นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๖ มีนาคม ๒๕๔๙
ความรักครั้งสุดท้าย#18
Anantra
...คุณหนึ่ง​​​​เป็นคน​​ที่เพิ่งรู้จักกันแท้ ๆ​​ ​​แต่​​เขากลับ​​เป็นห่วง​​เป็นใยฉันถึงขนาดนี้ ​​แต่​​กับคน​​ที่รักกันมานาน กลับ​​เป็นคน​​ที่ทำร้ายฉัน ทำไมนะ มันถึง​​ได้กลับตาลปัตแบบนี้...
ฉันนั่งเงียบมาตลอดทาง น้ำตาไหลออกมาเรื่อย ๆ​ ไม่ยอมหยุด ฉันพยายาม​ที่​จะห้ามไม่ให้มันไหลออกมา ​แต่มันทำยากจริง ๆ​ มันไม่​สามารถบังคับ​ได้ คุณหนึ่ง​ก็พลอยดูเศร้า​ไปด้วย ​เขา​จะหันมาดูฉัน​เป็นระยะ ๆ​ ​เขาคงสงสารฉัน ถึงตอนนี้คุณหนึ่ง​คง​จะ​สามารถปะติดปะต่อเรื่อง​ราว​ได้เอง​โดย​ที่ฉันไม่จำ​เป็น​ต้องเล่าอะไร​ให้ฟัง


"หิวไหมครับ​อร ผมไม่เห็นอรทานอะไร​เลย​ ​แม้​แต่น้ำสักแก้ว" ​เขาถามฉันด้วย​ความ​เป็นห่วง


ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ มันไม่รู้สึกอยากทานอะไร​เลย​ ฉันคง​จะอิ่มน้ำตาแทนข้าว​ไปซะแล้ว​


คุณหนึ่ง​จอดรถข้างทาง ​เขารีบวิ่งเข้า​ไป​ที่ร้านสะดวก​ซื้อ 24 ชม. ​และก็ออกมา​พร้อมของเต็มไม้เต็มมือ​ไปหมด ​เขายื่นซาลาเปาลูกหนึ่ง​ให้ฉัน


"ทานสักหน่อย​นะครับ​ ​จะ​ได้ไม่หิว"


ฉันส่ายหน้าเหมือนเดิม แทนคำตอบ


"งั้นทานนี่หน่อย​นะ ลองท้อง" ​เขายื่นไส้กรอกให้ฉัน


ฉันก็ส่ายหน้าอีก มันไม่มีอารมณ์​จะทำอะไร​​ทั้งนั้น​ตอนนี้


"​ถ้าอรไม่ทาน ผม​จะไม่พา​ไปส่งบ้านนะ ทานสักคำก็ยังดีนะครับ​" ​เขาขู่ฉัน เหมือน​กับฉัน​เป็นเด็ก


ฉันรู้สึกเกรงใจ​เขา ​เขาอุตส่าห์พยายามขนาดนี้แล้ว​ ฉันไม่ควร​จะดื้อดึงอีก
ฉันรับไส้กรอกจากมือของ​เขามา ค่อย ๆ​ ทาน​ไป ด้วย​ความเกรงใจ


คุณหนึ่ง​คอยส่งอาหารให้ฉันทีละอย่างสองอย่าง ​เขาคะยั้นคะยอให้ฉันทานเยอะ ๆ​


"อรอิ่มแล้ว​ละค่ะ​" ฉันบอก​เขา


"ทานอีกสักหน่อย​ไม่ดีหรือครับ​ ทานขนมนี่อีกสักชิ้นนะ" ​เขาคะยั้นคะยอต่อ


"ไม่ไหวแล้ว​ค่ะ​ อรอิ่มจริง ๆ​ นี่อรทานมาตั้งเยอะแล้ว​นะคะ​เนี่ย" ฉันบอก​เขา


"อิ่มจริง ๆ​ นะครับ​" ​เขามองหน้าฉัน


"อรอิ่มแล้ว​จริง ๆ​ ค่ะ​" ฉันบอก​เขา​พร้อมรอยยิ้ม


​เขายิ้มตอบ แล้ว​ก็ออกรถ พาฉัน​ไปส่งบ้าน


"นอนหลับฝันดีนะครับ​ มีอะไร​ก็โทรหาผม​ได้เลย​ ตลอดเวลา" ​เขาบอกฉัน


"ขอบคุณค่ะ​"


คุณหนึ่ง​ขับรถออก​ไป​พร้อม​กับโบกมือให้ฉัน ฉันเดินเข้าบ้านเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิต...​

ทุกคนคงหลับกันหมดแล้ว​ ฉันเดินย่องเบา ๆ​ ขึ้น​บ้าน ไม่อยากให้​ใครรู้ว่าฉันกลับมาแล้ว​

สบายใจ​ได้ ไม่มี​ใครตื่นขึ้น​มาเลย​


ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียง แปลก​ที่น้ำตามันไม่ไหลออกมาอีกแล้ว​​ทั้ง ๆ​ ​ที่มันควร​จะไหลออกมาไม่ยอมหยุดด้วยซ้ำ ฉันน่า​จะฟูมฟายมากกว่านี้ ​แต่ไม่เลย​ น้ำตามันคง​จะแห้งเหือด เหมือน​กับหัวใจของฉัน​ที่มันด้านชา


ฉันนอนมองเพดานห้องสักพัก หลับตาเบา ๆ​ ฉันคง​จะหยุดพัก​ได้ซะที ฉันเหนื่อยมานานมากแล้ว​ ​เพราะทุกอย่างมันก็จบ​ไปแล้ว​ ไม่มี​ความหวังอะไร​หลงเหลืออยู่​อีกแล้ว​


คิดถึงวัน​ที่เราเคยรักกัน ฉันคงรัก​ใครไม่​ได้อีกแล้ว​..หรือเปล่า..ฉันถามตัวเองอยู่​อย่างนั้น​


โทรศัพท์มือถือดังขึ้น​มา...​ฉันหยิบมันขึ้น​มาดู ชื่อคุณหนึ่ง​แสดงอยู่​บนหน้าจอ


"สวัสดีค่ะ​" ฉันทัก


"หลับหรือยังครับ​ ผมโทรมารบกวนหรือเปล่า" คุณหนึ่ง​ถามอย่างเกรงใจ


"ไม่หรอกค่ะ​ นี่คุณหนึ่ง​ถึงบ้านหรือยังคะ​" ฉันถาม


"เรียบร้อย​แล้ว​ครับ​ เพิ่งถึงตะกี้ เลย​โทรหาอรเลย​" ​เขาพูด "ผมไม่อยากให้อรคิดมาก ผมเลย​โทรมาคุย​เป็น​เพื่อน"


ไม่รู้​เป็นไง น้ำตามันกลับไหลออกมา หลังจาก​ได้ฟังคำถามไถ่ของคุณหนึ่ง​ มันเต็มตื้น​ไปด้วย​ความชอกช้ำระกำใจ คุณหนึ่ง​​เป็นคน​ที่เพิ่งรู้จักกันแท้ ๆ​ ​แต่​เขากลับ​เป็นห่วง​เป็นใยฉันถึงขนาดนี้ ​แต่​กับคน​ที่รักกันมานาน กลับ​เป็นคน​ที่ทำร้ายฉัน ทำไมนะ มันถึง​ได้กลับตาลปัตแบบนี้


"มีอะไร​ก็ระบาย​กับผม​ได้นะครับ​ ผมยินดีรับฟัง ​ถ้ามัน​จะแบ่งเบา​ความเศร้าจากอร​ได้ ผมก็ยินดี จากใจจริง" ​เขาบอกฉัน


"ขอบคุณมากค่ะ​ แค่นี้คุณก็ช่วยอร​ได้มากแล้ว​" ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย


ฉันระบายทุกอย่างให้คุณหนึ่ง​ฟัง ทุกอย่างจริง ๆ​ เราคุยกันจนถึงเช้า​ สว่าง​เมื่อไหร่ฉันยังไม่รู้ตัวเลย​ รู้ตัวอีกทีแม่ก็มาเคาะประตูเรียกแล้ว​...​


"อร ลูก ตื่นหรือยังจ๊ะ​ ลงมาทานข้าวเช้า​ด้วยกันสิ แล้ว​​จะ​ได้​ไปทำงาน"


"คุณหนึ่ง​คะ​ สายมากแล้ว​ เห็นทีอร​ต้องรีบวางก่อน" ฉันบอก​เขา


"จริงด้วยสิครับ​ นี่เราคุยกันนานขนาดนี้เลย​เหรอเนี่ย" ​เขาพูด


"อร​ต้องขอโทษด้วยนะคะ​ คุณหนึ่ง​เลย​ไม่​ได้นอนเลย​ มัว​แต่ฟังอร" ฉันบอก​เขา


"ผมยินดีครับ​" ​เขาพูดอย่างอารมณ์ดี


"งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ​"


"เดี๋ยวครับ​อร เอ่อ ไม่ทราบว่ามัน​จะเร็ว​ไปไหม ​ถ้าผม​จะขอดูแลอรต่อจากนี้"


ฉันเงียบ​ไปชั่วขณะหนึ่ง​ ไม่รู้​จะตอบ​เขาว่ายังไง


"ยังไม่​ต้องตอบก็​ได้ครับ​ ​ถ้ามันทำให้อรลำบากใจ" น้ำเสียง​เขาเบาลง


"ไม่ลำบากใจหรอกค่ะ​ อรยินดี" ฉันบอก​เขา


"จริงเหรอครับ​ อรไม่รังเกียจ​ที่​จะคบ​กับผม" น้ำเสียงดีใจ


"ทำไม​จะคบไม่​ได้ล่ะคะ​ เราก็​เป็น​เพื่อนกันอยู่​แล้ว​นี่นา" ฉันบอก​เขา


"งั้น​เพื่อมิตรภาพของเรา อนุญาตให้​เพื่อนคนนี้ ​ไปรับอรวันนี้เลย​นะครับ​" ​เขารีบพูด


"หา...​อะไร​นะคะ​"


"อย่าปฏิเสธผมเลย​นะครับ​ แค่นี้ก่อนนะ แล้ว​เดี๋ยวเจอกัน" ​เขารีบบอก


"เดี๋ยวค่ะ​คุณหนึ่ง​" ไม่ทัน ​เขาวางสาย​ไปซะแล้ว​


ฉัน​ได้​แต่นั่งงง ในใจก็คิดว่ามัน​จะดีเหรอ​ที่​เป็นแบบนี้ มันเร็วเกิน​ไปไหม ​แต่ก็คงไม่​เป็นไรหรอก ยังไงเราก็ยัง​เป็นแค่​เพื่อนกัน ยังไม่​ได้คบมากกว่านั้น​ซักหน่อย​ แล้ว​อีกอย่างใยจอย​กับน้อต ก็รับประกันว่า​เขา​เป็นคนดี ไว้ใจ​ได้ ​ซึ่งฉันก็คิดแบบนั้น​เหมือนกัน


คุณหนึ่ง​มารับฉัน​แต่เช้า​ เดา​ได้เลย​ว่าพอวางสายเสร็จก็คง​จะรีบออกมาเลย​ ​เพราะสังเกตุจากทรงผม ดู​จะยุ่งเล็กน้อย เท่ห์​ไปอีกแบบ

​เขารีบจอดรถ ลงมาเปิดประตูให้ฉัน


"หวังว่าคง​จะทันเวลานะครับ​ อรรอผมนานหรือยังครับ​"


"รอนานมากเลย​ค่ะ​" ฉันแกล้ง​เขา ดู​เขาหน้าจ๋อยลง​ไปเล็กน้อย


"อร ล้อเล่นน่ะค่ะ​ คุณหนึ่ง​มาเร็วมากเลย​ต่างหาก ​ถ้ามาเร็วกว่านี้อีกนิดเดียว คุณหนึ่ง​คง​ต้อง​เป็นฝ่ายรออรแน่ ๆ​" ฉันบอก​เขา


"โล่งอกครับ​ ผมก็ว่าผมเหยียบมาเต็ม​ที่แล้ว​เชียว" ​เขาพูด


"​ไปกันเถอะค่ะ​ ​แต่ไม่จำ​เป็น​ต้องซิ่งมากแล้ว​นะคะ​ ไม่รีบค่ะ​" ฉันเย้า


"เชิญครับ​ คุณผู้หญิง" ​เขาพูด​พร้อม​กับก้มตัวเล็กน้อย เชิญฉันเข้า​ไปในรถ


การกระทำ​และคำพูดของ​เขา ทำให้ฉันนึกถึง​ใครคนนั้น​ คน​ที่ควร​จะ​เป็นอดีตของฉัน​ไป​ได้แล้ว​ อ้นมัก​จะทำแบบนี้​กับฉันเสมอ ​เขา​จะเปิดประตูให้ฉันทุกครั้ง ​และมัก​จะเรียกฉันว่าคุณผู้หญิง ประหนึ่ง​ว่า​เขา​เป็นคนขับรถของฉัน


"​เป็นไรหรือเปล่าครับ​ เงียบเลย​ ไม่สบายหรือเปล่า" คุณหนึ่ง​ถามอย่าง​เป็นห่วง


"ไม่​เป็นไรหรอกค่ะ​ รู้สึกเพลียนิดหน่อย​" ฉันบอก​เขา


คุณหนึ่ง​​เอามือมาอัง​ที่หน้าผากฉัน "เอ๊ ตัวก็ไม่​ได้ร้อนนะ"

ฉัน​ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ จากตัว​เขา มัน​เป็นกลิ่นเดียว​กับ​ที่อ้นชอบ​ใช้ คง​จะ​เป็นกลิ่นโคโลญจ์อะไร​ซักอย่าง


"หลับ​ไปก็​ได้นะครับ​อร เดี๋ยวถึงแล้ว​ผม​จะปลุกเอง"


ฉันหลับตาลงอย่างว่าง่าย ทำไมฉันถึงยัง​ต้องนึกถึง​เขาอีก ​เมื่อไหร่ฉันถึง​จะลืม​เขา​ได้ คำว่าทำไม ทำไม ยังก้องอยู่​ในหัวใจของฉัน ไม่ยอมหยุด ฉันอยากลืม ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ​และมันควร​จะ​ต้อง​เป็นเช่นนั้น​ ​แต่ทำไมทุกสัมผัส ทุก​ความรู้สึกของ​เขามันยังคงตราตรึงอยู่​ในหัวใจของฉัน

ฉันควร​ต้องทำยังไงถึง​จะลืม​เขา​ได้ มันทรมานมาก ๆ​ ​กับ​ความทรงจำ​ที่รู้ว่า​เขายังรักฉันอยู่​ เรายังคงรักกัน


​เขา​จะยังรู้สึกแบบเดียว​กับฉันอยู่​รึเปล่า หรือว่าตอนนี้​เป็นฉัน​ที่คิดถึง​เขาเพียงฝ่ายเดียว

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1411 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#18
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ มีนาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๔๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7167 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 16 มี.ค. 2549, 20.03 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ต้นข้าว [C-7178 ], [158.108.42.127]
เมื่อวันที่ : 21 มี.ค. 2549, 13.16 น.

หาย​ไปนานเลย​นะคะ​ นึกว่า​จะไม่​ได้อ่านต่อซะแล้ว​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น