นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ กรกฏาคม ๒๕๔๖
ความทรงจำ(Memorial)
Fantasy
...​​ถ้าหากวันไหน คนรักของคุณลืมคุณ คุณ​​จะรู้สึกอย่างไร...​​...​​.....
เช้า​​ที่สดใสของวันหนึ่ง​'มีนา'นั่งอมยิ้มบนม้านั่ง​ที่สนามหญ้าหน้าบ้านเช่าหลังเล็ก ๆ​ ของเธอ ถึงอากาศ​จะหนาว​แต่แสงแดดก็ทำให้อบอุ่นขึ้น​มา​ได้บ้าง น้ำค้างบนยอดหญ้าส่องประกายราว​กับเพชร มีนานั่งมอง ก็คิดถึง​ความรัก​ที่เพิ่ง​จะเริ่มต้นของเธอ

ประโยคบอกรักหวาน ๆ​ ​ที่'อณุชา'เพิ่ง​จะเอ่ย​กับเธอ​เมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้เธอ​พร้อม​จะให้คำตอบแล้ว​

"ขอโทษนะมีนา รอนานไหม?" เสียงคุ้นหูดังมา​แต่ไกล อณุชาเดินเข้ามาใกล้แล้ว​นั่งลงข้าง ๆ​ เธอ ไอจาง ๆ​ ลอยออกมาตามลมหายใจของ​เขา

"มีอะไร​​จะบอกเราเหรอมีนา" ​เขาถามเธออีก เธอ​ได้​แต่ส่ายหน้าเบา ๆ​ แล้ว​ลุกขึ้น​ยืน

"ยังไม่บอกตอนนี้ดีกว่า.. ​ไปเดินเล่นกันหน่อย​มั้ยณุชา" ณุชาไม่ค่อยพอใจนัก ​แต่ก็​ต้องตาม​ไป ​เพราะอยากรู้เรื่อง​​ที่เธอ​จะบอก ​ทั้งคู่เดินคุยกันมาเรื่อยจน ผ่านมาทางสวนสาธารณะ

"มีนาไม่กลับบ้านเหรอ" ​เขาถาม มีนานิ่ง​ไปพักนึงก็ตอบว่า

"​ที่เมืองไทยไม่มีอะไร​หลาย ๆ​ อย่าง​ที่ออสเตรียไม่มี นี่นา" ณุชายิ้มแล้ว​ถามว่า

"อะไร​บ้างล่ะ" มีนาไม่ตอบ​แต่ทำท่าเขินม้วนแทน

"มีนาตกลงว่าเรื่อง​​ที่​จะบอก​คืออะไร​ อย่าทำให้ค้างคาสิ" มีนาไม่​ได้ฟัง ​แต่หัน​ไปสนใจอะไร​บางอย่างข้างถนนแทน

"ณุชาดูนั่นสิ" มีนาชี้ให้ดูต้นคริสต์มาส​ที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม

"สวยจังนะ ณุชา เรามา​แต่งต้นคริสต์มาสกันบ้างดีกว่าเนาะ" มีนาหันมาจับมือ ณุชาแล้ว​ยิ้ม ณุชาล้วง​เอาอะไร​บางอย่างในกระเป๋าเสื้อออกมา ยื่นให้มีนา

"งั้นให้นี่​เป็นของขวัญคริสต์มาสละกัน" มีนาก็รับ​ไปอย่างดีใจ

"น่ารักจัง.. มันสลักว่าอะไร​น่ะ" มีนาถาม​พร้อม​กับพยายามอ่านลายสลักนั้น​

"ฟอร์ยู ฟอร์เอฟเวอร์ น่ะ" ณุชาตอบ มีนาพยักหน้าเบา ๆ​ ก่อน​จะค่อย ๆ​ สวมมันเข้า​ไปในนิ้วนางซ้าย ​แต่ก็ถูกคนวิ่งมาชนจากด้านหลัง จนแหวนกระเด็น​ไปกลางถนน ​และกลิ้งตรง​ไปยัง ช่องระบายน้ำของถนนอีกฟาก

มีนาหัน​ไปมอง ณุชา​ที่​กำลังถกเถียงอยู่​​กับคน​ที่มาชนอยู่​ ก็ตัดสินใจวิ่งข้ามถนนตามแหวน​ไป ในเสี้ยวนาทีนั้น​เอง...​...​..

"เอี๊ยดด.. โครม!!!!" เสียงรถชนเข้า​กับอะไร​บางอย่าง จนณุชา​ต้องรีบหัน​ไปมอง มีนา​ที่ยืนอยู่​ข้างๆ​​เขาตอนนี้ ล้มลงนอนอยู่​หน้ารถกลางถนน ใจของ​เขาแทบ​จะสลาย​เมื่อเห็นภาพนั้น​...​.

...​..

เสียงจ๊อกแจ๊กเบาๆ​ของคนคุยกัน ​กับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ทำให้มีนารู้สึกตัว ​ความเจ็บปวดทั่ว​ทั้งตัวส่งผลขึ้น​มาทันที ผู้ชายคนหนึ่ง​ นอนฟุบหน้าอยู่​​ที่ปลายเตียงของเธอ พอเธอพยายาม​จะเรียก ก็ปวด​ที่ศีรษะขึ้น​มาอีก

"โอยย..ย.. "เสียงของเธอทำให้​เขาตื่นขึ้น​ ​และรีบเข้ามากอดมีนาอย่างดีใจ

"มีนา เธอปลอดภัยแล้ว​ ดีจังเลย​ รู้สึกเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ฉันขอโทษ​ที่ทำให้เธอถูกรถชน ฉันไม่ทันระวัง.. " ​เขาพูดอย่างดีใจ ​แต่มีนากลับไม่เข้าใจ​ที่​เขาพูด

"ฉันถูกรถชนเหรอ" ณุชาคลายกอดแล้ว​มองมีนาอย่างแปลกๆ​

"ใช่ จำไม่​ได้เลย​เหรอ ​ที่มีนา​ไปเก็บแหวนไง" มีนาทำท่านึกออก แล้ว​​เอามือกุมหัวตัวเอง

"แหวน?...​. ฉัน ฉันชื่อมีนาเหรอ.. แล้ว​เธอ.. ​เป็น​ใครกันน่ะ " ประโยคนี้ทำให้ณุชาถึง​กับช็อค

"​ความจำเสื่อมชั่วระยะน่ะ" หมอแก่คนหนึ่ง​ เดินวน​ไปมา ตาก็จ้องมองเอกสาร​ที่ถืออยู่​ในมือ

"ชั่วระยะ?" ณุชาทำเสียงสงสัย หมอคนเดิมขยับแว่นนิดนึง แล้ว​ตอบว่า "ใช่ สมอง​ส่วน​ความจำ​ได้รับการกระทบกระเทือน ทำให้​ความจำบาง​ส่วนหาย​ไป ​แต่ไม่​ต้อง​เป็นห่วง เธอ​จะหายแน่ อาจ​จะ​ใช้เวลาซักหน่อย​ ​แต่ไม่นานักหรอก รอให้ร่างกายเธอคืนสภาพ​เป็นปกติเสียก่อน" รุชาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเศร้าใจ

​เมื่อครบระยะหนึ่ง​ มีนาก็ออกมาจากโรงพยาบาล ณุชาพามีนา​ไป​ที่บ้านของเธอ ​แต่ประตูล็อคอยู่​

"มีนากุญแจบ้านล่ะ" มีนาค้นดูในกระเป๋าซักพักก็ส่ายหน้าเบา ๆ​

"งั้นรอตรงนี้นะ เดี๋ยว​จะ​ไปขอกุญแจสำรองมา" พูดจบณุชาก็เดิน​ไป​ที่บ้านหลังข้าง ๆ​
มีนามองดูบ้านเช่าของเธออย่างคุ้นเคย ​แต่เรื่อง​ราวเกี่ยว​กับ 'ผู้ชาย​ที่ชื่อ อณุชา'
นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก พอพยายามคิดให้ออก​เมื่อไหร่ ก็​จะเจ็บจี๊ด ๆ​ ​ที่ศีรษะทันที

"​เป็นอะไร​เหรอมีนา" ณุชาเดินเข้ามาประคองทันที ​เมื่อเห็นว่ามีนาทำท่า​จะล้มลง

"ม...​. ไม่​เป็นไรแล้ว​ล่ะ" มีนาบอกแล้ว​แกะมือณุชาออกอย่างอาย ๆ​ ณุชาเลย​เดิน​ไป
ไขกุญแจ แล้ว​พามีนาเข้า​ไป มีนายังคงรู้สึกคุ้นเคย​กับเครื่อง​ใช้ต่างๆ​ ในบ้าน​เป็นอย่างดี

"ตั้งสองวัน​ที่มีนาสลบ​ไปน่ะ" ณุชาบอกแล้ว​วางของ​ที่หิ้วมาด้วยลงบนโต๊ะ เปิดหน้าต่าง​เพื่อให้อากาศเข้ามา มีนานั่งลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า ลมหนาวพัดเข้ามาทางหน้าต่าง​เป็นระยะ ๆ​ ณุชาเดินมาเปิดโทรทัศน์ให้

"หิวมั้ย?" ณุชาก้มหน้าลงใกล้ ๆ​ ถาม ​แต่มีนาพยายามขยับห่าง

"ก็...​. นิดหน่อย​" ณุชาหยิบของสองสามอย่างจากในถุง เดินหาย​ไปในครัว ซักพัก ก็เดินออกมา​พร้อม ​กับอาหาร กระป๋อง​ที่อุ่นไมโครเวฟ ​และ นมสดอุ่น ๆ​ วางไว้บนโต๊ะ กระจกหน้าโซฟา​ที่มีนานั่งอยู่​ ก่อน​จะนั่งลงข้างๆ​

"นายคง​เป็น​เพื่อนในมหาลัยของฉันสินะ " มีนาถาม

"อ.. เอ่อ.. " ณุชาลำบากใจ ไม่รู้ว่าควร​จะตอบว่าอะไร​ดี ในสถานการณ์แบบนี้ เลย​ปล่อยให้เลย​ตามเลย​​ไปอย่างนั้น​

"นายลองเล่าเรื่อง​ของฉันให้ฟังหน่อย​สิ" ณุชายิ้มน้อย ๆ​ อย่างอ่อนโยน ก่อน​จะเริ่มเล่าเรื่อง​ต่างๆ​ ​ที่เคย​ไปเ​ที่ยวหรือทำอะไร​ร่วมกัน

"​ที่ฉันรู้ก็มีแค่นี้แหละ​ ​ส่วนเรื่อง​​ที่เมืองไทย มีนาไม่เคยเล่าให้ฟังเลย​" มีนายังคงมองหน้า ณุชารอฟังอย่างตั้งใจ

"ทำไมฉันถึง​ไป​กับนายทุกทีล่ะ .. อย่าง​กับ.. อย่าง​กับ​เป็นแฟนกันแน่ะ" ณุชายิ้มพลางกลั้นหัวเราะ

"แล้ว​มี​ที่ไหน​ที่ฉันชอบ​ไปบ่อย ๆ​ บ้างล่ะ นายรู้บ้างมั้ย" ณุชานึกอยู่​พักนึงก็ตอบว่า

"โอเปร่าเฮ้าส์ งอแงให้ฉันพา​ไปทุกทีเลย​ ​แต่พอ​ไปถึงก็​เอา​แต่เดินเล่นอยู่​รอบ ๆ​ นานๆ​ทีถึง​จะเข้า​ไปดูละคร" มีนายิ้ม​กับเรื่อง​​ที่​ได้ฟัง ​แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้

"ไว้วันหลังพาฉัน​ไป​ได้มั้ย" มีนาจับมือณุชาอย่างไม่รู้ตัว

"อ๊ะๆ​ ใช่เลย​ แบบนี้แหล่ะ ​ที่ชอบทำบ่อยๆ​ " ณุชาพูด​ไปก็หัวเราะ​ไป มีนารีบดึงมือกลับ ทำหน้างอน แล้ว​หยิบนมขึ้น​มาดื่ม

"นาย ดึกแล้ว​ล่ะ นายกลับ​ไปนอนเถอะ วันนี้ขอบใจมากนะ" มีนาบอก ณุชาลุกขึ้น​ยืน ​และ​กำลัง​จะเดินออก​ไป ​แต่ก็อดห่วงมีนาไม่​ได้ ซักพักก็ทำท่าเหมือนนึกอะไร​ออก แล้ว​ก็เดิน​ไปสกิดมีนา

"มีนา...​ จำไม่​ได้แล้ว​สินะ...​. " ณุชาทำเสียงทุ้มต่ำ ทำให้มีนาอดขนลุกไม่​ได้

"อะไร​เหรอ"

"ก็เรื่อง​​ที่มีนาบอกว่า​ได้ยินเสียงแปลกๆ​ทุกคืนไงล่ะ เห็นว่ามีเสียงคนเดินรอบบ้าน แล้ว​ก็มีเสียงผู้หญิงร้องไห้ด้วยไม่ใช่เหรอ" ณุชาทำเสียงแบบเดิมอีก จนมีนา​ต้องค่อยๆ​ ขยับเข้า​ไปใกล้

"อย่ามาหลอกให้กลัวนะ.. ไม่เชื่อหรอก"

" ไม่เชื่อก็ตามใจ "ณุชาทำหน้าจริงจัง พูดจบแล้ว​ก็เดินออก​ไป มีนากลับมาดูโทรทัศน์ก็เปิดเจอหนังสยองขวัญเข้า​พอดี เธอรีบปิดโทรทัศน์ แล้ว​เดิน​ไป​ที่หน้าบ้าน พอเปิดประตูออก ก็พบว่าณุชายืนยิ้มรออยู่​ข้างนอก...​.


"นี่น่ะเหรอ โอเปร่าเฮาส์.. สวยจังเลย​" มีนายืนสูดอากาศอยู่​​ที่เหล้กกั้นอย่างร่าเริง ณุชาก็ยืนมองดูอย่างชื่นใจข้างหลัง

"คนเค้า​กำลังหลับสบาย​จะปลุก​แต่เช้า​ทำไมก็ไม่รู้" ณุชาแกล้งบ่นอุบอิบให้มีนา​ได้ยิน

"ก็นายน่ะนอนเกะกะฉันนี่นา" มีนาหันมาว่า

"ก็เรา​จะนอนโซฟาก็ไม่ให้ นอนบนเตียงก็ไม่ให้บังคับให้นอนข้างล่างเตียงเองนี่นา"

"ช่วยไม่​ได้นายมาหลอกให้ฉันกลัวเองนี่นา" มีนาเดินเข้ามาใกล้ แล้ว​เขย่งปลายเท้าโต้ตอบ ณุชานิ่งจ้องหน้ามีนาอยู่​ครู่หนึ่ง​ก็พูดขึ้น​ว่า

"หิวแล้ว​ ​ไปหาอะไร​กินกันเถอะ" ณุชาบอก มีนาทำท่าค้อนไม่ตอบอะไร​...​.

​ทั้งคู่เลือกร้านอาหารใกล้ ๆ​ นั้น​ ​เมื่อทานอาหารเสร็จ ก้นั่งคุยกันต่อถึง​ความทรงจำของมีนา เธอเริ่ม​ที่​จะจำเรื่อง​ราวบางเรื่อง​​ได้บ้างแล้ว​ ​แต่มีเรื่อง​เดียวเท่านั้น​ ​ที่ทำอย่างไรก้จำไม่​ได้ ถึง​แม้ว่า ​ทั้งคู่​จะมานั่งทบทวน​ความจำ​ที่ร้านอาหารเดิมทุก ๆ​ วัน ​เพราะ​เป็น ​ที่ ๆ​ อ๋อย ชอบมาก​ที่สุด​เป็น​ที่ ๆ​ ​ทั้งคู่คิดว่า ​จะทำให้มีนาจำอะไร​​ได้บ้าง​ถ้า​ได้มา​ที่นี่บ่อย ๆ​ ...​.

ต้นคริสต์มาส ถูกประดับประดาอย่างสวยงามด้วยหลอดไฟสี ​และของตกแต่งต่าง ๆ​ มีนานั่งจ้องมองมันอย่างเงียบ ๆ​ บนโต๊ะอาหาร มีอาหาร​และเครื่องดื่มสำหรับ ฉลองคริสต์มาสอยู่​

"ทำไมตาบ้านั่นช้าจังนะ" มีนานั่งเท้าคางอยู่​บนโต๊ะ สายตาก็มอง​ไปยังนาฬิกา​ที่เข็มมันหมุนวน​ไปเรื่อย ๆ​ ไม่หยุด จนเวลาล่วงเลย​​ไปนานแล้ว​ ณุชาก็ยังไม่มาซักที มีนาจึงตัดสินใจโทรหา

เสียงเมโลดี้เรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือ ดังขึ้น​ใกล้ ๆ​ เสียงเพลง​ที่คุ้นหูมากๆ​ มีนาหัน​ไปตามเสียงนั้น​ก็เห็นว่า ณุชายืนยิ้มอยู่​ใกล้ ๆ​

"เลทแค่นี้ ถึงขนาด​ต้องโทรตามเลย​เหรอ " มีนาทำท่า​จะโผเข้ากอด​แต่ก็เปลี่ยนใจ

"นึกว่า​จะไม่มาแล้ว​ซะอีก.. "

"เมอร์รี่คริสต์มาสจ้ะ​ " ณุชายื่นกล่องของขวัญให้มีนา ในใจก็เจ็บปวดลึก ๆ​ นี่​เป็นของขวัญชิ้น​ที่สองแล้ว​ ​ถ้ามีนายังพอจำ​ได้ มีนารับกล่องของขวัญไว้ แล้ว​เดิน​ไปนั่ง​ที่โต๊ะ​พร้อม​กับชวนให้ณุชานั่งด้วย

แล้ว​ยื่นของขวัญให้บ้าง "เมอร์รี่คริสต์มาสเช่นกัน"

หลังจากการฉลองเทศกาลของ​ทั้งสองจบลง​ทั้งคู่ก็นั่งคุยหันต่อ​ที่โซฟา

" ณุชา เธอเชื่อเรื่อง​ซานตาครอสมั้ย?" ณุชายิ้มแล้ว​ตอบว่า

"ซานต้าปีนี้น่ะขี้ลืมนะ " มีนามองหน้าณุชาแล้ว​ถามอีกว่า

"​ถ้าเธอขอของขวัญจากซานต้า​ได้ เธออยาก​ได้อะไร​?" ณุชา​เอา​แต่ยิ้มแล้ว​ตอบอีกว่า

" ซานต้าขี้ลืม ขอ​ไปแล้ว​ก็ไม่ให้คำตอบซักที ซานต้าลืม​ไปแล้ว​ล่ะ" มีนามองค้อนณุชา

"อะไร​ของเธอน่ะ ทำอย่าง​กับน้อยใจซานต้าอย่างนั้น​แหล่ะ ถามอย่างตอบอย่าง...​. ไม่​เอาแล้ว​ไม่คุยด้วยแล้ว​" มีนางอนแล้ว​หันหลังใส่ณุชา

"อ๊ะ ดูนั่นสิ หิมะตกแล้ว​" ณุชาสะกิดบอกมีนา จนมีนา​ต้องหันมาดูอย่างอดใจไม่ไหว ปุยสีขาวเล็ก ๆ​ ปลิวลงมานอกหน้าต่างมากมาย​ม มันดูนุ่ม​และเบาปลิว​ไป​กับแรงลม ไม่นานนักกระจกหน้าต่าง ก็มีไอน้ำมาเกาะจนมองไม่เห็นข้างนอก ณุชาขยับเข้า​ไปใกล้มีนา

"หนาวจังนะ" มีนาไม่ขยับหนีแล้ว​​แต่กลับเอียงคอซบไหล่ณุชา "อื้อ หนาวจริงๆ​"...​.

หิมะขาวโพลนเกาะตามขอบหน้าต่าง ​และบนพื้นถนนจนหนาในตอนเช้า​ อุณหภูมิลดลงกว่าทุก ๆ​ วันมาก มีนาตื่นขึ้น​มาพบว่า ตัวเองนอนอยู่​บนโซฟา​โดยมีเสื้อโค้ทของณุชาคลุมตัวอยู่​ มีนารีบลุกขึ้น​มา มองหาณุชา​ซึ่งไม่รู้ว่า​ไปไหนแล้ว​ มองเห็นก็​แต่กระดาษโน้ต ​ที่โผล่ออกมาจากถุงเท้า​ที่แขวนประดับบนเตาผิง

​เมื่อเปิดอ่านก็รู้ว่าณุชาทิ้งโน้ต​เอาไว้ว่า " ขอโทษ​ที่ไม่​ได้บอกลานะ วันนี้เรา​ต้อง​ไปแคริฟอเนีย​กับทางบ้าน เราคิดว่าการจาก​ไปเงียบ ๆ​ ​จะดีกว่าการบอกลา​ที่เจ็บปวด ​เมื่อคืนเราสนุกมาก หายเร็วๆ​ นะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"

มีนารีบหยิบเสื้อโค้ทมาใส่ มองนาฬิกาแล้ว​ก็วิ่งออก​ไปทันที ณุชาโน้ตเวลาไว้ด้วย ตาม​ที่โน้ตไว้นั้น​ คงยังไม่​ได้ขึ้น​เครื่องแน่นอน มีนาหยิบจักรยานมาปั่นอย่างร้อนรน ​โดยไม่ทันคำนึงถึงสภาพของเส้นทาง จากบ้านพักของมีนา​ไปยังสนามบิน ถึง​จะไม่ไกลนัก​แต่ก็​ใช้เวลาพอสมควร

มีนาปั่นมาจนถึงถนน​ที่เคยถูกรถชน ก็ล้มลง​เพราะ​ความลื่นของพื้นถนน มีนามองนาฬิกาพลางพยุงตัวลุกขึ้น​ยืน สายตาสังเกตเห็นวัตถุสีเงินสะท้อนแสงแดดอยู่​ในหิมะนั้น​..

ทางด้านณุชา​กำลังรอขึ้น​เครื่อง​ไปแคลิฟอเนีย ก็ใกล้ถึงเวลาขึ้น​เครื่องเต็มที ใน​ที่สุดเสียงประกาศของโอเปอเรเตอร์ก็ดังขึ้น​ เรียกให้ผู้​โดยสาร สายการบิน​ที่​จะ​ไปยังแคลิฟอเนียขึ้น​เครื่อง

"ณุชา เดี๋ยวก่อน " เสียงนั้น​ทำให้ณุชาหยุดหัน​ไปดู ทันที​ที่หัน​ไปตามเสียงเรียกมีนาก็โผเข้ากอดทันที

"คนบ้า คิด​จะไม่ลากันเลย​เหรอ " ณุชาโอบไหล่มีนาเบา ๆ​ มือข้างหนึ่ง​ก็ลูบผมมีนาเบา ๆ​

"ขอโทษนะ ​แต่เราไม่อยากบอกลาจริง ๆ​ " มีนาคลายกอดแล้ว​ชูมีให้ดูแหวน​ที่นิ้วนาง

"ซานต้าไม่​ได้ขี้ลืมนะ .. ซานต้าแค่มาสายเอง.. " ณุชามองดูแหวนนั้น​ ก็แทบ​จะกลั้นน้ำตา​เอาไว้ไม่อยู่​

"ทีนี้บอกเรา​ได้หรือยังว่า วันนั้น​มีอะไร​​จะบอกเรา " มีนาเองก็พยายามกลั้นน้ำตา​เอาไว้แล้ว​กระซิบข้างหูณุชาเบาๆ​ ว่า " ฉันรักเธอ ...​ ฉันรักเธอเหมือนกัน "

ณุชายกมือขึ้น​เช็ดน้ำตา ​ที่ไหลออกมาอาบแก้มของมีนา แล้ว​กระซิบเบา ๆ​ ว่า

" งั้นรอเรา​ได้มั้ย อีกสามเดือน เรา​จะกลับมา​เมื่อเสร็จธุระ " มีนาพยักหน้ารับด้วยน้ำตา เสียงโอเปอเรเตอร์ประกาศเรียกผู้​โดยสารดังขึ้น​อีกครั้ง มีนาผลักอกณุชาออก​ไป

" รีบ​ไปสิ.. แล้ว​รีบกลับมาด้วยนะ " ณุชาพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม แล้ว​หันหลัง​จะ​ไปขึ้น​เครื่อง ​แต่มีนาคว้ามือ​เอาไว้แล้ว​ดึงมากอดอีกครั้ง ณุชาแสดง​ความรักด้วยการก้มลงจูบอย่างสุดซึ้ง ​เป็นการลาครั้งสุดท้าย...​.

เครื่องบินสายการบินแคลิฟอเนียพุ่งทยานขึ้น​สู่ฟากฟ้า ​และบินหาย​ไปลับตาของมีนา​ที่เฝ้ามองอยู่​เบื้องล่าง ก่อน​จะหันหลังกลับ​ไปด้วยใจแห่งการเฝ้ารอ

" เอี๊ยดดด " เฟอร์รารี่สี่เหลืองอ่อนคุ้นตา ขับมาจอดตัดหน้ามีนา ทันที​ที่กระจกเลื่อนลง มีนาก็​ต้องแปลกใจ​ที่เห็นคนขับ

" ณุชา​ไปบอกว่า​จะ​ไป...​. " ณุชาเปิดประตูเชิญให้มีนาขึ้น​รถแล้ว​พูดว่า

"พูดอะไร​น่ะ มีนาหายแล้ว​​ทั้งที มัน​ต้องฉลองกันหน่อย​สิ.. เอ้าขึ้น​มาสิ ​ไปร้านเดิมกันดีมั้ย? " มีนาก้าวขึ้น​รถอย่างไม่ลังเล ด้วยรอยยิ้ม​ที่เปี่ยม​ความสุข

หิมะเริ่มตกอีกแล้ว​ เรื่อง​​ที่​ได้เจอมาคง​เป็น​ความทรงจำ​ที่ดี ​ที่มีนา​และณุชา​จะร่วมกันเก็บมันไว้ ในใจ​ส่วน​ที่ลึก​ที่สุดตลอด​ไปไม่มีวันลืม...​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID A-212 Article's Rate 14 votes
ชื่อเรื่อง ความทรงจำ(Memorial)
ผู้แต่ง Fantasy
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ กรกฏาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๑๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๙
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : พญาไฟ [C-648 ], [203.107.130.10]
เมื่อวันที่ : 21 ก.ค. 2546, 12.34 น.

คุณ fantasy คะ​ พญาไฟขอเสนอ​ความเห็นค่ะ​ ว่า เรื่อง​​ที่เขียน น่า​จะมีการจัดวรรคตอน การเว้นบรรทัด ​เพื่อให้อ่านง่ายขึ้น​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Tee_zombie [C-649 ], [203.147.0.44]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ค. 2546, 07.23 น.

อืม เห็นด้วย​กับคุณพญาไฟครับ​ ​เพราะ​ถ้าคุณแฟนตาซี(ไฟนอล)รู้จักการแบ่งวรรคตอนให้ดีกว่านี้ก็ยิ่งทำให้อ่านง่าย ​และไม่​เป็นปัญหา​กับผู้​ที่ชื่นชอบหรือคน​ที่สนใจอ่านผลงานของคุณครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Soda[Girl] [C-651 ], [203.147.24.176]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ค. 2546, 16.00 น.

ผ่านมาเจอค่ะ​ ​คือว่า...​.

​ถ้าคุณแฟนตาซี ปรับปรุงในบางเรื่อง​อีกนิ๊ดดดด ​จะดีมาก ๆ​ เลย​ค่ะ​

​จะคอย​เอาใจช่วยนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : `Ryu`Rin` [C-667 ], [202.12.97.20]
เมื่อวันที่ : 27 ก.ค. 2546, 03.22 น.

ดี ดี มั่ก มาก ค่ะ​
​เป็นเรื่อง​​ที่มี​ทั้งเศร้า ซึ้ง ​และมี​ความสุข อ่านแล้ว​รู้สึกดี ไม่เครียด
บางที...​สิ่ง​ที่มีค่า ​ที่เรามีอยู่​ อาจ​ไปจากเรา ​โดย​ที่เราทำไรมะ​ได้เลย​..ก็​เป็น​ได้
ก็อยากให้เขียนเรื่อง​สั้นให้อ่านอีก หลาย ๆ​ แนวค่ะ​ แล้ว​ จาติดตามผลงานอีกน๊าา..จ๊ะ​ะะ
​กำลังใจมีให้เสมอ...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ลุงเปี๊ยก [C-671 ], [203.151.8.41]
เมื่อวันที่ : 28 ก.ค. 2546, 00.34 น.

เพิ่ง​จะมีเวลาอ่านครับ​ ​เป็นเรื่อง​สั้น​ที่ดีมากๆ​ครับ​ คุณแฟนตาซี​ใช้เรื่อง​ราวเล่า​ความรู้ึสึกของตัวละคร​ได้ชัดเจนมาก ขอแสดง​ความชื่นชมครับ​

ถือวิสาสะ จัดย่อหน้าให้ใหม่ ​เพื่อให้อ่านสบายตาขึ้น​ งานตีพิมพ์บนเว็บ จำ​เป็น​ต้องเว้นบรรทัดว่างสักหนึ่ง​บรรทัด ​เพื่อให้ย่อหน้าใหม่ห่างออกจากย่อหน้าเดิม ​ถ้าย่อหน้าธรรมดาแบบสิ่งพิมพ์บนกระดาษ มัน​จะติดกัน​เป็นแพ (มันแสดงผลไม่เหมือนกัน)

แจ้งมา​เพื่อทราบครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : แจ๋ว [C-777 ], [203.147.0.44]
เมื่อวันที่ : 25 ส.ค. 2546, 14.51 น.

อ่านแล้ว​ค่ะ​ ภาพรวมของเนื้อเรื่อง​ โรแมนติก ​และ​ได้รอยยิ้มจากคนอ่าน ​ได้​ความตื้นตันใจ ​และมี​ความสุขค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : aki * [C-1069 ], [203.113.44.84]
เมื่อวันที่ : 26 ม.ค. 2547, 15.57 น.

มาอ่าน​ได้ครึ่งเรื่อง​ เด๋ววันอื่นมาอ่านต่อนะ
อาจ​จะไม่มีอารมณ์สุนทรีเหมือนพวกนัก​แต่ง​ทั้งหลาย
​แต่เวลาอ่าน​ไปแล้ว​เคลิ้มตามแหะ
ดีๆ​ ชอบๆ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น