นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๙
เหตุเกิดที่ซุ้มลอยกระทง
บลูเบอรี่
...ในเย็นค่ำก่อนวันลอยกระทง​​ที่​​จะจัดขึ้น​​ในอีก 2 วันข้างหน้า ​​เพื่อนๆ​​ ต่างทยอยมาประชุมตาม​​ที่นัดหมายกันไว้ เรื่อง​​​​ที่ประชุมก็คง​​เป็นเรื่อง​​การแบ่งงาน หน้า​​ที่รับผิดชอบ​​ที่​​จะเตรียมงานวันลอยกระทงแน่นอน
อาร์ม ประธานใน​​ที่ประชุมเริ่มลำดับเรื่...
ในเย็นค่ำก่อนวันลอยกระทง​ที่​จะจัดขึ้น​ในอีก 2 วันข้างหน้า ​เพื่อนๆ​ ต่างทยอยมาประชุมตาม​ที่นัดหมายกันไว้ เรื่อง​​ที่ประชุมก็คง​เป็นเรื่อง​การแบ่งงาน หน้า​ที่รับผิดชอบ​ที่​จะเตรียมงานวันลอยกระทงแน่นอน
อาร์ม ประธานใน​ที่ประชุมเริ่มลำดับเรื่อง​แรกชี้แจงให้​เพื่อนใน​ที่ประชุม​ได้รับทราบถึงรายละเอียด ​และแผน​ที่วางไว้ในการเตรียมงานจัดซุ้มของเอกเราในวันรุ่งขึ้น​
อาร์ม พูดพร่ำพรรณา​ไปเรื่อย ในขณะ​ที่​เพื่อน ​ที่นั่งแถวหลังจับกลุ่มคุยกันหันหลังให้ รวม​ทั้งฉันด้วย
เสียง​ที่ดังก้องชัดเจน ลั่นในหูของพวกเราดังมาจากกลางห้องประชุม
"เฮ้ย..เงียบกันหน่อย​สิว๊ะ !!" เสียงจาก​เพื่อนหญิงคนหนึ่ง​ตะโกนขึ้น​ ทันใดนั้น​เสียงซุบซิบ คุยกันของพวก​เพื่อนๆ​ แถวหลังเริ่มรี่เสียงลง​และเงียบใน​ที่สุด อาร์ม ชี้แจง​และแบ่งหน้า​ที่ให้​เพื่อนต่อ ​และปิดประชุมในหัวข้อของอาร์มลง
พี่แพม รุ่นพี่​ที่จบปี 4 ​ไปแล้ว​รอรับปริญญาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า​ที่​จะถึงนี้ ​เป็นพี่เอกของเรา พี่ยกมือขึ้น​​และกล่าวเสริมต่อจากอาร์ม เล่าเรื่อง​ประสบการณ์ชีวิต​และข้อคิด​ที่ฝากไว้ให้พวกเรา​ได้เฉียบคมมาก ฉันจำประโยค ๆ​ หนึ่ง​​ที่พี่แกพูดทิ้งท้ายไว้ อย่างถนัดหู "เรียนให้รอด ไม่​ต้องเรียนให้เริด" คำๆ​ นี้มันกระตุกต่อมประสาทของฉัน ให้ฉันชุกคิด ​และมี​กำลังใจอย่างหนึ่ง​ เหมือน​กับว่ามัน​เป็นพลังแห่งชีวิตอย่างหนึ่ง​ของฉันมากเลย​ พี่แพมทิ้งท้ายไว้ ​และเลิกประชุม
เวลา 4 ทุ่ม กว่าๆ​ หลังจากเลิกประชุม ​เพื่อนๆ​ ต่างแยกย้ายกันกลับห้องพัก ร วมทังฉันด้วย ​เพื่อนๆ​ เดินกลับกัน​เป็นกลุ่ม ​แต่ฉันเดินคิดประโยค​ที่พี่แพมพูดออกมาลำพังเพียงคนเดียว จนถึงห้องพัก ​และล้มตัวลงบนเตียงด้วย​ความเหนื่อยหล้า​ทั้งวัน...​

***
เวลาบ่ายโมงครึ่งของวัน​ต่อมา ลานกว้างหน้าตึกคณะ ทุกคนรวมตัวกัน​ที่นั่น ร่วมกันจัดซุ้ม​และ ทำหน้า​ที่ของ​แต่ละคน​ที่​ได้รับมอบหมาย ​ส่วนฉันยังนั่งอยู่​​กับ​เพื่อนกลุ่มหนึ่ง​ ยังไม่เริ่มงานใดใด
ฉันเดิน​ไปหยิบไม้กวาดทางมะพร้าว​ที่วางไว้ใต้ต้นตีนเป็ด ข้างๆ​ โรงอาหาร​ที่​ที่พวกเราเรียกกัยว่า ตลาดน้อย ฉันกวาดเศษใบไม้จากลานหน้าซุ้มจนสุดถึงท้ายซุ้ม​และกองๆ​ไว้ อยู่​อย่างนั้น​
ทุกคนยังโกลาหลอยู่​​กับการตระเตรียมสิ่งของ ​และหน้า​ที่​ที่ตัวเอง​ต้องรับผิดชอบ ในขณะเดียวกัน​เพื่อนๆ​ พี่ๆ​ คณะอื่นๆ​ก็ยังคงวุ่นวายเช่นเดียวกัน ฉันนิ่งคิด​และถามตัวเองอยู่​ในใจว่า "เราว่างแผนการทำงานกันอย่างลงตัวแล้ว​ ทำไมมันยังดูวุ่นวายสับสน บางคนก็​ไปทำหน้า​ที่​ที่ตนไม่​ได้รับผิดชอบ​ทั้งๆ​​ที่หน้า​ที่​ที่​ต้องทำยังไม่ทันเสร็จ"
"โอม !! ช่วยทำฉลากของรางวัลหน่อย​นะ" เสียงจากพลอย​เพื่อนคนหนึ่ง​ยื่นถุงฉลากมาให้ฉัน ในขณะ​ที่ฉันครุนคิดยังไม่สิ้นเลย​ หน้า​ที่​ที่ฉันรับผิดชอบฉันไม่​ได้ทำ หน้า​ที่​ที่ฉันไม่​ได้รับผิดชอบฉัน​ต้องทำ
ฉัน​และ​เพื่อนอีก 2-3 คนนั่งทำฉลากอยู่​หลังซุ้ม คุยสนทนากันอย่างสนุกสนานตามประสา​เพื่อนฝูง จนเสร็จงาน ​และแยกย้ายกันกลับหอพัก​ไป

***

เช้า​วันงานมาถึง มันดูตื่นเต้นมา ฉันตื่น​แต่เช้า​อาบน้ำ​แต่งตัว ​ทั้งๆ​​ที่​เขานัดเดินขบวนกันตอนบ่าย ฉัน​และบุ้ง ​เพื่อนสนิทของฉันเดินมุ่งหน้าจากหอพัก​ไป​ที่ซุ้มงาน​แต่เช้า​ ยังมี​เพื่อน​ที่มาถึง​ที่ซุ้มแล้ว​ 4-5 คน ทุกคนคงตื่นเต้น​กับงานในค่ำคืนนี้อย่างมาก ​ความรู้สึกของฉันก็ไม่แตกต่างอะไร​จาก​เพื่อนคนอื่นๆ​ ทุกคนนั่งรอ รอ ​และรอเวลาบ่ายโมงครึ่ง​ที่​จะ​ไปเดินขบวนแห่กัน บางคนก็นั่งเล่น​ไป บางคนดีหน่อย​ก็ตกแต่งจัดซุ้มเพิ่มเติม
เวลาบ่ายโมงครึ่ง ขบวนรถ​และนางนพพมาศ จัดตั้งขบวนกันอย่างอลังการดูยิ่งใหญ่มาก ขบวนยาวจากสี่แยกทางเข้าเขตมหาลัยจนจรดประตูทางเข้ามหาวิทยาลัย ราวๆ​ 3 กิโลเศษๆ​ รถขบวนแห่รวมๆ​ 16-17 ขบวนตั้งแถวรอตั้งแต่บ่ายโบงคนบ่ายสอง ขบวนแรกเคลื่อนตั้งแต่บ่าย 2 โมงจนกระทั่งบ่าย 2 โมงครึ่งขบวนสุดท้ายยังไม่เคลื่อนออกจาก​ที่เลย​
จราจร คุ้มขบวนอย่างเคร่งครัด ​และยังมีแขก​ที่ไม่​ได้รับเชิญร่วมขบวนอีกคน ลุงคนหนึ่ง​เดินตรงโซซัดโซเซเหมือนสุรากล่อมประสาทเต็ม​ที่ตรง​เขาวงกลองยาว ​และเริ่มบรรเลงท่ารำ​แต่ละท่าของแกอย่างต่อ​เนื่อง ​เป็น​ที่หน้าประทับใจของนิสิต​และผู้ชมขบวนแห่หลายคน สายตาหลายพันคู่ จับจ้องอยู่​​ที่ลุงคนนั้น​ หนุมานถวายแหวน ​คือแม่บทหนึ่ง​​ที่ลุงแก​ใช้ในการร่ายนำหน้าขบวนแห่นางนพมาศ ​แต่​ถ้าดูดีๆ​ ฉันคิดว่า ลุงคง​ใช้แม่บท ไอ้หนุ่มหมัดเมามากกว่า นะฉันว่า
ขบวนรถเริ่มเคลื่อน​เขาสู่รั้วมหาวิทยาลัยทีละขบวน จนหมดในเวลา 4 โมงเย็น น่อง ​และขาของฉันมันล้า​ไปหมด อยาก​จะล้มตัวลงนอนกลางถนนซะ ​แต่ก็อาย​เขา เกรงว่า​จะทำให้คนอื่นตกใจกัน​ไปยกใหญ่ จึงฝืนตัวเองเดินมาถึงจุดหมาย ทุกคนแยกย้ายกันเข้าซุ้มของ​แต่ละคน ​ส่วนฉันเดินแยก​กับ​เพื่อนกลับ​ไป​ที่ห้องพัก​และเผลอหลับ​ไปครู่ใหญ่อย่างไม่รู้ตัว
"ตื่นเว้ย!! ไอ้โอม มึงไม่​ไปช่วย​เพื่อน​ที่ซุ้มหรือไงว่า" เสียงปลุกจาก​ใครคนหนึ่ง​ นั่น​คือ ไอ้เบิ้ม​เพื่อนในเอกอีกเช่นกัน​ที่พักอยู่​หอเดียว​กับฉัน
ฉันรีบลุก วิ่งเข้าห้องน้ำอย่างเร่งรีบ เปิดฝักบัวปล่อยให้น้ำไหลอยู่​อย่างนั้น​ ​และล้างหน้าแปรงฟัน อย่างรวดเร็ว ใชช้เวลาในการอาบน้ำครั้งนี้ 8 นาทีกว่าๆ​
"มึงวิ่งผ่านน้ำหรือไงว๊ะ ไอ้โอม" เบิ้มมันแซวในขณะ​ที่ฉันวิ่งออกจากห้องน้ำ ​ที่ร่างกายยังเปรอะเปียกด้วยน้ำเลอะทั่วห้อง

***

ค่ำวันงานดูครึกครื้นมาก ผู้คนดูวุ่นวายเดิน​ไปมา ทั่วงาน​ทั้งเด็กเล็ก เด็กประถม มัธยม ​และมหา'ลัย บางคนก็มา​เป็นครอบครัว บางคนก็มา​เป็นคู่หนุ่มสาว บางคนมา​กับกลุ่ม​เพื่อน ​และบางคนก็มาคนเดียว
หน้า​ที่​ที่ทุกคน​ต้องทำกันในคืนนี้​คือ เรียกลูกค้า ให้เข้ามาเล่นเกมในซุ้มให้มาก​ที่สุด ​เพื่อนหลายคนยังยืนกอดอกเรียกแถวกันอยู่​หลั่งสแตน คนเริ่มมาก ​แต่ยังไม่มี​ใครเริ่มปฏิบัติหน้า​ที่
ยัยบุ้ง ลุกขึ้น​กระโดด​ไปบนสแตน สั่งคนคุมเครื่องเสียงเปิดเพลงหมดลำ ​เอาหละทีนี้ ยัยบุ้งไม่รอรี​ใครให้เริ่มทำหน้า​ที่ก่อน เธอครองสแตน​เป็นของเธอเอง เธอแด๊นซ์กระจายอยู่​คนเดียวอยู่​นาน ก็มี​ใครอีกคนหนึ่ง​ขึ้น​​ไปด้วย นั่น​คือ อาร์ม หัวหน้าเอกเรานั่นเอก ​ทั้งสองเรียกลูกค้ากันอย่างเมามัน ในขณะ​ที่อีกหลายคน ยังเขินๆ​อายๆ​
"ช่วยกันทำมาหากินกันหน่อย​สิ เฮ้ย!!" เสียงตะโกนจากบนสแตน พูดเชิงโกรธ เหนื่อย แค้น ​และโมโห ทุกคน ต่างเห็ฯสีหน้าของ อาร์ม​ที่ทะมึงทึงจับจ้องพวกเราอยู่​ ไม่รอช้าทุกคนรีบทำหน้า​ที่ของตัวเอง ทันใดนั้น​สแตนก็เนืองแน่นด้วยสรรพบุคคล​ที่​ไปออกันทำมาหากินอย่าง​ที่อาร์มบอก ทุกคนต่างปล่อยตัวของตัวเองออกมา บางคนก็แค่โยกย้ายส่ายสะโพกนิดๆ​ ​ส่วนยัยบุ้ง​กับอาร์มยังคง แด๊นซ์หมอลำกวาดกินพื้น​ที่คนอื่นอยู่​อย่างนั้น​
ฉัน​และ​เพื่อนทีเหลืออีก 2-3 คนยืนคุมใน​ส่วนเกมอยู่​ อย่างขะมักเขม้น
"โอม โอม ขึ้น​มาเต้นหน่อย​ แร้ว...​ว...​ว" เสียงจากบนสแตนดังอีกครั้ง
"ไม่อ่ะ เราเต้นไม่​เป็น" ฉันปฏิเสธ​เพื่อน​ไปอย่งหน้าตาเฉย ​แต่​เพื่อนไม่ยอม จึงกระโดดมาจากสแตน คว้ามือฉันขึ้น​​ไปด้วย
" ​เอาหละทำไงดีหละ ขึ้น​มาแล้ว​คนดูข้างล่างก็เยอะ ​จะลง​ไปก็ไม่​ได้ ​เป็นไง​เป็นกันว๊ะ" ฉันบนพึมพำในใจ ​และก็​พร้อม​กับการปล่อยไก่ของตัวเองให้​เป็น​ที่ประจักษ์ตาแก่​เพื่อนหลายคน​ที่ไม่เคยเห็น โอม​เพื่อน​ที่เงียบในห้อง ไม่ค่อยแสดงออกอะไร​ ฉันกรีดกรายอนาคตของตัวเองอย่างสวยงาม ด้วยการโยกย้ายบั่นท้ายส่ายหัว​ไปตามจังหวะหมอลำซิ่ง

"โห พวกเธออ่ะหลอกลวงประชาชน ของราววัลชิ้นใหญ่ราคาแค่ ร้อยกว่าบาท​ ไม่มีงบกันหรือไงว๊ะ" เสียงจากซุ้มเกม ทุกคนยังคงเต้นต่ออย่างไม่หยุด ฉันรีบลงมาดูตามเสียงนั้น​
"หลอกลวงอะไร​กัน นี่มัน​เป็นการทำมาหากิน ไม่​ได้หลอกลวงอะไร​เลย​" นั่น​คือเสียงจาก​เพื่อนคนหนึ่ง​​กำลังตอบโต้​กับลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่ง​​ที่มีรูปร่างสูง ดูมี​ความ​เป็นผู้ใหญ่มาก
"​จะไม่หลอกลวง​ได้ไง ก็ของรางวัล​ที่ฉันจับมา​ได้ แค่ลูกอมเม็ดละบาท​ ​กับกระดานเปล่า​ที่ไม่มีของรางวัลอะไร​เลย​"
"แล้ว​ทำไม ​ถ้าใส่ของชิ้นใหญ่ลง​ไปหมด แล้ว​​เขา​จะเรียกว่าเกม ​จะเรียกกว่าฉลากเสี่ยงดวง​ได้ไงหละ"
"​แต่​ที่ฉันไม่คุ้ม​กับฉลาก​ที่ซื้อ​ไปตั้ง 120 บาท​ ​ได้ลูกอมมา 60 เม็ดนี่ยังไม่หลอกลวงอีกเหรอ" ​ทั้งสองยังคงโต้เยงกันยกใหญ่ ฉันเหลือมองเห็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​​ที่มา​กับผู้หญิงคนนี้ เธอ​กำลัง​จะหยิบกล่องงเงินของพวกเราใส่ลงในกระเป๋าหนังสีดำ​ที่เธอสะพายมา
"เฮ้ย!! มันขโมยเงินของเรา​ไป" เสียงจาก​เพื่อนคนหนึ่ง​​ซึ่งนั่งประจันหน้า​กับผู้หญิง​ที่​กำลังหยิบกล่องเงิน​ไป ทุกคนต่างมอง​เป็นสายตาเดียวกัน​ไป​กับผู้หญิง 2 คนนั้น​ ผู้หญิงสองคนนั้น​ไหวตัวทัน​และรีบวิ่ง​ไปในกลุ่มคนมากมาย​หายวับ​ไปใน​ที่สุด
เสียงเพลงหมอลำเริ่มเบาลง ​และเสียงเพลงกล่อมช้าๆ​ ผนวก​กับ​ความเศร้าของทุก​เพื่อนทุกคน​กับ​ความผิดหวัง ​ความตั้งใจ ​เพื่อนๆ​เก็บของจากหน้าซุ้มมาไว้ข้างหลังซุ้ม เก็บข้าวของรื้อซุ้มออก ​และมานั่งจับกลุ่มกันอยู่​หลังซุ้ม ทุกคนนั่งเงียบขรึมไม่มองหน้า ไม่พูดจากัน สายตาละห้อย ดูเหนื่อยหน่าย หมดหวัง
เวลา​เมื่อหัวค่ำ​ที่มีลูกค้าเข้ามาในร้านอย่างล้นหลาม ตอนนี้เงียบ​แม้กระ​ทั้งเสียงดนตรี​ที่พวกเราเปิดเต้นเรียกลูกค้า อาร์มผู้ให้​ความหวัง ​และผู้​ที่​เป็นพลัง ​เป็นผู้นนำในงานครั้งนี้ ยังคงเศร้า​และเศร้าอยู่​
ในค่ำคืนนี้ ทุกชีวิต ต่าง​ได้รับบทเรียน​ที่ไม่ขาดคิด ​เป็นงานแรก​ที่พวกเรา​ได้สร้างสรรค์กันขึ้น​ในรั้วมหาวิทยาลัย ​แต่บทเรียนอันยิ่งใหญ่​ที่ทุกคน​ได้รับนั้น​มันเจ็บปวด ​และทำลาย​กำลังใจลง​ไปมาก
"ไม่​เป็นไรหรอก ถือว่า​เป็นบทเรียนก็แล้ว​กัน อย่าคิดมากนะ" พี่เอกเข้ามาคุยปลอบใจพวกเราทุกคน​และให้​กำลังใจอย่างอบอุ่น สายตาของ​เพื่อนๆ​ มองประสาน​เป็นหนึ่ง​เดียว​ที่พี่ๆ​ ทุกคนพยายาม​จะยิ้มรับตาม​ที่พี่ๆ​ บอก​และก็ยิ้ม ยิ้ม ​เป็นเพียงแค่ฉากมายาหลอกจิตใจ​ที่เศร้าหดหู่ของตัวเอง

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1993 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง เหตุเกิดที่ซุ้มลอยกระทง
ผู้แต่ง บลูเบอรี่
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๗๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-9599 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 06 พ.ย. 2549, 17.29 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-9601 ], [83.181.111.18]
เมื่อวันที่ : 06 พ.ย. 2549, 19.17 น.

เข้ามาอ่าน​เป็น​กำลังใจค่ะ​ ตั้งใจเขียนต่อ​ไปนะคะ​ มองเห็น​ความพยายามว่า​ต้องการถ่ายทอดอะไร​ อ่านแล้ว​ก็รู้สึกอลหม่าน​ไป​กับตัวละครด้วย...​ท่าทาง​ทั้งยุ่ง​ทั้งสนุกดีนะ...​.อย่างนี้แหละ​ ชีวิต​คือการเรียนรู้จาก​ความผิดพลาดด้วย​ส่วนหนึ่ง​ การหมั่นเขียนหนังสือก็​คือการพัฒนาฝีมือเหมือนกันจ้ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : สตรอเบอรี่ [C-9611 ], [203.113.17.134]
เมื่อวันที่ : 07 พ.ย. 2549, 20.26 น.

ไม่มีรู้​จะวิจารณ์ยังไง...​

อ่านแล้ว​ไม่เห็นภาพงานลอยกระทง

โครงเรื่อง​ธรรมดา ไม่สะเทือนใจ...​ ภาษาดี ​แต่ไม่กระชับ เรื่อง​อะไร​​ที่ใส่ลง​ไปแล้ว​ไม่ส่งผล​กับเนื้อหา​ที่เรา​จะนำเสนอ​ ให้ตัดออกเลย​...​

ด้วย​ความปรารถนาดี...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น