นิตยสารรายสะดวก  Poem  ๑๘ ตุลาคม ๒๕๔๙
บนหลังพ่อ
ดาวบนดิน
 "หยาดเหงื่อย้อยไหลเยิ้มเติมแต่งหน้า
ไหลพร่างพร่าฝ่าแก้มไม่แจ่มใส
สองมือบากตรากตรำทำเพื่อใคร
แม้นมิใช่ลูกยาของพ่อเอง

แรงกายสู้แรงใจช่วยด้วยความหวัง
ไม่หยุดยั่งอยู่เฉยให้ใครข่มเขง
เพื่อลูกรักจักกล้าไม่กลัวเกรง
พ่อนั้นเก่งเกินใครในแผ่นดิน

บนหลังพ่อมีลูกผูกกำเนิด
สุดประเสริฐมีลูกรักสมถวิล
พ่อประคองด้วยหลังดั่งชีวิน
หลังสู่ฟ้าหน้าสู่ดินด้วยใจกาย

ตั้งแต่เกิดกำเนิดแต่นานนัก
ลูกที่รักมิเคยลงหาจุดหมาย
อยู่บนหลังของพ่อมามากมาย
เจ้าคงสบายเกินกว่าใครที่เอ็นดู

สองมือพ่อส่งเจ้าเข้าเวียงวัด
หวังได้หัดอ่านเขียนไม่อดสู
หวังเพียงได้คุณวุฒิไว้เชิดชู
หวังลูกตูลูกตนนั้นพึงพา

เมื่อเรียนร่ำพร่ำศึกษามาประสบ
สำเร็จพบบรรจบงานที่ก้าวหน้า
ส่งจุนเจือครอบครัวแลบิดา
ทดแทนคุณมาตาชราวัย

แต่นั่นเจ้ายังไม่ลงจากหลังพ่อ
เลิกงานล่อแบมือฤาไฉน
บอกเงินเดือนเลือนลดหมดหายไป
เพราะลูกไซร้มัวเหอเกลอสุรา

พ่อยังคงบากบั่นหมั่นงานหนัก
พ่อยังจักสู่ทนเร่งรีบหา
หวังเหรียญสลึงจุนเจือชุบชีวา
เพื่อเสาะหาเลี้ยงลูกรักให้สราญ

ลูกรักเจ้าเข้าทำงานเงินไม่เก็บ
พ่อคงเจ็บเหลือหลายใจสะท้าน
ลูกไม่สนพ่อทนทำแต่งาน
เจ้าเบิกบานในหมู่มิตรโบกโบยบิน

เมื่อพบหญิงคู่ควรใจสะอาด
มาประกาศบอกพ่อหาทรัพย์สิน
ต้องการนางมาเคียงคู่ดวงชีวิน
ขอพ่อรินรสน้ำสังข์ให้ลูกที

แม้เจ้าจักแต่งงานก็ไม่คิด
ทั้งชีวิตอยู่บนหลังอย่างสุขี
ตั้งแต่นอนเดินเล่นพูนทวี
ทุกสิ่งนี้บนหลังพ่อเพียงคนเดียว

เจ้าเคยคิดบ้างไหมหนอลูกรัก
ว่างานหนักพ่อนั้นอยากพักประเดี๋ยว
แต่ยอมทนจนร่างกายพ่อซีดเซียว
หอบแห้งเหี่ยวเหลือล้นคณนา

มาวันนี้วันแต่งงานสมรสเจ้า
พ่อยังเฝ้าหาทรัพย์ช่วยอาสา
หวังความสุขของเจ้าแลภรรยา
แต่ความสุขของบิดาเจ้าเลื่อนลอย

เมื่อเจ้ามีครอบครัวที่ผาสุข
เจ้ามีลูกมีหลานคอยใช้สอย
แต่คนที่นั่งโดดเดี่ยวตั้งตาคอย
น้ำตาปรอยเหน็ดเหนื่อยมานานปี

พ่อคนนี้ดีใจในความรัก
ที่ปกปักลูกตนได้สุขี
สานสร้างฐานมั่นคงให้ลูกดี
ทั้งทั้งที่ตนไม่ไหวใกล้สิ้นลม

ลูกของพ่อลงจากหลังพ่อได้แล้ว
ลูกของพ่อไม่แคล้วความสุขสม
ลูกของพ่อได้ดีมีอุดม
ลูกสุขสมพ่อสุขใจทุกวันวาน

เจ้ามีหลานแล้วหรือลูกพ่อ
ทำไมหนอเจ้ากลับมาคืนสถาน
ปีนขึ้นกลับหลังพ่อเหมือนตำนาน
มาฝากหลานเลี้ยงไว้ให้เชยชม

เจ้าคงทำงานหนักมากสินะ
ถึงภาระเลี้ยงลูกน้อยไม่เหมาะสม
พ่อเลี้ยงเจ้าแต่เล็กน้อยมานานนม
ยังต้องบ่มเลี้ยงลูกเจ้านั้นอีกคน

เจ้าเคยถามพ่อบ้างไหมไหวหรือเปล่า
เจ้าเคยถามพ่อบ้างไหมคราสับสน
เจ้าเคยถามพ่อบ้างไหมในกมล
ว่าพ่อดั้นดิ้นด้นนั้นเพื่อใคร

วันนี้พ่อเลิกงานแล้วลูกเอ๋ย
พ่อขอพักละเลยงานชั่วสมัย
ให้ลูกรักขอพ่อสกาวใจ
อย่าแท้ท้อหวั่นไหวในการงาน

บรรดาลดลสิ่งศักดิ์สิทธิ์สถิตทั่ว
อวยพรให้ลูกทูนหัวนั้นอาจหาญ
ครอบครัวเจ้ามีสุขแสนสำราญ
เจ้าอย่าคร้านขอพระคุ้มเจ้ากลอยใจ

พ่อสิ้นลมล้มลาโลกด้วยโรคเหนื่อย
พ่อเจ้าเมื่อยเหนื่อยล้ามาแต่ไหน
พ่อเจ้าจากจรล่วงไปแสนไกล
หวังลูกไซร้คงยืนด้วยลำแข้งตน

กว่าจะเห็นค่าพ่อนั้นก็สาย
ถึงบั่นปลายชิวิตจิตฉงน
น้ำตาหลั่งนั่งนองคิดกมล
เคาะโลงดลใจพ่อฟื้นตื่นขึ้นมา

ไม่มีหวังประโยชน์ใดแล้วหนอลูก
เจ้ามาปลุกพ่อตอนนี้สายแล้วหนา
พ่ออยากให้เจ้าอยู่ยลด้วยชีวา
ให้เจ้านั้นพึงพาชีพชีวัน

บนหลังพ่อคำนี้มีความหมาย
สอนลูกน้อยหญิงชายใดสุขสันต์
ตั้งแต่เกิดจนแก่เฒ่าอย่าเมามันส์
จนลืมบั่นความสุขให้บุพการี"
 
F a c t   C a r d
Article ID A-1898 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง บนหลังพ่อ
ผู้แต่ง ดาวบนดิน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๐๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-9302 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 02 ต.ค. 2549, 18.33 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น