นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๗ กรกฏาคม ๒๕๔๙
ความรักครั้งสุดท้าย#26
Anantra
...อ้นเดินเข้ามากอดฉัน มันเหมือน​​เป็นการร่ำลาจาก​​เขา ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่​​ ​​แต่ฉัน​​จะทำอะไร​​​​ได้มาก​​ไปกว่าการยอมรับ ยอมรับ​​กับสิ่ง​​ที่ฉัน​​ได้เลือกแล้ว​​...
ฉันรู้สึกประหลาดใจ​ที่เจออ้น ​เขามาทำอะไร​​ที่นี่ในเวลาแบบนี้



"อ้น มา​ได้ยังไงคะ​" ฉันถาม



"จริงหรือเปล่า ​ที่อร​กำลัง​จะ​ไปต่างประเทศ​กับ​เขา" อ้นถามทันที



ฉันเงียบ​ไปชั่วขณะหนึ่ง​ ​แต่ก็พยักหน้าตอบรับในสิ่ง​ที่​เขาถาม


อ้นเงยหน้ามองฟ้า ​พร้อม​กับรอยยิ้มปนเศร้า


ฉัน​ได้​แต่เงียบอีก ก้มหน้าไม่กล้าสบตา​เขา



"อร คิดดีแล้ว​ใช่ไหมครับ​" ​เขาถามย้ำอีกครั้ง



"ค่ะ​" ฉันตอบสั้น ๆ​



ฉันเห็นน้ำตารื้น​ที่ขอบตา​ทั้งสองข้างของ​เขา เพียง​แต่ว่ามันยังไม่ไหลออกมาเท่านั้น​



"ผมนี่มันแย่จริง ๆ​ ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ผมตั้งใจแล้ว​ว่า​จะตัดใจจากอร ​จะไม่พยายามติดต่อ ​จะไม่ทำให้อร​ต้องลำบากใจ ​แต่ผมก็ทำไม่​ได้" ​เขาพูด



ฉันรู้สึกสงสาร​เขาขึ้น​มาจับใจ ​แต่ฉันก็ไม่รู้ว่า​จะทำยังไง ฉันเองก็ไม่เคยคิดอยาก​จะตัดขาดจาก​เขา ​แต่เหตุการณ์ต่างๆ​ ​ที่เกิดขึ้น​ทำให้มัน​ต้อง​เป็นแบบนั้น​​ไป​โดยปริยาย



"ผมยินดี​กับอรด้วยนะ ผมขอให้อรมี​ความสุข" ​เขาพูด



น้ำตาของฉันมันไหลออกมาเอง​โดยไม่รู้ตัว



"อ้นก็เช่นกันนะคะ​" ฉันบอก​เขา​ทั้งน้ำตา



ฉันยืนก้มหน้าอยู่​อย่างนั้น​ น้ำตาไหลออกมาไม่ยอมหยุด ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันพยายาม​จะกลั้นมัน​เอาไว้


อ้นเดินเข้ามากอดฉัน มันเหมือน​เป็นการร่ำลาจาก​เขา ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่​ ​แต่ฉัน​จะทำอะไร​​ได้มาก​ไปกว่าการยอมรับ ยอมรับ​กับสิ่ง​ที่ฉัน​ได้เลือกแล้ว​



"ผมคง​ต้องยอมแพ้ซะที ผม​จะไม่ทำให้อร​ต้องลำบากใจอีก ​ที่ผ่านมาผมทำให้อรเสียใจมามากพอแล้ว​ จากวันนี้​ไปผมคงไม่มีโอกาสนั้น​อีก ผมขอให้อร​กับ​เขาโชคดี" ​เขากอดฉันแน่น ​ทั้งน้ำตา



ฉันรู้สึก​ได้ว่าครั้งนี้อ้นพูดจริง ฉันคง​จะไม่​ได้เจอ​กับ​เขาอีกแล้ว​ ​เขาคง​จะไม่มาวุ่นวาย​กับชีวิตของฉันอีกแล้ว​ ฉันควร​จะ​ต้องดีใจสิ ​แต่ไม่เลย​ ทำไมฉันถึงยังรู้สึกเจ็บปวด น้ำตามันยิ่งไหลออกมา​โดยไม่มีทีท่าว่า​จะหยุดง่าย ๆ​


เสียงรถวิ่งเข้ามาในซอยบ้าน แสงไฟหน้ารถสาดมา​ที่เราสองคน


พี่หนึ่ง​เปิดประตูรถลงมา​พร้อม​กับช่อดอกไม้ในมือ ใช่สิ ฉันลืมมันไว้ในรถของ​เขา ​เขาคง​จะ​เอามันกลับมาให้ฉัน



"อร นั่นอร​กำลังทำอะไร​น่ะ" พี่หนึ่ง​เสียงดังขึ้น​มาทันที



ฉัน​ซึ่ง​กำลังตกใจ ทำอะไร​ไม่ถูก ​ได้​แต่ยืนตาค้างอยู่​อย่างนั้น​


พี่หนึ่ง​ขว้างช่อดอกไม้ลงพื้นด้วย​ความโมโหสุดขีด ​เขาเดินตรงดิ่งมาทางฉัน​กับอ้น มือกำหมัดแน่น


พี่หนึ่ง​เขวี้ยงหมัด​ไป​ที่หน้าอ้นเต็มแรง อ้นล้มลง​ไป​กับพื้น​โดยไม่โต้ตอบ



"อย่าคะ​ มันไม่ใช่อย่าง​ที่พี่หนึ่ง​คิดนะคะ​" ฉันวิ่งเข้า​ไปดึง​เขาไว้ ไม่ให้เข้า​ไปซ้ำอ้นอีก



"ปล่อยพี่นะอร พี่​จะฆ่ามัน" พี่หนึ่ง​ดึงดัน



"ไม่ค่ะ​ พี่หนึ่ง​ อรไม่ปล่อย...​อ้นรีบ​ไปเร็วสิ รีบ​ไป" ฉันพูด​พร้อม​กับกันพี่หนึ่ง​ไว้สุดแรง



อ้นลุกขึ้น​มายืน ท่าทางของ​เขาดุดัน ​เขาคง​จะโมโหพี่หนึ่ง​มาก ​แต่พยายามระงับอารมณ์ไว้


พี่หนึ่ง​ทำท่า​จะเข้า​ไปชกอ้นอีก



"อ้น รีบ​ไปเถอะ อรขอร้องล่ะ อย่ามีเรื่อง​กันเลย​นะ" ฉันบอก​เขา



ท่าทางของ​เขาคงโกรธพี่หนึ่ง​ไม่น้อย ​แต่​เขาก็ยอมเดินจาก​ไป​แต่​โดยดี


ฉันเสียใจมาก​ที่เกิดเรื่อง​แบบนี้ขึ้น​ มันไม่ควร​จะเกิดขึ้น​เลย​


พี่หนึ่ง​สะบัดตัวออกจากฉัน ท่าทางของ​เขาโกรธมาก



"พี่ไม่นึกเลย​ว่าอร​จะ​เป็นผู้หญิงแบบนี้ เสียแรง​ที่พี่ไว้ใจ" ​เขาพูดเสียงแข็ง



"มันไม่ใช่อย่าง​ที่พี่หนึ่ง​คิดนะคะ​ อรอธิบาย​ได้" ฉันบอก​เขา​ทั้งน้ำตา



พี่หนึ่ง​มองฉันตาเขียว ​เขาไม่เคย​ใช้สายตาแบบนี้​กับฉันมาก่อน



"อร​จะให้พี่เข้าใจว่าไง ใน​เมื่อภาพ​ที่พี่เห็นมันฟ้องขนาดนั้น​" ​เขาพูด​โดย​ที่ไม่มองหน้าฉัน



ฉัน​ได้​แต่ยืนร้องไห้อยู่​ตรงนั้น​ มันพูดไม่ออก ไม่รู้​จะอธิบาย​กับ​เขาว่ายังไง ถึงพูดอะไร​​ไปตอนนี้พี่หนึ่ง​ก็คงไม่ยอมรับฟัง



"พี่คงเข้าใจไม่ผิดหรอก ​ที่แล้ว​มาต่างหาก​ที่พี่เข้าใจผิดมา​โดยตลอด" ​เขาพูด ​พร้อม​กับเดิน​ไปขึ้น​รถ



"พี่หนึ่ง​คะ​ พี่หนึ่ง​" ฉันเรียก​เขา ​แต่​เขาไม่​แม้​แต่​จะหันมามองด้วยซ้ำ



พี่หนึ่ง​ขับรถออก​ไปอย่างรวดเร็ว ฉันคง​จะเลวมากในสายตาของ​เขาตอนนี้


ฉันนั่งร้องไห้อยู่​ตรงนั้น​ มัน​จะทำอะไร​​ได้อีกละ ฉันคิดอะไร​ไม่ออก มันสับสนปนเสียใจ
มันเกิดขึ้น​เร็วมากจนฉันไม่ทันตั้งตัว



"อร ​เป็นอะไร​บ้างรึเปล่า" อ้นนั่นเอง ​เขาเดินกลับมาหาฉัน



ฉันยังคงนั่งก้มหน้าร้องไห้



"อรไม่​ต้อง​เป็นห่วงนะ อ้น​จะอธิบายให้​เขาฟังเอง มันไม่ใช่​ความผิดของอรเลย​สักนิด อ้นต่างหาก​ที่มันไม่ดี" ​เขาพูด



ฉันลุกขึ้น​ยืน ปาดน้ำตา เตรียมตัว​จะเดินเข้าบ้าน



"ไม่​เป็นไรหรอกอ้น ไม่​ต้องหรอก อ้นกลับ​ไปเถอะ ไม่​ต้อง​เป็นห่วงอร" ฉันบอก​พร้อม​กับเดินเข้าบ้าน ปล่อยให้​เขายืนอยู่​ตรงนั้น​



อ้นยังคงยืนอยู่​หน้าบ้าน ​เขายืนก้มหน้าอยู่​อย่างนั้น​ ​แม้ว่าฉัน​จะเข้า​ไปในบ้านนานแล้ว​ก็ตาม ฉันแอบเห็น​เขาทางหน้าต่าง ​เขาคงรู้สึกผิด​ที่ทำให้ฉันผิดใจ​กับพี่หนึ่ง​


ฉันนอนร้องไห้ตลอดคืน พี่หนึ่ง​คง​จะโกรธ ​และเกลียดฉันมาก ​เขาคง​จะไม่ยกโทษให้ฉัน​เป็นแน่ แล้ว​​ถ้าเกิดมัน​เป็นอย่างนั้น​ขึ้น​มาจริง ๆ​ ฉันควร​จะ​ต้องทำยังไง



วันนี้พี่หนึ่ง​ไม่มารับฉันเหมือนเคย ​เขาคงโกรธฉันมากจริง ๆ​ คิดถึงคำพูดของ​เขา​เมื่อคืนทีไร น้ำตาเอ่อขึ้น​มาทุกที ฉันคง​จะ​เป็นผู้หญิงไม่ดีอย่าง​ที่​เขาว่า


ฉันนั่งรออยู่​สักพัก รอจนแน่ใจว่า​เขาคง​จะไม่มาแล้ว​จริง ๆ​ จึงตัดสินใจ​ไปทำงานเอง



​ระหว่าง​ที่​กำลังเดินออกจากซอยบ้าน อ้นขับรถมาเทียบ ​เขาลดกระจกลง เรียกฉันขึ้น​รถ



"อร ขึ้น​รถเถอะ เดี๋ยวผม​ไปส่ง" ​เขาเรียก



ฉันทำ​เป็นไม่สนใจ เดินต่อ​ไปไม่มอง ไม่ฟังอะไร​​ทั้งนั้น​ ​เขาจอดรถลงมาดึงมือฉัน



"อรไม่​ต้องห่วงนะ เรื่อง​​เมื่อคืนผม​จะจัดการให้เอง ​แต่ตอนนี้ขึ้น​รถมาก่อนเถอะ" ​เขาขอร้อง



รถคันหลัง​ที่ขับตามมา บีบแตรไล่กันใหญ่ ฉันเกรงใจ ​และก็อายคนแถวนั้น​ เลย​​ต้องยอมขึ้น​รถ​ไป​กับ​เขาแบบเสียไม่​ได้


อัน​ที่จริงฉันก็ไม่​ได้โกรธหรือรังเกียจอะไร​​เขาหรอก เพียง​แต่ว่าฉันไม่อยาก​จะทำตัว​เป็นเหมือนผู้หญิงหลายใจ ฉันรู้สึกผิดต่อพี่หนึ่ง​เหมือนกัน ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันตกลง​จะคบ​กับ​เขาแบบจริงจัง ​แต่ฉันก็ยังติดต่ออยู่​​กับแฟนเก่า ​ซึ่งมัน​เป็นเรื่อง​​ที่ไม่สมควร​เอาเสียเลย​



"ผมขอโทษ ​แต่อรไม่​ต้องกังวลนะ ผม​จะรับผิดชอบเรื่อง​นี้เอง" ​เขาพูดน้ำเสียงจริงจัง



"ไม่​ต้องหรอกอ้น อรเกรงว่ามัน​จะยิ่ง​ไปกันใหญ่ เรื่อง​นี้อรจัดการเอง​ได้ อีกอย่างเราก็ไม่​ได้ทำอะไร​ผิดซักหน่อย​ พี่หนึ่ง​​เขาคง​จะเข้าใจในไม่ช้า" ฉันบอก​เขา



อ้นดูเงียบลง​ไปอีกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าฉันควร​จะวางตัวแบบไหนดี ฉันเองก็ไม่​ได้อยากให้เรื่อง​ราวมันกลาย​เป็นแบบนี้ ฉันรู้สึกไม่ดีเลย​​ที่เห็นอ้น​ต้องมาเสียใจ​เพราะฉัน ​และก็ไม่อยากให้พี่หนึ่ง​คิดว่าฉัน​เป็นคนหลายใจ ฉันคิดว่าฉันควร​จะ​ต้องทำอะไร​สักอย่าง​ที่​จะ​สามารถทำให้เรื่อง​ราวมันดีกว่านี้



ถึง​ที่ทำงานแล้ว​ ฉันรีบขอบคุณ​เขา ​และลงจากรถทันที ​โดย​ที่ไม่หันกลับ​ไปมอง​เขาอีก ฉันคง​จะ​ต้องเด็ดขาดเสียที ไม่เช่นนั้น​มันก็คง​จะ​เป็นอยู่​แบบนี้ไม่จบสิ้น


ฉันพยายามโทรหาพี่หนึ่ง​ตลอด ​แต่​เขาไม่รับสาย ​เขาคง​จะโกรธฉันมากจริง ๆ​ ​แต่ไม่​เป็นไร วันนี้หลังเลิกงานฉัน​จะ​ไปรอ​เขา​ที่ร้าน ยังไงวันนี้ฉัน​จะ​ต้องปรับ​ความเข้าใจ​กับ​เขาให้​ได้ ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย​​ที่เรื่อง​ราวมัน​เป็นแบบนี้ ไม่อยากให้พี่หนึ่ง​เข้าใจฉันผิด


ฉัน​ไป​ที่ร้านเสื้อของ​เขา พนักงาน​ที่ร้านบอกว่าวันนี้​ทั้งวันพี่หนึ่ง​ยังไม่​ได้เข้ามาเลย​ ​และก็ไม่​ได้สั่งอะไร​ไว้ด้วย ​แต่ฉันยืนยันว่าฉัน​จะรอ


ฉันนั่งรอ​เขาตั้งแต่ 6 โมง จนร้านอื่น ๆ​ ค่อย ๆ​ ทยอยปิดแล้ว​ พี่หนึ่ง​ก็ยังไม่มา



"พี่อรคะ​ หนิงว่าพี่หนึ่ง​คง​จะไม่เข้ามาแล้ว​ล่ะค่ะ​ ให้หนิงโทรหาพี่หนึ่ง​ให้ไหมคะ​" หนิงพนักงานร้านถามฉัน



"ไม่​เป็นไรจ้ะ​ เดี๋ยวพี่ก็คง​จะกลับแล้ว​ล่ะ ขอบคุณมากนะจ๊ะ​" ฉันบอกหนิงเสียงเศร้า



ฉันกลับบ้านด้วยจิตใจ​ที่ไม่สบาย ​ถ้าสถานการณ์มันไม่ดีขึ้น​แล้ว​ฉัน​จะทำยังไง

ฉันกลั้นใจโทรหาพี่หนึ่ง​อีกครั้ง ​แต่ก็เหมือนเดิม ​เขาไม่ยอมรับสาย

นี่​เขา​จะไม่ยอมรับฟังอะไร​เลย​ใช่ไหม ​กับแค่รับโทรศัพท์ฉันสักครั้ง ​เขายังไม่ยอมเลย​



ฉันกลั้นใจอีกครั้ง ฉัน​จะ​ไปหา​เขา​ที่บ้าน ยังไงฉัน​ต้อง​ได้เจอ​เขาแน่ ๆ​ อยู่​​ที่ว่า​เขา​จะยอมรับฟังหรือไม่แค่นั้น​ ​ถ้าวันนี้ไม่​ได้ปรับ​ความเข้าใจกัน ฉันก็คง​จะนอนไม่หลับอยู่​ดี



ฉันตัดสินใจนั่งแท๊กซี่​ไปหา​เขา​ที่บ้าน ฉันเคย​ไปบ้าน​เขาก็หลายครั้ง ​แต่ครั้งนี้มันกลับรู้สึกกลัวขึ้น​มา เหมือน​เป็นคนแปลกหน้า​ที่​เขาไม่เคยคุ้นเคย

ฉันคิด​ไปต่าง ๆ​ นา ๆ​ ว่า​ถ้าเกิดฉัน​ไปถึงแล้ว​พี่หนึ่ง​ไม่ออกมาต้อนรับ ฉัน​จะทำยังไง ​แต่ก็คิดว่า​เขาคงไม่ทำแบบนั้น​แน่ ๆ​ พี่​เขา​เป็นสุภาพบุรุษ คง​จะไม่ใจดำถึงขนาดนั้น​ บอกตรง ๆ​ ว่าฉันเดาไม่ออกจริง ๆ​ ​เพราะฉัน​กับ​เขาไม่เคยมีเรื่อง​เข้าใจผิด หรือโกรธกันถึงขนาดนี้มาก่อน

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1740 Article's Rate 9 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#26
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ กรกฏาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๑๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๙
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-8593 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 27 ก.ค. 2549, 18.59 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : มาร์ [C-8602 ], [124.121.92.45]
เมื่อวันที่ : 27 ก.ค. 2549, 22.32 น.

ให้สำนวนเข้าใจง่ายดีค่ะ​ สื่อถึงอารมณ์​ความรู้สึก​ได้ดี ชอบ แล้ว​​จะติดตามอ่านต่อนะค่ะ​ ถึงตอน​ที่ 26 แล้ว​ ​เป็น​กำลังใจให้ อิอิ *-*

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Nuch [C-8614 ], [203.150.213.50]
เมื่อวันที่ : 28 ก.ค. 2549, 22.33 น.

I love it very very much.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-8659 ], [212.152.4.169]
เมื่อวันที่ : 31 ก.ค. 2549, 22.17 น.

เข้ามาตามอ่านค่ะ​

เฮ้อ ​ความรักของชายหญิงช่างเปราะบาง​และอ่อนไหวจริง ๆ​ อะไร​นิดหน่อย​ก็เข้าใจผิด​ไปหมด กี่คู่กี่คู่ก็มัก​จะ​เป็นอย่างนี้ หา​ที่​จะหนักแน่นยากจริง ๆ​

รจนารำพึง​ไปอย่างนั้น​แหละ​ ไม่เกี่ยว​กับคุณอนันตราหรอกค่ะ​

เขียนดีแล้ว​ค่ะ​ ​ใช้คำง่าย ๆ​ ประโยคสั้น ๆ​ บรรยาย​ความรู้สึกตัว "ฉัน" ​ได้ดีค่ะ​

​จะคอยอ่านตอนต่อ​ไปนะคะ​ ​จะ​ได้รู้ว่า พี่หนึ่ง​​จะ​ได้สติกลับคืนมาบ้างหรือเปล่า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : บั้ก -เสือ.. ศรีสะเกษ [C-11032 ], [61.19.124.154]
เมื่อวันที่ : 01 มี.ค. 2550, 10.29 น.

สังคมไทย​เมื่อไหร่​จะผ่านละครน้ำใสๆ​ แบบนี้..
มีทุกเล่ม.. อ่าน​ที่ไหนก็เจอ.. ขอบคุ -ก้าบ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น