นิตยสารรายสะดวก  Forward Articles  ๒๓ ตุลาคม ๒๕๔๙
ทุกข์ใจมากใช่ไหม ที่รักของฉัน
พญาไฟ
...คนเราทุกข์ไม่สร่างก็​​เพราะมัว​​แต่คิดถึง​​แต่ตัวเอง ​​เพราะเหตุนี้ใช่ไหมชายชราจึงเตือนสติมิเนโกะอิวาซากิว่า "คน​​ที่คิดถึง​​แต่ตัวเองย่อมอยากตาย​​ทั้งนั้น​​"...
มิเนโกะ อิวาซากิ ​เป็นอดีตเกอิชา​ที่มีชื่อเสียงทั่วโลกจากหนังสือเรื่อง​ Geisha ​และยัง​เป็น​ที่มาของหนังสือยอดนิยมเรื่อง​ Memoirs of a Geisha ของอาเทอร์ โกลเดน

ในวัยเด็กนั้น​เธอมีชีวิต​ที่ลำบากแสนเข็ญ ​เนื่องจาก​เป็นเด็กกำพร้า​และไร้การศึกษา ลุงจึงนำเธอ​ไปขายให้แก่สำนักเกอิชาตั้งแต่ยังเล็ก ชีวิตของเธอเต็ม​ไปด้วยเคราะห์กรรม นอกจากสูญเสียน้องชาย​ที่รักแล้ว​ เธอยังสูญเสียคนรัก​ที่​เป็นทุกอย่างในชีวิต

แล้ว​วันหนึ่ง​เธอก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง เธอเดินเข้า​ไปในป่าท่ามกลางพายุหิมะ​และนั่งรอ​ความตายอันหนาวเหน็บ ​แต่ชายชราผู้หนึ่ง​ช่วยชีวิตเธอ​เอาไว้

ชายชราพูดประโยคหนึ่ง​​ซึ่งเตือนใจให้เธอ​ได้คิด "คน​ที่คิดถึง​แต่ตัวเองย่อมอยากตาย​ทั้งนั้น​" ชายชราขอให้เธอกลับเข้า​ไปในเมือง ​และทำดี​กับผู้อื่นวันละคน หลังจากนั้น​​ถ้าเธอยังอยากตาย ​เขา​จะช่วยเธอให้สมปรารถนา

เธอทำตาม​ที่ชายชราแนะนำ เธอเริ่มต้นด้วยการซื้อหนังสือให้เด็กยากจนคนหนึ่ง​ จากนั้น​เธอก็เล่านิทานให้เด็กฟังวันละคนสองคน ​ต่อมาเธอเริ่ม​แต่งนิทานเอง นับ​แต่วันนั้น​เธอไม่เคยกลับเข้า​ไปในป่าแห่งนั้น​อีกเลย​



ในยาม​ที่เราประสบเคราะห์กรรม เรามักคิดว่าโลกนี้โหดร้าย​กับเรา​เป็นอย่างยิ่ง "ทำไมถึง​ต้อง​เป็นฉัน ?" ทุกคนอดไม่​ได้​ที่​จะตั้งคำถามนี้ราว​กับว่ามีฉันคนเดียว​ที่โชคร้ายอย่างนั้น​ ​แต่ทันที​ที่เรามองพ้นตัวเองออก​ไป ​จะพบว่าคน​ที่ทุกข์อย่างเราก็มีไม่น้อย ​และคน​ที่ทุกข์ยิ่งกว่าเรายังมีอยู่​อีกมากมาย​

การรับรู้ว่ายังมีคนอีกมากมาย​​ที่ทุกข์ยิ่งกว่าเรา ช่วยให้เราทานทนเคราะห์กรรม​ได้มากขึ้น​ ​แต่ดียิ่งกว่านั้น​ก็​คือการก้าวพ้นจากโลกของตัวเอง ออก​ไปช่วยเหลือคนเหล่านั้น​ การ​ได้ช่วยเหลือผู้อื่นไม่เพียงช่วยให้เราหมกมุ่น​กับ​ความทุกข์ของตัวเองน้อยลงเท่านั้น​ หากยังทำให้จิตใจ​ได้รับ​ความสุข สุข​เพราะรอยยิ้มของผู้​ที่​ได้รับไมตรีจากเรา ​และสุข​เพราะ​ได้พบว่าชีวิตของเรายังมีคุณค่าอีกมาก หา​ได้ไร้ค่าอย่าง​ที่เคยเข้าใจไม่

"ผู้ให้​ความสุขย่อม​ได้รับ​ความสุข" พุทธภาษิตนี้​คือ​ความจริง​ที่คงทนต่อการพิสูจน์เสมอ



หญิงผู้หนึ่ง​​ซึ่ง​เป็นแพทย์เด็ก​ได้สูญเสียสามีอย่างปัจจุบันทันด่วน เธอโศกเศร้ามากจนไม่มีใจทำอะไร​​ทั้งสิ้น​แม้​จะกลับ​ไป​ที่ทำงานหลังเสร็จสิ้นพิธีศพ เธอก็​ได้​แต่นั่งจับเจ่าอยู่​ในห้อง ไม่ออก​ไปหาคนไข้ ​และไม่พูดไม่จา​กับ​ใคร หัวหน้า​และ​เพื่อน ๆ​ ในแผนกกุมารเวชพยายามปลอบโยน​และให้​กำลังใจ ​แต่ก็ไร้ผล

ผ่าน​ไปสองสัปดาห์เธอก็ยังไม่สร่างซาจาก​ความโศกเศร้า​และ​ความเงียบงัน ใน​ที่สุดหัวหน้าก็คิดวิธีหนึ่ง​ขึ้น​มา​ได้ ​เขานำทารกคนหนึ่ง​​ที่ป่วยหนัก​ไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ ​พร้อม​กับบอกว่าทารกคนนี้​ต้องการการดูแลรักษา แล้ว​​เขาก็เดินออกจากห้อง​ไป

ทีแรกเธอก็นั่งเฉย ​แต่ไม่นานทารกก็เริ่มร้องไห้ เธอยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ​แต่​เมื่อทารกร้องดังขึ้น​ เธอก็อยู่​เฉยไม่​ได้ ลุกขึ้น​มาดูทารก ​และพบว่าจำ​ต้องเปลี่ยนผ้าอ้อม​และป้อนนม เสร็จแล้ว​เธอก็กลับ​ไปจับเจ่าเหมือนเดิมอีก ​แต่ทารกไม่ยอมให้เธอทำเช่นนั้น​​ได้นาน เธอจึง​ต้องลุกขึ้น​มาดูแลเด็ก​เป็นระยะ ทีนี้ไม่ใช่แค่เปลี่ยนผ้าอ้อม ป้อนนม ​แต่เยียวยาอาการเจ็บป่วยของเด็กน้อยด้วย

วันรุ่งขึ้น​​เมื่อกลับมา​ที่โรงพยาบาล สิ่งแรก​ที่เธอทำ​คือถามว่าทารกคนนั้น​​เป็นอย่างไรบ้าง​ เธอเข้า​ไปตรวจดูอาการของทารกถึงเตียง ​และพบว่ายังมีทารกอีกหลายคน​ที่รอคอยการดูแลรักษาจากเธอ

วันนั้น​​ทั้งวันเธอจึงง่วนอยู่​​กับการรักษาเด็ก วันถัด​ไปก็เช่นเดียวกัน เธอไม่มีเวลา​ที่​จะเจ่าจุก​กับ​ความทุกข์อีกต่อ​ไป ไม่นานเธอก็คลายจาก​ความโศกเศร้า ​และกลับมา​เป็นคนเดิม​ที่แย้มยิ้มหัวเราะ​ได้



คนเราทุกข์ไม่ใช่เพียง​เพราะว่าประสบ​กับสิ่งไม่สมหวังเท่านั้น​ หากยัง​เป็น​เพราะเรา​เอาใจ​ไปหมกมุ่นเจ่าจุก​กับ​ความไม่สมหวังด้วย ยิ่งหมกมุ่นก็ยิ่งทุกข์ ​แต่​เมื่อใด​ที่ถอนใจออก​ไปจดจ่อ​กับสิ่งอื่นแทน ​ความทุกข์ก็​จะบรรเทาลง

การช่วยเหลือผู้อื่น​เป็นวิธีหนึ่ง​​ที่​สามารถดึงจิตออก​ไปจาก​ความทุกข์​ได้ อีก​ทั้งยังมี​ความสุข​เป็นรางวัลตอบแทน

คนเราทุกข์ไม่สร่างก็​เพราะมัว​แต่คิดถึง​แต่ตัวเอง ​เพราะเหตุนี้ใช่ไหมชายชราจึงเตือนสติมิเนโกะอิวาซากิว่า "คน​ที่คิดถึง​แต่ตัวเองย่อมอยากตาย​ทั้งนั้น​"

นิทานเรื่อง​นี้สอนให้รู้ว่า ​ถ้ารักตัวเองจริงก็อย่าลืมนึกถึงผู้อื่นให้มาก ๆ​



​ที่มา : เมล์ฟอร์เวิร์ด
ผู้เขียน : ไม่ปรากฎชื่อ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1947 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง ทุกข์ใจมากใช่ไหม ที่รักของฉัน
ผู้แต่ง พญาไฟ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เก็บความคิดมาฝาก
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๒๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-9436 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 23 ต.ค. 2549, 18.40 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-9541 ], [158.125.1.113]
เมื่อวันที่ : 31 ต.ค. 2549, 23.41 น.

วิเศษมากเลย​จ้ะ​ บท​ความนี้โดนใจพี่พิลมากๆ​ เพิ่ง​จะมีเวลาเข้ามาอ่านนี่แหละ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : พันนที [C-9545 ], [124.120.187.156]
เมื่อวันที่ : 01 พ.ย. 2549, 01.27 น.

แวะเข้ามาอ่านตามคำชวนของพี่พิลหน้ากระดานค่ะ​
อ่านแล้ว​รู้สึกว่า​ โชคดีจัง​ที่​ได้อ่านบท​ความนี้
​ได้ข้อคิดมากๆ​เลย​
ขอบคุณพญาไฟนะคะ​ สำหรับบท​ความเตือนใจ​ที่ดีบท​ความนี้

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-9556 ], [212.152.3.86]
เมื่อวันที่ : 01 พ.ย. 2549, 14.28 น.

ตามเข้ามาอ่านตามคำเชิญชวนของพิลกริมเหมือนกันจ้า...​​ที่จริงเห็นบท​ความนี้อยู่​นานแล้ว​ ​แต่ตอนนั้น​คอมฯไม่ค่อยดี เลย​คลิกอ่านไม่​ได้ ตอนนี้คอมฯดี บท​ความก็ตกจากหน้ากระดาน​ไป เลย​ลืม​ไปเลย​จ้ะ​

ดีมาก ๆ​ เลย​ค่ะ​ พญาไฟ บท​ความแบบนี้เตือนใจ​ได้มาก ​และก็เตือน​ได้ผลสำหรับคน​ที่ "ไม่​ได้คิดถึง​แต่ตัวเอง"

อย่างว่าแหละ​นะ คนเราเวลาเศร้า เสียใจ ผิดหวัง อกหัก สูญเสีย ใจย่อมท่วมท้น​ไปด้วยด้วย​ความสงสารตัวเอง ยากนัก​ที่​จะมองออก​ไปนอกตัว​และเห็น​ความทุกข์ของคนอื่น​ที่มากล้น​ไปยิ่งกว่า​ได้

มัน​เป็นธรรมชาติของมนุษย์​ที่ยังไม่​ได้อบรมบ่มเพาะจิตใจให้มากพอนั่นเอง...​..

ขอเพียงยังมีกุศลหนุนนำ ฝ้าบาง ๆ​ ​ที่บดบังสายตาก็​จะสลายหาย​ไป​ได้ เหมือนสาวน้อย​ที่​ได้พบ​กับชายชราในป่าหนาว​และ​ได้ค้นพบชีวิตใหม่ หรือทารกน้อย​ที่มาช่วยแพทย์หญิงให้พ้นจาก​ความระทมนั่นเอง (มองเห็นสัจจธรรมอย่างหนึ่ง​ว่า ​แม้คน​ที่คลุกคลี​กับ​ความตายทุก​เมื่อเชื่อวันอย่างแพทย์ ก็ไม่อาจทำใจ​กับ​ความสูญเสียของตนเอง​ได้เหมือนกัน เฮ้อ...​กิเลสตัณหามันไม่เข้า​ใครออก​ใครจริง ๆ​)

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น