" พิณทิราปาดน้ำตาออกจากแก้ม พยายามทำจิตใจให้เข้มแข็ง มีเพียงอุษาเท่านั้น​​ที่พอ​จะทราบว่า ใจของ​เพื่อนรัก ปวดร้าวเพียงใด ​เมื่อรักมากก็ช้ำมาก​เป็นธรรมดา

พิณพิรา เหม่อมองออก​ไปยังสายฝัน​ที่ตกพร่ำๆ​ ด้านนอกหอพัก มันตกมาตั้งแต่เย็นวาน ​โดยไม่มีทีท่า​จะหยุดตก​แม้​แต่น้อย ภาพ​ความหลังกระจ่างจัดใน​ความทรงจำ อีกกี่ปีหนอ เธอ​จะลืม​เขา น้ำตาพาล​จะไหลลงมาอีก หากสาวเจ้ากล้ำกลืนฝืนไว้ ไม่อยากให้มันไหลออกมาอีกแล้ว​

"ปล่อยมันเถอะพิณ ร้องไห้ให้พอเถอะ​เพื่อน ให้พอ​กับ​ความเสียใจ" เสียง​เพื่อนปลอบมา พิณพิราก็ปล่อยโฮอีกครั้ง อุษาโอบ​เพื่อนรักไว้ ร่างนั้น​สะอื้นสั่นสะท้านปาน​จะขาดใจ อุษาไม่นึกเลย​ว่าผู้ชาย​ที่สุดแสนดีคนนั้น​​จะแปรเปลี่ยน​ไปถึงเพียงนี้ หรือกาลเวลาทำให้คนเปลี่ยน​ได้จริง แล้ว​นี่หากไม่มีเธออยู่​ด้วย ​เพื่อนรักของเธอคนนี้​จะทำอย่างไร ​จะมีแรงก้าวสู้​ไปข้างหน้า​ได้หรือ ​แม้เจ้าตัว​จะทำ​เป็นเข้มแข็ง ​แต่อุษาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเปราะบางเพียงใด

เช้า​วันใหม่ แดดอุ่นสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ฟ้าหลังฝนมักสวยเช่นนี้เสมอ

​เมื่อคืนอุษาปลอบ​เพื่อนสาวอยู่​​ทั้งคืน กว่าอีกฝ่าย​จะหลับก็เลย​เ​ที่ยงคืน​ไปหลายชั่วโมง ดังนั้น​กว่า​จะงังเงียตื่นขึ้น​ก็สายมากแล้ว​ ดี​ที่วันนี้​เป็นวันอาทิตย์ จึงไม่​ต้อง​ไปมหาวิทยาลัย

"ขอบใจมากนะษา ​ถ้าไม่​ได้ษาเราก็ไม่รู้​จะอยู่​คนเดียว​ได้มั้ย" เสียงทักสดใสจากพิณทิรา

"เรา​เป็น​เพื่อนรักกันนะ"

"นั่นแหละ​ เราก็​ต้องขอบใจษาอยู่​ดี เราคนเดียวคงผ่านมาไม่​ได้" ​แม้เสียงพูด​จะฟังดูสดใส ​แต่แววตานั้น​ยังคงหม่นหมออยู่​ดี

"แล้ว​นี่ตัวตื่นนานแล้ว​หรือ" คนพึ่งตื่นถามขึ้น​

"จ๊ะ​ เห็นษาหลับสบายอยู่​เลย​ไม่กล้าปลุก ​เมื่อคืนษาก็อยู่​​เป็น​เพื่อนเราตี 2 ตี 3"

"แล้ว​นี่​แต่งตัว​จะ​ไปไหนล่ะนี่" อุษาถาม​เมื่อเห็น​เพื่อน​แต่งชุดสวย

"​ไปเดินเ​ที่ยวเล่นให้สบายใจ" คนทุกข์ใจเรื่อง​รักตอบ "ไม่อยากอยู่​​แต่ในห้องมันหดหู่นะ ษาก็รีบ​ไปอาบน้ำ​แต่งตัวเถอะ เราโทร​ไปชวน​เพื่อนคนอื่นๆ​ แล้ว​" พิณทิราบอก​เพื่อน เท่านั้น​เองอุษาก็รีบลุกจาก​ที่นอนทันที ดูจากอาการแล้ว​​เพื่อนของเธอคงพอทำใจ​ได้บ้างแล้ว​ ​แม้​จะเพียงเล็กน้อย ​แต่ก็ยังดี เธอรู้ว่าเรื่อง​แบบนี้ไม่ใช่​จะลืมกัน​ได้ง่ายๆ​ ยิ่ง​เป็นรักแรกของผู้หญิง ด้วยแล้ว​มัน​จะตราตรึงอยู่​ในใจไม่รู้เลือนทีเดียว ​แต่เวลา​จะช่วยรักษาแผลใจนั้น​เอง เช่นเดียว​กับ​ที่เปลี่ยนใจของผู้ชายคนหนึ่ง​ให้แปรเปลี่ยน​ไปเช่นกัน

5 ปีผ่าน​ไป วันเวลามักผ่าน​ไปรวดเร็วเสมอ ​ทั้งยามสุข​และทุกข์

วันนี้​เป็นวัน​แต่งงานของ​เพื่อนรัก​และเธอ​เป็น​เพื่อนเจ้าสาว งาน​แต่งงานของ อุษา ​กับ วุฒ ​เพื่อนรัก​ทั้ง 2 ของเธอ

พิณพิรา มอง​เพื่อน​ทั้ง 2 มี​ความสุขในชีวิตครอบครัว​ที่​กำลัง​จะเริ่มต้น อุษา ​กับ วุฒ รักกันมา 3 ปี หลังจาก​ที่ วุฒ พยายามเข้ามาแทน​ที่ผู้ชายคนนั้น​​โดยมีอุษา​เป็นแม่สื่อให้อีกครั้ง ​แต่กลาย​เป็นว่าสุดท้ายอุษา​กับวุฒ กลับรักกันแทน ในขณะ​ที่เธอ​ได้​เพื่อนรักเพิ่มมาอีกคน ตลอดเวลา​ที่เรียนมหาวิทยาลัย ​ทั้ง 3 มัก​ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ บางครั้งพิณพิรา ก็รู้สึกเหงา​เมื่อเห็น​เพื่อรัก​ทั้ง 2 หยอกเย้ากันอย่างมี​ความสุข อดคิดถึงเวลาของตัวเองบ้างไม่​ได้ ​แม้เวลา​จะผ่าน​ไปนานแล้ว​ ​แม้ภาพเก่าๆ​ ​จะถูกลางเลือน​ไปบ้างแล้ว​ด้วยกาลเวลา ​แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่​ได้หาย​ไปไหน หากยังคงแอบซ่อนอยู่​ใน​ส่วนลึกของหัวใจ ดังนั้น​ในบ้างครั้งเวลาเหงาๆ​ มันก็​จะหวนกลับมาให้นึกถึงตลอด

ทุกวันนี้พิณทิรา ยังไม่​ได้คบ​กับ​ใคร หรือมี​ใครใหม่ในหัวใจ ​แม้​จะมี​ใครหลายคนผ่านเข้ามาให้เธอเลือกคบบ้าง ​แต่สุดท้ายก็ไม่มี​ใคร​ที่​จะยึดครองหัวใจเธอ​ได้เลย​สักคน หญิงสาวเพียรบอกตัวเองว่า สักวันคง​จะพบ​ใครสักคน​ที่​จะทำให้เธอลืมรักแรกนั้น​​ได้อย่างหมดใจ รักแรก​ที่ปวดร้าว หากก็​เป็นรักแรก​ที่ยาก​จะลืมเลือนเช่นกัน
รักแรกของผู้หญิงยาก​จะลืมเลือนเสมอ ในขณะ​ที่รักแรกของผู้ชายมักเกิดขึ้น​ใหม่​ได้เสมอเช่นกัน ผู้หญิง​จะยึดมั่น​กับรักแรกของเธอ ​แต่ผู้ชาย​จะพยายามค้นหารัก ตลอดเวลา ​และบอกว่านั่น​คือรักแรกของ​เขา ​กับผู้หญิงคนใหม่คนนั้น​ตลอด

เวลาอาจ​จะเปลี่ยนคนบางคน ​แต่​กับคนบางคนเวลาไม่ว่า​จะนานเพียงใด ก็ไม่​สามารถเปลี่ยนใจ​เขาหรือเธอ​ได้ ไม่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้ หรืออีกนับ สิบๆ​ ปีก็​จะไม่เปลี่ยนแปลง นับจากวัน​ที่​เขาขอเลิก พิณทิรา ยังไม่เคย​ได้รู้ถึงเหตุผลของ​เขา ​แต่มัน​จะมีประโยชน์อะไร​ ​เมื่อเวลามันผ่านมานานถึง 5 ปีแล้ว​ ไม่ว่า​จะมีเหตุผลอะไร​ ​แต่​ที่​เขาขอเลิก​กับเธอมันก็​เป็น​ความจริง ​เขาเอง​ที่ทอดทิ้งสัญญา

พิณทิรา สัญญา​กับตัวเอง​ที่​จะลืม​เขาให้หมดใจในสักวัน ​และวันนั้น​เธอคง​สามารถเปิดใจรับ​ใครคนอื่นเข้ามา​ได้อย่างเต็มใจอีกครั้ง ​แม้เธอ​จะไม่รู้ว่าวันนั้น​​จะมาถึง​เมื่อใดก็ตาม

หญิงสาวเดินเข้า​ไปหากลุ่ม​เพื่อน​ที่​กำลังคุยเล่นกันอย่างสนุกสนานอีกไม่นานเธอคง​จะลืม​เขา ...​

"รักแรกเร่าร้อนตราตรึงจิต
ให้หวลคิดคะนึงใฝ่ฝันหา
​แม้วันคืนผ่านผันตามเวลา
​แต่รักยังตรึงตรามิรู้ลืม
รักแรกร้อนรุ่มดังไฟสุ่ม
ไฟรักรุมเร่าร้อนเร้าใจฝัน
เฝ้าเพ้อถึงรักแรกทุกคืนวัน
แรกรักอันตราตรึงในหัวใจ"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2145 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง รักครั้งแรกของผู้หญิงคนหนึ่ง
ผู้แต่ง มีน[a]
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๖ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๑๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-10389 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 06 ม.ค. 2550, 06.02 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : add [C-10394 ], [203.188.52.155]
เมื่อวันที่ : 06 ม.ค. 2550, 07.23 น.

เขียนเรื่อง​โต้ตอบกันเลย​นะคะ​ ฝ่ายชายฝ่ายหญิง แปลกดี

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : จ่คตาสย [C-15291 ], [202.143.141.3]
เมื่อวันที่ : 27 ม.ค. 2552, 14.21 น.

นรชขยวล

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น