นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๙
วันวุ่นวาย~`เปิดบ้าน
`ด้วยรักจากใจ
...BuzY DaY~`Open Da New Hous3
วันนี้ ​​คือ วันวุ่นวาย เราว้าวุ่น​​ทั้งกายใจ ทำอะไร​​ลง​​ไปก็เหมือน​​จะวุ่นวาย​​ไปหมด...​​....
BuzY DaY~`Open Da New Hous3

วันนี้ ​คือ วันวุ่นวาย
เราว้าวุ่น​ทั้งกายใจ
ทำอะไร​ลง​ไปก็เหมือน​จะวุ่นวาย
ตั้งแต่เช้า​สายบ่ายเย็น
ก็อย่าง​ที่เธอเห็น
ฉันก็ยัง​เป็นคน​ที่ยุ่ง​ที่สุดอยู่​ดี
มี "เวลา" เปรียบเหมือนดังเจ้านายใหญ่
​ทั้งวิ่ง ​ทั้งเดิน ทำทุกวิถีทางให้ก้าว​ไปทัน
สุดแสนวุ่นวายกัน
วันนี้ ​คือ วันวุ่นวาย

กลอนบทนี้เรา​แต่งขึ้น​​โดย​ที่ไม่​ได้คำนึงถึงอะไร​มากนัก
​และนี่ก็​เป็นกลอนบทแรก​ที่เรา​แต่งขึ้น​มาเอง​โดย​ที่ไม่มี​ใครสั่ง​ได้สำเร็จ
​ที่ศาลานกน้อยนี้​เป็น​ที่แรก​ที่เรา​จะเปิดตัวงานเขียนของเรา
เราเขียนไม่ค่อยเก่งนัก อย่างมาก​ที่สุดเท่า​ที่เราเคยทำก็เพียวแค่เขียนไดอารี่ไว้อ่านเอง
ไม่ใช่ว่าเราขี้งกนะ ​แต่เรา​เป็นคนขี้อายตังหาก ​และเรื่อง​​ที่เราเขียนนในไดอารี่นั้น​
ก็เหมาะสำหรับแค่คนๆ​หนึ่ง​คนนั้น​​ที่เราตั้งใจเขียนให้
​เพราะในนั้น​ 50 เปอร์เซ็น​เป็นเรื่อง​ของคนๆ​นั้น​​โดยเฉพาะ

วันนี้​เป็นวันวุ่นวายมากๆ​ ถึงมาก​ที่สุดสำหรับเราเลย​ทีเดียว
ตั้งแต่เช้า​แล้ว​ วันนี้เราตื่นสาย เรียกว่าสายมาก​จะดีกว่า
​ความจริงสำหรับเรา ​ถ้าไม่ใช่​เป็น​เพราะว่า​ต้อง​ไปโรงเรียน คง​จะ​เป็น เช้า​มากๆ​ด้วยซ้ำ​ไป
เธอเชื่อเรื่อง​ลางสังหรณ์มั้ย เราเชื่อนะ
เราสังหรณ์ใจตั้งแต่​ที่เราตื่นสายแล้ว​ว่า วันนี้​ต้อง​เป็นวันวุ่นวายแน่ๆ​
​และในทุกๆ​ครั้ง​ที่เราเชื่อก็มัก​จะ​เป็นจริงเสมอๆ​ ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน
หลังจาก​ที่เรา​ไปโรงเรียนแล้ว​ อ่อ เราเรียนอยู่​ร.ร.รัฐบาล​ที่ดีแห่งหนึ่ง​ในจังหวัดเชียงราย ชั้นม.3 ภาคภาษาอังกฤษ ​และ​เป็น​ที่รู้ๆ​กันว่า อีกไม่นานก็​จะถึงวันคริสมาสต์แล้ว​
เรา​ไปถึงโรงเรียนก็กริ่งออกบอกสัญญาณเข้าแถวแล้ว​
วันนี้เรา​ต้องเรียนเนตรนารี~เจอ​เพื่อนคน​ที่ชอบแกล้งเราด้วย
อาทิตย์ก่อนเค้าแกล้งเราจนเรารำคาญ จึงแหย่​ไปว่า ​ถ้าเธอสวยนะ แกล้งเรา เรา​จะไม่ว่าซักคำ แล้ว​เค้าก็โกรธเรา อาทิตย์นี้ เราเลย​ไม่รู้​จะพูดอะไร​ดี ​เพราะ​ถ้าพูด​ไปอีกเค้าก็​จะโกรธเราอีก ดังนั้น​เราจึง​ต้องทนถูกเค้าแกล้งจนเคารพธงชาติเสร็จ
วันนี้​ไป​ที่ห้องก็วุ่นวายมาก ​เพราะเรา​ต้องจัดห้องเตรียมรับเทศกาลคริสมาสต์​และวันปีใหม่​ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ​ เหมือน​ที่เราเขียนในกลอนข้างต้น เรา​ต้อง​ทั้งเดิน ​ทั้งวิ่ง ​เพื่อตามให้ทันเวลา
เวลาในวันนี้ก็เหมือน​จะแกล้งเรา เรามี​ความสุขมาก​ที่เรา​ได้ทำกิจกรรมต่างๆ​ร่วม​กับ​เพื่อนๆ​ รวม​ทั้งอาจารย์​ที่ดูแลก็ดีมาก คง​เป็น​เพราะ​เป็นอาจารย์ชาวต่างประเทศด้วยมั้งก็เลย​เข้าใจ
ท่านก็มาช่วยควบคุม​และฝึกพวกเราซ้อมการแสดงต่าง
​แม้​แต่ในคาบวิชาของอาจารย์​ที่เราคิดว่าน่าเบื่อ​ที่สุด วันนี้ยังสนุก​ที่สุด
ในห้องเรา​ทั้งโต๊ะเรียน เก้าอี้นั่งต่างกระจัดกระจาย​ไปอยู่​ทั่ว​ทั้งห้อง
เดี๋ยวคนนี้ลาก​ไปทางนี้ คนนู้นลาก​ไปทางนู้น กว่า​จะเข้า​ที่เข้าทาง​ได้ก็เกือบ​จะตาม "เวลา" ไม่ทัน
พอถึงคาบสุดท้าย ​ซึ่งเราก็​ต้องแยกย้ายกัน​ไปเรียนตามกิจกรรมของ​ใครของมัน ​ซึ่ง​ที่โรงเรียนเรามีอยู่​ด้วยกัน 4 กิจกรรมด้วยกัน สำหรัยผู้ชาย​จะมีเพียงอย่างเดียวก็​คือ ลูกเสือ
​แต่ของผู้หญิง​จะมีด้วยกัน 3 อย่าง​คือ เนตรนารี(​ซึ่ง​จะโหด​ที่สุดพอๆ​​กับลูกเสือ) ยุวกาชาด ​และผู้บำเพ็ญประโยชน์ ตัวเรานั้น​เลือกเนตรนารีมาตั้งแต่ ม.1 แล้ว​ ปัจจุบันเราอยู่​ม.3 ใส่ชุดเขียวมาตั้ง 3 ปีแล้ว​แน่ะ เดี๋ยวอีกหน่อย​พอเราขึ้น​ม.4 เราก็​จะไม่มีโอกาส​ได้ใส่แล้ว​ ​เพราะม.ปลาย​ที่โรงเรียนเราไม่มีเรียนพวกนี้อีกแล้ว​ อ่อ ​ความจริงมันมีเรื่อง​ราวนะ​ที่เราเลือกเรียนเนตรนารี ​แต่เราว่า​เอาไว้วันหลังเรา​จะเล่าให้ฟังดีกว่า วันนี้​ถ้าเล่า เราคงตาม "เวลา" ไม่ทันแน่ๆ​
ตอนเรียนนะ เราว่า เนตรนารี ม.3 สบาย​ที่สุด ​เพราะไม่ว่าอะไร​ๆ​ เราก็ฝึกมาหมดแล้ว​ตอนม.1 ​และม.2 ไง พอม.3 ก็เหมือน​กับ​จะว่างๆ​
วันนี้ตอนกลับบ้าน อ่อ เราขี้นรถตู้​ที่​เป็นรถรับ-ส่งนักเรียนกลับน่ะ
​ความจริงวันนี้เรามีเรียนพิเศษ ​และทุกๆ​วันพุธ เรา​จะนั่งรถเมล์กลับเอง
​แต่วันนี้แม่เรา​ไปเชียงใหม่ กว่า​จะกลับมาก็ดึก ​และคง​ไปรับ​ที่ท่ารถเมล์เหมือน​กับทุกครั้งไม่ทัน แม่เราเลย​บอกว่าไม่ให้​ไปเรียน ใจเราอยาก​ไปเรียนแทบตาย ​เพราะเรียน​กับคุณครูคนนี้แล้ว​เรารู้สึกว่า​เราเรียนแล้ว​สนุกมาก แถวยังเข้าใจมากๆ​ด้วย ​แต่ไม่​เป็นไร ใน​เมื่อแม่เรา​เป็นห่วงเราขนาดนี้เราไม่​ไปก็​ได้
​และพอกลับถึงบ้านนะ ก็อย่าว่า การบ้าน​ที่เราลืมมานานมากๆ​ ​เพราะคุญครูให้เวลา​เป็นเดือนๆ​ เราก็คิดว่าเดี๋ยวใกล้ๆ​​จะส่งค่อยทำก็​ได้ ​และพอมาถึงวันนี้ เราก็พึ่งนึกขึ้น​​ได้ หรือ​ถ้าพูดตาม​ความ​เป็นจริง เรารู้อยู่​ตลอดแหละ​ว่ายังมีงานค้างอยู่​ ​แต่เราก็ไม่ทำ ง่ายๆ​​คือ ขี้เกียจนั้น​เอง ​ความจริงแล้ว​ ตอนครูให้งานมาตอนแรกๆ​นั้น​ เรากระตือรือร้นมากๆ​เลย​นะ
​แต่ว่าพอเวลาผ่านมา​ได้ซัก 2-3 วัน ไม่รู้​ความกระตือรือร้นมันหาย​ไปไหนหมด ​และในขณะนี้​ที่เรานั่งพิมพ์อยู่​ เราก็รู้ว่าเราควร​ที่​จะ​ไปทำการบ้านเรามากกว่า ​แต่เราก็ไม่​ไปทำ

รู้จัก MSN มั้ย เรารู้จักมัน​ได้ประมาณ 3-4 ปีแล้ว​แหละ​ ตั้งแต่เรายัง​เป็นเด็กหญิงอาโนเน๊ะอยู่​เลย​นะ ตอนนี้กลาย​เป็นนางสาวอะไร​แล้ว​ก็ไม่รู้แหละ​ อิอิ ก็วันนี้พอกลับถึงบ้านออนเอ็ม รู้สึกว่า​​เพื่อนๆ​ทุกๆ​คน​จะมีสภาพไม่ต่างกัน​กับเราเท่าไหรนัก ขึ้น​อยู่​​กับว่า ​ใครมีไอเจ้าตัวขี้เกียจนี้อยู่​ด้วยมานานแค่ไหน ​ถ้าอย่างเราก็แย่หน่อย​หละ ​เอาหละ เราว่าถึงเวลาอันสม​ความแล้ว​แหละ​ นี่ก็คงถือว่า เรา​ได้เปิดบ้านใหม่หลังนี้ของเราสมบูรณแบบแล้ว​นะ ​ถ้า​แม้ว่ามัน​จะอุดม​ไปด้วยเรื่อง​แย่ๆ​ ของเราก็ตาม ​แต่ก็นะ ​ถ้าเราเขียน​ไปมากกว่านี้บาง​ที่เธออาจ​จะเห็นเราแย่มากกว่านี้อีกก็​ได้ อิอิ

คง​ต้องจบบันทึกประจำวัน หรือ​ที่เราเรียกอยู่​บ่อยๆ​ว่า "ไดอารี่"
​เมื่อก่อน​ที่เราเขียนไดอารี่(​ที่เราอ่านอยู่​คนเดียวอะนะ) เราเรียกไดอารี่ของเราว่า
"ไดอารี่งี้เง้า ของ เด็กผู้หญิงนิสัยไม่ดี" ​เพราะในตอนนั้น​เรา​เป็นอย่างนี้จริงๆ​ ดื้อมากๆ​
​แต่ตอนนี้เราเปลี่ยน​ไปแล้ว​ละ อิอิ ถึง​จะไม่ถึง​กับขั้นดีมาก ​แต่ก็ดีขึ้น​แหละ​

​จะจบจริงๆ​แล้ว​นะ ​ไปละ วันนี้ก็หลับฝันดี ฝันถึงเราบ้างก็​ได้นะ เราเต็มใจมากๆ​เลย​แหละ​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2091 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง วันวุ่นวาย~`เปิดบ้าน
ผู้แต่ง `ด้วยรักจากใจ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๕๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-10089 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ธ.ค. 2549, 00.12 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-10096 ], [131.231.128.121]
เมื่อวันที่ : 14 ธ.ค. 2549, 20.20 น.

สวัสดีค่ะ​ คุณด้วยรักจากใจ เขียนไดอะรีสนุกดีนะคะ​ ท่าทาง​ที่โรงเรียน​จะเรียนสนุกมากเลย​ค่ะ​

แฮ่ม มี MSN online ด้วย ยังไงก็ระวัง​เพื่อนแปลกหน้านะคะ​ ดีแล้ว​ค่ะ​ คุณแม่​จะ​ได้ไม่​ต้องห่วงมาก สุภาษิตบอกว่า อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคนค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : MZhetaera [C-10098 ], [203.114.121.18]
เมื่อวันที่ : 14 ธ.ค. 2549, 22.23 น.

ถึงพี่ pilgrim ค่ะ​
ขอบคุณ​ที่​เป็นห่วงเรื่อง​ MSN นะคะ​ ​แต่​คือ ​ความจริงแล้ว​ เราเล่นเฉพาะ​กับ​เพื่อนๆ​​ที่รู้จักเท่านั้น​แหละ​คะ​

ด้วยรักจากใจ ใจของเราเลย​แหละ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-10200 ], [83.189.167.56]
เมื่อวันที่ : 20 ธ.ค. 2549, 20.28 น.

​เขาว่า เด็กดื้อมัก​เป็นเด็กฉลาด มี​ความคิดหาเหตุผลดีนะคะ​...​.ไม่รู้ "ด้วยรักจากใจ" ​เป็นอย่างนี้หรือเปล่า...​.เห็นว่าตอนนี้ดีขึ้น​มากแล้ว​ คงหมาย​ความว่า ไม่ค่อยดื้อ...​.แสดงว่า เจอเหตุผลแล้ว​สินะ

พี่รจนามาแซวเล่น ๆ​ ค่ะ​ แก้เหงานิ...​.

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น