นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๑ กันยายน ๒๕๔๙
ความรักครั้งสุดท้าย#29
Anantra
...ฉันสัญญาว่าฉัน​​จะตอบแทน​​ความรักจาก​​เขา ฉัน​​จะ​​เป็นภรรยา​​ที่ดีของ​​เขา ​​จะซื่อสัตย์ต่อ​​เขาคนเดียว ​​แต่ฉันขอแค่อย่างเดียวเท่านั้น​​ ฉันคงมอบหัวใจให้​​เขาไม่​​ได้ ​​เพราะฉัน​​ได้ยกหัวใจของฉัน​​ทั้งดวงให้​​กับคน ๆ​​ หนึ่ง​​​​ไปแล้ว​​...
ฉันยื่นใบลาออกจากงาน​กับหัวหน้าเรียบร้อย​แล้ว​ ท่ามกลาง​ความยินดีของ​เพื่อนร่วมงานทุกคน ฉันคง​ต้องคิดถึงทุก ๆ​ คน​เป็นแน่

แผนกเรา​เป็นแผนกเล็ก ๆ​ ​แต่ทุกคนก็สนิทสนมกันดี ​เพราะทำงานด้วยกันมานาน ฉันทำงาน​ที่นี่ตั้งแต่เรียนจบใหม่ ๆ​ ทำมานานเกือบ 9 ปี คนอื่น ๆ​ ก็อยู่​กันมานาน นานกว่าฉันซะอีก เราทำงานกันแบบสบาย ๆ​ ช่วยเหลือกัน ไม่ค่อยมีปัญหาเหมือนแผนกอื่น ๆ​

​และวันนี้​เป็นวัน​ที่ฉัน​จะทำงาน​เป็นวันสุดท้าย แน่นอนหัวหน้า ​และ​เพื่อน ๆ​ ​ทั้งแผนกพากัน​ไปเลี้ยงส่งฉัน​ที่ร้านอาหารญี่ปุ่น แถว ๆ​ ​ที่ทำงาน



"อร ยินดีด้วยนะ แล้ว​อย่าลืมกลับมาเยี่ยมพวกเราบ้างล่ะ" ตุ้ม​เพื่อนร่วมงานวัยเดียวกันบอกฉัน



"แน่นอน อร​ต้องกลับมาหาพวกเราอยู่​แล้ว​" ฉันบอก



"อรนี่โชคดีจริง ๆ​ เลย​นะ คุณหนึ่ง​​ทั้งหล่อ​ทั้งรวย นี่​เขายังพอมีพี่ชายเหลือบ้างไหม" พี่ดาวถามเล่น ๆ​



"นี่น้อย ๆ​ หน่อย​พี่ดาว คุณหนึ่ง​​เขา​เป็นลูกคนเดียวจ้ะ​ แหมตัวเองก็มีแล้ว​ยังมาอิจฉาคนอื่น​เขาอีก" ตุ้มเย้า



"แหม ก็ตาแก่​ที่บ้านน่ะ พุงก็พลุ้ย หัวก็ล้าน เห็นแล้ว​หมดรมณ์ สู้คุณน้องหนึ่ง​ของน้องอรก็ไม่​ได้ จริงไหมจ๊ะ​" พี่ดาวพูดติดตลก ทำให้ทุกคนหัวเราะกันใหญ่



"ขอบคุณทุกคนมากนะคะ​ แล้ว​​ต้อง​ไปงานอรกันให้​ได้นะ อรจองโต๊ะเผื่อให้ตั้งเยอะ ​จะพา​เพื่อนพาแฟน ​ไปด้วยก็​ได้นะคะ​" ฉันบอกทุกคน



คิดแล้ว​ก็ใจหายเหมือนกัน ชีวิตของฉัน​กำลัง​จะ​ต้องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ไม่เพียง​แต่​ต้องลาออกจากงานเท่านั้น​ยัง​ต้อง​ไปอยู่​ต่างประเทศ​กับพี่หนึ่ง​อีกตั้ง 2 ปี แถมพี่หนึ่ง​ยังบอกอีกว่าอยากมีลูกหลาย ๆ​ คน ​เขาอยากให้ฉัน​เป็นแม่บ้าน อยู่​บ้านทำ​กับข้าว เลี้ยงลูก รอพี่​เขากลับจาก​ที่ทำงาน นั่น​คือชีวิตในฝันของพี่​เขา

บอกตรง ๆ​ แค่คิดก็ไม่รู้ว่า​จะ​เป็นยังไง ถึง​แม้ว่าฉัน​จะเคยคิดขี้เกียจไม่อยากทำงาน ​แต่ก็ไม่ชอบอยู่​​กับบ้านตลอดเวลา ไหน​จะทำ​กับข้าวอีกล่ะ ฉันทำ​เป็นซะ​ที่ไหน ยังไม่ทันไรก็เริ่มปวดหัวซะแล้ว​






ช่วงนี้ฉัน​กับพี่หนึ่ง​ตระเวนแจกการ์ด​แต่งงาน​ไปเรื่อย ๆ​ ​ไปแจกตามบ้านญาติผู้ใหญ่​ที่เคารพนับถือของ​ทั้งสองฝ่าย ​ไปตามบ้าน​เพื่อนสนิท ​ไปสังสรรค์​กับ​เพื่อน ๆ​ ของพี่หนึ่ง​ ไม่ค่อยมีเวลาว่างมานั่งคิดเรื่อง​อะไร​มากมาย​

งาน​แต่งานถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย​แล้ว​ รอแค่วัน​แต่งจริงเท่านั้น​ ไม่ว่า​จะ​เป็นสถาน​ที่ ห้องจัดเลี้ยง อาหาร ดนตรี หรือ​แม้​แต่กระทั่งพิธี​ที่​เป็นทางการ คุณพ่อของพี่หนึ่ง​ลงทุนจ้างบริษัทรับจัดงาน(organizer)​ที่มีชื่อเสียงมาจัดงานให้ มีพิธีกร​พร้อมเสร็จสรรพ ​ซึ่งฉัน​กับพี่หนึ่ง​แทบไม่​ต้องทำอะไร​เลย​ แค่จำสคริป​ที่พวก​เขาทำไว้ให้ก็เพียงพอ นอกนั้น​ทีมงานของ​เขา​จะจัดการให้หมด ไม่ว่า​จะ​เป็นการต้อนรับแขกเหรื่อ​ที่มางาน บริษัท​ได้จัดสาว ๆ​ สวย ๆ​ มารอต้อนรับอยู่​หน้างานให้ด้วย

​จะมี​ที่พวกเรา​ต้องจัดการกันเองก็​คือคนเก็บซอง ​และของขวัญเท่านั้น​ ​และคน​ที่รับหน้า​ที่นั้น​ก็​คือ ใยอ้อม น้องสาวตัวแสบ ​กับจอย ​เพื่อนรักของฉันนั่นเอง



"อร ตื่นเต้นไหมครับ​ อาทิตย์หน้าแล้ว​นะ พี่อยาก​จะให้ถึงวันนั้น​เร็ว ๆ​ จัง" พี่หนึ่ง​พูดขึ้น​มาหลังจาก​ที่เรากลับจาก​ไปดูงาน​ที่โรงแรม



"เหมือนกันค่ะ​" ฉันตอบ​ไปอย่างนั้น​ ​แต่จริง ๆ​ แล้ว​ไม่รู้สึกอะไร​เลย​สักนิด



"บริษัท​ที่รับจัดงานให้เรานี่ฝีมือ​ใช้​ได้นะ พี่เคย​ไปงาน​แต่ง​ที่พวก​เขาจัดนี่ เยี่ยมเลย​ งานดูดีมาก ๆ​ นักร้องก็ระดับมืออาชีพ พิธีกรก็ดำเนินงาน​ได้ดี" พี่หนึ่ง​พูด



ฉัน​ได้​แต่พยักหน้า​ไปเรื่อย ๆ​ ตามใจ​เขา อยากทำอะไร​ก็ทำเถอะ ฉันยินดี​ที่​จะ​เป็นผู้ตามอย่างเดียวเท่านั้น​


ระยะนี้ฉันเหนื่อยมาก​ทั้งกาย ​และใจ ยังคงคิดมากเรื่อง​เดิม ๆ​ ​ทั้ง ๆ​ ​ที่มันก็ไม่​สามารถเปลี่ยนแปลงอะไร​​ได้อีกแล้ว​ ฉันควร​จะ​ต้องทำใจ​ได้แล้ว​ ​แต่ก็ไม่เลย​ ยิ่งห้ามไม่ให้คิด ยิ่งทำให้คิดมากกว่าเดิม

บางครั้งฉันอยาก​จะ​แต่งมันซะวันนี้ให้รู้แล้ว​รู้รอด​ไปเลย​ ไหน ๆ​ ก็ไหน ๆ​ แล้ว​ ​จะ​ได้เลิกคิดซะที คิดถึงอ้นทีไรก็รู้สึกผิด​กับพี่หนึ่ง​ทุกครั้ง พี่หนึ่ง​ดี​กับฉันมาก ไม่เคยพูดถึงเรื่อง​อ้นอีกเลย​หลังจากวันนั้น​ ​แต่​เขา​จะรู้ไหมว่าหลังจากวันนั้น​ฉันกลับคิดถึง​แต่อ้นตลอดเวลา ฉันนี่แย่จริง ๆ​





พี่หนึ่ง​ขับรถพาฉันเข้า​ไป​ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง​ ​เป็นหมู่บ้าน​ที่ค่อนข้างแพง ​เพราะอยู่​ในตัวเมือง เฉพาะแค่ค่า​ที่ยังไม่รวมบ้านก็แพงแล้ว​ ​เขาจอดรถหน้าบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง​ ​เขาพาฉันเดินเข้า​ไปดูข้างใน มีคนงาน​กำลังปรับปรุง ดัดแปลง ต่อเติมอยู่​ พอพี่หนึ่ง​​กับฉันเดินเข้า​ไป ทุกคนก็หยุดทำ แล้ว​เดินออก​ไปกันหมด



"ชอบไหมครับ​" พี่หนึ่ง​ถาม



"ก็สวยดีค่ะ​ ​แต่อรว่ามันไม่ใหญ่​ไปหน่อย​หรือคะ​" ฉันบอก​ไปตามตรง



"สำหรับอรครับ​ ของขวัญวัน​แต่งงานจากพี่ บ้านหลังนี้พี่ให้​เป็นชื่อของอรคนเดียว เรา​จะมาอยู่​บ้านหลังนี้กัน หลังจาก​ที่กลับมาจากอังกฤษแล้ว​" ​เขายิ้มหน้าบาน



ฉันเงียบ มันพูดอะไร​ไม่ออก มี​แต่​ความตื้นตันอยู่​เต็ม​ไปหมด ฉันรู้สึกผิดต่อ​เขามาก ​เขาช่างดี​กับฉันจริง ๆ​ น้ำตามันไหลออกมา​โดย​ที่ฉันไม่รู้ตัว



"อร ​เป็นอะไร​หรือเปล่าครับ​ ร้องไห้ทำไม ไม่ชอบบ้านหลังนี้เหรอ ​ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวพี่​ไปบอกเจ้าของโครงการ​เขายกเลิก​ได้นะ" พี่หนึ่ง​พูดน้ำเสียงตกใจ



ฉันกอด​เขาแน่น ร้องไห้ให้​กับ​ความไม่รักดีในใจของฉัน ทำไม​เขาถึงดี​กับฉันขนาดนี้ ​แต่ฉันกลับไม่คู่ควร​กับ​เขาเลย​สักนิด



"อร บอกพี่สิว่า​เป็นอะไร​ ไม่ชอบบ้านหลังนี้เหรอ บอกพี่​ได้นะ" ​เขาถามฉันอีก



ฉันส่ายหน้าบอก​เขา พลางเช็ดน้ำตา


"เฮ้อ โล่งอก พี่นึกว่าอร​จะไม่ชอบซะอีก อุตส่าห์ต่อรองราคากันแทบแย่ แล้ว​ร้องไห้ทำไมครับ​ บอกพี่ซิ" พี่หนึ่ง​ถามน้ำเสียงอ่อนโยน



"พี่หนึ่ง​ ​ที่แล้ว​มาอรขอโทษนะคะ​ ต่อ​ไปนี้อร​จะดี​กับพี่หนึ่ง​มาก ๆ​ อร​จะ​เป็นภรรยา​ที่ดีของพี่หนึ่ง​ อร​จะไม่...​" ฉันร้องไห้โฮออกมา



"โอ๋ ๆ​ พี่รู้แล้ว​จ้ะ​ อย่าร้องนะ พี่ไม่สบายใจเลย​เวลาอรร้องไห้รู้หรือเปล่า พี่อยากให้อรยิ้ม อรรู้ไม๊เวลาอรยิ้มแล้ว​โลก​ทั้งใบสดใสมากเลย​นะ อย่าร้องนะคนดี" พี่หนึ่ง​กอดฉัน



ฉันเสียใจ ทำไมฉันถึงไม่รัก​เขาสักที ​ทั้ง ๆ​ ​ที่​เขารักฉัน ดี​กับฉันมากมาย​ขนาดนี้

ฉันสัญญาว่าฉัน​จะตอบแทน​ความรักจาก​เขา ฉัน​จะ​เป็นภรรยา​ที่ดีของ​เขา ​จะซื่อสัตย์ต่อ​เขาคนเดียว ​แต่ฉันขอแค่อย่างเดียวเท่านั้น​ ฉันคงมอบหัวใจให้​เขาไม่​ได้ ​เพราะฉัน​ได้ยกหัวใจของฉัน​ทั้งดวงให้​กับคน ๆ​ หนึ่ง​​ไปแล้ว​





จอยมาหาฉัน​แต่เช้า​ ​เพราะว่าวันนี้​เป็นวัน​ที่จอย​จะ​ไปหย่าขาดจากน้อตอย่าง​เป็นทางการ ฉันอยาก​จะ​ไป​เป็น​เพื่อน ​แต่จอยบอกว่าไม่​เป็นไร ​เพราะว่าเธอ​จะ​ไปหย่า ​แต่ฉัน​กำลัง​จะ​แต่งงาน มันไม่เหมาะ ไม่ควร​ที่​จะ​ไป

ฉันดูหน้าเธอก็รู้​ได้ว่าเธอผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ตาเธอบวมมาก ​แต่เธอพยายามปกปิด​ความเศร้าไม่ให้ฉันรู้ เธอคงไม่อยากให้ฉันไม่สบายใจ​ไป​กับเธอด้วย

จอย​กับน้อตแยกกันอยู่​มา​ได้สักพักหนึ่ง​แล้ว​ จอยเล่าให้ฟังว่าตั้งแต่วัน​ที่เธอตัดสินใจปลดปล่อย​เขา​ไป น้อตก็ไม่ค่อยกลับบ้าน กลับบ้างไม่กลับบ้าง ฉันไม่รู้ว่าเหตุการณ์​เป็นอย่างไร ​เพราะจอยไม่เล่าให้ฟัง ​และฉันก็ไม่กล้าถาม กลัว​จะ​ไปสะกิดใจของเธอ



"อร ฉันแวะมาบอกเธอว่า ฉัน​จะ​ไปหย่า​กับน้อตแล้ว​นะ ดีใจ​กับฉันหน่อย​สิ" จอยพูดติดตลก



"นี่ใยบ๊องส์ ยัง​จะมาพูดเล่นอีกนะ" ฉันพูด



"​ไปก่อนนะ แล้ว​เดี๋ยว​จะเล่าให้ฟัง" จอยบอก



"จอย ให้อร​ไปด้วยไหม" ฉันถามเธอ



"ไม่​ต้องหรอกย่ะ ใยเจ้าสาว มันไม่ดีสำหรับภรรยาคนใหม่นะ" จอยบอกฉัน



"งั้นขับรถดี ๆ​ นะจ๊ะ​ ไม่​ต้องเร็วนักล่ะ" ฉันบอกจอย



เธอพยักหน้าก่อน​ที่​จะขับรถออก​ไป ฉันลืมบอก​ไปว่าน้อตยอมทิ้งทุกอย่างให้จอย ​ทั้งรถ ​ทั้งบ้าน ไม่แบ่งครึ่งกันเหมือนบางคู่ ตอนแรกจอย​จะไม่รับ ​เพราะบ้านหลังนั้น​ไม่ใช่ของจอย พ่อของน้อต​เป็นคนซื้อไว้ แล้ว​ยกให้พวก​เขา​เป็นเรือนหอ ​แต่น้อตไม่ยอม ​เขายืนยันว่า​จะให้จอย ​ถ้าจอยไม่อยาก​ได้ก็ให้ขายทิ้งซะ ​เพราะ​ถ้าจอยไม่​เอา​เขาก็คง​จะไม่สบายใจ ​เขาอยากชดเชยในสิ่ง​ที่​เขาทำผิดต่อเธอ

​จะว่า​ไปน้อตก็​เป็นคนดีอย่าง​ที่ฉันคิดไว้ อย่างน้อย​เขาก็ไม่​ได้เห็นแก่ตัวเหมือนผู้ชายคนอื่น ๆ​ ​ที่ฉันเคยพบเห็นมา ​แต่ก็มีอย่างนึง​ที่ผู้ชาย​ส่วนมากมัก​เป็นเหมือนกันก็​คือ ​ความไม่รู้จักพอ ทำไมนะมันถึง​ได้เหมือนกัน​ไปหมด



ฉันเล่าเรื่อง​จอยให้พี่หนึ่ง​ฟัง ดูเหมือนพี่หนึ่ง​​จะไม่รู้เรื่อง​อะไร​เลย​



"จริงเหรอ อร ทำไมน้อตมันไม่เห็นบอกอะไร​พี่เลย​" พี่หนึ่ง​ถามอย่างแปลกใจ



"พี่หนึ่ง​เจอ​เขาด้วยหรือคะ​" ฉันถาม



"ก็เจอสิ วันนั้น​พี่​กับคุณแม่แวะ​ไปบ้านคุณป้า(แม่ของน้อต) พี่เจอมัน​ที่นั่น พี่ยังถามหาจอยเลย​นะ ไม่เห็นมันพูดอะไร​" พี่หนึ่ง​บอก



"สงสารจอยน่ะค่ะ​ ทำไมน้อตทำแบบนี้ก็ไม่รู้" ฉันพูด



พี่หนึ่ง​ไม่พูดอะไร​ต่อ ไม่ออก​ความเห็นใด ๆ​ ก็แน่ล่ะ น้อต​เป็นลูกพี่ลูกน้อง​กับ​เขา ​เขา​จะ​ไปว่าอะไร​​ได้ อีกอย่างผู้ชายด้วยกันย่อมเข้าใจกันดี ถึง​แม้ว่าเหตุผล​จะดูน่าโมโหก็ตาม



"เดี๋ยววันนี้เราแวะ​ไปหาจอยกันดีไหมครับ​ ซื้ออะไร​​ไปทานกันให้อร่อย ปลอบใจจอยกันดีกว่า" พี่หนึ่ง​พูด



ฉันรู้สึกซึ้งในน้ำใจของพี่หนึ่ง​ ​เขาดี​กับฉัน​และคนรอบข้างเสมอ ไม่แปลกใจเลย​​ที่​ใคร ๆ​ ถึง​ได้ชอบ​เขา ​แม้​แต่ตัวฉันเองยัง​ต้องยอมแพ้​กับ​ความดีของ​เขา


เย็นนั้น​เราซื้ออาหาร ​และเครื่องดื่มมากมาย​หลายชนิดเข้า​ไปฉลองกัน​ที่บ้านของจอย เราสองคน​ทั้งหัวเราะ ​ทั้งร้องไห้​ไปด้วยกัน ฉันรู้สึกดีเหมือน​ได้ปลดปล่อยอะไร​บางอย่าง จอยเองก็คงเหมือนกัน เรา​ทั้งร้องเพลง ​ทั้งเต้น ​ทั้งดื่ม ​โดยมีพี่หนึ่ง​​เป็นคนคอยบริการเสิร์ฟอาหาร รินเครื่องดื่ม เปลี่ยนแผ่นซีดี ​เป็นนักร้องจำ​เป็นเวลา​ที่พวกเราเหนื่อยอยากเปลี่ยนมานั่งฟังบ้าง

ดึกมากแล้ว​ ฉัน​กับจอยรู้สึกมึน ๆ​ นิดหน่อย​ด้วยฤทธิ์น้ำผลไม้​ที่มีแอลกอฮอล์เพียง 5% ​แต่ดื่มเข้า​ไปกันหลายขวดก็เลย​มึน ยกเว้นพี่หนึ่ง​​ที่ยังมีสติสัมปชัญญะดีครบถ้วนทุกอย่าง

จอยผล็อยหลับ​ไปบนโซฟา ฉัน​กับพี่หนึ่ง​ช่วยกันเก็บกวาดห้องรับแขก​ที่พวกเราทำเกลื่อนไว้ จัดทุกอย่างให้​เป็นเหมือนตอนแรก​ที่มันเคย​เป็น

ก่อนกลับฉัน​ไป​เอาผ้าห่มมาห่มให้เธอ ฉันแอบเห็นน้ำตาของจอยไหลออกมา ฉันลูบศีรษะเธอเบา ๆ​ ​พร้อม​กับกระซิบบอกเธอว่า "อร ​ไปก่อนนะ จอย" เธอพยักหน้าตอบฉันเบา ๆ​ ​เป็นการรับรู้

ค่ำคืนนี้คง​จะ​เป็นค่ำคืน​ที่ยาวนานสำหรับจอย ฉันอยาก​จะบอกเธอว่า อดทนไว้​เพื่อนรัก มันอาจ​จะทุกข์ทรมานแทบ​จะทนไม่​ได้ในตอนแรก ​แต่ต่อ​ไปทุกอย่างมัน​จะค่อย ๆ​ เบาบางลง​ไปใน​ที่สุด


ฉัน​กับพี่หนึ่ง​ขับรถกลับบ้าน​โดยไม่พูดอะไร​ พี่หนึ่ง​เปิดเพลงคลอเบา ๆ​ เสียงเพลงทำให้ฉันรู้สึกเคลิบเคลิ้ม ฉันเอนกาย​ไปซบพี่หนึ่ง​​ที่ไหล่ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยมานาน​กับทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันคง​จะ​ต้องหยุดมันซะที ​เพื่อคน ๆ​ นี้ คน​ที่แสนดี คน​ที่​พร้อม​จะ​เป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้​กับฉัน


ถึงบ้านแล้ว​ พี่หนึ่ง​จูบฉันเบา ๆ​ ​ที่หน้าผากเหมือนเคย ​พร้อม​กับบอกว่าให้ฉันนอนหลับฝันดี ให้ฉันฝันถึง​เขาคนเดียว ​แต่​เขา​จะรู้บ้างไหมว่าใน​ความฝันของฉันนั้น​มีคนอื่นมานั่งรออยู่​แล้ว​ ​เขาคนนั้น​มานั่งรอ​โดยไม่ยอมหนี​ไปไหน แล้ว​​เมื่อไหร่ล่ะพี่หนึ่ง​ถึง​จะเข้ามาใน​ความฝันของฉัน​ได้

พี่หนึ่ง​​คือตัวจริง ​คือชีวิตจริงของฉัน ​เพราะฉะนั้น​ใน​ความฝันของฉันขอให้​เขาอยู่​ในนั้น​เถอะ ให้ฉัน​ได้เจอ​เขาแค่ใน​ความฝันก็ยังดี


ขณะ​ที่ฉัน​จะเดินเข้าบ้าน ฉันเห็นกล่องของขวัญสีทองวางอยู่​ ฉันหยิบมันขึ้น​มาดู ​ที่การ์ดเขียนว่า



"ยินดีด้วยครับ​​กับเจ้าสาวคนสวย อยากเห็นอรในชุดเจ้าสาวมากเลย​ ​แต่ผมคง​จะไม่สะดวก​​ไปร่วมงาน ขอให้อรมี​ความสุขมาก ๆ​ นะครับ​/ อ้น"



ฉันกอดของขวัญไว้แน่น น้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว​ ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันเพิ่ง​จะสัญญา​กับตัวเองไว้ว่า​จะหยุดมันซะที


ฉันรีบแกะของขวัญออกมาดูทันที มัน​คือไดอารี่เก่า ๆ​ เล่มหนึ่ง​ หน้าปกมีรูปฉัน​กับ​เขาในวัยเรียน ​เป็นรูปแรก​ที่เราถ่ายคู่กันในงานมหาวิทยาลัย ภายใน​เป็นเรื่อง​ราวใน​แต่ละวันของ​เขาบอกเล่าถึง​ความ​เป็น​ไปในชีวิตประจำวัน ​และแน่นอนในทุกวัน​จะ​ต้องมีเรื่อง​ราวของฉันอยู่​ในข้อ​ความเหล่านั้น​ด้วย ตั้งแต่หน้าแรก จนถึง หน้าสุดท้าย บันทึกตั้งแต่ครั้งแรก​ที่​เขาเจอฉัน จนถึงวันสุดท้าย​ที่ฉันบอกลา​เขา​ไป


ฉันอ่านวน​ไปวนมาหลายรอบ อ่าน​ไปร้องไห้​ไป รู้สึกเสียใจ​ที่เราไม่​สามารถลงเอยกัน​ได้ ในข้อ​ความบอกเล่าถึง​ความเสียใจของ​เขา มากมาย​ ​แต่​เขา​จะรู้ไหมว่าฉันก็เสียใจ มากมาย​ ไม่แพ้กัน





ลาก่อนอ้น​ที่รักของฉัน ถึง​แม้ว่าเรา​จะรักกันมากเพียงใด ​แต่มันคง​เป็น​ไปไม่​ได้ มันสายเกิน​ไป​ที่เรา​จะกลับมาหากัน​ได้อีก ​เพราะเราไม่​ได้มีชีวิตอยู่​กันแค่ 2 คนในโลกใบนี้ ปัญหา​และอุปสรรคของเรามันช่างมากมาย​เหลือเกิน ขอให้เธอเจอคน​ที่ดีกว่าฉัน ให้สม​กับ​ความรัก​ที่เธอมอบให้ ​ถ้า​เป็น​ไป​ได้ขอให้เรา​ได้เกิดมารักกันอีก ​และตอนนั้น​ขออย่า​ได้มีอะไร​มาทำลาย​ความรักของเราอีกเลย​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1825 Article's Rate 9 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#29
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ กันยายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๐๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-9032 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 01 ก.ย. 2549, 10.52 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-9038 ], [83.176.41.59]
เมื่อวันที่ : 01 ก.ย. 2549, 16.13 น.

ชอบ​ที่อร​กับหนึ่ง​​ไปร่วมฉลอง​กับจอย​ที่บ้านจังเลย​ค่ะ​ ​และตอน​ที่อรกล่าวลาจอย​ที่นอนหลับ​ทั้งน้ำตา

ซึ้งจริง ๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-9159 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 12 ก.ย. 2549, 23.28 น.

ชีวิตคนเรามัก​เป็นอย่างนี้นะ
มัก​ไปรักคน​ที่​เขาไม่​ได้รักเราจริง คน​ที่ไม่​ได้ทะนุถนอมใจเรา
​แต่​กับคนดีๆ​ หัวใจมันก็ไม่รัก

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : PP [C-9204 ], [125.25.59.59]
เมื่อวันที่ : 17 ก.ย. 2549, 15.15 น.

มาอัพเร็ว ๆ​ นะคะ​ รออ่านอยู่​
อยากอ่านมาก ๆ​ เลย​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น