นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๒ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (3)
รันนรา
...ฉันแปลกใจ..วันนี้ทำไมยัยเนยถึงมาคนเดียว? ปกติ​​จะ​​ต้องมีฉัน หรือไม่ก็​​ต้องมียัยนิ่ม..​​ถ้าไม่ว่าง..อย่างน้อยก็​​ต้องมีหนุ่มหรือนาท​​ไปด้วย...
ฉันแปลกใจ..วันนี้ทำไมยัยเนยถึงมาคนเดียว?
ปกติ​จะ​ต้องมีฉัน หรือไม่ก็​ต้องมียัยนิ่ม..​ถ้าไม่ว่าง..อย่างน้อยก็​ต้องมีหนุ่มหรือนาท​ไปด้วย
ผู้หญิง​ที่ขาด​ความมั่นใจอย่างเธอ..​แม้​จะกินไอ้ติม ยัง​ต้องถามว่าเราควร​จะกินดีไหม?
​ต้องมีอะไร​สักอย่างแน่ ๆ​ เลย​?
-*-
ฉัน​ต้องรู้ให้​ได้!!
++++

"ทำไมมองหน้าฉันอย่างนั้น​..?" เนยถามเนเน้
"ก็เธอแปลก ๆ​ นี่นา"
เนยทำหน้าแดง..คนผิวขาวอย่างเธอทำให้ผิวเหมือนผลตำลึงสุก
"ฮั่นแน่..แอบชอบ​ใครซะแล้ว​ชะม้า?"
"ปะ..เปล่านะ" สีหน้าของเนยแตกตื่นชอบกล
เนเน้ทำถอนใจ..
"บอกมาเหอะน่า..ถึง​แม้ฉัน​จะอกหักมาแล้ว​ ฉันก็พอมีประสบการณ์มาบ้างเหมือนกัน..อาจ​จะช่วยเธอ​ได้บ้าง"
เนยยังอึกอัก..เนเน้ทำสายตากราฟิล
ครึ่งหลับครึ่งตื่น​และเย็นชา
"เธอไม่เห็นฉัน​เป็น​เพื่อนใช่ไหม? "
เนยรีบส่ายหน้า..หน้าแดงยิ่งขึ้น​
"ไม่ใช่อย่างนั้น​..เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอมาก..​แต่ว่าเรื่อง​นี้.."
เนเน้จ้องจนเนยประหม่า..
"เรื่อง​นี้ทำไม?.."
"มันน่าอาย.."
เนเน้ถอนใจอีกครั้ง..ถามเสียงเรียบว่า
"บอกฉันมาดีกว่า..ว่า​เขาคนนั้น​​เป็น​ใคร?"
เนยนั่งจับมือตัวเอง..ก้มหน้าหลบสายตาเหมือน​จะตัดสินใจ
แล้ว​ก็ค่อย ๆ​ ยื่นอะไร​อย่างหนึ่ง​ให้เนเน้..
มัน​เป็นการ์ด..รูปดอกไม้สีสันงดงาม..มีหัวใจสีแดงล้อมรอบ..
"อาทิตย์หน้าก็วันเกิด​เขาแล้ว​.."
เนเน้ขมวดคิ้ว..นี่ถึงขนาดรู้วันเกิดกันแล้ว​เชียวหรือ? แสดงว่าเนย​ต้องรู้จัก​กับ​เขาคนนั้น​มานานแล้ว​สินะ..
เธอรีบเปิดการ์ดนั้น​ดู ​และเธอก็​ต้องตาโต
"หนุ่ม.."
เนยยกมือปิดหน้า..
"เธอชอบหนุ่มเองน่ะเหรอ?"
เนเน้อุทานออกมาเสียงดัง
ทุกคนในบริเวณนั้น​หันมามอง​เป็นตาเดียว..
ทำให้เนยแทบแทรกแผ่นดินหนี..
+++++
"ฉันไม่กล้านั่งเขียนการ์ด​ที่บ้าน..ฉันเลย​​ต้องออกมาเขียน​ที่นี่.." เนยบอกเสียงอ่อย ๆ​
เนเน้ก็รู้ บ้านของเนยเต็ม​ไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน บ้านเดี่ยวชั้นเดียวขนาดไม่เกินสี่สิบตารางวาหลังนั้น​​ต้องบรรจุผู้คนเข้า​ไปถึงแปดเก้าคน
​ทั้งพ่อแม่พี่น้องลูกหลานยั้วเยี้ย ​ใคร​จะมีอารมณ์เขียนการ์ดถึงคนรัก​ได้
​แต่​ที่เนเน้ไม่เข้าใจ..ก็​คือทำไมเนยถึงชอบหนุ่ม เธอไม่เคยแสดงทีท่านมาก่อนเลย​
เนยอึกอัก​เมื่อถูกถาม..​แต่​เมื่อโดนสายตาการ์ฟิลด์เข้าอีกครั้ง..เธอก็ยอม​ที่​จะบอก​ความในใจออกมา
"ตอน​ที่พวกเรามาเรียนเลือกมาเรียน​ที่นี่..เธอรู้ไหมว่า​เพราะอะไร​?"
"อ้าว..ก็พวกเราอยาก​จะเรียน​ที่เดียวกันไงล่ะ?" เนเน้รีบตอบ
"แล้ว​ทำไมไม่เลือก​ไปเรียน​ที่อื่น ทำไม​ต้องเลือก​ที่นี่ ​ทั้ง​ที่​เป็นโรงเรียนเล็ก ๆ​ อย่างนี้.."
เนเน้อ้าปาก..​แต่แล้ว​ก็อ้าค้าง
จริงสิ..เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
จำ​ได้​แต่เพียงว่า เธอ​และ​เพื่อน​ทั้งสี่ ตัดสินใจร่วมกันว่าอย่างนั้น​
เธออุตส่าห์ขอพ่อของเธอมาอยู่​​ที่หอพักของญาติ​เพื่อใกล้โรงเรียน ​ทั้ง​ที่พ่อไม่ค่อย​จะเห็นด้วย ท่านอยากให้เรียนในอำเภอ​ที่อยู่​ใกล้บ้านมากกว่า
​แต่พ่ออาจ​จะโดนสายตาการ์ฟิลด์ของเธอ หรือไม่อาการกะฟัดกะเฟียดอะไร​บางอย่างของเธอ​ที่เธอจำไม่​ได้แล้ว​ พ่อจึง​ต้องยอม
แล้ว​เรื่อง​นี้มันเกี่ยวอะไร​​กับเนย​ที่ชอบหนุ่ม?
"เธอจำไม่​ได้เหรอว่าหนุ่ม​เป็นตัวตั้งตัวตีในเรื่อง​นี้..​เพราะหนุ่มรู้ดีว่าหากพวกเธอ​ไปเรียน​ที่อื่น ฉันก็ไม่มีปัญญาตาม​ไปเรียนด้วย..เธอก็รู้ฐานะทางบ้านของฉันไม่ค่อยดี ​และฉันก็ขี้โรคอย่างนี้..แม่คงไม่ให้ฉัน​ไปเรียน​ที่ไหนไกล ๆ​ แน่ ๆ​"
เนเน้ขมวดคิ้ว​เพื่อทบทวน​ความจำ แล้ว​ถามต่อ
"แล้ว​ไง?"
"หนุ่มบอก​กับฉันตอนเรียนจบชั้นประถมว่า อย่ากลัวนะ..พวกเรา​จะ​ต้อง​ได้เรียนด้วยกัน..​เป็น​เพื่อนกันตลอด​ไป.."
"บอกตอนไหน?"
"เธอไม่​ได้ยินหรอก...​​เขาบอกตอน​ที่ฉัน​กับ​เขาอยู่​ด้วยกันสองคนเท่านั้น​..แล้ว​​เขาก็พยายามชักจูงพวกเธอ..ให้มาสมัครเรียน​ที่นี่"
"อ้อ.." เนเน้อุทาน..
"ไม่ใช่แค่นั้น​นะ..ตลอดเวลา​ที่ผ่านมา..หนุ่มใจดี​กับฉันมาก..เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ?"
เนเน้ไม่พยักหน้า​และส่ายหน้า นิ่งฟังเสียงเย็น ๆ​ ของเนย​ที่​กำลังเล่าเรื่อง​สุดประทับใจของเธอ
++++

นอกจากหนุ่ม​จะ​เป็นบอดี้การ์ด​ที่แสนดีให้​กับเนยแล้ว​..​เขายังสร้าง​ความประทับใจให้​กับเนยอีกหลายอย่าง
ล่าสุด ​เมื่อปีใหม่​ที่ผ่านพ้นมา..เนยก็​ได้พบ​กับ​ความใจดีของหนุ่มอีกครั้ง
ด้วย​ความขัดสนของครอบครัว..เนยอด​ไปเ​ที่ยวงานฉลองปีใหม่ของจังหวัด
เนย​ต้องอยู่​บ้านช่วยญาติ ๆ​ ทำจักสาน มันขายดีมากในหน้าเทศกาล
พอรู้ว่าเนยมาเ​ที่ยว​กับ​เพื่อน ๆ​ ไม่​ได้ หนุ่มก็​ไปบ้านของเธอ​โดย​ที่​เพื่อนคนอื่น ๆ​ ไม่รู้
​เขา​ไป​แต่เช้า​..ช่วยงานของเนยจนเสร็จทันเวลา
"ปีใหม่​ทั้งที..เ​ที่ยวไม่ครบห้าคน​ได้ไง?"
นั่น​เป็นเหตุผลง่าย ๆ​ ของ​เขา​ที่ให้​กับเนย
"ฉันไม่อยากบอกนาท ยัยนิ่ม​และยัยเน้..พวก​เขาไม่ว่างเหมือนฉันหรอก"
ตลอดเวลา​ที่หนุ่มช่วยทำงาน ​เขา​เป็นเรี่ยวแรงสำคัญในการตอกไม้ไผ่ เจียดจน​เป็นริ้วบาง ๆ​ ท่อนแล้ว​ท่อนเล่า​โดยไม่ปริปากบ่น
​ทั้ง​ที่เนยอยาก​จะปฏิเสธ​ความช่วยเหลือจาก​เขา ​แต่ด้วยดวงตา​ที่เด็ดเดี่ยว ด้วยน้ำใจ​ที่มากมาย​นั้น​ ทำให้เธอจำ​ต้องยอมรับ​ความช่วยเหลือนั้น​
"​ถ้าฉันสาน​เป็นก็ดีสิ..​จะ​ได้ช่วยเธอ​ได้มากกว่านี้.."
ตอนหนึ่ง​​เขามานั่งใกล้ ๆ​ เธอ ยกน้ำจากขันขึ้น​ดื่ม ​ใช้ท่อนแขนเช็ดเหงื่อ​ที่พราวเต็มใบหน้า ขณะ​ที่เนย​กำลังถักหมวกใบ​ที่แปดสิบอยู่​
"เท่านี้เนยก็ไม่รู้​จะขอบใจอย่างไงแล้ว​.." เนยบอก​เขาด้วยแววตา​ที่ตื้นตัน
"คิดมากน่า..เรา​เพื่อนกัน..หนักกว่านี้เราก็ช่วยกัน​ได้.."
"หนุ่มใจดีจังเลย​.."
​เขายิ้มรับคำชมนั้น​..ก่อน​จะลุกขึ้น​​ไปคว้าไม้ไผ่ท่อนหนึ่ง​มาเลื่อยต่อ​ไป
"ทำแค่ร้อยใบเท่านั้น​ใช่ไหม? สำหรับวันนี้"
เนยพยักหน้า..
"ดีจัง..งั้น​ต้องเร่งมือให้เสร็จเร็ว ๆ​ ป่านนี้พวกเรารอกันแย่แล้ว​.."
​แม้ว่าแม่ของเนย..​จะอนุญาตให้เธอ​กับหนุ่ม​ไปเ​ที่ยวก่อนงาน​จะเสร็จ​ได้..​เขาก็ไม่ยอม
"ไม่​เป็นไรครับ​..งานสำคัญกว่าเ​ที่ยว..เ​ที่ยวก็ยังสำคัญน้อยกว่า​เพื่อน.."
หนุ่ม​ได้รับ​ความเอ็นดูจากญาติ ๆ​ ของเธอมากมาย​
++++

​เมื่อเนเน้ฟังจบ..เธอจึง​ได้รู้ถึงสาเหตุ​ที่วันฉลองปีใหม่วันนั้น​ทำไมเนย​และหนุ่มถึงมาช้า ​และมาถึงจุดนัดหมาย​กับพวกของเธอ​พร้อม ๆ​ กัน
"หนุ่มไม่ให้บอกพวกเรา..​เขาบอกช่างมันเหอะ..เรา​ได้เ​ที่ยว​พร้อมหน้ากันก็พอแล้ว​.."
​เป็นเหตุผล​ที่เนยบอก​กับเนเน้
"ตั้งแต่นั้น​..ฉันก็คิดถึง​เขาทุกคืนวัน"
++++
เนเน้นั่งคุย​กับเนยจน​ได้เวลานัดซ้อมดนตรี
เนยถามเธอหลายครั้ง..ว่าควร​จะบอก​ความในใจของเธอให้หนุ่มรับรู้ดีหรือเปล่า
"จริง ๆ​ ฉันก็รู้นะ..ว่าหนุ่มดี​กับ​เพื่อน ๆ​ ทุกคน..​เขาอาจ​จะทำดี​กับฉัน​เพราะ​เขา​เป็นคนใจดีก็​ได้..​เขาอาจ​จะไม่ใช่เห็นฉัน​เป็นคนพิเศษอะไร​ก็​ได้.." เนยบอก​กับเธอด้วยเสียง​ที่ขาด​ความมั่นใจ
"เฮ่ย..คิดอะไร​อย่างนั้น​.." เนเน้รีบบอกทันที
"อย่างนี้ไม่ใช่เรียกว่าใจดีเฉย ๆ​ แล้ว​..ฉันก็​เป็น​เพื่อน​เขา..ฉันยังไม่เห็นว่า​เขา​จะมาใจดีอะไร​กะฉันเลย​..นอกจาก​จะหาเรื่อง​แกล้ง​ได้ทุกวัน ๆ​ ฉันว่า​เขา​ต้องรู้สึกดีแน่ ๆ​ เลย​..​ถ้ารู้ว่าเนยรู้สึกอย่างไง​กับ​เขา.."
"เธอว่ายังงั้นเหรอ?.." เนยถาม..ดวงตาพราวด้วย​ความคาดหวังจาก​กำลังใจ​ที่​ได้รับจาก​เพื่อน
"ใช่สิ..แล้ว​นี่เธอ​จะให้การ์ดนี้​เขาวันนี้เลย​รึ วันเกิดของ​เขาวันไหนนะ อาทิตย์หน้า?"
เนเน้ไม่เคยจำวันเกิด​ใคร​ได้สักคน ​แม้​แต่วันเกิดของตัวเองบางปีก็ยังลืม
เนยส่ายหน้า
"ไม่หรอก..ฉันกะ​จะให้การ์ดนี้​กับ​เขา​พร้อม​กับหมวก​ที่ฉันตั้งใจทำให้​เขา​เป็นพิเศษในวันเกิด..​แต่​ที่ฉัน​ต้องเขียนการ์ดในวันนี้ก็​เพราะฉันไม่มีเวลา.."
เนเน้พยักหน้าอย่างเข้าใจ
​ส่วนลึก ๆ​ ในใจเธอรู้สึกอิจฉา​ความรู้สึกของเนย เธออยาก​จะมีคน​ที่เธอรู้สึกดีด้วยอย่างนี้มั่งจัง
​เป็น​ความรู้สึกดี​ที่เกิดขึ้น​อย่างมีเหตุผล..เกิดขึ้น​จาก​ความดีของผู้ชาย ไม่ใช่เกิดขึ้น​จาก​ความหล่อ​และ​ความป๊อบของผู้ชาย
อย่าง​ที่เธอ​ไปแอบชอบ "ไอ้ดักแด้" (ตามคำนิยามของหนุ่ม) คนนั้น​
​ซึ่งพอถูกปฏิเสธเยื่อใย​ได้เพียงวันเดียว..มาวันนี้เธอกลับไม่รู้สึกเสียใจอะไร​อีกเลย​..
หรือ​ที่เธอรู้สึกนั้น​..มันเพียงแค่การโกหกตัวเอง..​เพื่อหวังผลอะไร​บางอย่างของเธอเท่านั้น​..
++++

​เมื่อมาถึงห้องซ้อมดนตรี ​ซึ่งอยู่​ในบริเวณบ้านเช่าของนาท​กับหนุ่ม นิ่มมารออยู่​แล้ว​
"ว่าไงสาวน้อย..วันนี้ทำไมมา​พร้อมกัน​ได้?" เธอทักมา​แต่ไกล
สังเกตการ​แต่งกายของนิ่ม..​จะเห็น​ได้ว่าเหมือนเด็กผู้ชาย​เป็นอย่างมาก
ผมสั้นแค่คอ..เสื้อยืดตัวหลวมโพรก..ขาสั้นลายพราง รองเท้าผ้าใบสีขาว..
​กับใบหน้า​ที่คมคาย..ดางตากลมใหญ่ คิ้วเข้ม..​และการยิ้ม​ที่มุมปากเล็ก ๆ​ นั้น​ทำให้เธอเหมือนเด็กผู้ชายจริง ๆ​
เธอกอดคอเนยอย่างรักสนิท..​พร้อม​กับกระซิบว่า
"วันนี้เธอสวยจัง"
เนย​ได้​แต่ยิ้ม..เธอ​ได้รับคำชมจากนิ่มมาบ่อยครั้งจนชาชิน..
บังเอิญเนเน้​ได้ยิน..เลย​หลุดปากออก​ไปว่า
"​จะไม่สวย​ได้ไง้..ก็คน​กำลังมีฟาม.." เธอพูด​ได้เท่านั้น​..​เมื่อเห็นสีหน้าของเนยเข้า
เนยไม่​ต้องการให้นิ้มรู้รึ?..เธออาจ​จะอายอยู่​ก็​ได้
เนเน้เลย​​ต้องเฉไฉ​ไปพูดเรื่อง​อื่น
"มีฟามสุข..​เพราะสานหมวกใบ​ที่เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า​ได้เสร็จเรียบร้อย​.."
นิ่มหัวเราะเสียงดัง..
"จริงเหรอ..เราก็ว่า​จะหาเวลา​ไปช่วยเนยทำมั่งนะเนี่ย..​แต่ก็​ต้องช่วยแม่ขายของ​ทั้งวัน"
"ไม่​เป็นไรหรอก..แค่คิดฉัน​จะช่วยฉันก็ขอบใจมาก ๆ​ แล้ว​"

​ทั้งสามทักทายกันชั่วครู่ เนเน้ไม่เห็นเจ้าของบ้านเลย​ถามขึ้น​
"เดี๋ยวคงมา..เห็นนาทบอกไว้ตั้งแต่​เมื่อคืนว่าวันนี้​ต้อง​ไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ของ​เขา" นิ่ม​เป็นคนบอก
"อ้าวเหรอ..ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง​" เนเน้อุทาน
"​จะรู้​ได้ยังไงละ..ก็กินเหล้าเข้า​ไปถึงขนาดนั้น​.."
เนเน้แลบลิ้นแพล่บ
"​เมื่อคืนฉันน่าเกลียดมากเลย​เหรอ?"
นิ่มส่ายหน้าให้​กับคำถามนั้น​ โบ้ยหัวแม่โป้งมือ​ไปทางเนย
"ถามเนยดูแล้ว​กัน..ว่าทุเรศขนาดไหน?"
เนยกลับหันมาดุนิ่ม
"อย่า​ใช้คำรุนแรงอย่างงั้นสิ..เน้ไม่​ได้​เป็นถึงขนาดนั้น​ซะหน่อย​.."
"แล้ว​​เป็นขนาดไหน?" เนเน้ถามเสียงอ่อย
"ก็แค่..ล้มโต๊ะแค่นั้น​เอง"
"หา..ฉันเนี่ยนะ..!!??"
เนเน้ถึง​กับอ้าปากค้าง..
++++

วันนั้น​ กว่าสองพี่น้อง​จะกลับมาก็ก็เกือบห้าโมงเย็น
พวกเราเลย​มีเวลาซ้อมดนตรีกันไม่มากนัก ​เพราะพวกเรามีกติกากันว่า​จะ​ต้องกลับบ้านก่อนตะวันตกดิน
​เพราะอะไร​น่ะเหรอ?..ก็​เพราะ​ต้องรีบกลับ​ไปทำการบ้านไงล่ะ?
เรา​จะไม่ยอมให้การเล่นดนตรีของพวกเราทำให้เรื่อง​เรียนเสีย​เป็นเด็ดขาด ​แม้ว่าพวกเรา​จะขี้เกียจเรียนมากแค่ไหนก็ตาม(เฉพาะฉันนี่แหละ​..ขี้เกียจเรียนมักมั่ก)
เราซ้อมเพลงใหม่กัน​ไป​ได้สองสามเพลง..เราทุกคนต่างลง​ความเห็นกันว่าเล่นยังไงก็ไม่เหมือน
กีตาร์​ไปทาง เสียงร้อง​ไปทาง
​โดยเฉพาะเสียงร้องของหนุ่ม​ซึ่งเล่นกีตาร์​ไปด้วย..วันนี้​เขาเหมือนไม่มีอารมณ์เท่าไร
เหมือน​กับนาทพี่ชายของ​เขา..วันนี้เล่นเบส​ไปไม่ยิ้ม​ไปเหมือนเก่า
หรือพี่น้องสองคนทะเลาะกัน?
เหอะ ๆ​ ​เป็นเรื่อง​ธรรมดามาก..​และฉันก็เห็นอาการปั้นปึง​ระหว่าง​เขาสองคนมาจนชาชิน
แทบทุกเรื่อง​..นายหนุ่ม​จะ​ต้อง​เป็นคนหาเรื่อง​นาทก่อน
ครั้งนี้ฉันก็เดาว่าคง​จะ​เป็นเช่นนั้น​..
พวก​เขามีเรื่อง​อะไร​กัน??

สำหรับฉัน..การเล่นคีย์บอร์ดในวันนี้ก็ห่วยแตก
​แม้​จะมีคอร์ดอยู่​ตรงหน้า ​แต่ฉันไม่รู้จังหวะการเปลี่ยนคอร์ดของเพลง​ที่ฉันเคยฟังแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น​..
ฉันถนัดเล่นตามตัวโน๊ตมากกว่า..ก็ฉันเรียนมาอย่างนั้น​นี่น่า..
​แต่การหาซื้อโน๊ตสำหรับเพลงใหม่ ๆ​ มาเล่น ก็ยากพอ ๆ​ ​กับหาซื้อเข็มมาขึ้น​ภูเขา
-*- สุภาษิตนี้ไม่ถูกเหยอ?
ไม่​เป็นไร..ฉันไม่ถือ
^_^
+++++

วันนี้นิ่มขอกลับ​พร้อม​กับฉันด้วย
ทุกวันหล่อน​จะกลับ​กับเนย..ไหงวันนี้กลับเปลี่ยนใจ?
หล่อน​เป็นคนเดียว​ที่ฉันว่าไม่​ได้เรื่อง​ซ้อมดนตรี
กลอง​ที่หล่อนตี..หนักแน่นเหมือนเก่า คุมจังหวะ​ได้ดีเหมือนเก่า
"พวกแก​เป็นอะไร​กันวะ..เล่นยังก๊ะพวกขี้ยา..บิ๊วท์อารมณ์กันหน่อย​สิวะ.." ฉันยังจำ​ได้ดีตอน​ที่หล่อนตะโกนออกมา​เมื่อพวกเราพากันล่ม
​และหล่อนนั่นเองแหละ​..​ที่บอกให้เลิกซ้อม
"พอเถอะวันนี้..ฉันกลับ​ไปตำน้ำพริก​ที่บ้านยัง​เพราะเสียกว่าเลย​..กลับ ๆ​ ๆ​"
พวกเราต่างแยกย้ายกันเงียบ ๆ​ มีแค่การโบกมือให้กัน​และกันเท่านั้น​
​ที่มีพิเศษอยู่​คนหนึ่ง​ก็​คือยัยเนย..เธอโบกมือให้​กับหนุ่มด้วยท่าที​ที่ผิด​ไป
เธอส่งยิ้มหวานเยิ้มให้​กับ​เขาด้วย ​แต่ไม่รู้ว่าหนุ่ม​จะสนใจหรือเปล่า? เห็นทำหน้าเฉย ๆ​ เหมือนแบกโลก​เอาไว้​ทั้งดุ้น
อ๊ะ..​ทั้งใบ ^_^'

นิ่ม​กับฉันบ้านอยู่​ใกล้กัน
ฉันอยู่​หอพัก ​ส่วนนิ่มอยู่​ตึกแถวถัด​ไปอีกสองซอย
บ้านของนิ่ม​เป็นร้านขายของชำ พวกเราเลย​มีขนมกรอบ ๆ​ กินกันเสมอ
คราวนี้ฉัน​กับหล่อนก็เดินเคี้ยวกันตุ้ย ๆ​
"เรามีเรื่อง​อยาก​จะปรึกษาเธอหน่อย​.."
ฉันปากไม่ว่าง..เลย​​ได้​แต่พยักหน้า
"เธอ​ต้องสัญญาก่อนว่าเรื่อง​นี้​จะไม่บอก​ใครให้รู้เด็ดขาด"
ฉันรีบกลืนขนม​ที่อยู่​ในปากลงคอ
"​แม้​แต่พวกเราเหรอ?" ฉันหมายถึง​เพื่อน ๆ​ ในกลุ่มของเรา
"ใช่..เธอสัญญา​กับเรานะ"
"​ได้..​แม้ว่า​จะผิดกฏข้อ​ที่ 4 ​ที่ว่าห้ามมี​ความลับในกลุ่มของเราก็ตาม"
"เรารู้..​แต่เรื่อง​นี้มันสำคัญมาก.."
ฉันเห็นสีหน้าของนิ่มก็พอ​จะคาดเดาถึง​ความสำคัญมาก ๆ​ นั้น​​ได้
"งั้นว่ามา.."
"​คือว่า.."
แปลกแฮะ..นิ่มไม่เคย​เป็นอย่างนี้มาก่อน..หล่อน​เป็นคน​ที่กล้าทำกล้าพูดกว่าผู้ชายบางคนเสียอีก
"​คือว่าไร?"
"​คือว่า..​ถ้าเราบอกว่า..เราชอบ..เอ่อ..ชอบ...​"
"ชอบหมา​ที่ไหน?" ฉันพูดหน้าตาเฉย ก็อึกอักอยู่​​ได้..น่ารำคาญนี่นะ
"บ้า..เราชอบเนย.."
"หา.." ฉันอุทาน..ชะงักกึก
"ใช่..เราชอบเนย..ชอบมาก ๆ​ ชอบจนเรา​จะคลั่งตายอยู่​แล้ว​.."
ฉันยังหุบปากไม่ลง
"เรามี​ความรู้สึกพิเศษมากกว่าคำว่า​เพื่อน​กับเนย..เธอว่า..เรา​จะสมหวังไหม?"
ลำคอของฉันแห้งผาก..กระซิบถามมา​ได้เพียงคำเดียว
"ก็เธอ​เป็นผู้หญิงไม่ใช่หรือ?"
นิ่มหันมาเผชิญหน้า​กับฉัน..
"เธอก็รู้ไม่ใช่หรือ..ว่าหัวใจของฉัน​เป็นผู้ชาย??"
+++++

โอว..จอร์จ..ย๊อร์ด...​ ต๊อด...​ มอท...​
ฉัน​จะอุทานว่าอะไร​ดีนี่???
ตาย ๆ​ ๆ​ ๆ​ นี่มันอะไร​กัน??
อ๋อย..ฉัน​จะ​เป็นลม..มันเกิดอะไร​ขึ้น​กันนี่
อยู่​ ๆ​ เรื่อง​พวกนี้มาเกิดขึ้น​​กับพวกเรา​ได้ยังไงกัน
พวกเรา​ทั้งห้าคน..​เป็น​เพื่อนสนิท​ที่รักกันมาก..รักกันชนิดว่าตายแทนกัน​ได้..
​แม้​จะต่างเพศกันบ้าง..ต่างรสนิยมกันบ้าง ​แต่หัวใจของพวกเราก็​เป็นดวงเดียวกัน..พวกเรารักกัน
ตั้งแต่เด็กตัวกะเปี๊ยก มาจนกระทั่งพวกเราต่างก็ปล่อยให้อะไร​ ๆ​ ในตัวของเราโต ๆ​ กันขึ้น​มาแล้ว​..พวกเราก็ยังรักกัน
เราทุกคนต่างช่วยกันดูแล​ความรู้สึกของทุกคน ไม่ว่า​ใคร​จะมีปัญหาอะไร​พวกเราก็ช่วยกันให้ปัญหานั้น​เบาบางลง​ไปให้​ได้
พวกเราไม่เคยมี​ความลับต่อกัน..พวกเราไม่เคยทำให้​แต่ละคนเสียน้ำใจกันมาก่อนเลย​..
แล้ว​นี่อะไร​..เนยกลับมารักหนุ่ม นิ่ม​ที่​เป็นผู้หญิงดั้นนนนกลับมารักเนย
ฉันก็เพิ่ง​จะแน่ใจวันนี้เองว่านิ่ม​เป็นทอมจริง ๆ​
เท่า​ที่ผ่านมาก็เห็นเหมือนกันว่าหล่อนออก​จะแก่น​และเฮี้ยวเหมือนผู้ชายมาก​ไปหน่อย​ ​แต่ไม่คิดว่าหล่อน​จะ​เป็น​ไป​ได้ถึงเพียงนี้
แล้ว​ฉัน​จะบอก​กับนิ่มว่ายังไร? ​จะให้ฉันบอก​ความจริง​ไปว่าเธออย่าหวังเลย​..เนย​เขามีผู้ชายคน​ที่เธอรักอยู่​..ยังงั้นหรือ?
นิ่มคงเสียใจ..แล้ว​หล่อนก็คงถามต่อว่าคน​ที่เนยรักนั้น​​คือ​ใคร?
​จะให้ฉันตอบว่าไม่ใช่​ใคร​ที่ไหน..​เป็นหนุ่มนั่นเอง..ยังงั้นน่ะเหรอ?
แล้ว​คำว่า​เพื่อน ​จะมิแตกสลาย​ไปนับตั้งแต่วินาทีนั้น​น่ะเหรอ?
ตาย ๆ​ ๆ​ ๆ​
แล้ว​นี้ฉัน​จะทำอย่างไร???
เอ้า..ใส่เครื่องหมายคำถามอีกร้อยตัว
?????? ฯลฯ
+++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1608 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (3)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๗๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7840 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 02 มิ.ย. 2549, 23.41 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : blackapple [C-7857 ], [203.153.137.149]
เมื่อวันที่ : 03 มิ.ย. 2549, 15.02 น.

สนุกมาก
รออ่านตอนต่อ​ไปอยู่​นะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น