นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๒ มิถุนายน ๒๕๔๙
ความรักครั้งสุดท้าย#23
Anantra
...ทำไมนะหัวใจของคนเรามันถึง​​ได้ชอบเล่นตลก ทำไมถึงไม่มีแค่ใจเดียว ​​ถ้า​​เป็นเช่นนั้น​​​​ได้ โลกก็คง​​จะสดใสสวยงาม ทุกคนก็คง​​จะมี​​แต่​​ความสุข ​​และคง​​จะไม่มี​​ใคร​​ต้องเสียใจ...
จอยยังคงหลับสนิท ดีแล้ว​​เพราะคุณหมอก็บอกว่าอยากให้คนไข้​ได้พักผ่อนมาก ๆ​

ฉันเฝ้า​แต่ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์​ที่เพิ่งผ่านมา​เมื่อตะกี้ สาเหตุ​ที่ทำให้จอย​ต้องคิดสั้น ไม่อยาก​จะคิดเลย​ว่าน้อต​เป็นต้นเหตุ


​ทั้งจอย​และน้อต ​เขา​ทั้งสอง​เป็น​เพื่อนสนิทของฉัน คบกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยม ฉันย่อม​จะรู้นิสัยของ​ทั้งคู่​เป็นอย่างดี

จอยอาจ​จะดู​เอา​แต่ใจตัวเอง​ไปบ้าง อารมณ์ร้อน​เป็นบางครั้ง ​แต่เธอก็​เป็นคนจริงใจ ไม่เสแสร้ง ​และมีน้ำใจ​กับ​เพื่อนมาก

​ส่วนน้อต ​เป็นคนใจเย็น ไม่ค่อยแสดง​ความรู้สึกมากนัก ​ถ้าสิ่งนั้น​มันไม่เหลือบ่ากว่าแรงของ​เขาจริง ๆ​ ​และ​เขาก็​เป็น​เพื่อน​ที่ดีมาตลอด ​เป็นห่วง​เป็นใย​เพื่อนเสมอ

​ที่สำคัญ​เขา​ทั้งคู่ก็รู้จักกันมานาน น่า​จะเข้าใจนิสัย​ซึ่งกัน​และกัน​เป็นอย่างดี ไม่น่า​จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น​​ได้


ฉันร้อนใจ อยาก​จะรู้จริง ๆ​ เลย​ว่า มันเกิดอะไร​ขึ้น​กันแน่ ไม่อยากมานั่งเดา​เอาเองแบบนี้


5ทุ่มครึ่งแล้ว​ ฉันยังไม่​ได้โทรศัพท์​ไปบอก​ที่บ้าน พวก​เขาคง​จะ​เป็นห่วงกันแล้ว​ อีกอย่างโทรศัพท์ของฉันก็แบตเตอรี่หมด​พอดี โชคดีนะ​ที่เพิ่งมาหมด​เอาตอนนี้ ไม่งั้นคงแย่แน่ ๆ​

ฉัน​ใช้โทรศัพท์ในห้องโทร​ไปบอก​ที่บ้านว่าวันนี้ฉันคงไม่กลับ ​จะอยู่​เฝ้าจอย​ที่โรงพยาบาล ทุกคนตกใจถามกันใหญ่ว่าเกิดอะไร​ขึ้น​ ​แต่ฉันไม่​ได้บอกอะไร​มาก บอก​แต่เพียงว่าจอยไม่สบาย​ต้องอยู่​โรงพยาบาล




ไม่รู้ว่าอ้น​จะหาน้อตเจอหรือเปล่า ตอนนี้ฉันอยากเจอน้อตมาก​ที่สุด อยาก​จะรู้เรื่อง​ราวว่ามัน​เป็นยังไงมายังไง ทำไมถึงเกิดเรื่อง​แบบนี้ขึ้น​​ได้ ​เขา​ต้อง​เป็นคน​ที่รู้ดี​ที่สุดอย่างแน่นอน



"อร.." มีคนเรียกฉันเบา ๆ​ ฉันสะดุ้งตื่นขึ้น​มา ฉันคงเผลอหลับ​ไป



"พี่หนึ่ง​ มา​ได้ไงคะ​เนี่ย" ฉันถามอย่างแปลกใจ



"พี่โทร​ไป​ที่บ้านอรมาน่ะ คุณแม่บอกว่าอรอยู่​​กับจอย​ที่นี่ พี่​เป็นห่วงก็เลย​รีบมา" พี่หนึ่ง​บอก



"จอย​เขา​เป็นอะไร​ ไม่สบายมากรึเปล่า แล้ว​เจ้าน้อตล่ะ" พี่หนึ่ง​ถามอีก



ฉันส่ายหน้า ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าน้อตอยู่​​ที่ไหน ​และฉันก็ไม่รู้​จะเริ่มเล่าเรื่อง​ให้พี่หนึ่ง​ฟังยังไง



สักพักอ้นเปิดประตูเข้ามา​พอดี แน่นอน​เขามา​พร้อม​กับน้อต


อ้นมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย​ที่เจอพี่หนึ่ง​ ​แต่​เขาก็ยังทักทายเหมือนปกติ


น้อตดูซึมเศร้า ฉัน​ได้กลิ่นเหล้าจากตัว​เขา ​เขาเดินเข้า​ไปยืนข้างเตียงของจอย ​เขาร้องไห้ ฉันไม่เคยเห็นสภาพน้อต​ที่​เป็นแบบนี้มาก่อน


ฉันรู้สึกโกรธน้อตมาก อยาก​จะถาม​เขาเหลือเกินว่าทำไมจอยถึง​ต้อง​เป็นแบบนี้ ​แต่อ้นดึงมือฉันไว้ไม่ให้​ไปรบกวน​เขาตอนนี้ ฉันเข้าใจในทันที ถึงยังไงน้อตก็​เป็น​เพื่อนรักของฉันคนหนึ่ง​ ​และคน​ที่น่า​จะเสียใจ​ที่สุดก็​คือ​เขา


พวกเรานั่งกันอยู่​อย่างนั้น​ ปราศจากคำพูดใด ๆ​


สักพักอ้นขอตัวกลับก่อน ฉันอาสา​ที่​จะเดินลง​ไปส่ง​เขา พี่หนึ่ง​มีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ​แต่​เขาก็ไม่ขัดอะไร​


"วันนี้ขอบคุณมากเลย​นะคะ​ ​ถ้าไม่​ได้อ้น อรคง​จะแย่แน่ ๆ​" ฉันพูดขึ้น​มา



อ้นยิ้มน้อย ๆ​ ให้​กับฉัน



"แล้ว​อ้น​ไปเจอน้อต​ที่ไหนหรือคะ​" ฉันถาม



"​พอดีอ้น​ไปบ้านเจ้าเหน่ง(​เพื่อนสนิทน้อต) แล้ว​มันบอกว่าให้ลอง​ไป​ที่ร้านนี้ดู ก็เลย​เจอน้อต​ที่นั่น" ​เขาบอก



"น้อตนี่เหลวไหลจริง ๆ​ เลย​ แบบนี้​ต้องต่อว่าซะหน่อย​แล้ว​" ฉันพูดอย่างโมโห



อ้นไม่พูดอะไร​ ​เขาดูเงียบ ๆ​ ตั้งแต่ตอน​ที่กลับมาแล้ว​



"อ้น ​เป็นอะไร​รึเปล่าคะ​ ดูเงียบ ๆ​ ​ไปนะ" ฉันถาม​เขา



​แต่อ้นก็ส่ายหน้า ​เขายังคงเงียบงัน


ฉันเดินมาส่ง​เขาถึงหน้าประตูทางออก ด้านหลัง ลานจอดรถ



"กลับดี ๆ​ นะคะ​" ฉันบอก​เขา ​พร้อม​กับโบกมือลา



ยังไม่ทัน​ที่ฉัน​จะหันหลังกลับ อ้นก็รวบตัวฉันเข้า​ไปกอด


ฉันยืนนิ่งอยู่​อย่างนั้น​ ทำไมฉันถึงปล่อยให้​เขากอด ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน



"ผมขอโทษ ​แต่ผมทนไม่​ได้​ที่เห็นอรอยู่​​กับคนนั้น​" ​เขาพูดออกมา



ฉันไม่พูดอะไร​ ​ที่แท้​ที่​เขาเงียบ​ไปก็​เพราะพี่หนึ่ง​นั่นเอง



"ผมขอถามอะไร​อรอย่างหนึ่ง​​ได้ไม๊"



ฉันมองหน้า​เขาอย่างสงสัยว่า​เขา​จะถามอะไร​



"อร รัก ​เขาคนนั้น​หรือเปล่า" อ้นถามฉัน



ฉัน​ได้​แต่เงียบ ยืนก้มหน้า ไม่กล้าสบตา​เขา ฉัน​จะตอบ​เขาว่ายังไง รัก หรือ ไม่รัก ฉันไม่รู้ ​แต่พี่หนึ่ง​ก็ดี​กับฉันมาก ​และฉันก็ไม่​ได้รังเกียจ​ที่​จะอยู่​ใกล้​เขา ฉันยังสับสน มันยังตอบไม่​ได้ แล้ว​ไหน​จะเรื่อง​คู่หมั้นของ​เขาอีก



"อรไม่ตอบก็ไม่​เป็นไร อรคง​จะลำบากใจ ผมรู้ ​แต่ผมอยาก​จะบอกอรอีกสักครั้งว่าถึงยังไง อ้นก็ยังรักอร ​และ​จะรักอรตลอด​ไป" ​เขาบอกฉันเสียงหนักแน่น



​เขา​ไปแล้ว​ ​แต่ฉันยังยืนอยู่​ตรงนั้น​ คำ​ที่​เขาบอกรักฉันยังคงก้องอยู่​ ฉันสับสนเหลือเกินว่าฉันรัก​ใคร ​และ​ใคร​ที่ฉันควร​จะรัก



"อร" พี่หนึ่ง​เรียกฉันมา​แต่ไกล



"มายืนทำอะไร​ตรงนี้ ดูสิ หน้าซีดเชียว ไม่สบายรึเปล่า" พี่หนึ่ง​ถามฉันอย่าง​เป็นห่วง



พี่หนึ่ง​ดี​กับฉันเสมอ ตั้งแต่วันนั้น​จนถึงวันนี้ ​เขาก็ยังคง​เป็นพี่หนึ่ง​​ที่อบอุ่น อ่อนโยน ​เป็นห่วง​เป็นใย ​แต่ฉันก็ยังไม่มั่นใจในหัวใจของตนเอง อาจ​จะ​เป็น​เพราะว่าอดีต​ที่เจ็บปวดของฉันทำให้ฉันไม่กล้า​ที่​จะเปิดใจให้​กับรักครั้งใหม่ หรืออย่างไรฉันก็ไม่​สามารถบอก​ได้



"อร ไม่​เป็นไรค่ะ​ จอย​กับน้อต​เป็นไงบ้างคะ​" ฉันถาม



"จอยยังหลับอยู่​ ​ส่วนเจ้าน้อตก็​ได้​แต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา นี่มันเรื่อง​อะไร​กันเหรออร" พี่หนึ่ง​ถาม



ฉันขึ้น​​ไป​ที่ห้อง น้อตยังอยู่​ตรงนั้น​ ไม่ขยับ​ไปไหน



"น้อต อรขอคุยอะไร​หน่อย​สิ" ฉันเรียก​เขา ​พร้อม​กับเดินออกมานอกห้อง



น้อตเดินตามออกมาอย่างว่าง่าย



"มันเกิดอะไร​ขึ้น​ ทำไมจอยถึง​ต้องทำแบบนี้" ฉันถาม​เขาทันที



"น้อตขอโทษ น้อตผิดเอง" ​เขาพูด



"มันเรื่อง​อะไร​กัน บอกอร​ได้ไม๊" ฉันถาม



"น้อตขอเลิก​กับจอย น้อตรู้ว่ามันผิด ​แต่น้อตไม่อยากฝืนใจตัวเอง" น้อตก้มหน้า



"อะไร​นะ นี่น้อตพูดอย่างนี้​ได้ยังไง หา แล้ว​จอยล่ะ นึกถึงจอยบ้างไหม" ฉันพูดเสียงดังด้วย​ความโมโห



"น้อตรู้ว่ามันผิด ​แต่น้อตไม่​ได้รักจอยแล้ว​ น้อตรักคนอื่น น้อตเสียใจ น้อตขอโทษ" ​เขาพูด​ทั้งน้ำตา



ฉันตบหน้าน้อตฉาดใหญ่ พี่หนึ่ง​รีบวิ่งออกมาห้าม ​เขาดึงฉันไว้ ​เขาคงไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้ ​เขาคงยังไม่รู้เรื่อง​ราว



"เห็นแก่ตัว พูดง่าย ๆ​ นี่ ทำไมน้อต ทำไม อรไม่เข้าใจ" ฉันร้องไห้



"ผมขอโทษ ผมขอโทษ" น้อตพูด​ได้อยู่​คำเดียว พูดอยู่​แค่นั้น​



ฉันเสียใจมาก​ที่​ได้ยินแบบนั้น​ ตอนนี้ฉันรู้แล้ว​ว่ามันเกิดอะไร​ขึ้น​ ฉันสงสารจอย​เพื่อนรักมาก เธอไม่เคยมี​ความรักมาก่อน น้อต​เป็นรักครั้งแรกของเธอ เธอคง​จะเจ็บปวด ​และทรมานมาก

คน​ที่ไม่เคยผิดหวังในเรื่อง​ของ​ความรักมาก่อนอย่างจอย ย่อม​จะไม่มีภูมิต้านทาน ​ที่หนักกว่านั้น​ก็​คือ พวก​เขา​แต่งงานกันแล้ว​ จอยคง​จะแน่ใจแล้ว​ว่ามันคง​เป็น​ความรัก​ที่ยั่งยืนตลอด​ไป เธอคงไม่เคยคิด หรือคิดไม่ถึงว่าชีวิต​แต่งงานของเธอ​จะ​ต้องกลาย​เป็นแบบนี้ ​ทั้ง​ที่มันเพิ่ง​จะผ่านมา​ได้ไม่นาน


ทำไมเหตุการณ์แบบนี้ถึงไม่เกิดขึ้น​​กับฉันแทน ​ถ้า​เป็นฉันคง​จะอดทน​ได้มากกว่าเธอ


​ความรักหนอ​ความรัก ทำไมมันถึง​ได้เจ็บปวดแบบนี้ ไม่มีสิ่งไหน​ที่​จะ​สามารถรับประกัน​ได้เลย​ว่า​ความรัก​จะยั่งยืนตลอด​ไป ​แม้​แต่งาน​แต่งงาน​ที่ยิ่งใหญ่ หรือ ระยะเวลา​ที่คบกันมานาน



"แล้ว​น้อต​จะทำยังไงต่อ​ไป" ฉันถามหลังจาก​ที่สงบสติอารมณ์​ได้แล้ว​



น้อตส่ายหน้าไม่ตอบ ​เขาก็คงไม่รู้เหมือนกันว่า​จะทำยังไงต่อ​ไป ​เขา​ได้​แต่นั่งร้องไห้อยู่​ตรงนั้น​ ​เขาก็คง​จะเสียใจไม่แพ้กัน ทำไมนะหัวใจของคนเรามันถึง​ได้ชอบเล่นตลก ทำไมถึงไม่มีแค่ใจเดียว ​ถ้า​เป็นเช่นนั้น​​ได้ โลกก็คง​จะสดใสสวยงาม ทุกคนก็คง​จะมี​แต่​ความสุข ​และคง​จะไม่มี​ใคร​ต้องเสียใจ


​จะว่า​ไปฉันก็สงสารน้อตเหมือนกัน ฉันเข้าใจว่า​ความรักมัน​สามารถเกิดขึ้น​​ได้ทุกเวลา ​แต่ครั้งนี้​เขา​เป็นคนผิด ผิด​ที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ​เพราะ​เขาไม่​ได้ตัวคนเดียว ​เขา​แต่งงานแล้ว​



"เลิก​ได้ไหมน้อต เลิก​กับผู้หญิงคนนั้น​ แล้ว​กลับมาหาจอย" ฉันบอก​เขา



มัน​เป็นวิธี​ที่ง่าย​ที่สุด ​และไม่มี​ใครเสียประโยชน์ จอยก็ไม่​ต้องกลาย​เป็นม่าย น้อตก็​จะไม่​ต้องกลาย​เป็นคนผิด ​และผู้หญิงคนนั้น​ก็​จะ​ได้ไม่ขึ้น​ชื่อว่าแย่งสามีของ​ใคร


น้อตเงยหน้ามองฉัน ​เขาคงไม่คิดว่าฉัน​จะพูดแบบนี้



"อรพูดจริง ๆ​ นะ มัน​จะดี​กับทุกฝ่าย เชื่ออรสักครั้ง" ฉันบอกเสียงหนักแน่น



น้อตก้มหน้าอีก ​แต่​เขาก็พยักหน้าตอบรับในสิ่ง​ที่ฉันบอก​เขา



"น้อต​จะพยายาม" ​เขาพูดสะอึกสะอื้น



ฉันดีใจมาก เข้า​ไปกอดน้อต เราสองคนกอดกันแน่น น้อตยังคงร้องไห้



"ดีแล้ว​น้อต ดีแล้ว​ ​และทุกอย่างมัน​จะดีขึ้น​เอง" ฉันบอก​เขา​ทั้งน้ำตา

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1660 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#23
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๑๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-8153 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 22 มิ.ย. 2549, 09.00 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น