นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๖ เมษายน ๒๕๔๙
180 วันด้วยความคิดถึง...
นทีไท
...สำหรับ​​ความ​​เป็น​​เพื่อนแล้ว​​ ในยามนี้ สหายผู้นี้เธอคง​​เป็น​​เพื่อน​​ที่เข้าใจผมมาก​​ที่สุดคนหนึ่ง​​
อย่างน้อยเธอก็อยู่​​เคียงข้างผม...
คลิกดูภาพขยาย


180 วันด้วย​ความคิดถึง...​


...​7 มีนาคม 2549 เวลา 21.15 ณ สนามบินดอนเมือง...​เก็บวีซ่าเรียบร้อย​ดีแล้ว​รึยัง เดี๋ยวพอเข้า​ไปแล้ว​ก็ค่อยๆ​กรอกข้อมูลนะ ไม่​ต้องกลัวนะ ​ไปถึง​ที่นั่นก็​ไปถามสถานฑูตนะว่า​จะยังไงดี แล้ว​ก็ดูแลตัวเองดีๆ​นะ แล้ว​ไม่​ต้อง​ไปร้องไห้บนเครื่องบินล่ะ เสียงของการจากลาเกิดขึ้น​มากมาย​...​​แต่เสียงสุดท้าย​ที่เธอบอก​กับผม​กับ​เป็นเสียง​ที่เธอลาผม...​"​ไปแล้ว​นะ" แล้ว​เธอก็เดินจากผม​ไป ​โดย​ที่ผมยังไม่​ได้ลาเธอสักคำ ผม​ได้​แต่เก็บภาพของเธอไว้ใน​ความทรงจำ ในยาม​ที่ผมคิดถึงเธอ ​แต่แค่ขอลากันในใจก็พอแล้ว​...​จากวันนั้น​มาจนถึงวันนี้ก็หนึ่ง​เดือนแล้ว​ซินะ ​ที่เราไม่​ได้ยินเสียงกัน​และกัน ไม่​ได้พบหน้ากัน ​แต่ไม่​เป็นไรอีกไม่นานเธอก็​จะกลับมา ผม​ได้​แต่บอก​กับตัวเอง...​

...​สำหรับ​ความ​เป็น​เพื่อนแล้ว​ ในยามนี้ สหายผู้นี้เธอคง​เป็น​เพื่อน​ที่เข้าใจผมมาก​ที่สุดคนหนึ่ง​ อย่างน้อยเธอก็อยู่​เคียงข้างผมยาม​ที่​ใครๆ​เข้าใจผมผิด ​และเธอเองก็อาจ​จะรู้สึกอย่างนั้น​เช่นกันเหมือนอย่างคนอื่นๆ​ ​แต่เธอก็ยังคงรักษามิตรภาพของคำว่า​เพื่อนไว้​ได้​เป็นอย่างดี พูดคุย​กับผม​ได้เหมือนไม่มีอะไร​เกิดขึ้น​ ให้แง่คิด ​กำลังใจ​กับผมในยาม​ที่ผมรู้สึกท้อแท้...​หลายครั้ง​ที่ผมงอนเธอ​แต่เธอก็ขอโทษเด็กดื้อแบบผม ง้อผม​ได้​โดยไม่เขินอาย ​ทั้งๆ​​ที่บางครั้งผมก็รู้สึกผิดเช่นกัน...​
​แต่ในวันนี้ ​และต่อ​ไปอีก 5 เดือน​ที่เหลือ เรา​ทั้งสองคนคง​ต้องอยู่​ห่างไกลกัน​ไป​เพราะเธอ​ต้อง​ไปทำการศึกษาวิจัยต่อต่างแดน ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ผมหวังว่าเธอ​จะเดินทาง​ไปถึง​ที่นั่น​โดยสวัสดิภาพ ​และตอน​ที่เธอ​ไปถึงอากาศคงหนาวพอควร ผมอยากรับรู้ว่าเธอ​เป็นอย่างไรบ้าง​ในช่วงแรก ​แต่ผมก็ช้าอีกตามเคย ​และผมคง​เป็นบุคคลสุดท้าย​ที่​ได้ติดต่อ​กับเธอ​เมื่อเธอเดินทาง​ไปถึงเวียนนา ​แต่ไม่​เป็นไรยังไงผมก็รู้ว่าถึงอย่างไรเธอคง​จะไม่ลืมผม คิดถึงผมบ้าง...​ เมลล์ฉบับ​แรก​ที่ผมรอตอบกลับมา รออ่าน รูปแรก​ที่ผมรอดู โปสการ์ดฉบับ​แรก​ที่ผมรอรับ...​ลายมือ​ที่ดูคุ้นเคย ขอบคุณนะ​ที่ยังไม่ลืมวันสำคัญของผม...​

คลิกดูภาพขยาย


​และทุกอย่าง​ต้องขอบคุณจากใจ​ที่ไม่เธอเคยลืมกัน ไม่ว่า​จะอยู่​ไกลกันแค่ไหน...​
ยังไงเธอก็ยัง​เป็น​เพื่อน​ที่ผมคิดถึงเสมอ...​


สำหรับผมแล้ว​คำว่า"​เพื่อนแท้" ​เป็นบุคคล​ที่หา​ได้ยากยิ่ง ​ที่​จะมี​ใครมาเข้าใจในตัวตนแบบเรา​ได้แทบทุกเรื่อง​ รู้ว่าตัวตน​ที่แท้จริงของเรา​เป็นอย่างไร รับเรา​ได้...​​โดยเฉพาะ​ถ้าเราเคยถูก​เพื่อนหักหลัง ไม่เคยปกป้องเราเลย​​แม้ว่า​จะเคยช่วยเหลือไว้ด้วยศักดิ์ศรี​และตัวของเราเอง เรา​จะรู้สึกเลย​ว่า​ความจริงใจ​ที่​จะ​ได้รับจากคำว่า​เพื่อนนั้น​หายากมากเพียงใด ​แต่ผมยังโชคดี​ที่มี​เพื่อนแบบเธออยู่​ข้างกาย ​แม้ว่าในช่วงนี้ผม​จะไม่มีเธอเหมือนเช่นเคย ​แต่ด้วย​ความรู้สึกแล้ว​นั้น​ เธอยังอยู่​ข้างๆ​ผม ผมรู้ว่าอยู่​​ที่นั่นคงเกิดปัญหาขึ้น​มากมาย​​ที่เธอ​ต้องอดทนฝ่าช่วงวิกฤตนี้​ไปให้​ได้ ​และผมก็รู้ว่าเธอนั้น​​ต้องทำ​ได้ เรื่อง​ราวต่างๆ​​ที่เกิดขึ้น​หลายครั้ง​ที่อาจ​จะทำให้เธอท้อ​ไปบ้าง ​แต่ยังไงก็​ต้องเดินหน้าต่อ​ไป ด้วยนิสัย​ที่น่ารักของเธอ​ซึ่งแตกต่างจากผม​จะทำให้ทุกอย่างผ่าน​ไปด้วยดี เพียงอาจ​จะ​ต้องอดทนไว้ให้มากๆ​ๆ​ก่อนในช่วงแรก อดทนไว้นะ ผมดีใจด้วยนะครับ​สำหรับเรื่อง​ข้อมูล​ที่วิจัย​ได้ ​จะ​ได้​ไปกันซะทีนะครับ​...​

ขอฝาก​ไปด้วยนะ สำหรับสิ่งแทนใจ​ที่เปรียบเหมือนดั่งตัวแทน​ที่ผม​ได้มอบให้เธอ​ได้พบติดตัว​ไปด้วย ผมหวังว่าเธอ​จะชอบ​และเก็บถนอมรักษาไว้​ได้​เป็นอย่างดี
อยู่​ทางนี้มีเรื่อง​ราวมากมาย​​ที่เกิดขึ้น​เช่นกัน...​​แต่ไม่​เป็นไรทุกสิ่ง​จะ​ต้องผ่าน​ไป​ได้ด้วยดีเช่นเดียวกัน...​


คลิกดูภาพขยาย


ศิลปิน : โปเตโต้
เพลง : ขอบคุณ​ที่รักกัน


ฉันเคยเกือบพลาดสิ่ง​ที่ดี​ที่สุดในชีวิต
หากในวัน​ที่ฉันล้มอยู่​ ไม่มีหนึ่ง​ใจของเธอ
ฝันคงจบ หลายสิ่ง​ที่ดีคงหมดทาง​ได้เจอ
หนึ่ง​​กำลังใจ​ที่ยิ่งใหญ่ ไม่ลืม​ได้เลย​...​

ขอบคุณ​ที่รักกัน...​
ขอบคุณทุกครั้ง​ที่คอยกอดฉัน
ในวัน​ที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่
​จะตอบแทน​ความรัก ​ที่ฉัน​ได้จากเธออย่างไร
ก็รู้ดีว่าไม่พอ ​แต่ขอทำให้ดี​ที่สุด

สักวันหนึ่ง​ฉันอาจ​ต้องล้มลงอีก ​ใคร​จะรู้
​แต่​ถ้าเธอ​ไปด้วยกันอยู่​ ก็ไม่หวั่นกลัวเท่าไร
เรื่อง​บางอย่าง ฉันอาจ​ได้เคยพูดบอกเธอออก​ไป
​แต่อีกมุมนึงของหัวใจ ไม่เคยพูดเลย​

ขอบคุณ​ที่รักกัน...​
ขอบคุณทุกครั้ง​ที่คอยกอดฉัน
ในวัน​ที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่
​จะตอบแทน​ความรัก ​ที่ฉัน​ได้จากเธออย่างไร
ก็รู้ดีว่าไม่พอ ​แต่ขอทำให้ดี​ที่สุด

ขอบคุณ​ที่รักกัน...​
ขอบคุณทุกครั้ง​ที่คอยกอดฉัน
ในวัน​ที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่
​จะตอบแทน​ความรัก ​ที่ฉัน​ได้จากเธออย่างไร
ก็รู้ดีว่าไม่พอ ​แต่ขอทำให้ดี​ที่สุด

ขอบคุณใน​ความรัก ​ที่หาไม่​ได้จาก​ที่ไหน
​จะรักเธอให้มากพอ ​และขอทำให้ดี​ที่สุด.


...​สักวันเราคง​ได้กลับมาพบกันอีกครั้งตามคำสัญญานะครับ​...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1438 Article's Rate 51 votes
ชื่อเรื่อง 180 วันด้วยความคิดถึง...
ผู้แต่ง นทีไท
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๖ เมษายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๘๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7267 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 05 เม.ย. 2549, 22.17 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Loki [C-7269 ], [131.130.131.85]
เมื่อวันที่ : 07 เม.ย. 2549, 18.25 น.

รูปแรกคง​เป็น Belvedere ​ซึ่งอยู่​ใกล้​กับ​ที่เรียนอยู่​ค่ะ​ เขียน​ได้ดีนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : อ๊วกแตก [C-13657 ], [203.156.45.179]
เมื่อวันที่ : 16 ก.พ. 2551, 19.42 น.

สงสัยคงมี​เพื่อนสนิทแค่คนเดียวละมั้ง

พร่ำพรรณาจน..แหม..​จะอ๊วก

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : เพราะเธอคือเพื่อน [C-13662 ], [203.113.67.100]
เมื่อวันที่ : 17 ก.พ. 2551, 14.49 น.

​เพราะไม่เคยมี​เพื่อน​ที่ดีแบบนี้ล่ะซิ ถึง​ได้มัว​แต่แอบมานั่งอิจฉาริษยาต่อผู้อื่นลับหลังอยู่​อย่างนี้

หรืออาจ​จะไม่เคยมีโอกาส​ที่​จะ​เป็น​เพื่อน​ที่ดี​กับ​ใคร​เขา​ได้

รู้จักให้​กับคนรอบข้างด้วย​ความจริงใจบ้างนะ

ชีวิต​จะ​ได้มี​ความสุขกว่า​ที่​เป็นอยู่​

ทนเห็นคนอื่น​ที่​เขาดีกว่าตนไม่​ได้ ชีวิตถึง​ได้หา​เพื่อนแบบนี้ไม่​ได้สักที

แล้ว​ก็ควรพกกระโถนติดตัว​ไปด้วยนะ กิริยาต่ำๆ​แบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นเห็นกันมากๆ​ ​จะทำให้ไม่มี​เพื่อน​ได้

​และถึง​แม้ว่า​จะมี​เพื่อนเพียงแค่คนเดียว​แต่​เป็น​เพื่อนแท้ ก็เพียงพอแล้ว​


ท่านผู้อ่านทุกๆ​ท่าน อ่านกันเองแล้ว​กัน แล้ว​ท่านก็​จะทราบว่า​ใคร​เป็นอย่างไร?

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : MISSU [C-13670 ], [203.113.67.100]
เมื่อวันที่ : 18 ก.พ. 2551, 10.05 น.

เราดีใจนะ​ที่มี​เพื่อนอย่างนทีไท เขียน​ได้ดีนะ อย่างน้อยข้อ​ความเหล่านี้ก็มีไว้​เพื่อระลึกถึงช่วงเวลา​ที่ผ่าน​ไปแล้ว​​ได้ คิดถึงเช่นกัน

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น