นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๘ เมษายน ๒๕๔๙
น้ำตา
ลักยิ้ม
... ในยาม​​ที่คนเราเศร้าโศก เสียใจ ผิดหวังจากสิ่ง​​ที่มุ่งหวัง มัก​​จะ​​ต้องร้องไห้เสียน้ำตา...
น้ำตา




ในยาม​ที่คนเราเศร้าโศก เสียใจ ผิดหวังจากสิ่ง​ที่มุ่งหวัง มัก​จะ​ต้องร้องไห้เสียน้ำตา ...​ น้ำตาจึงถูกจัด​เป็นสัญลักษณ์ของ​ความทุกข์โศกชนิดหนึ่ง​

ในวัยเด็ก ฉัน​เป็นเด็กขี้แง ฉัน​กับน้ำตาจึง​เป็นสิ่ง​ที่ตัดกันไม่ขาด ฉัน​ใช้มัน​เพื่อระบาย​ความรู้สึกอัดอั้นตันใจ ​ความน้อยเนื้อต่ำใจของฉันเสมอ ๆ​

เท่า​ที่จำ​ความ​ได้ ฉันร้องไห้ทุกวันเลย​ล่ะ ​แต่ฉันก็จำไม่​ได้หรอกว่าร้องไห้ด้วยสาเหตุอะไร​บ้าง ...​แง แง แง

​เมื่อเติบโต​เป็นผู้ใหญ่ขึ้น​ ฉันยังคง​ใช้น้ำตา ​เพื่อระบาย​ความทุกข์ ​ความไม่สบายใจของฉันเสมอ เช่น

เวลาโกรธ​กับ​เพื่อน -> ฉันนั่งร้องไห้
เวลาทะเลาะ​กับพี่ หรือโดนพี่แกล้ง -> ฉันนั่งร้องไห้
เวลาน้อยใจพ่อแม่ -> ฉันก็​จะแอบมานั่งร้องไห้
...​ ​เป็นต้น

ฉัน​เป็นเด็กขี้แงไม่เลิก ​จะดีขึ้น​ก็แค่ร้องไห้น้อยลง​เมื่อโตขึ้น​

​แม้กระทั่งสมัย​เมื่อครั้งศึกษาอยู่​ระดับอุดมศึกษาอยู่​นั้น​ ฉันยังร้องไห้บ่อยมาก เรื่อง​หลัก ๆ​ คง​เป็นเรื่อง​น้อยใจ​เพื่อน ไม่เข้าใจ​เพื่อน แคร์​เพื่อนมาก ๆ​
​และด้วยเรื่อง​นี้แหละ​​ที่ทำให้ฉัน​ต้องเลิกร้องไห้ ​เพราะ​เพื่อน ๆ​ เริ่มรำคาญใน​ความ​เป็นคนขี้แงของฉัน ...​ ​และฉันเองก็กลัวสูญเสีย​เพื่อน ๆ​ ​ไป

บัดนี้ ฉันไม่ใช่คนอ่อนแอเหมือน​แต่ก่อนแล้ว​ ฉัน​เป็นคน​ที่เข้มแข็งขึ้น​มาก แทบ​จะไม่มีคราบน้ำตามาเปรอะเปื้อนใบหน้าของฉันอีกต่อ​ไป ​เพราะไม่ว่า​จะอย่างไร สถานการณ์หนักหน่วงเพียงไร ฉันก็​จะยิ้มสู้ ...​ สบม.ยห.อยู่​แล้ว​

ฉัน​ได้สัญญา​กับตัวเองแล้ว​ว่า "ฉัน​จะ​ต้องเข้มแข็ง" ​พร้อม​ที่​จะเผชิญโลกอันกว้างใหญ่ต่อ​ไป

ยิ้ม .. ยิ้ม ...​ ยิ้มแล้ว​โลกสดใส ยิ้มแล้ว​ทุกอย่าง​จะดีเอง เชื่อเหอะ ...​



ลักยิ้ม :)

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1506 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง น้ำตา
ผู้แต่ง ลักยิ้ม
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๘ เมษายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๗๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : แสนรัก [C-7483 ], [219.47.52.9]
เมื่อวันที่ : 29 เม.ย. 2549, 21.30 น.

น้ำตา ไม่​ได้​เป็นตัวแทนของ​ความเสียใจ เสมอ​ไปหรอกค่ะ​ บ่อย​ไป​ที่มัน​เป็นตัวแทนของ​ความดีใจ ​ความปลื้มใจ ..บางคนอาจ​จะคิดว่าคนร้องไห้​เป็นคนอ่อนแอ..​แต่บางครั้งมัน​เป็นการระบาย​ความเครียด ​ความอัดอั้น​ที่เรามี ...​ทำให้เรา​สามารถก้าวต่อ​ไป​ได้นะ..​แต่ยังไงๆ​ มันก็คงเหมือนฟ้าหลังฝนแหละ​เนอะ พอร้องเสร็๗ ก็ยิ้ม​ได้..คน​ที่ไม่ยอมแสดงออก​ซึ่ง​ความรู้สึก​ที่แท้จริงบ้างเลย​เนี่ย ซักวันคง​จะ​ต้องหาม​ไปหาจิตแพทย์แหงๆ​ พี่ว่านะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-7542 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 04 พ.ค. 2549, 04.21 น.

เขียนเรื่อง​ให้​กำลังใจคนอ่าน​ได้ดีค่ะ​

พี่พิลแก่จนป่านนี้ ยังร้องไห้อยู่​เลย​ค่ะ​ เพียง​แต่ไม่ค่อย​ได้ร้องให้​ใครเห็นสักเท่าไหร่ เวลามีเรื่อง​อึดอัด ก็แอบร้องคนเดียวค่ะ​

ร้องแล้ว​ก็โล่งจริงๆ​อย่างแสนรักว่าค่ะ​

แล้ว​เขียนเรื่อง​มาให้อ่านกันใหม่นะคะ​
ตั้งชื่อนามปากกาว่า ลักยิ้ม ตัวจริงมีลักยิ้มหรือเปล่าคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ลักยิ้ม [C-13733 ], [202.44.8.100]
เมื่อวันที่ : 26 ก.พ. 2551, 13.02 น.

สวัสดีพี่แสนรัก พี่พิลกริม ​และท่านผู้อ่าน​ที่น่ารัก

นึก​ไปนึกมาก็จริงอย่างพี่แสนรักพูดนะ ...​ ​เพราะบางทีก็เคยเห็นคนหัวเราะ​ทั้งน้ำตา
ผู้ใหญ่ร่ำไห้​เพราะ​ความปิตียินดีก็มี ...​ ^.^

เด็กๆ​ ลักยิ้มร้องไห้บ่อยๆ​ ​แต่โตขึ้น​ตอนวัยสาวๆ​ (ปัจจุบัน ^.^) พยายามไม่ร้องไห้ ​เพราะตา​จะบวม ...​ ​เพื่อนล้อแย่เลย​ ...​ กลัวไม่งาม ...​. เลย​พยายามข่มน้ำตามาร้องไห้​ที่บ้าน ...​ อ้าว! ...​ ​เป็นงั้น​ไป ...​. 555

ลักยิ้มมียิ้มสยาม ...​ แอบมีลักยิ้มนิดนึงจ้ะ​พี่พิลกริม ...​ มีเขี้ยวด้วยนะ ...​. อิอิ
​เพราะหนูลักยิ้มน่าตาน่ายักษ์ เอ้ย! ...​ น่ารัก ...​ จริงป่าวหว่า?????

ฟ้าหลังฝน ก็​ต้องหัวเราะ​ได้ ​เป็นธรรมดาจ้ะ​ 55555

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น