นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๔๙
ความรักครั้งสุดท้าย#20
Anantra
...พี่หนึ่ง​​ทำแบบนี้ทำไม ​​และ​​เพื่ออะไร​​ หรือว่า​​ที่ผ่านมา​​เขาแค่หลอกฉัน ไม่สิ​​เขาอาจ​​จะแค่คบฉัน​​เพื่อฆ่าเวลาเท่านั้น​​...
ฉันนังนิ่งอยู่​ตรงนั้น​ด้วย​ความไม่เข้าใจในเรื่อง​ราว พี่หนึ่ง​​กำลัง​จะหมั้น​กับคุณแจน ​แต่​เขาไม่เคยบอกอะไร​ฉันเลย​สักนิด หนำซ้ำยังทำเหมือน​กับว่า​เขามีใจ​กับฉันมากมาย​


พี่หนึ่ง​ทำแบบนี้ทำไม ​และ​เพื่ออะไร​ หรือว่า​ที่ผ่านมา​เขาแค่หลอกฉัน ไม่สิ​เขาอาจ​จะแค่คบฉัน​เพื่อฆ่าเวลาเท่านั้น​ในช่วง​ที่คุณแจนไม่อยู่​


แล้ว​วันนั้น​​ที่​เขาให้ฉัน​ไปช่วยเลือกแหวนให้คุณแม่ นั่นก็คงไม่จริงอีก ​เขาคง​จะซื้อมา​เพื่องานหมั้น​ที่​กำลัง​จะเกิดขึ้น​ครั้งนี้มากกว่า



"เอ้ากิน กินกันให้อร่อยนะ มื้อนี้ ตามสบายเลย​ทุกคน" คุณพ่อเชื้อเชิญ



"คุณอร​เป็น​เพื่อน​กับพี่หนึ่ง​หรือคะ​ ตั้งแต่​เมื่อไหร่คะ​ ทำไมแจนไม่เห็นเคยรู้จัก" คุณแจนถามขึ้น​มากลางวง



"เอ่อ ​คือ...​อร...​" ฉันตะกุกตะกัก มันนึกไม่ออกว่า​จะบอกว่าอะไร​



"อร ​เขา​เป็น​เพื่อน​กับน้อตน่ะ แจน​จะถามทำไม" พี่หนึ่ง​ตอบแทนทันที



" แหม แจนก็แค่สงสัยน่ะค่ะ​ ​เพราะ​ส่วนใหญ่​เพื่อนพี่หนึ่ง​แจน​จะเคยเห็นหน้าเกือบทุกคน" เธออธิบาย



เกือบทุกคนเลย​หรือ แสดงว่าเธอ​จะ​ต้องสนิทสนม​กับพี่หนึ่ง​มาก อย่างน้อย​ที่สุดก็คงมากกว่าฉันแน่ ๆ​ ​เพราะ​เพื่อนพี่หนึ่ง​​แต่ละคน ฉันแทบ​จะไม่เคยรู้จักเลย​สักคน


คุณพ่อคุณแม่มองหน้ากัน ​แต่ก็ไม่พูดอะไร​ ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาทานเหมือน​กับไม่มีอะไร​เกิดขึ้น​



"แจน​จะสั่งอะไร​เพิ่มก็ตามสบายเลย​นะ เห็นบ่นหิวมาตลอดทาง" คุณพ่อถาม ​พร้อม​กับเรียกหาเมนูให้คุณแจน



ฉันรู้สึกว่า​ ฉันไม่ควรมา​ที่นี่ นอกจาก​จะ​เป็น​ส่วนเกินแล้ว​ ยัง​เป็นแขก​ที่ไม่​ได้รับเชิญอีก ฉันรู้สึกโกรธพี่หนึ่ง​​ที่พาฉันมา​ที่นี่ในวันนี้ ​เขาทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก ๆ​ เลย​



"ทานนี่สิอร อร่อยนะ อร​ต้องชอบแน่ ๆ​" พี่หนึ่ง​พูดพลางคีบอาหารให้ฉัน



ฉันหัน​ไปมองหน้า​เขาตาเขียว เหมือน​เขา​จะรู้ว่าฉันโกรธ ​แต่​เขาก็ทำ​เป็นเหมือนไม่รับรู้ ยังคงคะยั้นคะยอให้ฉันทานนู่น ทานนี่ อยู่​ตลอด


แล้ว​นี่ฉัน​เป็นอะไร​​ไป ทำไมในใจมันถึง​ได้ร้อนรนนัก จริง ๆ​ มันก็ไม่เห็น​จะเกี่ยวอะไร​​กับฉันสักนิด พี่หนึ่ง​​จะหมั้น​กับ​ใคร หรือ​แต่ง​กับ​ใคร ก็ใน​เมื่อฉันไม่​ได้คิดอะไร​​กับ​เขามากเกิน​ไปกว่า​เพื่อนคนหนึ่ง​แค่นั้น​นี่นา


​แต่ถึง​จะ​เป็นอย่างนั้น​ก็เถอะ ฉันก็ยังรู้สึกโกรธพี่​เขาอยู่​ดีนั่นแหล่ะ ​ที่ทำให้ฉัน​ต้องมานั่งเหมือนไม่มีตัวตนอยู่​ตรงนี้



"เอ่อ ​คือ อร ​ต้องขอตัวก่อนนะคะ​" ฉันบอกออก​ไป เสียงดังฟังชัด ทำให้ทุกคนหยุดทาน หันมามองฉัน​เป็นตาเดียว



"ตอนนี้เลย​หรือจ๊ะ​ ทานให้อิ่มก่อนสิ แล้ว​ค่อย​ไป" คุณแม่ท้วง



"​คือ​พอดีอรมีธุระด่วนน่ะค่ะ​ ​จะ​ต้องรีบ​ไป ขอบคุณมากนะคะ​" ฉันยังยืนยันคำเดิม



"เดี๋ยวพี่​ไปส่ง" พี่หนึ่ง​ทำท่า​จะลุกตามฉัน



"ไม่​เป็นไรค่ะ​พี่หนึ่ง​ อร​ไปเอง​ได้ พี่หนึ่ง​ไม่​ต้องลำบากหรอกนะคะ​" ฉันบอก​เขา ​พร้อม​กับหยิบกระเป๋าเตรียม​พร้อม



"ขอตัวก่อนนะคะ​" ฉันยกมือไหว้ลาทุกคน ​และรีบเดินออกมา



ฉันรู้สึกโล่งอก​ที่ออกมา​ได้ ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลย​ ทำไมนะทำไม พี่หนึ่ง​​ต้องพาฉันมาด้วย ไม่เข้าใจเลย​ ​เขาคิดอะไร​ของ​เขานะ



"โอ๊ย" ฉันชน​กับ​ใครคนนึงเข้าอย่างจัง



"ขอโทษนะครับ​คุณ ​เป็นอะไร​มากรึเปล่าครับ​" ผู้ชายคนนั้น​พยุงฉันลุกขึ้น​



"ไม่​เป็นไรค่ะ​ ไม่​เป็นไร" ฉันบอก​เขา



"อร " ​เขาเรียกชื่อฉัน เสียงคุ้น ๆ​ เหมือนเคยรู้จัก ฉันเงยหน้ามอง​เขา นึกไม่ถึงเลย​ว่า​จะมาเจอ​กับ​เขา​ที่นี่



"อ้น อ้นมาทำอะไร​​ที่นี่" ฉันตกใจ ​ที่เจอ​เขากระทันหัน แบบไม่ทันตั้งตัว



"​พอดีผมมาพบลูกค้า​ที่นี่น่ะ แล้ว​อรล่ะ" ​เขาถามฉันกลับ



"เอ่อ ​คือ อร มา...​." ฉัน​จะบอกว่าอะไร​ดีเนี่ย



"อร ๆ​ รอพี่ก่อน" พี่หนึ่ง​ตะโกนเรียกฉัน ​แต่ไกล อ้นมอง​ไปตามเสียงนั้น​ ​เขาคงรู้แล้ว​ว่าทำไมฉันถึงมา​ที่นี่ ฉันแอบเห็นสีหน้าผิดหวังของ​เขา



"​เขาคงมาแล้ว​ งั้นอ้นขอตัวก่อนแล้ว​กัน ดีใจ​ที่​ได้เจออรนะครับ​" อ้นบอกฉัน



"เดี๋ยวสิอ้น ​คืออร...​.." ฉัน​กำลัง​จะบอก​เขาว่าฉันก็ดีใจนะ ​ที่​ได้เจอ​เขาในวันนี้



"อร...​ทำไมออกมาแบบนี้ล่ะ ไม่เห็นอรบอกพี่เลย​ว่ามีธุระ" พี่หนึ่ง​ถามฉันทันที



"อร มีธุระจริง ๆ​ ...​พี่หนึ่ง​กลับเข้า​ไปเถอะค่ะ​" ฉันบอก​เขา​โดยไม่มองหน้า



"ไม่​เอาน่าอร พี่รู้ว่าอร​กำลังโกรธพี่ เรื่อง​นี้พี่อธิบาย​ได้นะ เข้า​ไปกันเถอะ" พี่หนึ่ง​ดึงมือฉันให้กลับเข้า​ไป



"ไม่ค่ะ​ อรไม่​ไป" ฉันดึงดัน ​แต่ดูเหมือนพี่หนึ่ง​​จะไม่สนใจในสิ่ง​ที่ฉันพูด ​เขายังคงดึงมือฉันให้กลับเข้า​ไป​กับ​เขา



"ขอโทษนะครับ​ ​แต่คุณไม่ควรทำแบบนี้" อ้นเดินเข้ามาขวาง



พี่หนึ่ง​มีสีหน้าไม่พอใจขึ้น​มาทันที ​แต่​เขาก็ปล่อยมือจากฉันทันทีเช่นกัน



"อร พี่​จะขอถาม​เป็นครั้งสุดท้ายนะว่า ​จะ​ไป หรือ ไม่​ไป" พี่หนึ่ง​ทำเสียงดุ ​เขาไม่เคย​ใช้น้ำเสียงแบบนี้​กับฉันมาก่อนเลย​


ฉันเงียบ มันยังลังเล ใจนึงก็ไม่อยากกลับเข้า​ไป อีกใจนึงก็เกรงใจไม่อยากให้​เขาโกรธ ​เพราะดูท่าทาง​เขา​จะโกรธมาก ๆ​ ​ซึ่ง​เขาไม่เคย​เป็นแบบนี้มาก่อนเลย​จริง ๆ​



"เรา​ไปกันเถอะ เดี๋ยวผม​ไปส่งอรเอง" อ้นจูงมือฉันเดิน​ไปจากบริเวณนั้น​ ฉันเดินตาม​เขา​ไป ​แต่ก็ไม่วายหัน​ไปมองพี่หนึ่ง​ ฉันเห็น​เขายืนกำหมัดแน่น ​และก็หันหลังเดินกลับ​ไปทันที ​โดยไม่หันมามองฉันอีกเลย​



พอมาถึงหน้าโรงแรม ฉันปล่อยมือจากอ้นทันที...​
​เขาหันมามองฉัน​ซึ่ง​กำลังยืนก้มหน้าอยู่​ เราสองคนยืนเงียบอยู่​สักพัก



"อร อยากกลับเข้า​ไป​กับ​เขาหรือครับ​" อ้นถาม



"เปล่า อรไม่​ได้อยาก​จะกลับเข้า​ไป" ฉันตอบจากใจจริง



"แล้ว​อร​เป็นอะไร​...​" ​เขาถาม



"เปล่า อรไม่​ได้​เป็นอะไร​ ขอบคุณอ้นมากนะคะ​ อรคง​ต้องขอตัวก่อน" ฉันรีบตัดบท



"เดี๋ยวสิ อร" อ้นรีบเดินเข้ามาดึงมือฉันไว้ "เรา​จะไม่พูดคุยกันซักหน่อย​เลย​เหรอ อย่างน้อยก็ในฐานะ​เพื่อน​ที่ดีต่อกัน" ​เขาบอกฉัน



มันทำให้ฉันปฏิเสธ​เขาไม่​ได้ ฉันไม่เถียงว่าฉันก็อยาก​ที่​จะพูดคุย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ​กับ​เขาเหมือนกัน ​แต่ว่ามัน​จะดีเหรอ​ที่เราทำแบบนี้


อ้นพาฉัน​ไป​ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง​ เราพูดคุยกันมากมาย​ถามถึงครอบครัวของกัน​และกัน ถามถึง​เพื่อน ๆ​ ​ที่เราแทบ​จะไม่​ได้เจอกันเลย​ จนมาถึงเรื่อง​ของเรา ​เขาถามฉันถึงเรื่อง​พี่หนึ่ง​



"ตอนนี้อร ​กำลังคบ​กับคนนั้น​อยู่​ใช่ไหม" ​เขาเกริ่นถามเสียงเบา



"คนนั้น​น่ะ คนไหน" ฉันกวน



"ก็ผู้ชายคนตะกี้ไง" ​เขาตอบปนยิ้มเล็ก ๆ​



ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ มันทำให้อ้นถึง​กับก้มหน้า



"​เขาดี​กับอร ไม๊" ​เขาถามฉันเสียงเศร้า



ฉันพยักหน้าอีกครั้งแทนคำตอบ ฉันรู้ว่ามันไม่ควร​ที่​จะพูดอะไร​เลย​ มันไม่​เป็นผลดี​กับ​ใคร​ทั้งนั้น​



"​เมื่อกี้ดูเหมือน​เขา​จะโกรธอรมากเลย​นะ มีเรื่อง​อะไร​กันหรือเปล่า" ​เขาถามฉันอีกครั้ง



"เราเข้าใจผิดกันนิดหน่อย​น่ะ ​เป็นเรื่อง​ธรรมดา" ฉันบอก​เขา ​แต่ฉันไม่​ได้เล่า​ความจริง​ทั้งหมดให้​เขาฟัง มันน่าอายเกิน​ไป​ที่​จะบอก​เขา ให้​เขาเข้าใจว่าฉัน​กับพี่หนึ่ง​รักกัน อย่างนั้น​น่า​จะดี​ที่สุดแล้ว​สำหรับเรา



"แล้ว​อ้นล่ะ ​ได้ลูกชายหรือลูกสาว แล้ว​ตอนนี้กี่ขวบแล้ว​ น่ารักไม๊" ฉันถามเรื่อง​ของ​เขาบ้าง



"ลูกชายน่ะ ชื่อน้องอาร์ท ตอนนี้ก็เพิ่ง​จะขวบกว่า ๆ​ ซนมากเลย​นะ แล้ว​ก็พูดเก่งมากด้วย" อ้นเล่าให้ฟังด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดู​เขา​จะมี​ความสุขเวลา​ที่​ได้พูดถึงลูกชายของ​เขา



"อรว่าน่า​จะซนเหมือนพ่อแหล่ะเนอะ" ฉันแกล้งเย้า ​เขาหัวเราะอย่างร่าเริง
"แล้ว​​เมื่อไหร่​จะมีอีกคนล่ะ" ฉันถาม


มันทำให้​เขาถึง​กับนิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร​ ฉันไม่น่าถามเลย​ บรรยากาศเลย​กลาย​เป็นตึงเครียดขึ้น​มาอีกครั้ง



"อรก็น่า​จะรู้นี่ ว่ามัน​เป็น​ไปไม่​ได้ ผมไม่​ได้รัก​เขา" อ้นโพล่งขึ้น​มา



ฉันมองหน้า​เขา ไม่นึกว่า​เขา​จะพูดมันออกมา ฉันเห็นน้ำตาของ​เขาคลอ​ที่ขอบตา​ทั้งสองข้าง เหมือน​เขาพยายาม​จะกลั้นไม่ให้มันไหลออกมา



"อ้นเลิก​กับ​เขาแล้ว​ เราไม่​ได้อยู่​ด้วยกันแล้ว​"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1584 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#20
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๗๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7779 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 30 พ.ค. 2549, 12.37 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น