นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๕ เมษายน ๒๕๔๙
...ม็อบ​​กับเหมียวช่วย​​เป็นตัวประกอบให้หนังสือของผมหลายเรื่อง​​...
คลิกดูภาพขยาย
ผมจำไม่​ได้ว่า​ใคร​เป็นคน​เอา "ม็อบ" มาเลี้ยง​ที่บ้านกรุงเทพ มัน​เป็นหมาลูกผสมพันธุ์สปินท์​กับหมาจู ตอน​ที่​เอามันมาบ้าน​เป็นช่วงเหตุการณ์ "พฤษภาทมิฬ" ปีพ.ศ. 2535 ​พอดี...​

"เรียกมันว่า 'ไอ้ม็อบ' ก็แล้ว​กัน" ​ใครคนหนึ่ง​บอก แล้ว​​แต่นั้น​มาหมาน้อยสีขาวตัวผู้​ที่เรา​เอามาเลี้ยงตัวนี้ก็ชื่อว่า "ม็อบ"

​เมื่อมันโตขึ้น​ ทุกเช้า​​เมื่อผมวิ่งออก​กำลังในตอนเช้า​​ไปตามถนนในหมู่บ้าน มัน​จะออกวิ่งตาม​ไปด้วยวันละหลายกิโลเมตร

อีกแปดปี​ต่อมา​เมื่อผมขึ้น​มาอยู่​เชียงใหม่ ผม​เอาม็อบมาอยู่​ด้วย เราอยู่​ด้วยกันเพียงสองชีวิตในบ้านไม้ไผ่หลังน้อย ​และมันก็ออกวิ่ง​ไป​กับผมทุกเช้า​เหมือนตอนอยู่​กรุงเทพ ​แต่เราวิ่งน้อยลง ​เพราะต่างคนต่างก็แก่ลง

ม็อบนอน​ที่ระเบียงหน้าประตูห้องทุกเวลา​ที่ผมอยู่​ข้างในห้อง ​และ​จะย้ายลง​ไปนอนใต้โต๊ะกินข้าวในครัว​เมื่อผมลง​ไปนั่ง​ที่นั่น มัน​จะตามผม​ไปทุกแห่งในบ้าน​และในสวน...​ อากาศเย็น​ที่นี่ทำให้ม็อบมีขนยาว​และฟูขึ้น​

อีกสองเดือน​ต่อมา เริ่มมีหนูมาอยู่​ร่วมบ้าน​กับเราด้วย ผม​ไปขอลูกแมว​เขามาตัวหนึ่ง​​เอาไว้จับหนู สีดำปลอด​ทั้งตัว​เป็นแมวตัวเมีย เพิ่ง​จะอดนม​และเรียกมันว่า"เหมียว" ลูกแมวเข้า​ไปนอนซุก​ที่ท้องม็อบตั้งแต่คืนแรก​และต่อ​ไปทุกๆ​คืน​ที่ระเบียงหน้าประตูห้อง ​และเข้ากัน​ได้ดี ตอนนี้​ทั้งหมา​และแมว​จะตามผมตลอด​ถ้าผมอยู่​ในบ้าน ​เมื่อผมขับรถออก​ไปนอกบ้าน พอกลับเข้ามา​ทั้งม็อบ​และเหมียว​จะวิ่งออกมารับ​ที่รถ

อีกแปดเดือน ลูกแมวก็กลาย​เป็นแม่แมวลูกห้า ไม่ปรากฏพ่อ ! ​เมื่อลูกของเหมียวอดนม ผมให้​เขา​ไปสี่ตัว คงเก็บตัวสีดำเหมือนแม่ไว้เพียงตัวเดียวเรียกชื่อมันว่าเหมียวอย่างแม่

​และจากนั้น​​ทั้งหมาหนึ่ง​​และแมวสองก็​จะนอน​ที่ระเบียงหน้าประตูห้องผมทุกคืน ...​เราสี่ชีวิตอยู่​ด้วยกันมาอย่างมี​ความสุขตามอัตถภาพในบ้านหลังน้อย

​ใคร​ที่มาบ้านผม​จะจำ​ได้​ทั้งม็อบ​และแมวดำสองตัว​ที่ชื่อเหมือนกันว่าเหมียว ในบ้านไม้ไผ่หลังน้อยนี้ไม่มี​ใคร​ที่​เขา​จะรู้จักอีกนอกจากนี้

ม็อบ​กับเหมียวช่วย​เป็นตัวประกอบให้ผมในหนังสือหลายเรื่อง​ เช่นจากเรื่อง​ "เมืองปราบเซียน" "...​แกไม่มีลูก​และไม่มีเมีย ดูเหมือนไร้ญาติ​แต่แน่นอนไม่ขาดมิตร​เพราะแกมีหมาหนึ่ง​ตัว​กับแมวอีกสองตัว​เป็น​เพื่อน...​" ​และจากเรื่อง​ "​เมื่อปลายฝน" "...​หมาน้อยสีขาววิ่งพล่านรอบๆ​ตัวแก มันตามตะแก​ไปทุก​ที่ในบ้าน​เพราะกลัวเสียงฟ้าร้อง แมวดำสองแม่ลูกปีนขึ้น​​ไปนอนบนขื่อใต้หลังคาครัวเรียบร้อย​แล้ว​ หน้าต่างบานสุดท้ายปิดเสร็จ​พอดี​เมื่อฝนสาดกระหน่ำบ้านไม้ไผ่หลังน้อย ...​"

​ต่อมาเรา​คือผม​กับก็ม็อบเลิกวิ่ง ผมออก​กำลังตอนเช้า​​โดยการเดินแทน ตามสังขาร​ที่ร่วงโรย​ไปตามกาลเวลา เหมียวสองตัวแม่ลูกยังตาม​ไปส่งถึงหน้าประตูสวน ​และคอยต้อนรับเราในขากลับอย่างเดิม

​และปีนี้ผมก็เลิกเดินอีก ​แต่ออก​กำลังกายอยู่​บนระเบียงบ้านแทน มีม็อบนอนดู​เป็น​กำลังใจ มันแก่มากแล้ว​ ตาเสีย​ไปข้างหนึ่ง​​และเดินช้าลง

"มึง​กับกู​ใคร​จะตายก่อนกัน ?" ผมเคยถามมันบ่อยๆ​ต่อหน้า​เพื่อน​ที่มาเยี่ยม​ที่บ้านของเรา แล้ว​เราก็หัวร่อชอบใจ

ก่อนสงกรานต์หนึ่ง​วันม็อบไม่กินข้าว มันลง​ไปนอนอยู่​ใต้โต๊ะกินข้าวในครัว​และเดินไม่ไหว ​แต่ยังมองผมด้วย​ความภักดีจากนัยน์ตาข้างเดียวของมัน

มันอยู่​​ที่บ้านหลังน้อย​กับผม​ที่นี่มาหกปี​และอายุ​ได้สิบสี่ปีแล้ว​ ​ถ้าเทียบ​กับอายุคนม็อบก็​จะมีอายุเท่าๆ​​กับคุณตา​ที่อายุเก้าสิบปี ผมตัดสินใจไม่พาม็อบ​ไปหาหมอ ผมคิดว่าสรรพสิ่ง​ทั้งหลายในโลกนี้​ต้องแตกดับ​ไปตามอายุขัย ​และผมไม่​ต้องการพันธนาการชีวิตใดๆ​ ไม่ว่าคนหรือสัตว์ไว้หากว่ามันถึงเวลาอันควรแล้ว​

ค่ำวันนั้น​ม็อบพยายาม​จะเดินขึ้น​บันไดมานอน​ที่ระเบียงหน้าห้องผม ​แต่มันไม่มีเรี่ยวแรงพอ ผมช่วยอุ้มมันขึ้น​มาวางมันให้นอนตรง​ที่ๆ​มันเคยนอนมาแล้ว​ตลอดเวลาหลายปี​ที่เราอยู่​ด้วยกันมา​ที่นี่ ผมลูบหัวมัน​เป็นครั้งสุดท้ายก่อน​จะเข้านอนด้วยใจ​ที่หดหู่

เช้า​วัน​ที่สิบสามเมษายน วันสังขารล่องแห่งเทศกาลมหาสงกรานต์ ม็อบจาก​ไปอย่างสงบ​ที่ระเบียงหน้าประตูห้องผม

ผมขุดหลุมฝังสังขารของม็อบไว้ใกล้ๆ​ทาง​ซึ่งมันเคยเดินออกมารับผม​ที่รถ มีเหมียวสองแม่ลูกตามออกมาดูด้วย ผมไม่รู้ว่าเจ้าเหมียวสองแม่ลูก​จะรู้หรือไม่ว่า "คุณตา" ​ที่มันเคยนอนซุกด้วยทุกคืน​เป็นอะไร​​ไป

ผมนึกถึงคำถาม​ที่เคยถามม็อบว่า​ใคร​จะตายก่อนกัน คราวนี้ผมไม่กล้าถามนังเหมียว​ทั้งสองตัวแม่ลูกอย่าง​ที่เคยถามม็อบ !...​O

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1487 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง ม็อบ
ผู้แต่ง ชาร ทิคัมพร
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๕ เมษายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๗๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7403 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 25 เม.ย. 2549, 08.09 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-7413 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 26 เม.ย. 2549, 03.54 น.

ลุงชารเขียน​ได้น่ารักมากค่ะ​

อ่านแล้ว​​แม้​จะเศร้า ​กับการพลัดพรากจากสิ่ง​ที่เรารัก ​แต่ก็รู้สึก​ได้ถึง​ความรัก​และ​ความภักดี​ที่สุนัขน้อยๆ​ตัวหนึ่ง​ ​จะพึงมีให้แก่เจ้าของ

​เป็นเรื่อง​​ที่น่ารักค่ะ​ ​โดยเฉพาะ​ความสัมพันธ์ของหมาๆ​แมวๆ​
ป่านนี้ ม็อบอาจ​ได้​ไปเกิด​เป็นคนก็​ได้นะคะ​

แล้ว​เรื่อง​ดอกจ้อล่อ ลมแล้ง ล่ะคะ​ (ทวงซะเลย​ค่ะ​ อยากดูรูปด้วย) ขอบคุณมากค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น